Ίλιγγο προκαλούν οι τιμές των ακινήτων σε όλη την Ελλάδα, γεγονός που καθιστά την απόκτηση ή την ενοικίαση μιας στέγης σχεδόν ένα άπιαστο όνειρο!

Ίλιγγο προκαλούν οι τιμές των ακινήτων σε όλη την Ελλάδα, γεγονός που καθιστά την απόκτηση ή την ενοικίαση μιας στέγης σχεδόν ένα ουτοπικό όνειρο! Αυτό προκύπτει από τον δείκτη τιμών της ιστοσελίδας ακινήτων Spitogatos και ειδικότερα αναδεικνύεται ότι το πρώτο τρίμηνο του 2023 είχαμε αστρονομικές αυξήσεις στις τιμές των ακινήτων.  

Έτσι, το 1o τρίμηνο του 2023 έκλεισε με τις μέσες ζητούμενες τιμές πώλησης και ενοικίασης κατοικιών να διατηρούν μια σταθερά ανοδική πορεία σχεδόν σε όλη την Ελλάδα, με +9% μέσο όρο αύξησης στις ζητούμενες τιμές πώλησης και +5% μέσο όρο αύξησης στις ζητούμενες τιμές ενοικίασης συγκριτικά με το πρώτο τρίμηνο του 2022, ενώ αύξηση κατά +3% και +4% αντίστοιχα καταγράφηκε σε σχέση με το τελευταίο τρίμηνο του 2022.

Λεκανοπέδιο: Στο 9,6% η αύξηση στην τιμή αγοράς

Αύξηση +9,6% σε σχέση με πέρσι παρουσιάζει η μέση ζητούμενη τιμή αγοράς κατοικιών σε όλο το λεκανοπέδιο της Αττικής. Οι υψηλότερες μέσες ζητούμενες τιμές αγοράς κατά το 1ο τρίμηνο του 2023 παρουσιάστηκαν σε Βουλιαγμένη (6250,0€/τ.μ.), Βούλα (4901,9€/τ.μ.), Γλυφάδα (4375,0€/τ.μ.), Άλιμο (4358,9€/τ.μ.), Κολωνάκι (4255,3€/τ.μ.) και Ελληνικό (4222,2€/τ.μ.). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός πως η μέση τιμή ενός διαμερίσματος στα ανατολικά προάστια της Αθήνας βρίσκεται ανάμεσα στις υψηλότερες ζητούμενες τιμές σε επίπεδο περιφερειακής ενότητας πανελλαδικά (2350,0€/τ.μ.) με Γέρακα, Ανθούσα και Παιανία να παρουσιάζουν τη μεγαλύτερη αύξηση σε σχέση με πέρσι κατά +21,1% κατά μέσο όρο.

Στη Θεσσαλονίκη οι υψηλότερες τιμές εμφανίζονται σε Πυλαία (2377,6€/τ.μ.), στο Κέντρο της Θεσσαλονίκης (2333,3€/τ.μ.), στην περιοχή Τριανδρία-Δόξα (2055,6€/τ.μ.), στην περιοχή Ανάληψη-Μπότσαρη-Νέα Παραλία (2026,7€/τ.μ.) και στη Θέρμη (2000,0€/τ.μ.).

Ιδιαίτερα, στα νότια προάστια της Αττικής, τα νησιά των Κυκλάδων και τη Χαλκιδική, προορισμοί που οι επενδυτές επιλέγουν τα τελευταία χρόνια, οι ζητούμενες τιμές αγοράς κατοικιών αυξήθηκαν κατά το 1ο τρίμηνο του 2023 σε σχέση με το ίδιο διάστημα πέρσι κατά +13,2%, +8,1% και +12,5% αντίστοιχα.

Αυξήσεις 15% στις νεόδμητες κατοικίες

Ενδιαφέρον προκαλεί η αύξηση των ζητούμενων τιμών αγοράς των νεόδμητων κατοικιών. Ενδεικτικά στο λεκανοπέδιο της Αττικής η μέση τιμή πώλησης των νεόδμητων κατοικιών αυξήθηκε κατά μέσο όρο κατά +15% σε σχέση με το τελευταίο τρίμηνο του 2022. Η ραγδαία αύξηση του κόστους των υλικών κατασκευής σε συνδυασμό με την ανάγκη για πράσινη προσαρμογή των ακινήτων, είναι κάποιοι από τους παράγοντες που μπορούν να εξηγήσουν τη μεγάλη αύξηση.

Συνολικά, στην επικράτεια οι μεγαλύτερες μεταβολές στις μέσες ζητούμενες τιμές πώλησης κατοικιών σε σχέση με το 1ο τρίμηνο 2022 παρατηρήθηκαν στην Πάρο (+24,9%), στην Καλλιθέα (Νότια Προάστια Αττικής) (+24,4%), στη Θέρμη (Δήμος Θεσσαλονίκης) (+23,1%), στο Κέντρο της Θεσσαλονίκης (+22,8%) στη Βούλα (Νότια Προάστια Αττικής) (+22,5%), στην Καλαμάτα (+22,4%) και στα Χανιά (+22,2%). Μάλιστα στα Χανιά καταγράφεται αύξηση +26,7% στη μέση τιμή πώλησης διαμερισμάτων σε σχέση με πέρσι, κατατάσσοντας τα στις πόλεις της Ελλάδος με τις υψηλότερες τιμές αυτών.

Αυξήσεις μέχρι 20% και στα ενοίκια

Οι μεγαλύτερες αυξήσεις σε ζητούμενες τιμές ενοικίασης κατοικιών σε σχέση με το 1ο τρίμηνο του 2022 εμφανίστηκαν σε Ρέθυμνο (+20,0%), Κέντρο Αθήνας (+15,4%), Βούλα (+14,2%), Διόνυσο (+13,9%), Νέα Ερυθραία (+13,7%) και Σεπόλια (+13,1%).

Ραγδαία άνοδο στις ζητούμενες τιμές ενοικίασης παρουσιάστηκαν σε περιοχές της Αττικής πλησίον των νέων σταθμών μετρό γραμμής 4. Πιο συγκεκριμένα, σε Εξάρχεια, Ιλίσια και στην περιοχή Πατησίων-Αχαρνών παρουσιάστηκε εντυπωσιακή άνοδος στις μέσες ζητούμενες τιμές ενοικίασης διαμερισμάτων σε σχέση με πέρσι κατά +13,3%, +13,2% και +11,2% αντίστοιχα.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η αύξηση στα διαθέσιμα studios και διαμερίσματα προς ενοικίαση σε σχέση με πέρσι, σε μεγάλες «φοιτητουπόλεις», όπως σε Βόλο, Λάρισα και Αλεξανδρούπολη, γεγονός που ενδέχεται να οφείλεται στην επιστροφή των φοιτητών στα πανεπιστήμια μετά την πανδημία, η οποία οδήγησε σε αύξηση της ζήτησης για καταλύματα.

Στο σύνολο της επικράτειας, οι περιοχές με τις υψηλότερες μέσες ζητούμενες τιμές ενοικίασης κατοικιών φαίνεται πως είναι η Χαλκιδική (32.3€/τ.μ.), οι Κυκλάδες (15.0€/τ.μ.), τα νότια (11.1€/τ.μ.) και βόρεια προάστια Αττικής (10.3€/τ.μ.), καθώς και το κέντρο Αθηνών (9.4€/τ.μ.).

Πηγή: imerodromos.gr

Το πρόβλημα της δημοκρατίας γίνεται κρίσιμο στην εποχή που ζούμε. Η διολίσθηση προς τον αυταρχισμό είναι ραγδαία. Η συνεχής υποτίμηση, θεσμικά και εξωθεσμικά, των λειτουργιών που συγκροτούν το πιο πολυδιαφημισμένο και πιο κατακρεουργημένο ιδανικό του καιρού μας είναι συστατικό στοιχείο της λειτουργίας του καπιταλιστικού μας κόσμου.

Η αστυνομική βία, όπως εισβάλλει στη ζωή μας μέσω της τηλεοπτικής ή διαδυκτιακής οθόνης, είτε από τους δρόμους της Γαλλίας, είτε από τις αθηναϊκές λεωφόρους ( σε διαδηλώσεις και όχι μόνο), είτε από τις επαναλαμβανόμενες δολοφονίες με δράστες αστυνομικούς στις ΗΠΑ, είναι μια άσκηση εξοικείωσης, με το αστυνομικό κράτος ως κανονικότητα.

Με την ανάλογη προπαγανδιστική διόγκωση των πραγματικών ή με κατασκευή φανταστικών απειλών, ορατών ή αόρατων, προσδιορίσιμων ή απροσδιόριστων. Αν, ας πούμε, δεν υπήρχε η «τρομοκρατία» με τις διάφορες μορφές θα έπρεπε να την εφεύρουν οι εξουσιαστές ή να την προκαλέσουν (όπως ο Νετανιάχου στο Ισραήλ).

Και της δίνουν καθολικές διαστάσεις ώστε να αιωρείται σαν μια αιώνια απειλή από την οποία κάποιος πρέπει να μας προστατεύει. Αυτοί και το αυταρχικό κράτος τους.

Η γενική κυριαρχία ενός φόβου που πλανιέται, αντικαθιστώντας εκείνο το άλλο παλιό φάντασμα, πάνω από τα κεφάλια μας, είναι το κατάλληλο πλαίσιο για να οικοδομηθεί ένας νέου (και πολλές φορές παλαιού) τύπου αυταρχισμός, όπου οι ελευθερίες και τα δικαιώματα των συγκεκριμένων ανθρώπων υποχωρούν μπρος στα δικαιώματα των πολλών, ενός αφηρημένου συνόλου, όπως προσδιορίζονται από τους ιθύνοντες των εξουσιαστικών δομών, είτε πολιτικών είτε ενημερωτικών, είτε οικονομικών. 

Όπου ο συνειδητός και συστηματικός αποκλεισμός των ανθρώπων από την πραγματική, και κυρίως την πολιτική ζωή, γίνεται το άλλοθι για να αναλάβουν οι εκπρόσωποι το ρόλο τους, καθώς αυτοί και ξέρουν και μπορούν – όπως λένε τα προεκλογικά συνθήματα τους.   

Η εικόνα που προσφέρεται είναι εκείνη ενός ανεξέλεγκτου και αόρατου υπερκράτους, είτε επίσημου είτε ανεπίσημου, το οποίο ορίζει τη ζωή μας και απέναντι στο οποίο δεν υπάρχουν τρόποι αντίδρασης. Όταν διαβάζω για τις δολοφονίες γυναικών στο Μεξικό, κυρίως στο βορρά, από το καρτέλ των ναρκωτικών, από παρακρατικές ομάδες ή από αστυνομικούς μένω έμφοβος και αμήχανος. Πως αντιμετωπίζεται μια τέτοια αυθαιρεσία που σέρνεται πίσω από κάθε ορατό σημείο της λογικής και του καθημερινού βίου;

Και το Μεξικό δεν είναι μοναχικό, το αντίθετο.  

Μπορεί η αστυνομία να απουσιάζει από τους τόπους και από τα γεγονότα στα οποία οφείλει να είναι παρούσα. Μπορεί να απουσιάζει, ας πούμε, από την προστασία της δωδεκάχρονης κοπέλας στον Κολωνό.

Αλλά η αστυνομία είναι πανταχού παρούσα ως ιδέα. Μια ιδέα που φοράει κουκούλα, είναι θωρακισμένη από πάνω ως κάτω, κρατάει απειλητικό όπλο και ελλοχεύει σε γωνιές, σε πάρα πολλές γωνιές της πόλης.

Μη μας μένει καμία αμφιβολία. Αυτή είναι η εικόνα ενός δύσκολου παρόντος. Είναι το προείκασμα και η προετοιμασία ενός ακόμη πιο δύσκολου μέλλοντος.

Όσο γίνεται πιο κατανοητό, τόσο από τους πάνω όσο και από τους κάτω, πως μπαίνουμε σε μια καινούργια δύσκολη περίοδο οικονομικών και κοινωνικών αναστατώσεων, όσο οι ελπίδες των κάτω θα γίνονται πιο ορατές και οι εξεγέρσεις τους θα μετατρέπουν το τοπίο σε ευοίωνο, τόσο πιο πολλές θα γίνονται οι γκρίζες στολές και τα μαύρα σχέδια τους. Οι ΗΠΑ άλλωστε παράγουν «δημοκρατία» για όλον τον κόσμο την οποία συνοδεύουν με τα μοντέλα των ράμπο της αστυνόμευσης. Εξοπλισμός, επιτελικά σχέδια δράσης, μέθοδοι και χρήση παρακρατικών οργάνων, εξάγεται κατ’ αποκλειστικότητα σχεδόν από το Ισραήλ στην περιοχή. Με βάση το πατρόν από τις ΗΠΑ.

Τι θέλει να πει ο ποιητής καταθέτοντας την ταπεινή του εμπειρία και γνώση;

Όσο η ξηρασία του μέλλοντος υποχωρεί, όσο περισσότερες υγρές και καρποφόρες ημέρες αρχίζουν να αχνοφαίνονται, τόσο πυκνώνουν τα σύννεφα στη μια πλευρά, τη δεξιά, του ορίζοντα. Και συνεπώς τόσο καλύτερα χρειάζεται να είμαστε προετοιμασμένοι και αποφασισμένοι να υπερασπιστούμε τις δημοκρατικές κατακτήσεις του κουτσού εικοστού αιώνα!

Γι’ αυτό, χώρες και ιδανικά, που ευαγγελίζονται μια καλύτερη κοινωνία, είτε κατ’ ουσίαν, είτε κατ’ επίφασιν, δεν μπορούν να προσβάλλουν τις δημοκρατικές ελευθερίες στο όνομα μιας άλλης κοινωνικής δικαιοσύνης.

Η δημοκρατία γίνεται σήμερα ζήτημα υπαρξιακό!..

Πηγή: kommon.gr

▸ «Φτιασιδώματα» προτείνει ο Α. Τσίπρας, αφήνοντας αλώβητο το τρομερό νομικό πλαίσιο υπέρ τραπεζών και funds

«Η πρώτη ενέργεια θα είναι να προχωρήσουμε αμέσως με πράξη νομοθετικού περιεχομένου στην αναστολή των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, επαγγελματικής στέγης και αγροτικής γης». Είναι τα λόγια του Αλέξη Τσίπρα από το Εκθεσιακό Κέντρο Περιστερίου, όπου την Τρίτη παρουσίασε το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για το στεγαστικό ζήτημα και τα κόκκινα δάνεια. Εύλογα, ακούγοντας τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αναρωτιέται κανείς αν την περίοδο 2015-2019 προήδρευε άλλης κυβέρνησης από αυτήν που μετέτρεψε την παρακώλυση πλειστηριασμών σε «ιδιώνυμο» αδίκημα, με την αιτιολογική έκθεση της σχετικής τροπολογίας Κοντονή να αναφέρει ότι «οι ρυθμίσεις αυτές υπαγορεύονται από λόγους υπέρτερου δημοσιονομικού και δημοσίου συμφέροντος που αποσκοπούν […] στη στήριξη και προστασία της εθνικής οικονομίας μέσω της ακώλυτης διενέργειας των πλειστηριασμών».

Φυσικά και ήταν ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, που από τη θέση της κυβέρνησης άνοιγε διάπλατο τον δρόμο στα «κοράκια» να εφορμήσουν στη λαϊκή κατοικία. Τώρα, ως αντιπολίτευση, τάζει μια κουτσουρεμένη διέξοδο από τον εφιάλτη στον οποίον έχει μετατραπεί το ζήτημα της στέγασης για δεκάδες χιλιάδες λαϊκά νοικοκυριά, καθώς επί τέσσερα χρόνια η ΝΔ έχτισε ένα νομοθετικό τερατούργημα πάνω στα θεμέλια που της άφησε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Οι θέσεις που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας περιλαμβάνουν θεσμικές παρεμβάσεις με ίδρυση, μεταξύ άλλων, υφυπουργείου για τη διαχείριση του ιδιωτικού χρέους και της στεγαστικής πολιτικής, επιβολή κανόνων στη λειτουργία των funds, πρόγραμμα ρύθμισης οφειλών και νέες ρυθμίσεις για τον εξωδικαστικό συμβιβασμό. Οι προβλέψεις αυτές, παρά τις όποιες αλλαγές, διατηρούν ζωντανό όλο το πλαίσιο λειτουργίας της «βιομηχανίας» πλειστηριασμών, με το «αμαρτωλό τρίγωνο» τραπεζών, funds και servicers, καθώς φυσικά και τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, που θεσμοθετήθηκαν από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Παράλληλα, επιχειρείται μία επιστροφή στο νομοθετικό πλαίσιο για τους πλειστηριασμούς που είχε δημιουργήσει ο ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο 2015-2016, οπότε και τροποποιήθηκε προς το χειρότερο ο νόμος Κατσέλη, τον οποίο σήμερα ο Τσίπρας εξυμνεί. Εκεί οδηγεί η πρόταση που προβλέπει ότι για να ενταχθεί κάποιος στις ρυθμίσεις πρέπει «το μηνιαίο διαθέσιμο εισόδημα του οφειλέτη να μην ξεπερνάει τις εύλογες δαπάνες δια-βίωσης προσαυξημένες κατά 70%» και να είναι «σε μόνιμη και γενική αδυναμία να ικανοποιήσει τις ληξιπρόθεσμες οφειλές». Σε κάθε περίπτωση, η αγωνία για τα κόκκινα δάνεια δεν αφορά τους οφειλέτες, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα κληθούν να βάλουν το χέρι στην τσέπη, αλλά αντικατοπτρίζει τον φόβο μήπως οι τράπεζες κινδυνεύσουν από μια νέα γενιά κόκκινων δανείων. Η περαιτέρω επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου λόγω του καλπάζοντος πληθωρισμού και οι διαδοχικές αυξήσεις των επιτοκίων από την ΕΚΤ, που καθιστούν ολοένα και πιο δύσκολα εξυπηρετούμενες τις υποχρεώσεις των δανειοληπτών, χτυπούν ήδη καμπανάκι σε Αθήνα και Φρανκφούρτη για τον κίνδυνο εκ νέου συσσώρευσης «μη αποδιδόντων δανείων» (NPLs).

Σε αυτή την κατεύθυνση κινείται και η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για δημιουργία «Ειδικού Ταμείου Αναδιαρθρώσεων Οφειλών και Στεγαστικής Πολιτικής στην Αναπτυξιακή Τράπεζα», που θα υποστηρίζει με ζεστό χρήμα, μέσω στοχευμένων επιδοτήσεων, τις ρυθμίσεις κόκκινων δανείων. Αλλά και οι ρυθμίσεις αποπληρωμής που προτείνονται να καταλήγουν είτε σε μεγάλη διαγραφή του χρέους κατά 40-60%, αλλά με σύντομη διάρκεια αποπληρωμής του υπόλοιπου ποσού (5-10 χρόνια), με 50% κρατική επιδότηση –δηλαδή χρήματα των φορολογουμένων– και πάντα με εισοδηματικά κριτήρια, είτε σε συμφωνία για μακροχρόνια αποπληρωμή, αλλά στο 100% της αντικειμενικής αξίας του ακινήτου, «αυτά δηλαδή που ο πιστωτής θα έπαιρνε αν (το ακίνητο) έβγαινε στον πλειστηριασμό» και με επιτόκιο 2%.

Το ζήτημα των πλειστηριασμών δεν μπορεί να λυθεί μέσα στο πλαίσιο της πολιτικής που δημιούργησε το πρόβλημα. Εργαζόμενοι και νέοι που κάποια στιγμή επέλεξαν να πληρώνουν δόση δανείου αντί για νοίκι και βρέθηκαν, λόγω της καταβαράθρωσης των μισθών και της εκτόξευσης της ανεργίας, με τη δαμόκλειο σπάθη των πλειστηριασμών να επικρέμαται πάνω από το κεφάλι τους, δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από όσους ψάχνουν αποτελεσματικότερους τρόπους για να πληρώσουν πανάκριβα την επιλογή τους να βάλουν «ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι» τους.

Πηγή: prin.gr

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στις 4/10/2023 και την οργάνωση από κοινού τα Σωματεία:

Πανελλήνια Ένωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (Π.Ε.Ν.Ε.Ν.)

Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής (ΣΥΒΧΨΑ)

Σύλλογος Εργαζομένων ΤΕΕ (Σ.Ε.ΤΕΕ)

Σύλλογος Εργαζομένων ΕΛΓΟ – «ΔΗΜΗΤΡΑ» (ΣΥΛ.Ε.Ε.Γ.Ο)

Σωματείο Εργαζομένων στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Σ.Ε. Ε.Μ.Σ.Τ.)

Σε αυτήν μίλησαν εκπρόσωποι σωματείων, συλλογικοτήτων και αγωνιστές συνδικαλιστές του εργατικού κινήματος.

Στην εκδήλωση παρουσιάστηκε βιντεοσκοπημένο οπτικοακουστικό υλικό από τις μεγάλες απεργιακές μάχες και διαδηλώσεις των Γάλλων εργαζομένων.

Επίσης υπήρξε δήλωση μαχόμενου συνδικαλιστή από τα Γαλλικά συνδικάτα ο οποίος έκανε εκτενή αναφορά στον εργατικό ξεσηκωμό που εξελίσσεται στην Γαλλία ενάντια στο αντεργατικό νομοσχέδιο που προωθεί ο Μακρόν και η κυβέρνηση.

Παρακάτω δημοσιεύουμε την ομιλία – παρέμβαση του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ Αντώνη Νταλακογεώργου:

Σ/φοι, Σ/φισες,

Η πρωτοβουλία των 5 εργατικών Σωματείων που διοργανώνουν την σημερινή εκδήλωση συνιστά μια έμπρακτη ενέργεια αλληλεγγύης στον αγώνα των Γάλλων εργατών που βρίσκονται εδώ και ένα μήνα σε μια σκληρή – ολομέτωπη σύγκρουση με τον Μακρόν και την κυβέρνησή του η οποία προσπαθεί να επιβάλει το αντεργατικό – αντιασφαλιστικό της νομοσχέδιο για περαιτέρω αύξηση στα όρια ηλικίας θεμελίωσης του συνταξιοδοτικού δικαιώματος!

Η μάχη αυτή έχει πάρει τέτοια χαρακτηριστικά για τα οποία βάσιμα μπορούμε να μιλάμε για μια γενικευμένη ταξική αντιπαράθεση. Από την μια πλευρά βρίσκεται σύσσωμη η εργατική τάξη και από την άλλη η κυβέρνηση Μακρόν η οποία υλοποιεί τις ντιρεκτίβες  του ΔΝΤ,  του ΟΟΣΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η μάχη αυτή γίνεται σε μια από τις μεγαλύτερες μητροπόλεις του καπιταλισμού στην οποία το εργατικό κίνημα έχει να επιδείξει ένα πλούσιο ιστορικό αγώνων για τα εργατικά δικαιώματα.

Η αντιμετώπιση αυτού του γιγαντιαίου αγωνιστικού κινήματος από το κατεστημένο Μακρόν είναι η βία, η τρομοκρατία, η ακραία καταστολή.

Αυτός ο δρόμος από την μια συνθλίβει και κουρελιάζει τις προπαγανδιστικές κορώνες του πολιτικού προσωπικού για τον ευρωμονόδρομο και τις δήθεν αξίες του, της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης

Η καταστολή απέτυχε παταγωδώς, τώρα ο Μακρόν προσφεύγει στο Συνταγματικό Συμβούλιο της χώρας για να αποφανθεί αυτό, για το επίμαχο νομοσχέδιο του συνταξιοδοτικού.

Ο ρόλος αυτών των αστικών θεσμών είναι γνωστός σαν εργαλείο νομιμοποίησης των αντιλαϊκών κυβερνητικών πολιτικών στην Γαλλία, την Ελλάδα και σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο.

Η κίνηση αυτή του Μακρόν δείχνει και το  έως τώρα αδιέξοδο στην πολιτική προσπάθεια του να περάσει ένα βαθειά αντιλαϊκό νομοσχέδιο στο οποίο εκφράζεται η λαϊκή και εργατική αντίθεση και αγανάκτηση! Όμως αυτή η νέα πρωτοβουλία του, αποσκοπεί στην διάσπαση και υπονόμευση του πανεργατικού κινήματος που έχει δημιουργήσει μια πρωτοφανή κρίση στο σύστημα διακυβέρνησης και στην πολιτική Μακρόν  στη Γαλλία!

Η 11^η πανεθνική απεργία της περασμένης Πέμπτης έδειξε ότι η εργατική τάξη δεν υποχωρεί, δεν συναλλάσσεται και δεν υποκύπτει ούτε στην τρομοκρατία ούτε στους εκβιασμούς, ούτε σε επικοινωνιακά  φληναφήματα.

Για το λόγο αυτό επιχειρείται άμεσα στις γραμμές του εργατικού – συνδικαλιστικού κινήματος η διάσπαση του...

Ήδη η πολιτική αυτή φαίνεται να αποδίδει καρπούς αφού ο αδύναμος κρίκος του Σ.Κ στη Γαλλία, η συστημική συνομοσπονδία χριστιανοδημοκρατικής προέλευσης (FDT) και ο επικεφαλής της, Λοράν Μπερζέρ διακήρυξε μια γραμμή υποχώρησης και συμβιβασμού μιλώντας σχετικά αναφέρει:

«Εάν με ρωτάτε για πόσο θα συνεχίσει να υπάρχει μια τέτοια διαμαρτυρία κάθε βδομάδα για τους επόμενους 6 μήνες, η απάντηση μου είναι, όχι»

Ξεκαθάρισε επίσης ότι εάν το Συνταγματικό Συμβούλιο αποφανθεί στις 14 Απρίλη ότι το επίμαχο νομοσχέδιο είναι έγκυρο « εμείς θα αποδεχθούμε την απόφαση του είτε μας αρέσει, είτε όχι»!

Ο ίδιος έδωσε και το στίγμα της νέας γραμμής του για το πανεργατικό κίνημα κατά τον Μακρόν ότι αυτό θα μεταφερθεί στην προσπάθεια για διεξαγωγή δημοψηφίσματος μια διαδικασία που θα διαρκέσει από 9 έως 12 μήνες κάτι που φαίνεται να συμμερίζονται και άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις…

Στην φαρέτρα του μεγάλου κεφαλαίου και των αστικών πολιτικών δυνάμεων υπάρχουν πολλά όπλα και εργαλεία για να υπονομεύσουν ένα πανεργατικό μέτωπο πάλης κατά των αντιλαϊκών πολιτικών τους!

Είναι γνωστή η κατάληξη πολλών κινημάτων που αναπτύχθηκαν στην Ευρώπη (Γαλλία κίτρινα γιλέκα) στην Ασία, στην Λατινική Αμερική ακόμα και στην Αφρική την περίοδο 2017 – 2019!

Πιστεύουμε ότι η εργατική τάξη της Γαλλίας θα διδαχθεί από την ίδια την πολύχρονη αγωνιστική εμπειρία της και δεν θα αποδεχθεί τον  εγκλωβισμό της σε λύσεις που οδηγούν στην υποχώρηση, στην συνθηκολόγηση και τελικά στην παραίτηση από τον οργανωμένο – συντονισμένο και μαζικό αγώνα για την ανατροπή της πολιτικής του Μακρόν.

Ορισμένα συμπεράσματα από τον αγώνα των εργατών

στην Γαλλία και στην Ελλάδα

Ο πανεργατικός ξεσηκωμός στην Γαλλία έγινε κάτω από συνθήκες μεγάλης συμπίεσης και υποβάθμισης του βιοτικού επιπέδου του λαού και ραγδαίας συρρίκνωσης του εργατικού εισοδήματος που συνδέονται με την οικονομική κρίση, την περίοδο της πανδημίας και των δρακόντειων περιορισμών, της ενεργειακής κρίσης και την εκτίναξη του πληθωρισμού σε δυσθεώρητα υψηλά επίπεδα για την Ευρώπη και ολόκληρο τον κόσμο.

Η κατάσταση επιδεινώθηκε δραματικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Όλα αυτά διαμόρφωσαν νέα οικονομικά και πολιτικά δεδομένα αφού σε αυτές τις συνθήκες ο πληθωρισμός, οι τιμές σε υπηρεσίες, σε αγαθά και στα καταναλωτικά προϊόντα βούλιαξαν το διαθέσιμο εργατικό εισόδημα και αύξησαν  ραγδαία τις κοινωνικές ανισότητες.

Οι αστικές κυβερνήσεις ανεξάρτητα από παραλλαγές των κομμάτων διακυβέρνησης έδειξαν όλες χωρίς εξαίρεση το αντικοινωνικό και αντιλαϊκό τους πρόσωπο και βρέθηκαν απέναντι από τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις των εργαζομένων που βγήκαν μαζικά στο δρόμο του αγώνα απαιτώντας την αναπλήρωση των εισοδημάτων τους από την ακρίβεια μετά την γιγάντωση του πληθωρισμού και την υπογραφή ΣΣΕ.

Ακολούθησαν μια πολιτική στήριξης του μεγάλου κεφαλαίου της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του.

Αυτή η πολιτική συνταγή προσπαθεί  την κρίση να την φορτώσει στις πλάτες των εργαζομένων, των ανέργων, των συνταξιούχων και της νεολαίας.

Είναι η ίδια πολιτική η οποία επί σειρά ετών οδηγεί σε μειώσεις και περικοπές κοινωνικών δαπανών στην υγεία, την παιδεία, την κοινωνική πρόνοια…

Αυτή η πολιτική εφαρμόστηκε και στην χώρα μας όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα από την κυβέρνηση με την συναίνεση των άλλων αστικών πολιτικών δυνάμεων και κομμάτων!

Ακριβώς στο έδαφος αυτής της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής επιχειρείται να πληρώσουν τις συνέπειες της κρίσης τα μόνιμα θύματα, που δεν είναι άλλα από τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα.

Το έγκλημα των Τεμπών αποτέλεσε την αφορμή να ξεσπάσει μια τεράστια λαϊκή οργή που εκφράστηκε με οργανωμένο κα μαζικό αγώνα ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ.

Είχαν προηγηθεί μαζικοί αγώνες κατά της ακρίβειας και των ημίμετρων της κυβέρνησης Μητσοτάκη..

Οι αγώνες αυτοί κλιμακώθηκαν, επεκτάθηκαν και πήραν ανησυχητικό χαρακτήρα για την κυβέρνηση και την πολιτική της με το έγκλημα των Τεμπών στο οποίο έχασαν την ζωή τους 57 άνθρωποι!

Το έγκλημα των Τεμπών σε συνδυασμό με την αντιλαϊκή ατζέντα κυβέρνησης- κεφαλαίου και την επίθεση τους ενάντια στα εργατικά δικαιώματα έβγαλε στο προσκήνιο την συσσωρευμένη οργή της τάξης μας και ευρύτερα του λαού η οποία εκφράστηκε με τρόπο οργανωμένο – μαζικό και αγωνιστικό θέτοντας στόχους και αιτήματα που συνιστούν μια συνολική αντίθεση στην ασκούμενη πολιτική τους.

Το στοίχημα για το συνεπές αγωνιστικό και ταξιδιωτικό κίνημα είναι να μην πραγματοποιηθούν οι εκλογές και η επόμενη περίοδος στοιχείο που θα οδηγηθεί το κίνημα αυτό στο ξεφούσκωμα της λαϊκής αγανάκτησης…

Οι εκλογές δεν πρόκειται να δώσουν λύση στα συσσωρευμένα εργατικά προβλήματα καθώς είναι σίγουρο ότι και την επόμενη μέρα η εργατική τάξη θα αντιμετωπιστεί με την ίδια πολιτική…

Η οργάνωση στην εγκληματική τους πολιτική πρέπει να μετατραπεί σε οργανωμένο αγώνα για τα δικαιώματα, για την ρήξη με τις αστικές κυβερνητικές πολιτικές, για την αντίθεση του εργατικού κινήματος που θα βάλει μπροστά και ως το τέλος των δικαιωμάτων, τις δίκαιες διεκδικήσεις και τις δικές του σύγχρονες διάρκεια.