Η ακρίβεια δεν είναι πια μια μικροαστική παρατήρηση στο σούπερ μάρκετ, τύπου «στον θεό έφτασαν τα γιαούρτια», είναι πλέον βία. Βία να βλέπεις το λαμπάκι του καλοριφέρ να ανάβει και να μην ξέρεις για πόσο ακόμα θα φτάσει το πετρέλαιο.

Πριν από λίγες μέρες, ο πρωθυπουργός του ενταύθα γεωγραφικού κομματιού του πλανήτη, πήγε σε ένα σούπερ μάρκετ για να διαπιστώσει από κοντά, σε ένα τετ α τετ με τα ζυμαρικά, τα γάλατα και το λάδι, ότι είναι ακριβά, πολύ πάνω από τις δυνατότητες του μέσου καταναλωτή. «No shit, Sherlock», ακούστηκε από κάπου στο επικοινωνιακό βάθος, εκεί που άρχισαν για άλλη μια φορά να εξυφαίνονται τα κείμενα και οι αφηγήσεις για το πόσο μονόδρομος είναι όλη αυτή η φάση που ζούμε, για το πόσο πανακριβότατα είναι όλα στην Ευρώπη και εδώ είναι φθηνότερα, για το πόσο ακριβαίνουν μεν τα σπίτια αλλά παραμένουν πιο φτηνά από το τάδε σημείο του κέντρου των Βρυξελλών κ.λπ. κ.λπ.

Οι «κόσμιοι» αναλαμβάνουν να εξηγήσουν στους αδαείς ότι δεν είναι ακρίβεια αυτό που ζείτε, είναι μια φυσιολογική κατάσταση πραγμάτων που δεν είναι τόσο τρομακτική στο κάτω-κάτω, αφού πήρατε και αυξήσεις, και εξηγούν τα οικονομικά σαν τον Αλέφαντο, το 4-4-2, με κεφτέδες και μπύρες. Οι «έξαλλοι» αναλαμβάνουν να κάνουν το κρέας ψάρι ή πιο σωστά, τον αέρα λάδι: Δεν είναι πολύ ακριβό το ελαιόλαδο, λέει, απλά ήταν πολύ φτηνό μέχρι τώρα και γι’ αυτό τώρα που έφτασε σε φυσιολογικά για την εποχή επίπεδα, σας φαίνεται ακριβό.

Κοινός παρονομαστής όλων αυτών είναι «λέμε ανυπέρβλητες ανοησίες, ανακρίβειες και λογιστικές ακροβασίες’ για να πειστείτε ότι είμαστε η μόνη σας επιλογή, γιατί εδώ που τα λέμε, οι απέναντι είναι κάτι απίθανοι που δεν λένε μια σοβαρή κουβέντα για αυτά τα θέματα και αν τελικά την αρθρώσει κανείς, θα τον πούμε λαϊκιστή». Κάπως έτσι, η ακρίβεια του αυτονόητου μετατρέπεται σε αυτονόητη ακρίβεια. Το δικαίωμα, δηλαδή, στα στοιχειώδη και πάνω από αυτά γίνεται μια μόνιμη αναγκαστική συνθήκη έκτακτης ανάγκης. Όχι για όλο τον κόσμο φυσικά, αλλά για ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του.

Από το «έχουμε ακρίβεια, τι να κάνουμε τώρα» μέχρι το «δεν είναι ακριβά τα πράγματα, μην γκρινιάζετε» και την κλίση της «τοξικότητας» από ανθρώπους με θέσεις εξουσίας, οι οποίοι πριν από μερικά χρόνια κυκλοφορούσαν με ψευδώνυμα ή και τα κανονικά τους ονόματα σε διασκεδαστικά ιντερνετικά τρολογκρούπ και φόρα και δικαιολογούσαν ό,τι μπορεί να σας κατέβει στο κεφάλι, η απόσταση είναι ελάχιστη. Ανάμεσά τους, δεν υπάρχει ούτε καν το στοιχειώδες ανάχωμα, ούτε καν οι επιδοματικές ασπιρίνες που εξασφάλιζαν εκλογικά αποτελέσματα και μια ψευδαίσθηση ασφάλειας στον γενικό πληθυσμό.

Στον αντίποδα, το κράτος (που όσο το επικαλείσαι ως λύση, τόσο πιο επιθετικό γίνεται…) κοιτάει την ακρίβεια σαν ακινητοποιημένος τερματοφύλακας σε αριστοτεχνική εκτέλεση φάουλ, που βλέπει τη μπάλα να κατευθύνεται στις αράχνες (στο «παραθυράκι» των διχτύων ντε). Όχι όμως λόγω αδυναμίας, αλλά γιατί είναι «πιασμένος». Εν προκειμένω, το κράτος δεν είναι πιασμένο σωματικά, αλλά το έχουν πιάσει οι αντίπαλοι για να στήσουν το ματς προς όφελός τους.

Η κατάσταση πλέον καθορίζεται αποκλειστικά από το κέρδος των εταιρειών, το οποίο αποθεώνεται ως βασική προϋπόθεση για να δουλεύεις
σαν είλωτας

Η κατάσταση έχει ξεπεράσει πλέον τις τετριμμένες συζητήσεις των 80s και των 90s για ακρίβεια, ΑΤΑ και πληθωρισμό. Καθορίζεται πλέον αποκλειστικά και μόνο από το κέρδος των εταιρειών, το οποίο αποθεώνεται ως βασική –έως και αποκλειστική–προϋπόθεση για να δουλεύεις σαν είλωτας, να παίρνεις τα βασικά, που πλέον περνάνε κάτω από τον πήχη των βασικών σε οποιοδήποτε αγώνισμα, και να μετράς αν βγάζεις τον μήνα. Η ακρίβεια πλέον δεν είναι μια μικροαστική παρατήρηση στο σούπερ μάρκετ, τύπου «στον θεό έφτασαν τα γιαούρτια», είναι πλέον βία. Βία να βλέπεις το λαμπάκι του καλοριφέρ να ανάβει και να μην ξέρεις για πόσο ακόμα θα φτάσει το πετρέλαιο. Βία των Αδώνιδων και λοιπών «επιτελικών» που κάθονται πάνω στην ασφαλή θαλπωρή της εξουσίας και κουνάνε το δάχτυλο όταν οι επιδοματίες αγανακτούν. Βία του αυτονόητου, που περιμένει στη γωνία κάθε πρωί για να σου καταστρέψει τη μέρα…

Πηγή: prin.gr

Οι στρατιωτικές δαπάνες της ΕΕ ανήλθαν το 2022 σε 240 δισ. ευρώ, σημειώνοντας νέο ρεκόρ αύξησης 6% από την προηγούμενη χρονιά, σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Άμυνας (EDA). 20 από τα 27 κράτη μέλη της ΕΕ αύξησαν τις αμυντικές δαπάνες, με έξι να τις αυξάνουν κατά περισσότερο από 10% και συγκεκριμένα τη Σουηδία (+30,1%), το Λουξεμβούργο (+27,9%), τη Λιθουανία (27,6%), την Ισπανία (19,3%), το Βέλγιο (14,8%) και την Ελλάδα (13,3%), παρά το γεγονός πως η χώρα μας ήταν ήδη πρωταθλήτρια μεταξύ των χωρών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Η έκθεση για τα αμυντικά δεδομένα για το 2022 είναι η πρώτη που περιγράφει λεπτομερώς τις αμυντικές δαπάνες από όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ. Με ένα ρεκόρ 240 δισεκατομμυρίων ευρώ, οι ευρωπαϊκές αμυντικές δαπάνες το 2022 αυξήθηκαν κατά 6% σε σχέση με το προηγούμενο έτος, σηματοδοτώντας την όγδοη συνεχόμενη χρονιά αύξησης.

«Οι ένοπλες δυνάμεις μας πρέπει να είναι έτοιμες για μια πολύ πιο απαιτητική εποχή», δήλωσε ο επικεφαλής εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ Josep Borrell, ο οποίος ηγείται του EDA. «Η προσαρμογή σε αυτές τις νέες πραγματικότητες σημαίνει πρώτα και κύρια επένδυση περισσότερο στην άμυνα», πρόσθεσε. Όμως ο Μπορέλ προειδοποίησε ότι παρά τις αυξήσεις, η ένωση εξακολουθεί να αντιμετωπίζει «κενά σε βασικές δυνατότητες» και συνεχίζει να «υστερεί σε σχέση με άλλους παγκόσμιους παίκτες».

?€240 billion - Record European defence spending in 2022

?6% on previous year
?8th year of growth
?10%+ increase by 6 ????????????
?20 of 27?? increased spending

?Record €58 billion allocated to defence investments & procurement of new equipment.#EUdefence #EDAconf23

— European Defence Agency (@EUDefenceAgency) November 30, 2023

Πηγή: thepressproject.gr

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η συμπεριφορά του Βρετανού πρωθυπουργού μέσα στον κόσμο της πολιτικής διπλωματίας ήταν απαξιωτική, αλαζονική και προσβλητική, αλλά και το αυτονόητο παρακολούθημα της ιμπεριαλιστικής – αποικιοκρατικής βρετανικής ιστορίας, η οποία αποκρυσταλλώνεται και στο πως στήθηκε και δημιουργήθηκε το Βρετανικό Μουσείο… Διά της προκλητικής και κατάφωρης κλοπής των λαών.

Αυτό, όμως, είναι μόνο η μισή αλήθεια.

Η άλλη μισή αφορά στον Ελληνα πρωθυπουργό και όχι μόνο σε αυτόν…

Σε όλες τις κυβερνήσεις που  βρέθηκαν να διαχειρίζονται ένα εθνικό ζήτημα όχι ως τέτοιο, αλλά ως  ευκαιριακό εργαλείο εκλογικής διάσωσης ή προσωπικής αποθέωσης με αδιανόητες κινήσεις παζαριού,  υπονόμευσης και εκφυλισμού τους ζητήματος της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα, στο όνομα της πολιτικής διάσωσης, αλλά και της υλοποίησης μιας γενικότερης κατεύθυνσης που αντιμετωπίζει τα μνημεία ως “ανταλλάξιμα” είδη, με όρους αγοράς. 

Το δίκαιο αίτημα και η αυτονόητη απαίτηση της επιστροφής των Γλυπτών, στην πρόσφατη ελληνική πολιτική ιστορία έχει καταγραφεί ως εξής:

— Ως  κολυμβήθρα του Σιλωάμ και εκλογικό σωσίβιο, με παρακλητικούς όρους και μάλιστα προς έναν άλλο βρετανό πρωθυπουργό. Η περίφημος διάλογος, το μακρινό 2003 μεταξύ του Κ. Σημίτη και του Τ. Μπλερ,  20 χρόνια μετά έχει πλέον πάρει τη θέση του στην ιστορία των κυβερνητικών χειρισμών για την διεκδίκηση των Γλυπτών. 

Ας τον θυμηθούμε: 

«Μπλερ: «… Α… Κώστας…

Σημίτης: Πώς είσαι…;

Μπλερ: Είμαι πολύ καλά. Εσύ;

Σημίτης: Πολύ καλά. Νομίζω ότι πρέπει να αρχίσεις να σκέφτεσαι για τα Μάρμαρα και να μου πεις…

Μπλερ: Να σου πω δηλαδή ένα καλό νέο…

Σημίτης: Όχι καλό νέο, θέλω να μου πεις πως το σκέφτεσαι. Να μου πεις την προσωπική σου γνώμη, διότι υπάρχει δημοσιότητα στο θέμα. Θα ήθελα να ξέρω αν μπορούμε να κάνουμε κάτι. Ξέρεις, έχουμε εκλογές του χρόνου και ίσως αυτό μπορεί να φανεί χρήσιμο».

• - Ως χολυγουντιανό σώου, το 2014, επί κυβέρνησης Αντ. Σαμαρά και πρωταγωνίστρια την Αμάλ Αλαμουντίν  από το οποίο εκτός από κάποια εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ προς το δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπούσε η εν λόγω νομικός, δεν άφησε τίποτα ως παρακαταθήκη και πλεονέκτημα διεκδίκησης. Αντίθετα, μπέρδεψε και συσκότισε σχετικά με το ενδεχόμενο της δικαστικής οδού, κάτι που μέχρι εκείνη τη στιγμή θεωρούνταν απορριπτέο και εξακολουθεί να είναι.  
• - Ως πεδίο άσκησης πολιτιστικής πολιτικής υποτέλειας, αφού το 2002 και 2003 με υπουργό Πολιτισμού τον Ευ. Βενιζέλο, το 2006 με υπουργό Πολιτισμού τον Γ. Βουλγαράκη, το 2010 με υπουργό Πολιτισμού τον Π. Γερουλάνο έμπαινε κατ’ επανάληψη στη συζήτηση με διάφορα γλωσσολογικά τερτίπια και φιοριτούρες η λύση του “μακροχρόνιου δανεισμού”, της “ανταπόδοσης”, της “φιλικής και συναινετικής λύσης”, της δημιουργίας “παραρτήματος” του Βρετανικού Μουσείου στο Μουσείο της Ακρόπολης!

Φυσικά οι Βρετανοί  «έπιασαν» από την αρχή το «υπονοούμενο». Το 2003, ο ΜακΓκρέγκορ στέλνει επιστολή του στους κυριακάτικους «Τάιμς» στην οποία έγραφε, μεταξύ άλλων: «η ελληνική πλευρά έχει αναγνωρίσει ότι το Βρετανικό Μουσείο έχει νόμιμο τίτλο ιδιοκτησίας για τα γλυπτά και πλέον η ελληνική πλευρά δεν αμφισβητεί την ιδιοκτησία»!

Ο Ευ. Βενιζέλος είχε προσπαθήσει να τα «μαζέψει»… επαναλαμβάνοντας τις ίδιες προτάσεις και χειρότερες, αφού στο δανεισμό προτείνονται και ανταλλάγματα: «Η ελληνική κυβέρνηση ουδέποτε δήλωσε ότι αναγνωρίζει τους νόμιμους τίτλους του Βρετανικού Μουσείου επί των Μαρμάρων του Παρθενώνα. Η ελληνική κυβέρνηση δε θέτει το νομικό ζήτημα της ιδιοκτησίας των Μαρμάρων επειδή θέλει να βρεθεί μια φιλική και συναινετική λύση που θα επιτρέψει την ενιαία έκθεση των Μαρμάρων στο κτίριο του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης και σε άμεση οπτική επαφή με το ίδιο το μνημείο. Αυτό σύμφωνα με την πρότασή μας μπορεί να γίνει είτε με τη μορφή ενός μακροχρόνιου δανεισμού, είτε με τη μορφή ενός παραρτήματος του Βρετανικού Μουσείου μέσα στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Επιπλέον, η πρόταση προβλέπει ως αντιστάθμισμα τη διοργάνωση πολύ σημαντικών περιοδικών εκθέσεων με ελληνικές αρχαιότητες τόσο στο Βρετανικό Μουσείο όσο και σε άλλα περιφερειακά Μουσεία του Ηνωμένου Βασιλείου (…)».

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όμως, πρόσθεσε ένα νέο στοιχείο. Αυτό του προσωπικού χειρισμού και των εν κρυπτώ συναντήσεων με τον διευθυντή του Βρετανικού Μουσείου, διαπνεόμενος πιθανόν από φαντασιώσεις μελλοντικής αποθέωσης και βάζοντας ξανά στο τραπέζι το θέμα του “δανεισμού” αυτών που ανήκουν στον ελληνικό λαό και στο ίδιο το μνημείο!

Δηλαδή, ένας χυδαίος κατήφορος, που στο πίσω του μέρος έκρυβε την τέλεια απαξίωση σε βαθμό εκχυδαϊσμού ενός εθνικού ζητήματος διαχείρισης της πολιτιστικής κληρονομιάς. 

Τον Σεπτέμβριο του 2019 στη βρετανική εφημερίδα Οbserver δήλωνε: «Ως μια πρώτη κίνηση, να σταλούν τα Γλυπτά του Παρθενώνα στην Αθήνα, ως δάνειο για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Από την πλευρά μας θα στείλουμε πολύ σημαντικά αντικείμενα, τα οποία δεν έχουν βγει ποτέ από τη χώρα μας, για να εκτεθούν στο Βρετανικό Μουσείο».

Το 2021 στη βρετανική εφημερίδα The Telegraph, ο  Κ. Μητσοτάκης, ξεδιπλώνει αναλυτικότερα την πολιτική του σκέψη αναφορικά με τα Γλυπτά του Παρθενώνα: «Είμαι βέβαιος ότι εάν υπήρχε βούληση εκ μέρος της κυβέρνησης (του Ηνωμένου Βασιλείου) για αλλαγή στάσης θα μπορούσαμε να καταλήξουμε σε μία διευθέτηση με το Βρετανικό Μουσείο για να δανείσουμε στο εξωτερικό πολιτιστικούς θησαυρούς οι οποίοι δεν έχουν βρεθεί ποτέ εκτός Ελλάδας (…) Δεν θέλω να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες όσον αφορά μία διευθέτηση, διότι αυτές οι συζητήσεις είναι ευαίσθητες, αλλά θέλω να πω ανοιχτά ότι πρόθεσή μου είναι να θέσω το θέμα στον Boris Johnson κι ότι πιστεύω πως η βρετανική κυβέρνηση έχει να παίξει ρόλο».

Κάθε φορά, όμως που ανοίγει θέμα δανεισμού αυτό σημαίνει εξ αντικειμένου αναγνώριση του… κλεπταποδόχου ως νόμιμου ιδιοκτήτη. Δεν μπορείς να δανειστείς κάτι αν θεωρείς πως δεν ανήκει σε αυτόν από τον οποίο το ζητάς  και επιπλέον οι Βρετανοί έχουν καταστήσει σαφές ότι δανείζουν μόνο με αναγνώριση ακριβώς της κυριότητας.

Από την άλλη, ο δανεισμός αρχαίων από τα ελληνικά μουσεία, εκτός από τους εύλογους κινδύνους που εμπεριέχει για τις αρχαιότητες, συνιστά σιωπηρή «αποδοχή» του «δικαιώματος» του Βρετανικού Μουσείου να απαιτεί «αντίδωρα» για να αποκαταστήσει μια καραμπινάτη αρχαιοκαπηλία.

Αλλά, ο Ελληνας πρωθυπουργός, στην  συνέντευξή του στο BBC, αυτή που έδωσε την περασμένη Κυριακή και προκάλεσε το διπλωματικό επεισόδιο και εν τέλει το φιάσκο με τον Βρετανό ομόλογό του, πόσο ξεκάθαρα έθεσε ως πάγια θέση της χώρας μας πως δεν αναγνωρίζει στο Βρετανικό Μουσείο νομή, κατοχή και κυριότητα των Γλυπτών, καθώς αποτελούν προϊόν κλοπής από τον Έλγιν;

Ας δούμε τί ακριβώς δήλωσε: “Θεωρούμε ότι τα γλυπτά αυτά ανήκουν στην Ελλάδα και ότι ουσιαστικά εκλάπησαν, άρα αυτό δεν είναι, κατά τη γνώμη μου, ένα ζήτημα ιδιοκτησίας, το ζήτημα είναι η επανένωσή τους”. 

Αλλά ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες….

Ο πρωθυπουργός δεν θέτει “ζήτημα ιδιοκτησίας”, αντίθετα το προσπερνάει και επιλέγει να μιλήσει μόνο για επανένωση, χωρίς όρους…. Μήπως με ανταλλάγματα; 

Και από πότε η διαπραγματευτική στάση που συνοψίζεται στο παρακλητικό “έστω και δανεικά, ρε παιδιά!” μπορεί να συνιστά σοβαρή πολιτική διπλωματία και όχι ασπόνδυλο ραγιαδισμό; 

Αυτή την πολιτική επί 20 και πλέον χρόνια υπηρετούν όλες οι κυβερνήσεις. 

Διότι, στην πραγματικότητα, αυτό που συζητείται δεν είναι η ηθική υποχρέωση επιστροφής των μνημείων χωρίς όρους και υποσημειώσεις και η επανατοποθέτησή τους επί του μνημείου, δηλαδή επί του Παρθενώνα, αλλά ένα εμπορικό deal, μία εμπορική πράξη που θα περιλαμβάνει δύο “μεγάλα καταστήματα”… Το Βρετανικό Μουσείο και το Μουσείο της Ακρόπολης.

Το πρώτο είναι ένα αρχαιοκαπηλικό “πολιτιστικό ίδρυμα” που αντιμετωπίζει τις συλλογές του ως χρηματιστηριακό προϊόν και το δεύτερο είναι εκείνο που άνοιξε το δρόμο για την εμπορευματοποίηση των αρχαιολογικών μουσείων. 

Κατόπιν όλων αυτών και ύστερα από το επεισόδιο μεταξύ των δύο πρωθυπουργών… όταν βρυχώνται ένα λιοντάρι και ένα ποντίκι…. ποιος νομίζετε ότι νικάει; 

Πηγή: imerodromos.gr