Το Μουντιάλ του Κατάρ είναι μια γενική πρόβα σε αυτό το γενικότερο κλίμα «θα βγάλουμε από τη μύγα ξύγκι» του καπιταλισμού, όπου «μύγα», η εργατική τάξη, αλλά και ό,τι της αρέσει.

Στην εποχή των CEO και του ατέρμονα κύκλου παραγωγής κερδών σε βάρος ακόμα και της λογικής, το ποδόσφαιρο θα μπορούσε να γίνει, για λόγους οικονομικού συμφέροντος, ακόμα και υποθαλάσσια. Το Μουντιάλ του Κατάρ είναι μια γενική πρόβα σε αυτό το γενικότερο κλίμα «θα βγάλουμε από τη μύγα ξύγκι» του καπιταλισμού, όπου «μύγα», η εργατική τάξη, αλλά και ό,τι της αρέσει.

Κάποτε, όταν ο καπιταλισμός κατέφευγε στα «κοινωνικά συμβόλαια» που άμα φορούσες ζιβάγκο λέγονταν «συμβόλαια με το λαό» και που όπως όλα τα συμβόλαια είχαν ψιλά γράμματα που (κακώς) δεν διάβαζε κανείς, άφηνε τους εργαζόμενους ήσυχους για κάποιες ώρες της ημέρας και της βδομάδας. Γύρναγες σπίτι φερ’ ειπείν και είχες πέντε μίζερες ώρες να κάνεις πράγματα που προσπαθούσαν να σπρώξουν κάπως, στη συναισθηματική μνήμη, αυτό που ενδεχομένως συνέβαινε στο εργασιακό οκτάωρο. Την Κυριακή μπορούσες να πας στο γήπεδο γιατί δεν ήταν μια «κανονικότητα» να δουλεύεις τη συγκεκριμένη μέρα.

Τώρα, δεν υπάρχει όρεξη για Μουντιάλ, γιατί ο Μπλάτερ και ο Πλατινί, συν τους CEO που περιμένουν ή έχουν ήδη πάρει τα μπόνους τους, αποφάσισαν ότι εφόσον το Κατάρ πλερώνει, θα μπορέσει να φιλοξενήσει Μουντιάλ Νοέμβρη μήνα, έχοντας σκοτώσει στα έργα ένα πέταλο γηπέδου σε εργάτες, που πιθανώς τους άρεσε πολύ το ποδόσφαιρο.

Δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία φορά που μια αθλητική ομοσπονδία αποφασίζει να ξεπουλήσει μέχρι εκεί που δεν παίρνει το άθλημα, δημιουργώντας περισσότερο «περιεχόμενο» και αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στον κόσμο, στους εργαζόμενους/εργαζόμενες και στους ίδιους τους αθλητές και τις αθλήτριες. Αυτή τη φορά, όμως, σκότωσε και την ψευδαίσθηση. Στο μπάσκετ, οι… σεχταριστικές επιχειρηματικές οργανώσεις που κανονίζουν τις τύχες του, αποφάσισαν ότι οι εθνικές θα παίζουν σχεδόν ταυτόχρονα με τις συλλογικές διοργανώσεις, γεμίζοντας «παράθυρα» προκριματικών για να υπάρχει τηλεοπτικό «περιεχόμενο», άρα και διαφημιστικό έδαφος.

Χρήμα χωρίς καν κάτι χειροπιαστό, αποδόμηση των ίδιων των χαρακτηριστικών του κέρδους και επανασύνθεσή τους σε μηχανισμούς ακόμα πιο κερδοφόρους και πολλαπλασιαστικά απάνθρωπους.Δεν αρκεί πλέον η υπεραξία, ο καπιταλισμός θέλει και άλλο και θα το πάρει όπως μπορεί. Όπως ακριβώς ο μέσος CEO πιέζει τον υπάλληλο να κάνει περισσότερα συμβόλαια και πωλήσεις με «προϊόντα» που είναι πλέον πανάκριβα και δεν πουλιούνται, έτσι και στο ποδόσφαιρο όλα ωθούνται στα όριά τους. Κέρδος από ένα τουρνουά στη μέση του πουθενά, που για να γίνει έχασαν τη ζωή τους χιλιάδες εργάτες, όχι στην Αίγυπτο του 2650 π.Χ. αλλά στο πλουσιότερο μέρος του πλανήτη, το 2022, κέρδος από τη συνδρομητική(!) προβολή στην Ελλάδα, κέρδος από παντού.

Κέρδος από τα πράγματα που μας αρέσουν. Ναι, αλλά αυτή δεν είναι η ιστορία του καπιταλισμού εδώ και χρόνια; Τη δημιουργία αυτής της διαδικασίας δεν περιγράφουν σε εφτά σεζόν οι Mad Men; Ναι, αυτό έκαναν, αλλά ακόμα και ο Ντον Ντρέιπερ δεν θα μπορούσε ενδεχομένως να φανταστεί ότι θα φτάναμε σε τόσο αδίστακτους καιρούς. Αλλά φτάσαμε.

Δεν βλέπεις «μπάλα για τη μπάλα» όμως. Δεν υπάρχει no politica ούτε η κοινωνία σταματάει στα τουρνικέ

Και τώρα τι θα κάνουμε δηλαδή, δεν θα δούμε μπάλα; Και το ‘86 στο Μεξικό, είδαμε πάντως. Στο Μεξικό που τότε προσπαθούσε να ανακάμψει από έναν καταστροφικό σεισμό και που η κυβέρνηση προσπαθούσε να κρύψει συντρίμμια και διαδηλωτές που διαμαρτύρονταν για τα κονδύλια που πήγαιναν για γήπεδα και όχι για κατοικίες. Στο γήπεδο, ήταν το καλύτερο Μουντιάλ της 40ετίας. Δεν βλέπεις «μπάλα για τη μπάλα» όμως. Δεν υπάρχει no politica, ούτε η κοινωνία σταματάει στα τουρνικέ. Ο Γκαλεάνο, ο Γόδας, ο Μπράιτνερ, ο Γκούλιτ, η Ράγιο, η Σανκτ Πάουλι, ο Ντιεγκίτο, δεν θα συμφωνήσουν.

Ας μην χαρίζουμε άλλο αυτά που μας αρέσουν και αγαπάμε, σε ένα σύστημα που δεν αγαπάει τίποτα.

Πηγή: prin.gr

Κατά 33% αυξήθηκαν τα νοικοκυριά που δυσκολεύονται να πληρώσουν τους λογαριασμούς του νερού

Κατά 33% αυξήθηκαν από τον Μάιο τα νοικοκυριά, στην Αγγλία και την Ουαλία, που δυσκολεύονται να πληρώσουν τους λογαριασμούς του νερού, σύμφωνα με μια έκθεση της ρυθμιστικής αρχής υδροδότησης, καθώς η αύξηση του κόστους διαβίωσης επηρεάζει τους οικιακούς προϋπολογισμούς.

Η Ofwat, η αρχή που επιβλέπει τις εταιρείες υδροδότησης και αποχέτευσης στην Αγγλία και την Ουαλία, ανέφερε ότι σύμφωνα με μια έρευνα της Savanta σε 2.328 καταναλωτές, που διενεργήθηκε μεταξύ 4-13 Οκτωβρίου, διαπίστωσε ότι το ποσοστό εκείνων που δυσκολεύονται να πληρώσουν τους λογαριασμούς έφτασε το 20%, από 15% που ήταν τον Μάιο.

Οι λογαριασμοί της ενέργειας παραμένουν πάντως το βασικό πρόβλημα των καταναλωτών. Το 37% των ερωτηθέντων είπαν ότι δυσκολεύονται να πληρώσουν τον λογαριασμό του αερίου (από 29% τον Μάιο) και το 35% τον λογαριασμό του ηλεκτρικού (από 27% προηγουμένως).

Από εκείνους που δυσκολεύονται να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους, ένας στους τρεις (33%) είπε ότι ζήτησε να δανειστεί χρήματα από φίλους και συγγενείς. Το 17% χρησιμοποίησε πιστωτικές κάρτες για να τους πληρώσει και το 13% πήρε ένα βραχυπρόθεσμο δάνειο.

Ο πληθωρισμός στη Βρετανία έφτασε το 11,1% τον Οκτώβριο, στο υψηλότερο επίπεδο εδώ και 41 χρόνια, κυρίως λόγω της αύξησης των τιμών στην ενέργεια.

Τα δύο τρίτα εκείνων που μετείχαν στην έρευνα της Ofwat είπαν ότι πιστεύουν ότι η οικονομική κατάστασή τους θα επιδεινωθεί τον επόμενο χρόνο.

Πηγή: protothema.gr

Το κομμουνιστικό κίνημα βρίσκεται βυθισμένο σε μία πολυετή και βαθιά κρίση. Συμβατικά θα λέγαμε πως η μεγάλη κάθοδος ξεκίνησε μετά το 1989, οπότε η μία μετά την άλλη χώρα που άνηκε στο μπλοκ των σοσιαλιστικών χωρών άλλαζε πορεία με την καπιταλιστική παλινόρθωση να κερδίζει κατά κράτος. Φυσικά η ίδια αυτή η εξέλιξη δεν μπορεί παρά να σημαίνει ότι υπήρχαν θεμελιώδη προβλήματα και πολύ νωρίτερα. Έκτοτε, είτε τα κομμουνιστικά κόμματα είχαν αναφορά στη Σοβιετική Ένωση είτε είχαν επιλέξει άλλους δρόμους, βρίσκονται σε παρατεταμένο τέλμα ή συνεχή υποχώρηση. Πρόκειται για μία περίοδο οδυνηρής ήττας και κρίσης.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ;

Πώς ορίζεται η κρίση αυτή; Είναι οργανωτική, ιδεολογική, εκλογική. Τα κομμουνιστικά κόμματα ανά τον κόσμο υπέστησαν διασπάσεις, οργανωτική συρρίκνωση, εκλογική απίσχναση σε όλα τα επίπεδα (κοινοβουλευτικό, συνδικαλιστικό κ.λπ.), ενώ ιδεολογικά βρίσκονται είτε σε μία κατάσταση δογματικής αγκύλωσης, είτε σε φάση εγκατάλειψης του μαρξισμού-λενινισμού, επομένως μόνο κατ’ όνομα είναι κομμουνιστικά.

Σε άλλες περιπτώσεις η αμηχανία είναι παρούσα. Πειστικές και επιστημονικές απαντήσεις δεν έχουν δοθεί. Ποια ήταν η φύση των συστημάτων που διαλύθηκαν; Γιατί παλινορθώθηκε ο καπιταλισμός; Γιατί μέσα σε συνθήκες οξύτατης κρίσης (οικονομική κρίση του ’08 και πανδημία) τα κέρδη για το κομμουνιστικό κίνημα είναι ανύπαρκτα; Τι έχει ειπωθεί για τον σύγχρονο ιμπεριαλισμό; Ποιες θεμελιώδεις αλλαγές λαμβάνουν χώρα στον σύγχρονο καπιταλισμό και ειδικά για τον κόσμο της εργασίας; Γιατί σε όλο τον κόσμο ανεβαίνει η ακροδεξιά και ο νεοφασισμός και παράλληλα «στενεύει» η αστική δημοκρατία; Ποια γλώσσα πρέπει να χρησιμοποιούνε οι κομμουνιστές και πώς θα προσεγγισθεί η σύγχρονη εργατική τάξη; Ποια «αμαρτήματα» διέπραξε η κομμουνιστική αριστερά τον 20^ο αιώνα και συντέλεσαν στην ήττα της;

Υπάρχει πολύς κόσμος που πέρασε από τις γραμμές της κομμουνιστικής αριστεράς. Κάποιοι από αυτούς πέρασαν στην απέναντι όχθη. Δεν μετανόησαν απλώς. Ξεπουλήθηκαν. Κάποιοι άλλοι, οι περισσότεροι ίσως, είναι απογοητευμένοι και ανάμεσα σε αυτούς υπάρχει μία μεγάλη διαβάθμιση στάσεων και συμπεριφορών: ορισμένοι παραιτήθηκαν εντελώς, κάποιοι άλλοι κρατάνε μία χαλαρή σχέση με το κίνημα και κάποιοι άλλοι επιμένουν να μάχονται με συνέπεια και ανυστερόβουλα.

Υπάρχει, ωστόσο, κι ένα τεράστιο τμήμα του κόσμου που δεν υπήρξε ποτέ ενεργό, αλλά στις κατάλληλες συνθήκες και την κατάλληλη στιγμή μπορεί να μετατραπεί σε εύφλεκτη ύλη. Υπάρχουν υπόγειες διαδικασίες που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε ή τις αντιλαμβανόμαστε ελάχιστα. Ποιος για παράδειγμα γνώριζε τον Λεξ και το γεγονός ότι χιλιάδες νεολαίοι –τόσοι που καμία περσόνα της σόου μπιζ δεν μπορεί να μαζέψει– να τραγουδάνε στίχους καταγγελίας του συστήματος; Ποιος περίμενε στις τελευταίες εκλογές οι αριστερές παρατάξεις να εκθρονίσουν έπειτα από δεκαετίες τη ΔΑΠ από την πρώτη θέση; Ποιος περίμενε, με δεδομένη τη στάση της ελληνικής Αριστεράς στο ρωσονατοϊκό πόλεμο και την πλύση εγκεφάλου από τα ΜΜΕ, ένα ιδιαίτερα μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας να κατανοεί τα πραγματικά αίτια του πολέμου; Κι ας μην ξεχνάμε την τελευταία απεργία και την πορεία του Πολυτεχνείου που μας πρόσφεραν σημάδια επανάκαμψης ενός κινήματος που για καιρό βρίσκεται εν υπνώσει.

Το πλαίσιο υπάρχει. Συμπίεση των εργατικών εισοδημάτων, πληθωρισμός, ανεργία, καταστροφή του περιβάλλοντος, άγχος για επιβίωση, καταστολή με διάφορες μορφές. Το πρόβλημα, όπως πάντα, είναι η εξεύρεση των τρόπων να εκφραστεί η αγανάκτηση, να πολιτικοποιηθεί, να έχει ένα πρακτικό καταστάλαγμα, όπου πρακτικό καταστάλαγμα σημαίνει άνοδος του κομμουνιστικού, του εργατικού και του λαϊκού κινήματος.

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Στην Ελλάδα όσα κόμματα δηλώνουν την κομμουνιστική τους ταυτότητα δεν πείθουν. Δεν έχει σημασία το αν κηρύσσουν την πίστη τους στην επανάσταση. Σημασία έχει αν η τακτική τους την υπηρετεί. Και σε αυτό το σημείο πρέπει να δούμε τα πράγματα εντελώς ψυχρά. Μακριά από συναισθηματισμούς. Ένα κόμμα δεν κρίνεται μόνο από την τιμιότητα των μελών του. Ένα κόμμα κρίνεται από α) το πρόγραμμα του, β) την τακτική του, γ) το καταστατικό του, δ) την ταξική του σύνθεση, ε) το τι κομματικά μέλη διαμορφώνει και στ) εν τέλει από την  πράξη του. Μερικές διευκρινίσεις:

1. Το Πρόγραμμα ενός κομμουνιστικού κόμματος οφείλει να είναι επιστημονικό και μέσα από σοβαρές μελέτες να έχει καταλήξει για τον χαρακτήρα της σύγχρονης εποχής, για τη θέση της Ελλάδας στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, για τη διάταξη των κοινωνικών δυνάμεων στην επαναστατική διαδικασία και για τη μορφή και το περιεχόμενο της επανάστασης.
2. Το καταστατικό πρέπει να εξασφαλίζει τη λειτουργία του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Λύση δεν είναι ούτε ο γραφειοκρατικός συγκεντρωτισμός ούτε η λέσχη ελεύθερων συζητήσεων. Ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός δεν είναι βέβαια στατική έννοια, αλλά δυναμική. Για παράδειγμα σε περιόδους νομιμότητας δεν έχει την ίδια μορφή με τις περιόδους παρανομίας. Σε γενικές γραμμές αυτό που πρέπει να εξασφαλίζεται είναι η ενιαία έκφραση της πολιτικής κόμματος προς τα έξω, η ελεύθερη συζήτηση εσωτερικά, η ουσιαστική λειτουργία κριτικής και αυτοκριτικής.
3. Το κόμμα πρέπει να είναι ένα σχολείο που διαπαιδαγωγεί όχι διοικητικά αλλά με την πειθώ έναν νέο τύπο ανθρώπου. Να δημιουργεί κομμουνιστές που θα είναι πρότυπα στην κοινωνία. Αυτή η διαδικασία δεν είναι εύκολη ούτε και σύντομη, αλλά είναι απολύτως αναγκαία.
4. Ένα κομμουνιστικό κόμμα δεν αποκλείει κανέναν από τις γραμμές του με την έννοια ότι μπορεί να προέρχεται από οποιαδήποτε κοινωνική τάξη. Εντούτοις, ο βασικός προσανατολισμός του είναι να εντάσσει ανθρώπους της εργατικής τάξης, γιατί η εργατική τάξη είναι η τάξη που πρέπει να βάλει τη σφραγίδα της στην επικείμενη επανάσταση και εν γένει στις πολιτικές εξελίξεις, και πρέπει να βάλει τη σφραγίδα της γιατί είναι αυτή που παράγει τον πλούτο, είναι η πιο καταπιεζόμενη και είναι και η πολυπληθέστερη.

Το κυριότερο, ωστόσο, είναι το κριτήριο της πράξης. Ακόμη κι αν ένα κομμουνιστικό κόμμα αναλώνεται σε επαναστατικές μεγαλοστομίες, το θέμα είναι αν η πράξη του προάγει την υπόθεση του κομμουνισμού και αυτό δεν κρίνεται από τους επαναστατικούς βερμπαλισμούς, τα μαξιμαλιστικά αιτήματα και τους ακτιβισμούς. Το θέμα είναι αν η πολιτική του δημιουργεί ρήγματα κοινωνικά και πολιτικά. Αν έχει πολιτική συμμαχιών τέτοια που να ενισχύεται το λαϊκό κίνημα. Αν δημιουργεί πολιτικά γεγονότα με απτά αποτελέσματα. Αν βρίσκει τα κατάλληλα σκαλοπάτια προκειμένου ιδεολογικά και πολιτικά να ανέβει και να κάνει πιο προσιτό το κοινωνικό του όραμα στις πλατιές μάζες.

Και εδώ έχουμε τεράστιο πρόβλημα. Για παράδειγμα, ένα σημαντικό πρόβλημα εντοπίζεται στο γεγονός ότι αυτοί που θα έπρεπε σήμερα να προάγουν τον αντιιμπεριαλισμό ως συστατικό στοιχείο μιας επαναστατικής πολιτικής έχουν εγκαταλείψει αυτή την τακτική προς χάρη μιας υποτίθεται επαναστατικής ανάγνωσης της πολιτικής. Το αποτέλεσμα είναι τραγικό αφού προκαλούνται συγχύσεις στα κομματικά μέλη, στους οπαδούς αλά και στον ίδιο τον λαό. Συγχύσεις που σχετίζονται με το τι θέση έχει η Ελλάδα στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, με το τι σημαίνει πόλεμος για τους κομμουνιστές κ.λπ..

ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ ΟΡΟΥΣ Η ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ;

Για να πούμε τα πράγματα καθαρά και χωρίς περιστροφές: ο κύκλος των υπαρχόντων κομμουνιστικών σχηματισμών στην Ελλάδα έχει κλείσει. Απαιτείται επανεκκίνηση, σοβαρή συζήτηση, σχέδιο ανασυγκρότησης. Υπάρχουν ανένταχτοι κομμουνιστές και συλλογικότητες που πρέπει να κάνουν την υπέρβασή τους. Να μπουν σε μία διαδικασία συζήτησης, χωρίς βιασύνες αλλά με συγκεκριμένο σχέδιο και βήματα. Η συζήτηση για να έχει μέλλον πρέπει να είναι συντροφική και με ανοικτό μυαλό.

Δεν χρειάζεται να ωραιοποιούμε καμία κατάσταση. Η διαδικασία θα είναι ίσως μακροχρόνια και ίσως με προβλήματα. Καμία οργάνωση δεν μπορεί να περιμένει να συρρεύσουν ξαφνικά «καραβιές» ανθρώπων και έτσι μία ωραία πρωία να αποτελέσει το νέο πολιτικό επαναστατικό υποκείμενο. Αν κάποιος πιστεύει κάτι τέτοιο, τότε έχει επικίνδυνες για το κίνημα αυταπάτες, όπως επικίνδυνη αυταπάτη είναι να πιστεύει κάποιος στον μετασχηματισμό των υπαρχόντων σχηματισμών σε μία υγιή κατεύθυνση. Η γραφειοκρατία, ο συγκεντρωτισμός, ο φραξιονισμός, ο δογματισμός είναι καρκινώματα που για χρόνια μένουν ριζωμένα στη λειτουργία των υπαρχόντων σχηματισμών. Το γεγονός ότι όλα αυτά τα φαινόμενα κρατάνε για δεκαετίες και το γεγονός ότι εσωτερικά δεν αμφισβητούνται δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για ελπίδα. Στην πραγματικότητα δεν αφήνουν κανένα περιθώριο.

Η παγκόσμια ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος είναι μία ιστορία ηρωικών αγώνων εντός της οποίας υπάρχουν και λάθη και διασπάσεις. Όσον αφορά τις διασπάσεις πρέπει να αποδεχτούμε ότι είναι αντικειμενικές. Εδράζονται σε διαφορετικές ταξικές καταγωγές, σε διαφορετική κατανόηση της ιδεολογίας, στην πίεση (ή και εξαγορά) του αντιπάλου κ.ά.. Το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα υπέστη τέσσερις μεγαλύτερες ή μικρότερες διασπάσεις. Το ρεύμα του αριστερισμού που εμφανίστηκε προς τα τέλη της δεκαετίας του 1910, το ρεύμα του τροτσκισμού, το ρεύμα του μαοϊσμού και το ρεύμα του ευρωκομμουνισμού. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι η ιστορία του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος είναι και μία ιστορία διασπάσεων.

Όμως, αντικειμενικές μπορεί να είναι και είναι και οι συσσωματώσεις. Με συσσωμάτωση των μαρξιστικών ομίλων της Πετρούπολης δημιουργήθηκε το πρόπλασμα για το πρώτο μαρξιστικό κόμμα στην προεπαναστατική Ρωσία και κατ’ επέκταση για τους Μπολσεβίκους. Σήμερα, αν εκτιμάμε πως υπάρχουν δυνάμεις που σε γενικές γραμμές συμφωνούνε με όλα τα παραπάνω, πρέπει να τολμήσουν, όσο μικρές κι αν είναι. Άλλη επιλογή δεν υπάρχει.

Πηγή: kommon.gr

Καταγγέλλουμε την απαράδεκτη αντιμετώπιση δυο Ναυτών κατά την διαδικασία της απόλυσης τους από την Λιμενική Αρχή του Περάματος που ανήκει στο Κ.Λ Πειραιά.

Οι συνάδελφοι εργάζονταν στο πλοίο Ε/Γ- Ο/Γ  «CAT1» από το οποίο ο πλοιοκτήτης ζήτησε την απόλυση τους.

Είχε προηγηθεί πριν λίγο διάστημα και άλλη απόλυση ναυτολογημένου Ναύτη, ο οποίος για να μπορέσει να πάρει τα δεδουλευμένα πέρασαν 5 μέρες εν μέσω διαδοχικών πιεστικών παρεμβάσεων της Ένωσης μας!

Οι ίδιοι κατά την απόλυση τους θεώρησαν ότι η εταιρία θα τους καταβάλλει ότι προκύπτει από την ισχύουσα ΣΣΕ και δέχθηκαν προκαταβολικά την απόλυση τους.

Μετά από 2 μέρες όταν ζήτησαν την εξόφληση των δεδουλευμένων αποδοχών τους διαπίστωσαν ότι στον πρώτο δεν του αποδόθηκε μέρους του μισθού που αναλογεί στο ποσόν 6.305,51€ ενώ του δεύτερου του παρακρατήθηκε ένα υπόλοιπο που αντιστοιχούσε στο ποσόν 2.916,32€!!

Από το σημείο αυτό ξεκινάει ένα πρωτοφανές γαϊτανάκι επαναλαμβανόμενων παρεμβάσεων της ΠΕΝΕΝ προς την εταιρία και στο Λιμενικό Τμήμα Περάματος.

Ο Διοικητής αντί να πράξει τα δέοντα επιχείρησε να εκφοβίσει τους απολυμένους κάνοντας λόγο για ψευδή δήλωση τους και μάλιστα ανέφερε ότι θα γίνει προανάκριση για τυχόν ευθύνες τους!

Δηλαδή η τοπική Λιμενική Αρχή αντί να αναγνωρίσει την φαλκίδευση των δικαιωμάτων τους που επιχειρήθηκε από την εταιρία και το γεγονός ότι οι Ναυτεργάτες δεν πήραν τους δεδουλευμένους μισθούς προσπαθούσε να πείσει για το δήθεν «έγκλημα» που διέπραξαν οι απολυμένοι!!

Με άλλα λόγια οι απολυμένοι εμφανίζονται και βρεγμένοι και δαρμένοι!!

Προκαλεί εντύπωση ότι η παραβατικότητα της εταιρίας στο ίδιο πλοίο είναι επαναλαμβανόμενη αφού σε αυτό εργάζονται ανασφάλιστοι Ναυτεργάτες και οι συμβάσεις τους απέχουν έτη φωτός από τις προβλεπόμενες αποδοχές τους!

Η Λιμενική Αρχή είναι δίπλα στο πλοίο αλλά ουδέποτε διενέργησε έναν έλεγχο για να διαπιστώσει σειρά παραβάσεων πριν φθάσουν στο απαράδεκτο σημείο να ενοχοποιούν τους Ναυτεργάτες που διεκδικούν τα δικαιώματα τους!

Απαιτούμε από το ΥΕΝ να παρέμβει άμεσα για να αποκατασταθούν τα δικαιώματα των απολυμένων όπως αυτά καθορίζονται από την ισχύουσα ΣΣΕ.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Υ.Γ Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της ευθύνης της Λιμενικής Αρχής Περάματος οφείλουμε να σημειώσουμε ότι οι δυο Ναυτεργάτες με γραπτή δήλωση τους έχουν ζητήσει από τις 18/11 αντίγραφο των λογαριασμών μισθοδοσίας και των ατομικών συμβάσεων τα οποία έως και σήμερα ο Διοικητής δεν τους τα έχει χορηγήσει, το ίδιο και η «καλή» εταιρία!!!

Η ΠΝΟ αντί να περιορίζεται σε δημόσιες φανφάρες για «δυο Ναύτες» που ζήτησαν την εκκαθάριση των αποδοχών τους από τις υπηρεσίες της είναι απαραίτητο να παρέμβει στο ΥΕΝ τόσο στην επιχειρούμενη δίωξη τους όσο και στην ανάγκη εξόφλησης των αποδοχών τους!