Τα σωματικά και ψυχικά σημάδια που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου

Η κατάθλιψη είναι μια νόσος από την οποία πάσχουν εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, όμως συνήθως εντοπίζεται πιο εύκολα στις γυναίκες και όχι στους άντρες, παρά τα ύποπτα σημάδια που μπορεί να εμφανιστούν.

Όπως αναφέρει το healthline.com, οι κοινωνικοί παράγοντες ενδέχεται να επιδεινώνουν τα συμπτώματα στις γυναίκες, με αποτέλεσμα η νόσος να είναι πιο ορατή, μπορεί όμως και όχι.

Συγκεκριμένα, με βάση τα κοινωνικά πρότυπα, ο άνδρας παρουσιάζεται συνήθως ως ένα άφθαρτο ον, το οποίο ποτέ δεν έχει σοβαρά προβλήματα, επειδή καλείται να αντιμετωπίσει και να λύσει τα ζητήματα άλλων. Έτσι, σε αρκετές περιπτώσεις τα συμπτώματα παραμελούνται και δεν δίνεται η προσοχή που χρειάζεται.

Το δημοσίευμα λοιπόν, συγκέντρωσε τα βασικά σημάδια που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τον άνδρα και είναι τα εξής:

1.Σωματικά συμπτώματα κατάθλιψης

Η κατάθλιψη μπορεί να είναι μια ψυχική νόσος, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν εμφανίζονται και σημάδια στο σώμα.

Μερικά κοινά σωματικά σημάδια κατάθλιψης στους άνδρες περιλαμβάνουν:

• -Σφίξιμο στο στήθος
• -Πεπτικά προβλήματα όπως αέρια, διάρροια και δυσκοιλιότητα
• -Στυτική δυσλειτουργία και άλλα σεξουαλικά προβλήματα
• -Πονοκεφάλους
• -Ορμονικά προβλήματα όπως η χαμηλή τεστοστερόνη
• -Πόνος
• -Ταχυπαλμία ή καρδιακοί παλμοί
• -Ακούσια απώλεια βάρους (και μερικές φορές αύξηση βάρους)

2.Ψυχικά συμπτώματα κατάθλιψης στους άνδρες

Παρά τα σωματικά σημάδια όμως, υπάρχουν και τα ψυχικά, τα οποία μερικές φορές μπορεί να κάνουν πιο δύσκολη τη διάγνωση, γιατί παρερμηνεύονται λάθος.

Μερικά από αυτά, μπορεί να είναι:

• -Αδυναμία συγκέντρωσης
• -Προβλήματα μνήμης
• -Ιδεοψυχαναγκαστικά μοτίβα σκέψης
• -Αγχώδεις σκέψεις
• -Προβλήματα ύπνου, συνήθως δυσκολία ύπνου ή παραμονής για ύπνο
• -Αυτοκτονικές σκέψεις

3.Συναισθηματικά συμπτώματα κατάθλιψης στους άνδρες

Η κατάθλιψη δεν εμφανίζει συμπτώματα μόνο στο σώμα και στο ψυχισμό του ατόμου, αλλά και στα συναισθήματα, τα οποία δεν έχουν να κάνουν μόνο με την λύπη, όπως φαντάζονται αρκετοί.

Έτσι, ενδέχεται να είναι τα εξής:

• -Ταραχή
• -Επιθετικότητα
• -Θυμός
• -Συναισθηματική απόσυρση από φίλους, οικογένεια και συναδέλφους
• -Απελπισία
• -Έλλειψη ενδιαφέροντος για την οικογένεια, τα χόμπι και την εργασία
• -Έλλειψη λίμπιντο
• -Ανησυχία

4.Σημάδια στη συμπεριφορά

Η κατάθλιψη εφόσον εμφανιστεί σε ένα άτομο, δεν το επιρεάζει μόνο σωματικά, ψυχικά και συναισθηματικά, αλλά σιγά-σιγά αρχίζει να αλλάζει και την συμπεριφορά του.

Στους άνδρες λοιπόν, τα σημάδια της κατάθλιψης που εντοπίζονται στη συμπεριφορά είναι τα εξής:

• -Ασυνέπεια σε εργασία, οικογένεια και προσωπικές ευθύνες
• -Χρήση ή κατάχρηση ναρκωτικών
• -Υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ
• -Εμπλοκή σε επικίνδυνες δραστηριότητες, όπως η αλόγιστη οδήγηση
• -Κοινωνική απομόνωση
• -Απόπειρα αυτοκτονίας

Πηγή: newsbeast.gr

Μπέρτολτ Μπρεχτ

Τώρα που έφυγαν από τις οθόνες μας οι βασιλείς και οι πρίγκιπες μας ήρθε στο μυαλό ένα ποίημα  

Ένα καταπληκτικό κείμενο του Μπέρτολτ Μπρεχτ που γράφτηκε στα 1935.

Ερωτήσεις ενός εργάτη που διαβάζει – Μπέρτολτ Μπρεχτ

«Ποιος έχτισε τη Θήβα την εφτάπυλη;
Στα βιβλία δε βρίσκεις παρά των βασιλιάδων τα ονόματα.
Oι βασιλιάδες κουβαλήσαν τ’ αγκωνάρια;

Και τη χιλιοκαταστραμμένη Bαβυλώνα ποιος την ξανάχτισε τόσες φορές;

Σε τι χαμόσπιτα της Λίμας της χρυσόλαμπρης ζούσαν οι οικοδόμοι;

Tη νύχτα που το Σινικό Tείχος αποτελειώσαν, πού πήγανε οι χτίστες;

H μεγάλη Pώμη είναι γεμάτη αψίδες θριάμβου. Ποιος τις έστησε;
Πάνω σε ποιους θριαμβεύσανε οι Kαίσαρες;

Tο Bυζάντιο το χιλιοτραγουδισμένο μόνο παλάτια είχε για τους κατοίκους του;

Aκόμα και στη μυθική Aτλαντίδα, τη νύχτα που τη ρούφηξε η θάλασσα,
τ’ αφεντικά βουλιάζοντας, μ’ ουρλιαχτά τους σκλάβους τους καλούσαν.

O νεαρός Aλέξανδρος υπόταξε τις Iνδίες.
Mοναχός του;

O Kαίσαρας νίκησε τους Γαλάτες.
Δεν είχε ούτ’ ένα μάγειρα μαζί του;

O Φίλιππος της Iσπανίας έκλαψε όταν η Aρμάδα του βυθίστηκε.
Δεν έκλαψε, τάχα, άλλος κανένας;

O Mέγας Φρειδερίκος κέρδισε τον Eφτάχρονο τον Πόλεμο.
Ποιος άλλος τόνε κέρδισε;

Kάθε σελίδα και μια νίκη.
Ποιος μαγείρεψε τα νικητήρια συμπόσια;

Κάθε δέκα χρόνια κι ένας μεγάλος άντρας.
Ποιος πλήρωσε τα έξοδα;

Πόσες και πόσες ιστορίες
Πόσες και πόσες απορίες…»

Πηγή: pireastime.gr

Το ζήτημα της διήθησης των δικύκλων ανάμεσα στις λωρίδες κυκλοφορίας έπεσε στο τραπέζι της συζήτησης με την ελπίδα να έχουμε επιτέλους λύση.

Τα τελευταία χρόνια έχουμε τρομερή έκρηξη της κίνησης δικύκλων στους ελληνικούς δρόμους καθώς αποτελεί μια πρακτική και προσιτή λύση στα οικονομικά και υγειονομικά προβλήματα που μας ταλανίζουν. Η αύξηση των μοτοσικλετών και scooter που κινούνται στις μεγάλες (και μικρές) πόλεις είναι πλέον ορατή στην καθημερινότητα όλων, παράλληλα όμως έχει ενεργοποιηθεί και ο προβληματισμός πολλών για τα θέματα που απασχολούν τους δικυκλιστές.

Ένα από τα διαχρονικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν όλοι οι οδηγοί στις πόλεις είναι η διήθηση των δικύκλων ανάμεσα στις λωρίδες κυκλοφορίας. Πόσες φορές οδηγώντας αυτοκίνητο δεν έχετε αισθανθεί άβολα όταν σαν περνάει από δεξιά ή αριστερά με τριπλάσια ταχύτητα μια μοτοσικλέτα, ή από την άλλη πόσο φόβο αισθανθήκατε ως μοτοσικλετιστές όταν προσπαθήσατε να κάνετε μια διήθηση και κάποιο αυτοκίνητο άλλαξε λωρίδα κυκλοφορίας απροειδοποίητα;

 

 

Πρόσφατα όμως είχαμε μια σημαντική εξέλιξη στο ζήτημα. Σύμφωνα με πληροφορίες του newsmoto, τα αιτήματα για το θέμα της διήθησης δικύκλων έχουν φτάσει στο Υπουργείο Μεταφορών και ήδη το επιτελείο του Υπουργού κ. Κώστα Καραμανλή, αξιολογεί την κατάσταση για να βρεθεί το πλαίσιο πάνω στο οποίο θα δοθεί μερική ή ολική λύση στο πρόβλημα. Το ζήτημα έχει πάρει έγκριση για να αξιολογηθεί άμεσα από την επιτροπή που ασχολείται με τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας.

Όπως είναι απόλυτα λογικό η ανεξέλεγκτη διήθηση των δικύκλων ανάμεσα στα αυτοκίνητα δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Μπορούν όμως να υπάρξουν σοβαρές λύσεις όπως κάνουν άλλες χώρες. Για παράδειγμα, στη Γερμανία η διήθηση των μοτοσικλετών μπορεί να γίνει όταν τα αυτοκίνητα είναι ακινητοποιημένα ή κινούνται με πολύ χαμηλές ταχύτητες.

 

Στη Νότια Αφρική η νομοθεσία επιτρέπει στα δίκυκλα να κάνουν διήθηση ανάμεσα στα αυτοκίνητα, αλλά με μέγιστη διαφορά ταχύτητας από το αυτοκίνητο τα 20 χλμ./ώρα. Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο σε περιοχές με ανώτατο όριο ταχύτητας τα 50 χλμ./ώρα, δηλαδή μέσα στον αστικό ιστό και όχι στις λεωφόρους και τους αυτοκινητοδρόμους.

Αυτή η διαφορά ταχύτητας ίσως είναι η ιδανική καθώς επιστημονικά έχει αποδεχτεί ότι ο αναβάτης χρειάζεται ένα δευτερόλεπτο για να αντιληφθεί τον κίνδυνο. Αυτό μεταφράζεται σε 10 μέτρα απόστασης όταν κινείσαι με 30 χλμ./ώρα! Με 20 χλμ/ώρα διαφοράς λοιπόν ο αναβάτης έχει τη δυνατότητα να αντιδράσει (φρενάρει ή αλλάξει πορεία) σε περίπτωση κινδύνου.

 

Όπως και να έχει, λύσεις μπορούν να υπάρξουν ώστε επιτέλους να έχουμε μια νομοθεσία η οποία συμβαδίζει με την πραγματικότητα. Σε τελική ανάλυση, από τη σημερινή ανεξέλεγκτη κατάσταση, είναι προτιμότερο να υπάρξει ένα νομοθετικό πλαίσιο το οποίο θα διασφαλίζει την ομαλή συνύπαρξη οδηγών και αναβατών. Πάνω από όλα όμως, θα πρέπει να μάθουμε να σεβόμαστε και να μοιραζόμαστε πολιτισμένα τον κοινό κομμάτι δρόμου που χρησιμοποιούμε.

 

Πηγή: newsauto.gr

Του MarkCurtis από τον ισότοπο DeclassifiedUK σε μετάφραση του Δημήτρη Πλειώνη

Πιθανώς το πιο γνωστό πραξικόπημα, που πραγματοποιήθηκε από τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες μετά το 1945, ήταν η ανατροπή της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης του Ιράν το 1953 – μια επιχείρηση που σχεδιάστηκε μαζί με τη CIA. Το Ηνωμένο Βασίλειο όμως έχει εμπλακεί σε τουλάχιστον 41 άλλες απόπειρες ανατροπής κυβερνήσεων από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Αυτές [οι απόπειρες ανατροπών ή ανατροπές] κυμαίνονται από καθοδηγούμενες από τις υπηρεσίες πληροφοριών έως στρατιωτικές επιχειρήσεις, τόσο φανερές όσο και κρυφές, με ορισμένες να έχουν επιτυχία από τη σκοπιά του Whitehall [έδρας των περισσότερων υπουργείων της βρετανικής κυβέρνησης], ενώ πολλές απέτυχαν να επιτύχουν τους στόχους τους. Πολλά παραμένουν ελάχιστα γνωστά, ενώ άλλα καλύπτονται από μυστικότητα, με λίγες μόνο λεπτομέρειες να έχουν αποκαλυφθεί.

Το 1953 ήταν στην πραγματικότητα ένα πολυάσχολο έτος για τους σχεδιαστές του Whitehall, καθώς, εκτός από την απομάκρυνση του Μοχάμεντ Μοσαντέκ στο Ιράν, έστειλαν μια κανονιοφόρο για να ανατρέψουν τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση στη Βρετανική Γουιάνα, με επικεφαλής τον δημοφιλή εθνικιστή Τσέντι Τζαγκάν.

Ταυτόχρονα προωθούσαν επιχειρήσεις αντικυβερνητικής προπαγάνδας σε ένα άλλο κράτος της Λατινικής Αμερικής, τη Γουατεμάλα. Αυτή η βρετανική εκστρατεία προετοίμασε το έδαφος για την ανατροπή μιας άλλης εθνικιστικής εκλεγμένης κυβέρνησης, υπό τον Χακόμπο Άρμπενθ, την οποία είχε σχεδιάσει η CIA, το 1954. Σαν να μην έφτανε αυτό, οι μυστικοί πράκτορες του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν επίσης απασχολημένοι εκείνη την εποχή με τον σχεδιασμό της απομάκρυνσης και δολοφονίας του προέδρου της Αιγύπτου Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ, αφότου αυτός ανέλαβε την εξουσία σε μια εθνικιστική επανάσταση το 1952.

Η ανάληψη της εξουσίας του Νάσερ αμφισβήτησε τη θέση της Βρετανίας στη Μέση Ανατολή και τη σταθερότητα των καταπιεστικών, συντηρητικών μοναρχιών (πολλές από αυτές σχεδόν μεσαιωνικής φύσης) που το Whitehall, τότε και τώρα, υποστήριζε, ειδικά στην περιοχή του Κόλπου.

Πράγματι, αυτές οι εθνικιστικές [εθνικοαπελευθερωτικές] δυνάμεις ήταν οι κύριοι εχθροί του Ηνωμένου Βασιλείου στον λεγόμενο «Τρίτο Κόσμο» μετά το 1945, ακόμη και όταν οι mainstream δημοσιογράφοι και ακαδημαϊκοί έγραφαν ατελείωτα για τη σοβιετική απειλή και τον Ψυχρό Πόλεμο.

Ανελέητος προγραμματισμός

Στη δεκαετία του 1950, οι βρετανικοί σχεδιασμοί αλλαγής καθεστώτων ήταν αμείλικτοι, με περαιτέρω γνωστές επιχειρήσεις που σχεδιάστηκαν για την προώθηση εξεγέρσεων κατά των εθνικιστικών κυβερνήσεων στη Συρία το 1956 και το 1957, καμία από τις οποίες δεν εφαρμόστηκε πλήρως.

Ένα σχέδιο που τέθηκε σε εφαρμογή, ωστόσο, ήταν ο μυστικός πόλεμος που υποκινήθηκε μαζί με τις ΗΠΑ στην Ινδονησία, με σκοπό να προκαλέσει μια εξέγερση κατά του προέδρου Σουκάρνο, ξεκινώντας από τα μυριάδες περιφερειακά νησιά της χώρας. Παραμένει μια από τις λιγότερο γνωστές μυστικές επιχειρήσεις του Ηνωμένου Βασιλείου και τελικά απέτυχε.

Ο Σουκάρνο ανατράπηκε μια δεκαετία αργότερα, ωστόσο, σε ένα από τα χειρότερα λουτρά αίματος του 20ου αιώνα, που υλοποιήθηκε από τον ινδονησιακό στρατό υπό τον στρατηγό Σουχάρτο. Τα αποχαρακτηρισμένα αρχεία δείχνουν ότι το Ηνωμένο Βασίλειο υποστήριξε τις σφαγές κομμουνιστών, αριστερών και απλών χωρικών το 1965/66, με εκατοντάδες χιλιάδες θύματα.

Το Ηνωμένο Βασίλειο διεξήγαγε επιχειρήσεις μέσων ενημέρωσης για την αντιμετώπιση του Σουκάρνο και παρέδωσε μυστικά μηνύματα στους [Ινδονήσιους] στρατηγούς διαβεβαιώνοντάς τους για τη συναίνεση του στο πραξικόπημά τους. Ο Σουχάρτο κυβέρνησε την Ινδονησία, συχνά καταφεύγοντας σε ωμή βαρβαρότητα, για τρεις δεκαετίες.

Κυβερνάς τον κόσμο;

Καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, οι αξιωματούχοι του Whitehall πίστευαν κατ’ ελάχιστον ότι μπορούσαν να βάλουν στην εξουσία όποιον ήθελαν, τουλάχιστον σε ορισμένες χώρες.

Το 1961, τα στοιχεία δείχνουν ότι είχαν ρόλο στη δολοφονία του Πατρίς Λουμούμπα, πρώτου δημοκρατικά εκλεγμένου ηγέτη του Κονγκό, ο οποίος υπέστη μια μοχθηρή εκστρατεία της MI6 και της CIA για την ανατροπή του προτού συλληφθεί και βασανιστεί [και τελικά δολοφονηθεί].

Οι επιχειρήσεις μέσων ενημέρωσης από το διαβόητο Τμήμα Έρευνας Πληροφοριών του υπουργείου Εξωτερικών (μονάδα προπαγάνδας που ιδρύθηκε το 1948) βοήθησαν επίσης στην ανατροπή του Ζοάο Γκουλάρτ της Βραζιλίας το 1964. Το πρόγραμμά του για φιλόδοξη αγροτική μεταρρύθμιση και επέκταση της ψήφου στον αναλφάβητο πληθυσμό της Βραζιλίας εξόργισε τους πολιτικούς, τους στρατιωτικούς, την επιχειρηματική ελίτ της χώρας και την CIA, που τελικά βοήθησε στο να ανατραπεί.

Εντωμεταξύ, η Βρετανία φρόντιζε ώστε ο Τσέντι Τζάγκαν, ο οποίος είχε επιστρέψει μετά την απομάκρυνσή του δέκα χρόνια νωρίτερα, να μην μπορέσει να εδραιώσει την εξουσία του στη Βρετανική Γουιάνα, καθώς ορισμένοι αξιωματούχοι εξασφάλισαν με συνταγματικό πραξικόπημα ότι δεν θα μπορούσε να εκλεγεί ξανά.

Τα μέσα της δεκαετίας του 1960 ήταν επίσης μια εποχή παλατιανών πραξικοπημάτων στα κράτη-πελάτες του Ηνωμένου Βασιλείου στην περιοχή του Περσικού Κόλπου.

Το 1964, Βρετανοί στρατιωτικοί με έδρα τη Σαουδική Αραβία, οι οποίοι συμβούλευαν τη Σαουδική Εθνοφρουρά, βοήθησαν τον Πρίγκιπα Φαϊζάλ να απομακρύνει τον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Βασιλιά Σαούντ. Το επόμενο έτος, οι Βρετανοί υποστήριξαν την αντικατάσταση του ηγεμόνα του Εμιράτου της Σάρτζα, Σακρ μπιν Σουλτάν αλ-Κασίμι από τον Χαλίντ μπιν Μοχάμεντ αλ-Κασίμι. [Η Σάρτζα συμπεριλαμβάνεται σήμερα στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα].

Στη συνέχεια, το επόμενο έτος, διεξήγαγαν μια παρόμοια επιχείρηση σε ένα άλλο εμιράτο, το Άμπου Ντάμπι, αντικαθιστώντας ξανά τον κυβερνήτη του με τον αδελφό του, τον Ζαγέντ μπιν Σουλτάν Αλ Ναχαγιάν, πατέρα του σημερινού προέδρου των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.

Το 1970 έγινε πραξικόπημα, οργανωμένο από Βρετανούς αξιωματικούς, σε ένα άλλο στενά ελεγχόμενο βρετανικό κράτος-μαριονέτα, το Ομάν. Έφερε στην εξουσία τον Σουλτάνο Qaboos, ο οποίος κυβέρνησε με σιδερένια πυγμή για πενήντα χρόνια μέχρι το θάνατό του το 2020.

Δολοφονώντας τον Καντάφι – και μερικούς άλλους

Σχεδόν μόλις ο Μουαμάρ Καντάφι κατέλαβε την εξουσία με στρατιωτικό πραξικόπημα στη Λιβύη το 1969, εθνικοποιώντας τις βρετανικές επιχειρήσεις πετρελαίου, η Βρετανία προσπάθησε να τον ανατρέψει. Πρώτα δοκιμάστηκε μια προγραμματισμένη εξέγερση και πραξικόπημα το 1970-71, το οποίο όμως τελικά δεν πραγματοποιήθηκε.

Πάνω από μια δεκαετία αργότερα, το Ηνωμένο Βασίλειο πρόσφερε τις αεροπορικές του βάσεις σε πολεμικά αεροσκάφη των ΗΠΑ που πραγματοποιούσαν αεροπορικές επιδρομές στην Τρίπολη, την πρωτεύουσα της Λιβύης, με στόχο το συγκρότημα του Καντάφι, σκοτώνοντας μερικές δεκάδες άτομα, αλλά όχι εκείνον.

Η Βρετανία προσπάθησε ξανά δέκα χρόνια αργότερα, το 1996, όταν η MI6 χρηματοδότησε κρυφά ισλαμιστές μαχητές για να δολοφονήσουν τον Καντάφι στην πόλη της Σύρτης, μια επιχείρηση που σκότωσε ξανά τυχαία παρευρισκόμενους, αλλά όχι τον Λίβυο ηγέτη.

Το 2011, τελικά το πέτυχε, ξεκινώντας μια μεγάλη αεροπορική εκστρατεία μαζί με μυστική υποστήριξη στους ισλαμιστές μαχητές στο έδαφος, για να ανατρέψουν οριστικά το καθεστώς, με τον Καντάφι να δολοφονείται τον Οκτώβριο του ίδιου έτους.

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο ο Καντάφι, ο Νάσερ και ο Λουμούμπα που πιστεύεται ότι έγιναν στόχοι δολοφονίας, σύμφωνα με στοιχεία που προέκυψαν. Ο πρώην αξιωματικός της MI6 Ρίτσαρντ Τόμλινσον ισχυρίστηκε ότι η MI6 σχεδίαζε να σκοτώσει τον Γιουγκοσλάβο ηγέτη Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς το 1992.

Μετά είναι η Ουγκάντα. Το 1969, υποστηρίχθηκε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο σχεδίαζε τη δολοφονία του προέδρου Μίλτον Ομπότε, με τον οποίο η Βρετανία συγκρούστηκε λόγω των εθνικιστικών οικονομικών πολιτικών του και της αντίθεσής του στο απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, ο πρωθυπουργός Χάρολντ Γουίλσον πρότεινε τη δολοφονία του εγκληματικού Ίντι Αμίν, διαδόχου του Ομπότε. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ο υπουργός Εξωτερικών Ντέιβιντ Όουεν ανέφερε ότι πρότεινε επίσης τη δολοφονία του Αμίν, ο οποίος όμως τελικά έζησε τις μέρες της εξορίας του στη Σαουδική Αραβία.

Περισσότερα πραξικοπήματα

Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών των προσπαθειών εκκαθάρισης του Καντάφι και άλλων, η Βρετανία υποκίνησε και άλλες επιχειρήσεις για ανατροπή κυβερνήσεων, για τις περισσότερες από τις οποίες έχουν προκύψει λίγες πληροφορίες, που παραμένουν ασαφείς.

Ενώ η Αφρική, η Ασία και η Λατινική Αμερική ήταν η κύρια σκακιέρα για τους Βρετανούς σχεδιαστές, η Ευρώπη δεν βρισκόταν εκτός ημερήσιας διάταξης. Το 1976, τα στοιχεία δείχνουν τη βρετανική εμπλοκή σε ένα σχέδιο πραξικοπήματος για ανατροπή της κυβέρνησης της Ιταλίας, όταν φαινόταν ότι το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCI) θα μπορούσε να κερδίσει ή να επηρεάσει την επόμενη κυβέρνηση.

Υπάρχουν επίσης αναφορές που θεωρούν ότι η MI6 συμμετείχε σε δύο πραξικοπήματα στο Αζερμπαϊτζάν, το 1992 και το 1993, για να προωθήσει τα πετρελαϊκά συμφέροντα της Βρετανίας, συγκεκριμένα της BP, στη χώρα. Λίγες λεπτομέρειες είναι γνωστές για αυτά τα επεισόδια. Μία από τις μεταγενέστερες αναφορές των μέσων ενημέρωσης που περιγράφει λεπτομερώς τις επιχειρήσεις αποσύρθηκε, πιθανώς κατόπιν κυβερνητικής ανακοίνωσης τύπου D, ενώ ελάχιστα έχουν προκύψει από τότε. [Στο Ηνωμένο Βασίλειο, μια D-Notice (Συμβουλευτική Ειδοποίηση Μέσων Άμυνας και Ασφάλειας ) είναι ένα επίσημο αίτημα προς τους συντάκτες ειδήσεων να μην δημοσιεύουν ή μεταδίδουν στοιχεία για συγκεκριμένα θέματα για λόγους εθνικής ασφάλειας].

Την τελευταία δεκαετία, μυστικοί πράκτορες του Ηνωμένου Βασιλείου παρέμειναν ενεργοί στην προσπάθειά τους να απομακρύνουν κυβερνήσεις. Ο Μπασάρ Άσαντ της Συρίας ήταν στόχος μιας μακρόχρονης βρετανικής επιχείρησης με εκπαίδευση και υποστήριξη της ένοπλης αντιπολίτευσης, όπως και την προώθηση με επιχειρήσεις στα μέσα ενημέρωσης και βοήθεια για την αλλαγή καθεστώτος.

Στη Λατινική Αμερική, το Declassified αποκάλυψε ότι ο Βρετανός πρεσβευτής υποστήριξε το πραξικόπημα της δεξιάς κατά του προέδρου Έβο Μοράλες το 2019 και ότι τα συμφέροντα του Ηνωμένου Βασιλείου για εξασφάλιση πρόσβασης στο λίθιο έπαιξαν βασικό ρόλο σε αυτό.

Στη Βενεζουέλα, το Ηνωμένο Βασίλειο, μαζί με πολλές άλλες δυτικές χώρες, αναγνώρισε το 2019 μια εναλλακτική στον Νικολάς Μαδούρο κυβέρνηση, υποστηρίζοντας τον Χουάν Γουαϊδό ως «προσωρινό πρόεδρο». Η Βρετανία προώθησε επίσης πρόσφατα εγχειρήματα στα μέσα ενημέρωσης και σε μη κυβερνητικές οργανώσεις για να στηρίξει την αντιπολίτευση της Βενεζουέλας.

Αυτή η επιχείρηση έχει ενταχθεί στις τάξεις των αποτυχημένων επιχειρήσεων αλλαγής καθεστώτος του Ηνωμένου Βασιλείου, αφού στις αρχές του 2023, ο Γουαϊδό αναγκάστηκε να παραιτηθεί όταν το Κογκρέσο της Βενεζουέλας διέλυσε την «κυβέρνησή» του.

Καλοδεχούμενες ανατροπές

Αυτή η λίστα με πραξικοπήματα και ανατροπές είναι διαρκώς επεκτεινόμενη, ενώ περαιτέρω παραδείγματα και λεπτομέρειες αναμφίβολα θα αναδυθούν στο μέλλον. Αυτό που δεν περιλαμβάνει η λίστα είναι εκείνα τα πραξικοπήματα που το Ηνωμένο Βασίλειο καλωσόρισε, αλλά στα οποία δεν έπαιξε άμεσο ρόλο, από όσο είναι γνωστό.

Για παράδειγμα, τα αποχαρακτηρισμένα αρχεία δείχνουν ότι η βρετανική κυβέρνηση καλωσόρισε έντονα το αιματηρό πραξικόπημα του στρατηγού Αουγκούστο Πινοσέτ που ανέτρεψε τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο Σαλβαδόρ Αλιέντε της Χιλής το 1973.

Οι Βρετανοί αξιωματούχοι υποστήριξαν επίσης σθεναρά τον Ίντι Αμίν όταν κατέλαβε την εξουσία στην Ουγκάντα το 1971 και μπορεί να συνέβαλαν στο πραξικόπημα του, θέλοντας επί πολύ καιρό να εκδιώξουν τον προκάτοχό του, Ομπότε.

Την επόμενη δεκαετία, η κυβέρνηση της Μάργκαρετ Θάτσερ υποστήριξε σθεναρά την εισβολή των ΗΠΑ στον Παναμά το 1989, με σκοπό την ανατροπή του Μανουέλ Νοριέγκα. Επίσης (απρόθυμα στην αρχή) υποστήριξε δημόσια την επέμβαση της Ουάσιγκτον στη Γρενάδα το 1983, που απομάκρυνε την κυβέρνηση του Μορίς Μπίσοπ, ο οποίος στη συνέχεια εκτελέστηκε.

Κακοήθης, καλοήθης

Μερικές από τις βρετανικές επεμβάσεις ήταν εναντίον καταπιεστικών, κακόβουλων δυνάμεων. Στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, οι μυστικές επιχειρήσεις στην Ουκρανία και τα κράτη της Βαλτικής είχαν σκοπό να προωθήσουν εξεγέρσεις ενάντια στη βάναυση εξουσία του Στάλιν.

Ο Σαντάμ Χουσεΐν του Ιράκ, ένας άλλος σταθερός βρετανικός στόχος από τη δεκαετία του 1990, ήταν ένα τέρας. Αλλά άρχισε να είναι τέρας από τη δεκαετία του 1980, όταν το Ηνωμένο Βασίλειο τον εξόπλισε και συναλλάχθηκε μαζί του για να πολεμήσει το Ιράν του Αγιατολάχ Χομεϊνί στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ.

Ο Καντάφι της Λιβύης δεν ήταν καθόλου καλοήθης, αλλά η τυραννία του, που έφερε την ανάπτυξη σε πολλούς στη Λιβύη, μπορεί να φαίνεται θετική σε σύγκριση με την τρομοκρατία, την αναρχία και τον συνεχιζόμενο πόλεμο μετά τη βρετανική επέμβαση το 2011.

Όμως πολλά βρετανικά πραξικοπήματα έχουν στοχεύσει ειδικά προοδευτικές, λαϊκές δυνάμεις, με σκοπιμότητα να τις εκδιώξουν σε όφελος κυβερνήσεων που προωθούν τα βρετανικά και δυτικά οικονομικά συμφέροντα.

Η εκκολαπτόμενη δημοκρατία του Μοσαντέκ ανατράπηκε προς όφελος της Αγγλο-Ιρανικής Εταιρείας Πετρελαίου, προδρόμου της BP. Η κυβέρνηση του Τσέντι Τζάγκαν απομακρύνθηκε επειδή οι οικονομικές του πολιτικές, που ωφελούσαν τους φτωχούς της Γουιάνας, απειλούσαν τα βρετανικά συμφέροντα στη ζάχαρη και τον βωξίτη.

Οι Λουμούμπα, Άρμπενθ και Γκουλάρτ ήταν οι άλλοι που παρουσίασαν ένα αριστερό μοντέλο ανάπτυξης, ως εναλλακτική λύση στις φιλο-επιχειρηματικές πολιτικές που προωθούσαν το Λονδίνο και η Ουάσιγκτον, που πρόσφερε θετικές προοπτικές για τα εκατομμύρια των φτωχών στον αναπτυσσόμενο κόσμο.

Ήταν γι’ αυτό το λόγο, σε μεγάλο βαθμό, που έγιναν θύματα της βρετανικής και αμερικανικής εξουσίας.

Πηγή: kosmodromio.gr