Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Οι εργαζόμενοι της Magnetti Marelli κέρδισαν την πρώτη νίκη
"Ένας άθλος με συνδικαλιστική, πολιτική αλλά και ιστορική σημασία σε μια Ιταλία που βάζει λουκέτα σε εργοστάσια, μικρομεσαίες επιχειρήσεις και απολύει προσωπικό."
Η υποχώρηση της διοίκησης της εταιρείας Magnetti Marelli να μην κλείσει ακόμη τη μονάδα παραγωγής της στο Κρεβαλκόρε της Μπολόνιας, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μία νίκη των εργατών και των κινητοποιήσεών τους. Οι διαδοχικές απεργίες και η κατάληψη στο εργοστάσιο που ξεκίνησε από τις 22 Σεπτεμβρίου, μόλις 2 ημέρες μετά την ανακοίνωση από την εταιρεία, ανέδειξαν τις δομικές ανεπάρκειες και την πολιτική της αποβιομηχάνισης στην Ιταλία, όπως και το πρόβλημα της αδυναμίας να παρακολουθήσει η χώρα τις μεταβολές στην αγορά και τη ζήτηση της εργασίας και συνεπώς να προστατεύσει της θέσεις απασχόλησης. Άλλωστε την αναδιάρθρωση, που θα επιτρέψει στο εργοστάσιο να συνεχίσει την παραγωγή του ήταν εκείνο που ζήτησαν οι εργαζόμενοι μετά την παράταση που δόθηκε στο κλείσιμο της μονάδας.
Παράλληλα, η περίπτωση της Marelli, σε συνδυασμό και με τις κινητοποιήσεις στη Stellantis -τόσο μέσα στην Ιταλία, για το πλάνο της παραγωγής, όσο και στις πέραν του Ατλαντικού μονάδες της, για αξιοπρεπή μεροκάματα και ζωή– ήταν και λόγω μεγέθους, ένας σηματωρός για το «καυτό» φθινόπωρο που έχουν να αντιμετωπίσουν οι Ιταλοί. Τόσο στο εργασιακό, καθώς μία μακρά σειρά από μεγάλες επιχειρήσεις σε όλους τους τομείς (βιομηχανία, αγροδιατροφικά, υπηρεσίες) έκλεισαν μονάδες και καταστήματα ή απολύουν προσωπικό. Όσο και στον χώρο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, όπου δεν απέχει πολύ από το να επιβεβαιωθεί η δυσμενής «προφητεία» για 24.000 λουκέτα μέσα στο 2023.
Και σα να μην έφθανε αυτό, οι τροποποιημένες εκτιμήσεις για τον προϋπολογισμό (Nadef) -αλλά και τα σχέδια για τη μειωμένη διάθεση των πόρων από το Σχέδιο Ανάκαμψης για το υπόλοιπο του 2023, που βάζει σε κίνδυνο πολλά έργα– υπόσχονται λιγότερες κρατικές δαπάνες για μισθούς, επιδόματα και ενίσχυση νευραλγικών τομέων (όπως η Υγεία, η Παιδεία κλπ). Και δυνάμει της καταγραφείσας μείωσης του ΑΕΠ και ο προϋπολογισμός του 2024, δεν υπόσχεται θεαματικές αλλαγές, καθώς οι εξωγενείς συγκυρίες (επιτόκια της ΕΚΤ, spread, πληθωρισμός, Ουκρανία) αυξάνουν τα επιτόκια αποπληρωμής και άρα το χρέος, με συνέπεια να οδηγούν ως μονόδρομος σε μία πολιτική λιτότητας.
Μπροστά στην προοπτική τούτη, ο αγώνας στη Magnetti Marelli προσέλαβε τη μορφή ενός οργανωμένου, πολιτικού πλέον και όχι απλά συνδικαλιστικού αγώνα. Από τις 19 του περασμένου μήνα, η εταιρεία, που ειδικεύεται στην παραγωγή κινητήρων εσωτερικής καύσης και από το 2019 ανήκει στο αμερικανικό fund KKR, ανακοίνωσε στα συνδικάτα πως κλείνει τη μονάδα της στη Κρεβαλκόρε στη Μπολόνια. Το τμήμα του αλουμινίου θα καλύπτεται από εξωτερικές εργολαβίες, ενώ εκείνο των πλαστικών θα μεταφερθεί στο Μπάρι. Οι 229 εργαζόμενοι στη μονάδα, όπως είναι φυσικό, απολύονται.
Σύμφωνα με την εταιρεία (που διατηρεί 11 εργοστάσια και απασχολεί 7.200 εργαζόμενους στην Ιταλία), η απόφαση συνδυάζεται με τα προβλήματα βιωσιμότητας που μαστίζουν τον κλάδο, λόγω της αλλαγής του μοντέλου παραγωγής και την «πράσινη» ανάπτυξη. Όπως, η συρρίκνωση του όγκου παραγωγής κινητήρων εσωτερικής καύσης, η αύξηση του κόστους των πρώτων υλών και της ενέργειας , που μετά βίας και εν μέρει αντισταθμίζονται από πιθανές προσαρμογές στην τιμή. Και κυρίως από την έλλειψη νέων παραγγελιών σε αυτοκίνητα με κινητήρες εσωτερικής καύσης. Κάτι που για το Κρεβαλκόρε μεταφράζεται σε μείωση του τζίρου της μονάδας κατά 30% από το 2017 έως σήμερα. Και φυσικά η εταιρεία δεν προβλέπει ότι στο μέλλον τα στοιχεία θα βελτιωθούν.
Παρά τις υποσχέσεις του ΚΚR ότι λαμβάνει σοβαρά την κοινωνική ευθύνη που έχει απέναντι στους εργαζομένους της Marelli και δεσμεύθηκε πως θα βρεθεί μία ισορροπημένη και κοινωνικά βιώσιμη λύση με τα συνδικάτα για την αποζημίωσή τους, οι εργατικές ενώσεις συσπειρώθηκαν. Το συνδικάτο μετάλλου FIOM-CGIL οργάνωσε καταλήψεις και απεργίες, με την κινητοποίηση της 3ης Οκτωβρίου, να αποδεικνύεται αποφασιστική. Οι εργάτες περικυκλώνοντας δυναμικά το υπουργείο στη Ρώμη, ανάγκασαν τον υπουργό Βιομηχανίας και Made in Italy να παίξει ρόλο διαμεσολαβητή και να πείσει τελικά το fund να αναστείλει τα σχέδιά του για να κλείσει τη μονάδα.
Το σίριαλ για το κλείσιμο της Marelli είχε και πολιτικές προεκτάσεις. H πάλη για τους εργαζόμενους εξελίχθηκε και σε μάχη πολιτικών εντυπώσεων, με την επικεφαλής του σοσιαλκεντρώου Δημοκρατικού Κόμματος (Pd) Έλι Σλάιν να επισκέπτεται σχεδόν αμέσως τους εργαζόμενους και να υπόσχεται πως θα βρίσκεται στο πλευρό τους. Άλλωστε, το μεγάλο συνδικάτο CGIL πρόσκειται παραδοσιακά στις τάξεις του πρώην ΙΚΚ, παρά τις κάποιες αποστάσεις που έχει τηρήσει από τους σημερινούς (αγνώριστους) dem. Εντούτοις, ο μεγάλος πρωταγωνιστής των ημερών υπήρξε ο Κάρλο Καλέντα, ηγέτης του «κεντρώου» Azione και πρώην υπουργός στην κυβέρνηση Ματέο Ρέντσι -με τον οποίο για βραχύ χρονικό διάστημα επιδίωξαν να «αναβιώσουν», πριν συγκρουσθούν οι προσωπικές τους φιλοδοξίες. Ο Καλέντα επιχείρησε να εργαλειοποιήσει προς πάσα κατεύθυνση το δράμα των απεργών. Έσυρε τα εξ αμάξης προς πάσα κατεύθυνση: στους ιδιοκτήτες της Fiat κατ’ αρχάς υποστηρίζοντας πως εκείνος ως Υπουργός είχε προτείνει τρόπους και μέσα για την προστασία των εργοστασίων της εταιρείας, που κατόπιν κατέληξαν σε ξένα funds ή πήραν την άγουσα από τη χώρα. Στη συνέχεια επέκρινε και τον επικεφαλής της συνδικαλιστικής οργάνωσης CGIL Λαντίνι, πρώτον διότι κάνει πολιτική και όχι συνδικαλισμό και δεύτερον ότι προσβλέπει στην οικογένεια Ελκάν (ιδιοκτήτες της Fiat) που ελέγχουν επίσης και τη Repubblica, την εφημερίδα-σημαία της «αριστεράς» στην Ιταλία. Εκείνο δε που κατόρθωσε ο Καλέντα ήταν πρωτοφανές: να στρέψει τους πάντες εναντίον του και όταν επισκέφθηκε το Κρεβαλκόρε να τρέχει, κυριολεκτικά, πίσω από τους απεργούς εργάτες για να τους μιλήσει κι εκείνοι να του στρέφουν τα νώτα και να τον αγνοούν!
Η απεργία μπροστά στο εργοστάσιο της Marelli ήταν ένας ακόμη μεγαλύτερος άθλος, εάν αναλογισθεί κανείς πως οι διατάξεις στο εργατοκτόνο νομοσχέδιο για την εργασία, επιτρέπει στον αρμόδιο Υπουργό να παρεμβαίνει στη διάρκεια και τον χρόνο της. Όπως αποδεικνύει σταθερά ο Ματέο Σαλβίνι, διατάσσοντας να μειωθεί σε 4 ώρες την απεργία που είχε κηρύξει η USB στις 29 Σεπτεμβρίου!
Αλλά η επιτυχία των απεργών της Marelli έχει και μία ιστορική σημασία. Στις 2 Οκτωβρίου του 1925 το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι απαγόρευε με διάταγμα τον συνδικαλισμό, με τη συμφωνία του Παλάτσο Βιντόνι. Τότε που η Confidustria και το φασιστικό συνδικάτο ορίζονταν οι μόνοι εκπρόσωποι και διαχειριστές του χώρου της εργασίας και καταργούσαν τις εργατικές επιτροπές στα εργοστάσια και τους τόπους δουλειάς. Σήμερα, ο συνδικαλισμός, αλλά κυρίως εκείνο που εκπροσωπεί, η εργασία, βρίσκονται επί ξηρού ακμής, μπροστά στις απαιτήσεις του σημερινού μοντέλου παραγωγής. Δεν είναι μόνο η κοινωνική επέκταση της εργασίας, αλλά και η εξαντλητική φύση της, σε συνδυασμό με την «κινητικότητα» της ελαστικής και εποχιακής εργασίας, που εξαντλεί τον εργαζόμενο. Την ίδια στιγμή ο φετινός Σεπτέμβριος αποδείχθηκε ο «μαύρος μήνας» για τα εργατικά δυστυχήματα, με 118 νεκρούς (896 εν συνόλω μέχρι τώρα στο 2023). Αριθμοί και μάλιστα και περιστατικά που έχουν σοκάρει ολάκερη την Ιταλία και τον κόσμο της εργασίας. Που δεν μπορεί να περιορισθεί στα επανειλημμένα αόριστα αναθέματα και τις ιερεμιάδες του προέδρου Σέρτζο Ματαρέλα, που θυμάται τα θύματα στις συναντήσεις του με τα συνδικάτα, αλλά στο γραφείο του υπογράφει τα ζοφερά σχέδια της ακροδεξιάς κυβέρνησης της Τζόρτα Μελόνι για την εργασία και την οικονομία. Πλέον το στοίχημα για τα συνδικάτα, που μάλλον είναι τα μόνα που κάνουν αντιπολίτευση στην ακροδεξιά/φιλελεύθερη λαίλαπα στην Ιταλία είναι η μεγάλη πανεθνική απεργία στις 7 Οκτωβρίου, για την εργασία και τις συντάξεις. Εκεί θα μετρηθεί η αποφασιστικότητα του κόσμου της δουλειάς και η αγανάκτηση της κοινωνίας.
Πηγή: kosmodromio.gr
Ωρολογιακή «βόμβα» το δημογραφικό – Οι προτάσεις ειδικών επιστημόνων για την αύξηση των γεννήσεων
Εθνική στρατηγική με ορίζοντα 30 ετών για να αντιμετωπιστεί η γήρανση του πληθυσμού και το δημογραφικό πρόβλημα ζητούν ειδικοί επιστήμονες μέσω της Realnews. Ποιες είναι οι τέσσερις παρεμβάσεις που προτείνουν για την αύξηση των γεννήσεων και την αναγέννηση της Ελλάδας. Πώς η οικονομική κρίση και η πανδημία συνέβαλαν στην επιδείνωση του προβλήματος τα τελευταία 12 χρόνια.
Ωρολογιακή «βόμβα» στα θεμέλια της χώρας αποτελεί το δημογραφικό πρόβλημα, που συγκαταλέγεται ανάμεσα στα κορυφαία εθνικά ζητήματα. Ειδικοί μιλούν στη Realnews και κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την Ελλάδα που «μικραίνει», ζητώντας την εφαρμογή δραστικών μέτρων για την αύξηση των γεννήσεων και την πληθυσμιακή αναγέννηση της χώρας. Όπως τονίζουν, η οικονομική κρίση των τελευταίων χρόνων και η πανδημία συνέβαλαν στο αρνητικό δημογραφικό αποτέλεσμα του 2022, ενώ τονίζουν ότι τα όποια μέτρα ληφθούν θα αποδώσουν καρπούς σε τουλάχιστον 30 χρόνια.
Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το δημογραφικό, οι γεννήσεις στην Ελλάδα σημείωσαν μείωση κατά 10,3% το προηγούμενο έτος (76.541, 39.558 αγόρια και 36.983 κορίτσια) σε σχέση με το 2021, που ήταν 85.346 (43.998 αγόρια και 41.348 κορίτσια). Την ίδια στιγμή, οι θάνατοι το 2022 ήταν 140.801 (70.802 άνδρες και 69.999 γυναίκες), καταγράφοντας μείωση 2,2% σε σχέση με το 2021, που ήταν 143.923 (73.420 άνδρες και 70.503 γυναίκες).
Μιλώντας στην «R», ακαδημαϊκοί και επιστήμονες σταχυολογούν τέσσερις λύσεις που αφορούν τα εργασιακά ζητήματα των γονέων, το κόστος ανατροφής των παιδιών, την εξασφάλιση της κατοικίας, αλλά και την φροντίδα των παιδιών. Ο Παύλος Μπαλτάς, δρ. Δημογραφίας, ερευνητής Γ’ στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ), επισημαίνει ότι οι τάσεις μείωσης των γεννήσεων δεν είναι κάτι πρόσφατο. «Η μείωση των γεννήσεων έχει ξεκινήσει από τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Να σας δώσω ένα παράδειγμα: οι γεννήσεις τη δεκαετία του 1970 ήταν κατά μέσο όρο γύρω στις 140.000 ανά έτος, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 είχαν μειωθεί στις 100.000. Υπήρξε μια μικρή περίοδος αύξησης ανάμεσα στο 2004 και το 2010, η οποία ανακόπηκε με την έναρξη της οικονομικής κρίσης», αναφέρει ο κ. Μπαλτάς.
Όπως σημειώνει ο Π. Μπαλτάς, η μείωση των γεννήσεων οφείλεται σε δυο παραμέτρους. Αρχικά στη συνειδητή επιλογή των νεότερων ζευγαριών να μειώσουν τον αριθμό των παιδιών που θα φέρουν στον κόσμο, καθώς έχει πλέον επικρατήσει το μοντέλο της οικογένειας με τα δύο παιδιά με τάση πλέον για ένα ή κανένα. Σημαντικό ρόλο παίζει η αύξηση της μέσης ηλικίας στην απόκτηση του πρώτου παιδιού, η οποία συχνά δεν ευνοεί την απόκτηση ενός δεύτερου ή τρίτου.
Σύμφωνα με τον Π. Μπαλτά, έχει έρθει το πλήρωμα του χρόνου να ξεπεράσουμε στον δημόσιο διάλογο τον όρο «δημογραφικό πρόβλημα» και να περάσουμε στην εποχή της δημογραφικής προσαρμογής. Δηλαδή της προσαρμογής σε μια κοινωνία χαμηλής γονιμότητας, με μεγάλο αριθμό ηλικιωμένων ή και υπερηλίκων (άνω των 85 ετών). «Οι ενέργειες που θα γίνουν από την πολιτεία εξαρτώνται από το ποιος θα είναι ο στόχος. Για παράδειγμα, αν ο στόχος είναι οι οικογένειες να κάνουν τρία και τέσσερα παιδιά, είναι κάτι μάλλον μη ρεαλιστικό, μιας και, όπως σας είπα, η μείωση του μεγέθους της οικογένειας είναι μια συνειδητή επιλογή των ζευγαριών. Αν ο στόχος είναι να ληφθούν μέτρα ώστε οι γυναίκες ηλικίας άνω των 35 με κανένα παιδί να αποκτήσουν ένα πρώτο και οι γυναίκες άνω των 40 ετών με ένα παιδί να αποκτήσουν ένα δεύτερο, αυτοί είναι πιο εφικτοί στόχοι», τονίζει ο δρ. Δημογραφίας και ερευνητής Γ’ στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών.
Μείωση κόστους
Αναφερόμενος στα οικονομικά κίνητρα, ο Π. Μπαλτάς ξεκαθαρίζει ότι η επιδοματική πολιτική δεν επιφέρει μεγάλος κέρδος και υπογραμμίζει ότι απαιτείται συνολική υποστήριξη στη μείωση του κόστους για την ανατροφή ενός παιδιού. «Σίγουρα, είναι μια ενίσχυση το ποσό που δίνεται εφάπαξ με κάθε γέννηση, αλλά, όπως γνωρίζετε, ένα παιδί δεν είναι μια στιγμή. Η ανατροφή του και η γενικότερη υλική του υποστήριξη διαρκούν το λιγότερο 20 χρόνια. Άρα, περισσότερο θα βοηθούσε κατ’ αρχήν σε ό, τι αφορά το παιδί η μείωση του κόστους για την εκπαίδευσή του (καθώς ένα μεγάλο ποσό του οικογενειακού προϋπολογισμού πηγαίνει σε μαθήματα και φροντιστήρια που γίνονται εκτός σχολείου) ή τις δραστηριότητές του στον ελεύθερο χρόνο του», λέει χαρακτηριστικά ο Π. Μπαλτάς.
Σύμφωνα με τον ερευνητή του ΕΚΚΕ, σίγουρα θα βοηθούσε οι νέοι να έχουν τη δυνατότητα να αναχωρούν από το οικογενειακό νοικοκυριό νωρίτερα. Μάλιστα, σημειώνεται ότι η Ελλάδα έχει έναν από τους μεγαλύτερους μέσους όρους ηλικίας στην Ευρώπη όσον αφορά την αναχώρηση των νέων από το οικογενειακό νοικοκυριό. Αυτό προϋποθέτει κατ’ αρχήν σταθερή εργασία (μείωση της ανεργίας των νέων) και πρόσβαση στην κατοικία (λογικά ενοίκια) – με αυτόν τον τρόπο τα νέα ζευγάρια θα μπορούν να συγκατοικούν. Η συγκατοίκηση είναι το πρώτο βήμα για τη δημιουργία μιας οικογένειας. Αν η ηλικία αναχώρησης μειωθεί, πολύ πιθανόν να μειωθεί και η μέση ηλικία απόκτησης του πρώτου παιδιού και αυτό να επιτρέψει και την απόκτηση ενός δεύτερου.
Κορονοϊός
Από την πλευρά του, ο Κωνσταντίνος Ζαφείρης, αναπληρωτής καθηγητής του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, τονίζει ότι ο κορονοϊός ήταν ένας καταλυτικός παράγοντας για την υπογεννητικότητα στη χώρα μας.
«Όντως, τα τελευταία χρόνια υπάρχει σημαντικό πρόβλημα στο δημογραφικό, ωστόσο να επισημάνω ότι δεν χρειάζεται πανικός. Ο ιδιαίτερα χαμηλός αριθμός των γεννήσεων απαιτεί μια συστηματική παρακολούθηση. Τα προηγούμενα χρόνια, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με τον κορονοϊό, οπότε πολλά από τα ζευγάρια ενδεχομένως να ανέβαλαν για λίγο τις προσπάθειές τους για τεκνοποίηση. Αυτό είναι ένα πολύ συχνό φαινόμενο σε τέτοιες περιόδους της ανθρωπότητας. Στο πλαίσιο αυτό, δεν αποκλείεται ο αριθμός των γεννήσεων σε έναν χρόνο από τώρα να έχει αυξηθεί. Θα πρέπει να περιμένουμε. Αν και τα επόμενα χρόνια δούμε τον ίδιο αριθμό γεννήσεων, τότε θα πρέπει να ανησυχήσουμε», δηλώνει ο Κ. Ζαφείρης στην «R».
Δέσμη μέτρων
Όπως σημειώνει ο Κ. Ζαφείρης, για να επιλυθεί το δημογραφικό, θα πρέπει να υπάρξουν μια δέσμη μέτρων και μια πολύπλευρη αντιμετώπιση του προβλήματος. Τα μέτρα αυτά θα έχουν οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά χαρακτηριστικά και θα αφορούν το σύνολο της κοινωνίας. «Η λύση δεν είναι να δίνουμε επιδόματα. Είναι απαραίτητα για την ενίσχυση της οικογένειας, αλλά δεν είναι πανάκεια. Θα πρέπει να υπάρξουν διαρθρωτικές αλλαγές στις συνθήκες εργασίας για τα νέα ζευγάρια. Μπορούν να φτιάξουν εύκολα το σπίτι τους; Μπορούν να αντεπεξέλθουν στην ανατροφή των παιδιών τους με τους μισθούς τους; Το σχολείο, συνολικά η παιδεία είναι κατάλληλη και βοηθά ουσιαστικά τις νέες οικογένειες; Αυτά είναι βασικά ζητήματα, που πρέπει άμεσα να επιλύσουμε», επισημαίνει ο καθηγητής.
Έτσι, η νέα στρατηγική θα πρέπει να είναι μακρόπνοη, καθώς θα απαιτηθούν έως και τρεις δεκαετίες για να αποδώσουν τα μέτρα αντιμετώπισης του δημογραφικού προβλήματος στη χώρα μας. «Ακόμα και αν κάνουμε όλα όσα πρέπει, τα αποτελέσματα θα φανούν σε 30 χρόνια. Δεν θα πρέπει να θεωρούμε ότι το προσεχές διάστημα θα δούμε κάποια αλλαγή. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας», τονίζει ο αναπληρωτής καθηγητής του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου.
Καθυστερημένη αντίδραση
Στους βασικούς τύπους πολιτικών που έχουν υιοθετηθεί στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες για το δημογραφικό αναφέρεται ο Γαβριήλ Αμίτσης, καθηγητής Δικαίου Κοινωνικής Ασφάλειας και διευθυντής του Ερευνητικού Εργαστηρίου Κοινωνικής Διοίκησης στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής. Πρόκειται για τη χρηματική υποστήριξη οικογενειών με παιδιά, για τις πολιτικές γονικής άδειας σε εργαζόμενους γονείς και για την παιδική φροντίδα. Ο καθηγητής στέκεται στις αδυναμίες και παραλείψεις της Ελλάδας όσον αφορά το δημογραφικό πρόβλημα και στα καθυστερημένα αντανακλαστικά που έχει επιδείξει η χώρα μας για την επίλυση της υπογεννητικότητας.
«Η βασικότερη θεσμική αδυναμία ήταν η έλλειψη ενός συντονιστικού φορέα στο επίπεδο της κεντρικής κυβέρνησης που θα προωθούσε αυτό το αναπτυξιακό μοντέλο σύνδεσης των οικογενειακών πολιτικών με τις δημογραφικές πολιτικές. Αυτό, για παράδειγμα, σε άλλες χώρες έχει ξεκινήσει από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 και μετουσιώθηκε στην ίδρυση αυτόνομων υπουργείων που ασχολούνταν με θέματα οικογένειας και δημογραφίας. Το βασικό ευρωπαϊκό πρότυπο είναι το γερμανικό υπουργείο Οικογένειας, Νεότητας και Ισων Ευκαιριών. Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι η Ελλάδα καθυστέρησε δεκαετίες να θεσμοθετήσει ένα τέτοιο κεντρικό όργανο, παρά το γεγονός ότι η οικογένεια αποτελούσε και εξακολουθεί να αποτελεί έναν βασικό θεσμό της ελληνικής κοινωνίας», δηλώνει στην «R» ο Γ. Αμίτσης.
Προστασία της οικογένειας
Όπως σημειώνει ο Γ. Αμίτσης, δεύτερη θεσμική αδυναμία είναι ότι η Ελλάδα δεν έχει ακόμα υιοθετήσει έναν νόμο-πλαίσιο για την προστασία της οικογένειας. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι διατάξεις για την προστασία της οικογένειας και των παιδιών είναι αποσπασματικές ή ελλειμματικές. Σε αυτή την περίπτωση, χώρες-πρότυπα είναι η Γαλλία και η Ιρλανδία.
Μία ακόμα αδυναμία, σύμφωνα με τον Γ. Αμίτση, είναι ότι η Ελλάδα την περίοδο των μνημονίων κατήργησε για λόγους ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων την προστασία του ασφαλιστικού κινδύνου της ανατροφής των τέκνων.
«Μέχρι το 2014 οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα είχαν πρόσβαση σε οικογενειακά επιδόματα για τη συντήρηση των εξαρτώμενων τέκνων τους. Θεωρώ λοιπόν ότι, στο πλαίσιο της γενικότερης συζήτησης, η σύνδεση των οικογενειακών πολιτικών με τις πολιτικές κοινωνικής ασφάλισης πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα», υπογραμμίζει ο καθηγητής.
Αναφερόμενος στη θεσμοθέτηση του υπουργείου Οικογένειας στη χώρα μας, σημειώνει ότι καλύπτει το κενό του συντονιστικού φορέα και κυρίως αναδεικνύει μια αναπτυξιακή προσέγγιση της αντιμετώπισης του δημογραφικού, διότι τη συνδέει με την προστασία των οικογενειών με παιδιά. Ωστόσο, το υπουργείο θα πρέπει να προχωρήσει σε αποφασιστικές πρωτοβουλίες, ώστε να επικυρωθεί αυτή η αναπτυξιακή στόχευση.
«Αν θέλουμε να αλλάξουμε την κατάσταση, θα πρέπει να χαράξουμε μια εθνική στρατηγική για την οικογένεια και τη δημογραφική αναζωογόνηση. Ακόμη, θα πρέπει να θεσμοθετήσου με έναν νόμο πλαίσιο για την οικογένεια και την κοινωνική φροντίδα, ώστε να καλυφθεί από την αρχή η παιδική φροντίδα, η οποία στην Ελλάδα είναι παραμελημένη», δηλώνει ο Γ. Αμίτσης.
Στεγαστική κρίση
Τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης κοινωνίας που έχουν συντελέσει αρνητικά στο δημογραφικό της χώρας σχολιάζει μέσω της «R» ο Βύρων Κοτζαμάνης, καθηγητής Δημογραφίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, και επισημαίνει ότι θα πρέπει άμεσα να εφαρμοστεί μια δημογραφική πολιτική.
«Μια συνισταμένη του δημογραφικού είναι ο περιορισμένος αριθμός γεννήσεων και ο μικρός αριθμός παιδιών που κάνει η κάθε οικογένεια. Τις τελευταίες δεκαετίες το δημογραφικό επηρεάζουν σημαντικά η οικονομική κρίση, η ταχύτατη αστικοποίηση, η συρρίκνωση του αγροτικού πληθυσμού, η εισαγωγή της γυναίκας στην αγορά εργασίας, η παραμονή για μεγαλύτερο χρόνο των παιδιών στην εκπαίδευση, αλλά και η έλλειψη κράτους πρόνοιας και η στεγαστική κρίση», σημειώνει ο Β. Κοτζαμάνης.
Σύμφωνα με τον καθηγητή Δημογραφίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, το αποτέλεσμα των παραπάνω στοιχείων οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τα νέα ζευγάρια κάνουν λιγότερα παιδιά από ό, τι οι γονείς τους, ενώ αποκτούν τα παιδιά τους σε μεγαλύτερη ηλικία. Ταυτόχρονα στην Ελλάδα το πλήθος των ατόμων που μπορούν να κάνουν παιδιά μειώνεται συνεχώς και αυτό θα ισχύει και την επόμενη εικοσαετία. Επίσης, υπάρχουν πολλοί νέοι άνθρωποι σε παραγωγική ηλικία που μεταναστεύουν σε ξένες χώρες για να εργαστούν. Άρα, ο αριθμός των ατόμων που μπορούν να κάνουν παιδιά μειώνεται σημαντικά. Μιλώντας με αριθμούς, την τελευταία 15ετία ο αριθμός αυτός μειώθηκε κατά 400.000 άτομα και τα επόμενα 20 χρόνια θα μειωθεί κατά 400.000 ακόμα.
«Σε ό,τι αφορά τα οικονομικά και κοινωνικά κριτήρια, χώρες οι οποίες στο παρελθόν αντιμετώπιζαν το ίδιο πρόβλημα, δεν προχώρησαν σε επιδοματικές παρεμβάσεις, αλλά εφάρμοσαν ένα γενικότερο και ευρύτερο πλαίσιο που είναι ευνοϊκό για την οικογένεια και το παιδί», καταλήγει ο καθηγητής Δημογραφίας.
Διαβάστε παρακάτω το δημοσίευμα της Realnews:
Πηγή: enikos.gr
ΣΥΡΙΖΑ: Αν μια ανακοίνωση μπορεί να μεταφραστεί και σαν εμετική ξεφτίλα
Στις περιπτώσεις που αρκούν οι τίτλοι ανακοινώσεων πολιτικών κομμάτων για να βγάλεις ασφαλή συμπεράσματα για την τοποθέτησή τους σε πολιτικά γεγονότα, εμπίπτουν και οι σημερινές ανακοινώσεις ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ, για τα γεγονότα της Παλαιστίνης. Από την μια έχουμε την επιτομή της πολιτικής ξεφτίλας και από την άλλη μια σωστή, αξιοπρεπή στάση.
(Και μικροκομματικά να το δει κανένας είναι εντελώς ηλίθιο να βγάζει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, μια τέτοια ανακοίνωση αφού αύριο έχουμε αυτοδιοικητικές εκλογές και απευθύνονται σε ψηφοφόρους που ακόμα θυμούνται τον ίδιο τον Τσίπρα και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να κυκλοφορεί με Παλαιστινιακέ μαντίλες και να καταγγέλλουν τα εγκλήματα του σιωνιστικού καθεστώτος – άσχετα τι στάση κράτησε η κυβέρνησή τους στο Παλαιστινιακό.
Θέλουμε να πούμε δηλαδή ότι τέτοιες επικοινωνιακές γκάφες και μάλιστα στην συγκεκριμένη χρονική συγκυρία από ένα κόμμα που θέλει να εμφανίζεται “αριστερό” είναι ανεκδιήγητες. Μπορούσε ας πούμε τα εκδύσει μια “Αβραπουλική” ανακοίνωση του του “ναι μεν αλλά” και να έληξε το ζήτημα. Προτίμησε όμως να μεταβληθεί σε φερέφωνο του κράτους-τρομοκράτη της Μέσης Ανατολής. Το λες και λες και Κασελλακέικες προσαρμογές).
?Γενναίοι Παλαιστίνιοι που χορεύουν μπροστά σε έκρηξη βομβών και φωτιάς, δεν φοβούνται καθόλου τον θάνατο:
— Καθίκι (@KYTKYTKYTKYTKYT) October 7, 2023
«Παλεύετε με ανθρώπους που αγαπούν τον θάνατο»??
Το χουν αποδείξει πολλες φορές στη γεμάτη αίμα ιστορία του τόπου τους!#ısrael #Ισραηλ #Παλαιστινη #Γαζα #Χαμας pic.twitter.com/S49JtuuaX9
Δελτίο Τύπου της Διπλωματική Αντιπροσωπεία του Κράτους της Παλαιστίνης
Σάββατο 07 Οκτωβρίου 2023
Ο αριθμός των νεκρών από τη συνεχιζόμενη βίαιη ισραηλινή επίθεση στη Λωρίδα της Γάζας ανέρχεται σε 198 Παλαιστίνιους μάρτυρες, και άλλους 1.610 τραυματίες, από νωρίς σήμερα το πρωί.
Ισραηλινά πολεμικά αεροσκάφη πραγματοποίησαν επίσης αεροπορικές επιδρομές σε ιατρικό προσωπικό στη Γάζα. Οι ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές είχαν στόχο ασθενοφόρα και νοσοκομεία στη Γάζα. Αυτές οι επιθέσεις είχαν ως αποτέλεσμα θύματα μεταξύ αμάχων, συμπεριλαμβανομένων ατόμων σε κρίσιμη κατάσταση.
Το Κράτος της Παλαιστίνης έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει για τις συνέπειες του αποκλεισμού του πολιτικού ορίζοντα και της αποτυχίας να επιτρέψουμε στον Παλαιστινιακό λαό να ασκήσει το νόμιμο δικαίωμά του στην αυτοδιάθεση και να δημιουργήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα το δικό του κράτος. Έχουμε επίσης προειδοποιήσει για τις συνέπειες των καθημερινών προκλήσεων και επιθέσεων, συμπεριλαμβανομένης της συνεχιζόμενης τρομοκρατίας των εποίκων και των δυνάμεων κατοχής, καθώς και των επιδρομών στο τέμενος Al-Aqsa και στους χριστιανικούς και ισλαμικούς ιερούς τόπους.
Η ασφάλεια, η σταθερότητα και η ειρήνη στην περιοχή μας μπορούν να επιτευχθούν μόνο με τον τερματισμό της ισραηλινής κατοχής της γης του Κράτους της Παλαιστίνης, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ, σύμφωνα με τα σύνορα του 1967, και αναγνωρίζοντας το δικαίωμα του λαού στην ανεξαρτησία και την εθνική κυριαρχία του.
Η αποκήρυξη από το Ισραήλ των υπογεγραμμένων συμφωνιών και η μη τήρηση των διεθνών αποφάσεων νομιμότητας οδήγησαν στην καταστροφή της ειρηνευτικής διαδικασίας. Αυτό προστίθεται στην απουσία λύσης για την Παλαιστινιακή υπόθεση μετά από 75 χρόνια ταλαιπωρίας και εκτοπισμού, στη συνέχιση της πολιτικής που τηρεί δύο μέτρα και δύο σταθμά και στη σιωπή της διεθνούς κοινότητας σχετικά με τις εγκληματικές και ρατσιστικές πρακτικές των ισραηλινών δυνάμεων κατοχής εναντίον του Παλαιστινιακού λαού και στη συνέχιση της αδικίας και της καταπίεσης στην οποία εκτίθεται ο Παλαιστινιακός λαός. Αυτοί είναι οι λόγοι πίσω από αυτήν την εκρηκτική κατάσταση και την απουσία ειρήνης και ασφάλειας στην περιοχή.
Η ειρήνη απαιτεί
ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ & ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ
για τον Παλαιστινιακό λαό μας, την επιστροφή των προσφύγων και την πλήρη εφαρμογή των διεθνών αποφάσεων νομιμότητας.
Ο Πρέσβης του Κράτους της Παλαιστίνης στην Ελληνική Δημοκρατία, Yussef Dorkhom καλεί τη διεθνή κοινότητα να καταδικάσει τη συνεχιζόμενη επιθετικότητα του Ισραήλ στον αυτόχθονα Παλαιστινιακό λαό στην πατρίδα τους και να βοηθήσει στον τερματισμό της συνεχιζόμενης και περαιτέρω επέκτασης της παράνομης Ισραηλινής κατοχής στο Κράτος της Παλαιστίνης.
Πηγή: vathikokkino.gr
Ισραηλινή κατοχή στην Παλαιστίνη: Ένα διαρκές έγκλημα κατά της ανθρωπότητας
Τι γίνεται στην Παλαιστίνη και στο Ισραήλ; Η απάνθρωπη υποκρισία της «πολιτισμένης» Δύσης υποτίθεται πως «δακρύζει».
Οι χώρες (μεταξύ των οποίων και η ελληνική κυβέρνηση) που αναγνωρίζουν το «δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα» είναι οι ίδιες που δεν βλέπουν το διαρκές έγκλημα ενός δολοφονικού κράτους απέναντι στους Παλαιστίνιους.
Κάθε λίγες μέρες (ακόμα και σε περίοδο «ανακωχής») στην Παλαιστίνη θρηνούν νεκρούς, θρηνούν δολοφονημένους. Η ισραηλινή πολεμική μηχανή δεν ξεχωρίζει τίποτα μπροστά στη βαρβαρότητα της. Χωρίς έλεος αφαιρεί ζωές από ανήλικα παιδιά, έχοντας καταδικάσει έναν ολόκληρο λαό να ζει στην εξαθλίωση, που εκφράζεται με συνθήκες διαβίωσης που δεν μπορούν καν να φανταστούν οι δυτικοί «σύμμαχοι».
Σκοπός του δημοσιεύματος μας είναι να τονίσουμε πως χτες δεν ξεκίνησε «ξαφνικά» ένας «πόλεμος». Και για να ξέρουμε τα πραγματικά γεγονότα ας διαβάσουμε: Πόσο «αιφνιδιαστική» ήταν η επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ; Βία, καταστολή και εξαθλίωση (της Τζένης Κριθαρά).
Στόχος είναι παρουσιάσουμε τι συμβαίνει επί δεκαετίες σε εκείνη τη γωνιά της γης που τη λένε Παλαιστίνη, να δείξουμε αυτό που κάνουν πως δεν βλέπουν οι «σύμμαχοι» του Ισραήλ που τώρα δηλώνουν την ανθρώπινη «ευαισθησία» τους: Η ισραηλινή κατοχή στην Παλαιστίνη είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.
Απαρτχάιντ του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων
Ιδού τι συμβαίνει στην Παλαιστίνη και στο Ισραήλ σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, σύμφωνα με στοιχεία από την αναλυτική έκθεση των 182 σελίδων με τίτλο «Απαρτχάιντ του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων: Ένα βάναυσο σύστημα κυριαρχίας και ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας(Φεβρουάριος 2022):
Οι λεπτομέρειες της έρευνας δείχνουν πώς το Ισραήλ επιβάλλει ένα σύστημα καταπίεσης και κυριαρχίας εναντίον των Παλαιστινίων οπουδήποτε το Ισραήλ διατηρεί τον έλεγχο επί των δικαιωμάτων τους. Αυτό περιλαμβάνει Παλαιστίνιες/-ους που διαμένουν στο Ισραήλ και τα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη (ΚΠΕ), καθώς και εκτοπισμένες/-ους πρόσφυγες σε άλλες χώρες.
Στην έκθεση τεκμηριώνεται πώς οι μαζικές κατασχέσεις παλαιστινιακής γης και περιουσίας, οι παράνομοι φόνοι, οι εξαναγκαστικές μετακινήσεις, οι δραστικοί περιορισμοί κίνησης, και η άρνηση της εθνικότητας και της υπηκοότητας στις/στους Παλαιστίνιες/-ους είναι όλα στοιχεία ενός συστήματος που συνιστά απαρτχάιντ σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.
Αυτό το σύστημα διατηρείται από παραβιάσεις τις οποίες η Διεθνής Αμνηστία κρίνει ότι συνιστούν απαρτχάιντ ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, όπως ορίζεται στο Καταστατικό της Ρώμης και στην Σύμβαση για το Απαρτχάιντ. Η Διεθνής Αμνηστία κάλεσε το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) να εξετάσει το έγκλημα του απαρτχάιντ στην τρέχουσα έρευνά του στα ΚΠΕ, ενώ καλεί όλα τα κράτη να ασκήσουν οικουμενική δικαιοδοσία ώστε να οδηγήσουν τους δράστες του απαρτχάιντ στη δικαιοσύνη.
Συγκεκριμένα: «Δεν υπάρχει καμία πιθανή δικαιολόγηση για ένα σύστημα που έχει οικοδομηθεί γύρω από τη θεσμοθετημένη και την παρατεταμένη ρατσιστική καταπίεση εκατομμυρίων ανθρώπων. Το απαρτχάιντ δεν έχει καμία θέση στον κόσμο μας, και τα κράτη που επιλέγουν να κάνουν εκπτώσεις με το Ισραήλ θα βρεθούν από τη λάθος πλευρά της ιστορίας. Οι κυβερνήσεις που συνεχίζουν να παρέχουν όπλα στο Ισραήλ και να το θωρακίζουν από τη λογοδοσία στα Ηνωμένα Έθνη στηρίζουν ένα σύστημα απαρτχάιντ, υπονομεύουν τη διεθνή νομική τάξη και παροξύνουν τα δεινά του παλαιστινιακού λαού. Η διεθνής κοινότητα πρέπει να αντιμετωπίσει κατά πρόσωπο την πραγματικότητα του απαρτχάιντ του Ισραήλ, και να εξετάσει τις πολλές οδούς προς τη δικαιοσύνη, οι οποίες παραμένουν ντροπιαστικά ανεξερεύνητες».
Τα ευρήματα της Διεθνούς Αμνηστίας βασίζονται σε ένα αυξανόμενο σύνολο εργασιών από παλαιστινιακές, ισραηλινές και διεθνείς ΜΚΟ, που με εντεινόμενους ρυθμούς αναφέρονται στο πλαίσιο του απαρτχάιντ για να αποδώσουν την κατάσταση που υπάρχει στο Ισραήλ και στην Παλαιστίνη.
Όπως περιγράφεται οι ισραηλινές αρχές θεσπίζουν πολλαπλά μέτρα ώστε να αρνηθούν σκοπίμως στις/στους Παλαιστίνιες/-ους τα βασικά δικαιώματα και ελευθερίες, περιλαμβανομένων δρακόντειων περιορισμών στις μετακινήσεις, της χρόνιας υποεπένδυσης στις παλαιστινιακές κοινότητες λόγω διακρίσεων, και της άρνησης του δικαιώματος των προσφύγων να επιστρέψουν. Η έρευνα τεκμηριώνει επίσης εξαναγκαστικές μετακινήσεις, διοικητική κράτηση, βασανιστήρια και παράνομες δολοφονίες.
Η Διεθνής Αμνηστία διαπίστωσε ότι αυτές οι πράξεις συνιστούν τμήμα μιας συστηματικής και εκτεταμένης επίθεσης, στοχευμένης εναντίον του παλαιστινιακού πληθυσμού, και ότι διαπράττονται με την πρόθεση να διατηρηθεί το σύστημα καταπίεσης και κυριαρχίας. Ως εκ τούτου, οι πράξεις αυτές συνιστούν το έγκλημα του απαρτχάιντ, που είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.
Σημειώνεται ότι οι παράνομοι φόνοι Παλαιστίνιων διαδηλωτριών/-τών είναι ίσως το πιο καθαρό παράδειγμα του πώς οι ισραηλινές αρχές χρησιμοποιούν απαγορευμένες πράξεις για να διατηρήσουν την καθεστηκυία τάξη. Το 2018, οι Παλαιστίνιες/-οι στη Γάζα ξεκίνησαν εβδομαδιαίες διαμαρτυρίες κατά μήκος του συνόρου με το Ισραήλ, διεκδικώντας το δικαίωμα των προσφύγων να επιστρέψουν, καθώς και τον τερματισμό του αποκλεισμού. Προτού ξεκινήσουν καν οι διαδηλώσεις, ανώτεροι ισραηλινοί αξιωματούχοι προειδοποίησαν ότι Παλαιστίνιες/-οι οι οποίες/-οι πλησιάζουν το τείχος θα πυροβολούνται. Έως το τέλος του 2019 οι ισραηλινές δυνάμεις είχαν σκοτώσει 214 αμάχους, συμπεριλαμβανομένων 46 παιδιών.
Περιγράφεται ότι το Ισραήλ το 1967, το Ισραήλ επέκτεινε αυτή την πολιτική στη Δυτική Όχθη και στη Λωρίδα της Γάζας. Σήμερα, όλες οι περιοχές που ελέγχονται από το Ισραήλ συνεχίζουν να διοικούνται με σκοπό να επωφελούνται οι Εβραίες/-οι Ισραηλινές/-οί εις βάρος των Παλαιστινίων, ενώ οι Παλαιστίνιες/-οι πρόσφυγες συνεχίζουν να αποκλείονται. Συμπληρώνεται ότι η αντιμετώπιση των Παλαιστινίων από το Ισραήλ σε όλες τις περιοχές γίνεται σύμφωνα με τον ίδιο σκοπό: να δίνεται πλεονέκτημα στις/στους Εβραίες/-ους Ισραηλινές/-ούς ως προς τη διανομή της γης και των πόρων, και να μειώνεται η παρουσία και η πρόσβαση των Παλαιστινίων στη γη.
Επισημαίνεται ότι στις/στους Παλαιστίνιες/-ους πρόσφυγες και τους απογόνους τους, που εκτοπίστηκαν στις συγκρούσεις του 1947-49 και του 1967, συνεχίζουν να αρνούνται το δικαίωμα να επιστρέψουν στα προηγούμενα μέρη διαμονής τους. Ο αποκλεισμός των προσφύγων από το Ισραήλ αποτελεί κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου, που έχει αφήσει χιλιάδες στην αέναη εκκρεμότητα του εξαναγκαστικού εκτοπισμού.
Τονίζεται ότι η απαλλοτρίωση των σπιτιών των Παλαιστινίων και ο εκτοπισμός τους από αυτά είναι βασικός πυλώνας του συστήματος απαρτχάιντ του Ισραήλ. Το ισραηλινό κράτος, από την ίδρυσή του, έχει επιβάλει μαζικές και βάναυσες κατασχέσεις γης εις βάρος των Παλαιστινίων, ενώ συνεχίζει να εφαρμόζει μυριάδες νόμους και πολιτικές ώστε να εξωθεί τις/τους Παλαιστίνιες/-ους σε μικρούς θυλάκους. Από το 1948, το Ισραήλ έχει κατεδαφίσει εκατοντάδες χιλιάδες σπίτια Παλαιστινίων και άλλα περιουσιακά τους στοιχεία σε όλες τις περιοχές που βρίσκονται υπό τη δικαιοδοσία και τον ουσιαστικό έλεγχό του.
Σημειώνεται ότι από τα μέσα του 1990 οι ισραηλινές αρχές επιβάλλουν ολοένα και πιο αυστηρούς περιορισμούς στις μετακινήσεις των Παλαιστινίων. Ένα πλέγμα από στρατιωτικά σημεία ελέγχου, μπλόκα, φράχτες και άλλες δομές ελέγχει την κίνηση των Παλαιστινίων. Ένας φράχτης 700χλμ., που το Ισραήλ συνεχίζει να επεκτείνει, έχει απομονώσει κοινότητες Παλαιστινίων μέσα σε «στρατιωτικές ζώνες», και οι ίδιοι πρέπει να αποκτούν πολλαπλές ειδικές άδειες κάθε φορά που εισέρχονται ή εξέρχονται από τα σπίτια τους. Στη Γάζα, πάνω από 2 εκατομμύρια Παλαιστίνιες/-οι ζουν υπό ισραηλινό αποκλεισμό που έχει προκαλέσει ανθρωπιστική κρίση.
Νάκμπα 1948 – 2023 – 75 χρόνια εκτοπισμοί και συνεχής εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων
(Αποσπάσματα από το δημοσίευμα του «Ημεροδρόμου» Νάκμπα 1948 – 2023. 75 χρόνια εκτοπισμοί και συνεχής εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων – του Ανδρέα Δενεζάκη).
«Νάκμπα» σημαίνει «Καταστροφή». Η Παλαιστινιακή Νάκμπα, όμως, που ξεκίνησε στις 15 Μάη του 1948, δεν είναι, απλά, μια μεγάλη Καταστροφή. Για τον Παλαιστινιακό λαό η «Νάκμπα» σηματοδοτεί μια Καταστροφή από τις 15 Μάη του 1948 που είναι σε πλήρη και συνεχή εξέλιξη, 75 χρόνια τώρα. Και η φετινή επέτειος δεν σηματοδοτεί 75 χρόνια από την Νάκμπα αλλά μάλλον 75 χρόνια διαρκούς Νάκμπα.
Η Νάκμπα ξεκίνησε με την εθνοκάθαρση τουλάχιστον 531 χωριών και πόλεων μεταξύ του 1947 και του 1949, τη δολοφονία 15.000 Παλαιστινίων και τον αναγκαστικό εκτοπισμό των δύο τρίτων του Παλαιστινιακού πληθυσμού — 950.000 άτομα — από την πατρίδα τους και τα σπίτια τους. Η Νάκμπα είναι μια συνεχής διαδικασία συστηματικής άρνησης του δικαιώματος του κάθε Παλαιστίνιου να ζει στη γη του και να έχει δικαίωμα στην εθνική και πολιτική ταυτότητα ο Παλαιστινιακός λαός, ως σύνολο.
(…) Τον Δεκέμβριο του 2020, τα αρχεία της Υπηρεσίας Αρωγής και Έργων των Ηνωμένων Εθνών (UNRWA) έδειξαν ότι ο συνολικός αριθμός των Παλαιστινίων προσφύγων ήταν περίπου 6,4 εκατομμύρια από αυτούς περίπου δύο εκατομμύρια στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας, το 28,4% των οποίων ζει σε 58 καταυλισμούς ( 10 στην Ιορδανία, 9 στη Συρία, 12 στο Λίβανο, 19 στη Δυτική Όχθη και 8 στη Λωρίδα της Γάζας). Αυτές οι εκτιμήσεις, ωστόσο, έδειχναν τον ελάχιστο αριθμό προσφύγων, καθώς πολλοί από αυτούς δεν είναι εγγεγραμμένοι. Ο αριθμός αυτός δεν περιλαμβάνει τους Παλαιστίνιους που εκτοπίστηκαν κατά την περίοδο από το 1949 έως τον πόλεμο των έξι ημερών τον Ιούνιο του 1967. Ο ορισμός των προσφύγων της UNRWA δεν καλύπτει Παλαιστίνιους που μετανάστευσαν ή εκείνους που εκτοπίστηκαν μετά το 1967 λόγω του πολέμου και που δεν καταγράφηκαν πρόσφυγες.
Η καταστροφή του 1948 δεν ήταν το τέλος της παλαιστινιακής Νάκμπα. Το Ισραήλ συνέχισε τις προσπάθειές του να εξαλείψει την παλαιστινιακή ταυτότητα και τα εθνικά δικαιώματα των Παλαιστινίων. Νάκμπα σήμαινε τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς παλαιστινιακών στρατοπέδων προσφύγων στο Λίβανο τη δεκαετία του ’60 και ’70, τις σφαγές της Qibya και του Kufr Qassem και την εκτέλεση εκείνων που προσπάθησαν να επιστρέψουν στη γη τους. Νάκμπα σημαίνει τις προσπάθειες άρνησης της ύπαρξης της ιστορίας με την ποινικοποίηση της μνήμης αυτής της ημέρας για τους Παλαιστίνιους πολίτες του Ισραήλ.
Παρά τον εκτοπισμό περισσότερων από ένα εκατομμύριο Παλαιστινίων το 1948 και τον εκτοπισμό περισσότερων από 200 χιλιάδων Παλαιστινίων (η πλειοψηφία τους στην Ιορδανία) μετά τον πόλεμο του 1967, ο παλαιστινιακός παγκόσμιος πληθυσμός ήταν 14 εκατομμύρια μέχρι το τέλος του 2022, πράγμα που σημαίνει ότι ο αριθμός των Παλαιστινίων στον κόσμο έχει διπλασιαστεί περίπου 10 φορές από τη Νάκμπα και περισσότεροι από τους μισούς από αυτούς ζούσαν στην ιστορική Παλαιστίνη μέχρι το τέλος του 2022. Συνεπώς, ο αριθμός τους έφτασε τα 7 εκατομμύρια (1,7 εκατομμύρια στα κατεχόμενα το 1948). Οι εκτιμήσεις πληθυσμού έδειξαν ότι ο αριθμός του πληθυσμού μέχρι το τέλος του 2022 στη Δυτική Όχθη, συμπεριλαμβανομένης της Ιερουσαλήμ, ήταν 3,2 εκατομμύρια και περίπου 2,2 εκατομμύρια στη Λωρίδα της Γάζας. Όσον αφορά τον πληθυσμό του Κυβερνείου της Ιερουσαλήμ, ήταν περίπου 487 χιλιάδες. περίπου το 65% των οποίων (περίπου 314 χιλιάδες) ζούσε σε εκείνα τα μέρη της Ιερουσαλήμ που προσαρτήθηκαν από την ισραηλινή κατοχή το 1967 (J1). Τα στοιχεία έδειξαν ότι οι Παλαιστίνιοι αντιπροσώπευαν το 50,1% του πληθυσμού που ζούσε στην ιστορική Παλαιστίνη, ενώ οι Εβραίοι αποτελούσαν το 49,9% μέχρι το τέλος του 2022. Η ισραηλινή κατοχή συνεχίζει τον έλεγχο του 85% της έκτασης της ιστορικής Παλαιστίνης, η οποία ανέρχεται σε 27 χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα (km2 ).
Σήμερα τη Νάκμπα μπορεί να την δει κανείς στη δρακόντεια πολιορκία της Γάζας, στον αγώνα των Βεδουίνων στην επαρχία της ανατολικής Ιερουσαλήμ, στην Παλιά Πόλη της Χεβρώνας, αλλά και στο Νακάμπ με τα αποκαλούμενα μη αναγνωρισμένα χωριά όπως το Ουμ αλ-Χιράν. Αυτοί οι Παλαιστίνιοι ζούσαν εδώ πολύ πριν δημιουργηθεί το κράτος του Ισραήλ και πριν από την ισραηλινή Κατοχή.
Στις μέρες μας που η επέτειος της Νάκμπα συμπληρώνει 75 χρόνια, ο παλαιστινιακός λαός ζει τις πιο αντίξοες συνθήκες εξαιτίας της κλιμάκωσης της επεκτατικής πολιτικής του Ισραήλ. Οι αιματηρές επιθέσεις των ισραηλινών αρχών κατοχής ενάντια στους κατοίκους της Παλαιστίνης που αντιστέκονται στην αναγκαστική απαλλοτρίωση της γης τους και τον αναγκαστικό ξεριζωμό τους συνεχίζονται ασταμάτητα στη Δυτική Οχθη και στη Λωρίδα της Γάζας με πολλούς νεκρούς και τραυματίες, ανάμεσά τους και παιδιά.
Το Ισραήλ συνεχίζει μέχρι σήμερα τις συστηματικές πολιτικές εθνοκάθαρσης με στόχο την εκδίωξη όλων των Παλαιστινίων από την πατρίδα τους. Αυτές οι πολιτικές περιλαμβάνουν την παράνομη προσάρτηση περισσότερων παλαιστινιακών εδαφών, την κατεδάφιση σπιτιών, την οικοδόμηση ισραηλινών οικισμών σε κατεχόμενα εδάφη, την επίθεση σε τζαμιά και εκκλησίες, τη σύλληψη Παλαιστινίων, ανάμεσά τους πολλές γυναίκες και παιδιά και τη δολοφονία Παλαιστινίων αμάχων.
(…) Μέχρι το τέλος Απριλίου 2023, στις ισραηλινές κατοχικές φυλακές βρίσκονταν 4.900 Παλαιστίνιοι κρατούμενοι, 160 από αυτούς είναι παιδιά και 31 γυναίκες. Όσον αφορά τον αριθμό των συλλήψεων, έφτασε τις 7.000 κατά το έτος 2022, μεταξύ των οποίων 882 παιδιά και 172 γυναίκες, ενώ τα εντάλματα διοικητικής κράτησης σε πολίτες που δεν τους απαγγέλθηκε καμία κατηγορία έφτασε τις 850. Τα στοιχεία δείχνουν επίσης ότι υπάρχουν 554 κρατούμενοι καταδικασμένοι σε ισόβια, και 1.000 διοικητικοί κρατούμενοι. Επιπλέον, τα στοιχεία δείχνουν ότι το Ισραήλ κρατά περισσότερους από 700 άρρωστους κρατούμενους, τέσσερις κρατούμενους μέλη του Κοινοβουλίου στο Νομοθετικό Συμβούλιο, και επιπλέον άλλους 23 κρατούμενους που συνελήφθησαν πριν από τις Συμφωνίες του Όσλο το 1993 και εξακολουθούν να μαραζώνουν στις ισραηλινές φυλακές. Τα στοιχεία δείχνουν ξεκάθαρα ότι ο αριθμός των κρατουμένων που έχουν χάσει τη ζωή τους, έχει φτάσει τους 237 από το 1967 λόγω βασανιστηρίων ή δολοφονίας μετά από σύλληψη ή λόγω ιατρικής αμέλειας εναντίον των κρατουμένων.
Η κλιμάκωση της ισραηλινής επιθετικότητας έρχεται ως αναμενόμενη συνέχεια της απόφασης των Ηνωμένων Πολιτειών να αναγνωρίσουν την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ. Απόφαση με την οποία ανατρέπονταν σε βάρος του παλαιστινιακού λαού, όλες οι συμφωνίες, οι οποίες έμεναν ανεκτέλεστες, ανάμεσα στους Παλαιστίνιους και τους Ισραηλινούς, και οι αποφάσεις του ΟΗΕ. τις 14 Μάη του 2018, παραμονές της επετείου της Νάκμπα, οι Αμερικάνοι, προκλητικά, εγκαινιάζουν την Πρεσβεία τους στην Ιερουσαλήμ. Στο αμέσως επόμενο διάστημα το Ισραήλ ανακοινώνει ότι σκοπεύει να προχωρήσει σε περαιτέρω εδαφικές προσαρτήσεις του κατεχόμενου Κράτους της Παλαιστίνης, με τις ευλογίες φυσικά των ΗΠΑ.
Ισραηλινή Κατοχή: Συνεχής Επέκταση Εποικισμών
Μέχρι το τέλος του 2021, υπήρχαν 483 προσαρτημένες περιοχές και στρατιωτικές βάσεις κάτω από ισραηλινή κατοχή στη Δυτική Όχθη. Όσον αφορά τον αριθμό των εποίκων στη Δυτική Όχθη, έφτασε τους 719.452 μέχρι το τέλος του 2021. Τα στοιχεία δείχνουν ότι περίπου το 45,4% των εποίκων ζει στο κυβερνείο της Ιερουσαλήμ, όπου ο αριθμός τους έφτασε τους περίπου 326.523, από τους οποίους 239.951 έποικοι ζουν στην Ανατολική Ιερουσαλήμ (J1) «συμπεριλαμβανομένων εκείνων των τμημάτων της Ιερουσαλήμ που προσαρτήθηκαν από την ισραηλινή κατοχή το 1967». Ακολουθούν η Ραμάλα και η επαρχία Αλ-Μπιρέχ με 143.311 εποίκους, 95.279 εποίκους στην επαρχία Βηθλεέμ και 50.067 εποίκους στην επαρχία Σαλφίτ. Η Tubas και η βόρεια κοιλάδα του Ιορδάνη είναι οι χαμηλότερες επαρχίες όσον αφορά τον αριθμό των εποίκων με 2.629 εποίκους. Η αναλογία εποίκων προς Παλαιστίνιους στη Δυτική Όχθη είναι περίπου 23 έποικοι για κάθε 100 Παλαιστίνιους κατοίκους, ενώ η υψηλότερη είναι στο κυβερνείο της Ιερουσαλήμ με περίπου 69 εποίκους για κάθε 100 Παλαιστίνιους.
Το 2022 σημειώθηκε σημαντική αύξηση του ρυθμού κατασκευής και επέκτασης ισραηλινών οικισμών, καθώς οι κατοχικές αρχές ενέκριναν περίπου 83 σχέδια έργων για την κατασκευή περισσότερων από 22 χιλιάδων μονάδων σε όλη τη Δυτική Όχθη, συμπεριλαμβανομένης της Ιερουσαλήμ.
Συνεχής Δήμευση Γης
Η ισραηλινή κατοχή χρησιμοποίησε την ταξινόμηση της γης σύμφωνα με τις Συμφωνίες του Όσλο (Α, Β και Γ) για να ενισχύσει τον έλεγχό της στην παλαιστινιακή γη, ειδικά σε περιοχές που ταξινομούνται ως (C). Το 76% της συνολικής έκτασης που ταξινομείται ως (C) αξιοποιείται άμεσα από την ισραηλινή κατοχή
Οι κατασχεμένες περιοχές για τους σκοπούς των στρατιωτικών βάσεων και τοποθεσιών στρατιωτικής εκπαίδευσης αντιπροσωπεύουν περίπου το 18% της περιοχής της Δυτικής Όχθης, επιπλέον του Τείχους Προσάρτησης και Επέκτασης που έχει απομονώσει περισσότερο από το 10% της έκτασης της Δυτικής Όχθης. Περισσότερες από 219 παλαιστινιακές τοποθεσίες επλήγησαν σοβαρά από την ίδρυση του Τείχους Προσάρτησης και Επέκτασης. Επιπλέον, και από το 1967, οι ισραηλινές κατοχικές αρχές έχουν κατασχέσει περίπου 353 χιλιάδες ντουνάμ (ένα ντουνάμ = 1000 τετραγωνικά μέτρα) παλαιστινιακών εδαφών και τα έχουν χαρακτηρίσει ως φυσικά καταφύγια στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την κατάληψή τους (…)
Περισσότερες από 8.700 επιθέσεις από ισραηλινές δυνάμεις κατοχής και εποίκους το 2022
Το 2022, έποικοι, υπό την προστασία των ισραηλινών δυνάμεων κατοχής, πραγματοποίησαν περίπου 8.724 επιθέσεις εναντίον Παλαιστινίων πολιτών και της περιουσίας τους. Αυτές οι επιθέσεις κατανεμήθηκαν ως 1.515 επιθέσεις σε περιουσίες και θρησκευτικούς χώρους, 362 επιθέσεις σε εδάφη και φυσικούς πόρους και 6.847 επιθέσεις σε Παλαιστίνιους.
Οι δυνάμεις κατοχής και οι έποικοι ξεκίνησαν επίσης 223 επιχειρήσεις κατάσχεσης περίπου 294 παλαιστινιακών περιουσιακών στοιχείων, ανάμεσά τους 48 τρακτέρ και 53 αυτοκίνητα Παλαιστινίων. Οι επιθέσεις αυτές προκάλεσαν επίσης τον ξεριζωμό, τη ζημιά και την καταστροφή 10.290 ελαιόδεντρων.
Η πολιτική των δυνάμεων κατοχής δεν σταμάτησε να κατεδαφίζει κτίρια παλαιστινιακής ιδιοκτησίας και να εκτοπίζει κατοίκους από τα σπίτια τους σε όλη τη Δυτική Όχθη. Το Γραφείο Συντονισμού Ανθρωπιστικών Υποθέσεων στα Κατεχόμενα Εδάφη (OCHA) τεκμηριώνει ότι από το 2009 οι δυνάμεις κατοχής κατέστρεψαν 9.353 σπίτια.
Το σχέδιο του Ισραήλ συνοψίζεται στην καταστροφή των όποιων προοπτικών έχουν απομείνει για την εφαρμογή της λύσης των δυο κρατών καθιστώντας αδύνατη τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου, δημοκρατικού και κυρίαρχου κράτους της Παλαιστίνης στα προ του 1967 σύνορα και με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ.
Πηγή: imerodromos.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή