Το παράδειγμα είναι πραγματικό, τα ονόματα όχι. Ο ένας, ας τον ονομάσουμε Δημήτρη, είναι προγραμματιστής, με ετήσιο εισόδημα 22.000€. Αν αφαιρέσουμε φόρους, εισφορές και λοιπές κρατήσεις βγάζει περίπου 1500€ καθαρά τον μήνα. Όχι καλά, όχι άσχημα. Ο άλλος, ας τον ονομάσουμε Τζώρτζη, κληρονόμησε 100.000 μετοχές του ΟΤΕ. Θα μπορούσαμε να τον πούμε και Γιώργο που κληρονομεί (ή παίρνει προίκα) 180.000 μετοχές της ΤΕΡΝΑ Ενεργειακής. Ή να τον πούμε Αλέξανδρο που επίσης κληρονομεί 63.000 μετοχές του ΟΠΑΠ. Όλοι οι παραπάνω μην νομίσετε ότι είναι μεγαλομέτοχοι στις αντίστοιχες εταιρείες. Είναι απλώς άνθρωποι (γόνοι), με ρευστότητα, που έχουν μετοχές. Ο Τζώρτζης έχει το 0,02% του ΟΤΕ, ο Γιώργος έχει το 0.16% της ΤΕΡΝΑ, ο Αλέξανδρος έχει το 0,017% του ΟΠΑΠ.

Ο Δημήτρης από την άλλη, έχει φάει τα καλύτερα χρόνια του με υποαμοιβόμενη και μαύρη εργασία, με άπειρες απλήρωτες υπερωρίες για να φτάσει στα 1500€. Έχει τα διπλά χρόνια του Τζώρτζη, του Γιώργου, του Αλέξανδρου, αλλά πληρώνει στο κράτος ως φορολογία, ακριβώς τα ίδια με αυτούς.

Πιο συγκεκριμένα, ένα ετήσιο εισόδημα 22.000€ φορολογείται με 3.660€. Με το ίδιο ακριβώς ποσό θα φορολογηθούν ο Τζώρτζης, ο Γιώργος και ο Αλέξανδρος που εισέπραξαν μερίσματα από τις μετοχές που κατέχουν, συνολικού ύψους 73.200€ (μερίσματα του 2022). Το 5% με το οποίο φορολογούνται τα μερίσματα, δίνει ακριβώς 3.660€, και είναι ακριβώς το ίδιο ποσό το οποίο το κράτος θα εισπράξει από τον Δημήτρη, ο οποίος, με την εργασία του, έβγαλε 50.000€ λιγότερα από όσο έβγαλε καθένας από τους τρεις γόνους μόνο από τα συγκεκριμένα μερίσματα.

Ας το επαναλάβουμε μπας και το εμπεδώσουμε.

Ο μέτοχος μιας εταιρείας, μικρής ή μεγάλης, εισηγμένης ή όχι, αν βγάλει 73.200€ το κράτος θα του πάρει τα 3.660€, ενώ ο εργαζόμενος αν βγάλει 22.000€ και το κράτος θα του πάρει πάλι 3.660€.

Αυτή είναι η φορολογική δικαιοσύνη μιας κυβέρνησης που δουλεύει για τους γόνους, τους κληρονόμους και τους μετόχους, που δουλεύει δηλαδή για το κεφάλαιο και μισεί την εργασία.

Λογική δεν υπάρχει πίσω από τα νούμερα. Ο ένας δουλεύει μια ζωή για να φτάσει σε αυτό τον μισθό που του δίνει περίπου 1500€ το μήνα, και ο άλλος “εισπράττει κουπόνια” καθήμενος στην Εκάλη και λιαζόμενος στη Μύκονο, και χωρίς να παράγει το παραμικρό, βγάζει 50.000€ περισσότερα από τον πρώτο, πληρώνοντας ακριβώς τον ίδιο φόρο. 

Η πραγματικότητα βέβαια είναι ακόμα χειρότερη: Από την έμμεση φορολογία που όλοι, ανεξαρτήτως εισοδήματος, πληρώνουν το ίδιο (γιατί όλοι πάνε σούπερμάρκετ, αγοράζουν βασικά είδη ανάγκης, ή πληρώνουν βενζίνη), μέχρι τη σκανδαλώδη φοροαπαλλαγή στις γονικές παροχές μέχρι 800.000€.

Στο θέμα αυτό αξίζει να επιμείνουμε. Το σύνολο της φοροαπαλλαγής μπορεί να φτάσει 4,8 εκατομμύρια ευρώ, καθώς η απαλλαγή ισχύει για κάθε γονέα προς το παιδί, αλλά και για κάθε παππού ή γιαγιά προς τον εγγονό. Έχουμε δηλαδή 800.000 επί 6. Ο γόνος της ιστορίας μας δηλαδή, πέραν του ότι μπορεί να κάθεται, και να κερδίζει από μερίσματα 50.000€ περισσότερα από έναν προγραμματιστή, πληρώνοντας ακριβώς τον ίδιο φόρο, θα μπορούσε να κληρονομήσει και ακίνητα συνολικής αξίας κοντά 5 εκατομμυρίων ευρώ, χωρίς να πληρώσει φόρο ούτε δεκάρα τσακιστή.

Το πλέον προκλητικό; Στην περίπτωση της διανομής μερισμάτων από ναυτιλιακή εταιρεία με έδρα την Ελλάδα, δεν υπάρχει καν ούτε αυτός ο αστείος φόρος του 5%. Τα κέρδη είναι αφορολόγητα. Στην υγειά των κορόιδων.

Γιατί να φορολογείται η εργασία τόσο πολύ και η διανομή κερδών τόσο λίγο; Γιατί πρέπει ένας εργαζόμενος με ετήσιο εισόδημα 22.000 ευρώ να πληρώνει ίδιο φόρο με έναν μέτοχο με κέρδη 73.000 ευρώ; Γιατί η φορολογία τιμωρεί τον εργαζόμενο (και ειδικά τον μισθωτό) και επιβραβεύει τον εισοδηματία; Γιατί φτάσαμε να προπηλακίζεται η οποιαδήποτε συζήτηση για μια κάποια αποκατάσταση της φορολογικής αδικίας;

Και πάνω από όλα: Γιατί ο κόσμος των γόνων, του κεφαλαίου, των εισοδηματιών και των μερισματούχων να έχει φωνή και πολιτική έκφραση, κόμμα (ή και κόμματα), γραμμή, επικοινωνία, στόχους και συγκροτημένο στρατόπεδο, και ο κόσμος της εργασίας να είναι μόνος του και ηττημένος;

Πηγή: antapocrisis.gr

Επί τόσους μήνες τώρα, όσο σχεδόν διαρκεί και εκτυλίσσεται η προεκλογική περίοδος, υπάρχει μια αιδήμων σιωπή για ένα από τα κρισιμότερα ζητήματα της ζωής της χώρας. Το θέμα του πολέμου.

Έχουμε συμπληρώσει χρόνο (και τέσσερις μήνες) απ’ όταν ξεκίνησε ο πόλεμος στην Ουκρανία και δεν δείχνει πως θα λήξει σύντομα. Τον πυροδοτούν κάθε ημέρα ΗΠΑ και ΝΑΤΟ με προφανείς επιδιώξεις. Η Ελλάδα δεν είναι απλώς μέλος του ΝΑΤΟ και άρα συμμέτοχος στον σχεδιασμό αυτής της βαρβαρότητας, αλλά και άμεσο και ενεργό μέρος του πολέμου. Εξ άλλου ο πρωθυπουργός πριν μερικούς μήνες δήλωσε με σαφήνεια πως βρισκόμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία. Μήπως παραγνώρισε τι σημαίνει αυτό; Προφανώς όχι. Είναι η πλήρης ευθυγράμμιση, ενός «προβλέψιμου» συμμάχου των ΗΠΑ.

Ο «δικτάτορας» Ερντογάν, μέλος του ΝΑΤΟ είναι κι αυτός, κρατάει σοφές αποστάσεις. Δεν καταλαβαίνει τόσο καλά τη γεωστρατηγική όσο οι δικοί μας και υποκύπτει στη γοητεία του Πούτιν και στα ιδιοτελή του σχέδια;

Κι έτσι, αμερικανικά ντρόουν απογειώνονται σχεδόν καθημερινά από την, τις αμερικανικές βάσεις σε Αλεξανδρούπολη, τη Λάρισα με κατεύθυνση την Ουκρανία. Ομοίως, στέλνονται φορτία όπλων και άλλων υλικών. Έτσι που σε περίπτωση κλιμάκωσης η Ελλάδα γίνεται πρώτος στόχος.

Περί αυτών ούτε λέξη από τον ΣΥΡΙΖΑ. Που είναι η αριστεροσύνη, που είναι η «εθνική ανεξαρτησία»;

Προφανώς εκποιήθηκαν κι αυτά, μαζί με πολλά άλλα, κατά τη μεγάλη μετακόμιση, από το «αριστεροχώρι» σε διαμέρισμα του κέντρου (έστω της κεντροαριστεράς)!

(Να θυμίσω πως και στο παρελθόν έγιναν τέτοιες μετακομίσεις, ίσως και περισσότερο θορυβώδεις, οι οποίες δεν είχαν καλή κατάληξη, όπως και σήμερα καλή ώρα).

Καθώς η «πρεσβεία» παίζει όλο και πιο ενεργό ρόλο στις εκλογικές και άλλες πολιτικές διεργασίες, καθένας πολιτικός –τουλάχιστον από εκείνους που θέλουν να επιδεικνύουν καλή διαγωγή- σκέφτεται πως δεν έχει κανένα όφελος να τα βάζει με το αφεντικό.

Όμως και εκείνοι που έκαναν κριτική εξ αριστερών στο ΣΥΡΙΖΑ παρέλειψαν, ή δε θυμήθηκαν, να πουν πόσο ασμένως είχε σπεύσει ο Αλέξης Τσίπρας να ομονοήσει (αν και δεν ρωτήθηκε επισήμως, ούτε υπήρχε κάποια εμφανής πίεση), για την ένταξη της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ.

Αλλά και από τα κόμματα της Αριστεράς δεν ακούστηκαν κουβέντες περί του πολέμου. Το ξέχασαν μέσα στην ταραχή και τις προτεραιότητες των ημερών; Το αξιολόγησαν ως δευτερεύον; Εκτίμησαν πως δεν ενδιαφέρονται γι’ αυτά οι πολίτες; Πως δεν είναι πιασάρικα; (Προφανώς παραλείποντας να σκεφτούν πως η Αριστερά έχει προορισμό να ανοίγει δρόμους, ακόμα και αν γίνεται δυσάρεστη σε κάποιους ή μη αντιληπτή κάποια στιγμή). ‘Η μπλεγμένοι σε αντιφάσεις και εσωτερικές αντιθέσεις σχετικά το χαρακτήρα του πολέμου αποφεύγουν να μιλήσουν για την ανάγκη της ειρήνης;

Εδώ που τα λέμε με τη σιγή που επιβάλλουν τα μέσα, και ακολουθούν τα κόμματα, οι πολίτες δεν θέλουν να ξέρουν τι συμβαίνει. Και σα να γίνεται ένας φαύλος κύκλος, καθώς τα κόμματα και τα μέσα ενημέρωσης δεν ασχολούνται, δεν ασχολούνται και οι πολίτες, κι αφού δεν ασχολούνται οι πολίτες, δεν ασχολούνται τα μέσα και τα κόμματα. Των κομμάτων της Αριστεράς, ξαναλέω, συμπεριλαμβανομένων.

Όμως ο πόλεμος είναι ενεργός. Οι θάνατοι ανθρώπων και οι καταστροφές υποδομών είναι πραγματικές, οι πολιτικοί σχεδιασμοί που γίνονται πάνω στα έρημα τοπία μας αφορούν, ορίζουν σε μεγάλο βαθμό το μέλλον της χώρας που ζούμε και των ανθρώπων της. Δεν είναι μονάχα ένα αίσθημα αλληλεγγύης και ανθρωπισμού που οφείλουμε να εκφράσουμε – που κι αυτό δεν είναι μικρός λόγος ενεργοποίησης. Είναι και ζήτημα αυτοσυντήρησης!

Πηγή: kommon.gr

Έπειτα από πρόσκληση του Προέδρου της Ένωσης μας, συγκλήθηκε στις 2 Ιούνη το ΔΣ το οποίο εξέτασε διεξοδικά τις αντι-καταστατικές ενέργειες, αλλά και συνολικά την εναντίωση του προαναφερόμενου ατόμου προς τους σκοπούς και τα συμφέροντα της ΠΕΝΕΝ σύμφωνα με τις διατάξεις του καταστατικού και αποφάσισε ομόφωνα την διαγραφή του από τις τάξεις της Ένωσης μας.

Μέρος αυτών των ενεργειών του έχει ήδη δημοσιοποιηθεί από τα όργανα της ΠΕΝΕΝ στα ΜΜΕ του Σωματείου μας.

Η απόφαση του ΔΣ θα τεθεί υπό έγκριση στην αμέσως επόμενη Γενική Συνέλευση των μελών μας.

Σημειώνεται ότι ο ίδιος κλήθηκε εγγράφως προ 10 ημέρου να παραστεί στην συνεδρίαση του ΔΣ και να δώσει εξηγήσεις όμως αντ’ αυτού απέστειλε σχετικό έγγραφο…

Ενημερώνουμε ότι στην λήψη της απόφασης έλαβαν θέση όλα τα τακτικά μέλη του ΔΣ καθώς και η συντριπτική πλειοψηφία των αναπληρωματικών μας μελών.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Το παγκόσμιο χρέος επί του παρόντος ανέρχεται σε $305 τρισ., δηλαδή σε σύγκριση με τα προ πανδημίας επίπεδα έχει αυξηθεί κατά $45 τρισ., σημειώνει δημοσίευμα του ειδησεογραφικού μέσου Al Jazeera, το οποίο επικαλείται δεδομένα του IIF (Institute of International Finance).

Από τα $305 τρισ. του παγκόσμιου χρέους, οι επιχειρήσεις οφείλουν το 53% ($161,7 τρισ.), οι κυβερνήσεις το 28% ($85,7 τρισ.), ενώ ιδιώτες οφείλουν το 19% ($57,6 τρισ.).

Γράφημα 1: Κατανομή του παγκόσμιου χρέους. Πηγή: Al Jazeera. Πηγή Δεδομένων: IIF

Όσον αφορά την κατανομή του χρέους ανά χώρες, στην πρώτη θέση βρίσκονται οι ΗΠΑ, με εθνικό χρέος $30,1 τρισ. στα τέλη του α’ τριμήνου του 2023. Δηλαδή οι ΗΠΑ οφείλουν όσα χρήματα οφείλουν οι επόμενες τέσσερις χώρες της κατάταξης: Κίνα ($14 τρισ.), Ιαπωνία ($10,2 τρισ.), Γαλλία ($3,1 τρισ.) και Ιταλία ($2,9 τρισ.).

Παράλληλα, μία ακόμη παράμετρος που λαμβάνεται υπόψη είναι ο λόγος του εθνικού χρέους μιας χώρας προς το ΑΕΠ της. Στη συγκεκριμένη κατάταξη, στην πρώτη θέση βρίσκεται η Ιαπωνία, με το συγκεκριμένο ποσοστό να ανέρχεται σε 239%, ενώ μετά ακολουθούν η Ελλάδα (197%), η Σιγκαπούρη (165%), η Ιταλία (135%) και οι ΗΠΑ (116%).

Πηγή: naftikachronika.gr