▸ Οι ακροδεξιές πολιτικές γίνονται mainstream στην ΕΕ, βάση συναίνεσης από την άκρα δεξιά ως το «ακραίο κέντρο»

«Η κοινωνία κινείται δεξιότερα –όχι μόνο στην Ελλάδα– και στην Ευρώπη. Παντού! Δείτε τι έγινε και στην Ολλανδία». Τάδε έφη ο Αντώνης Σαμαράς στην Καθημερινή της προηγούμενης Κυριακής, όπου πλαγιοκόπησε από τα δεξιά την κυβέρνηση Μητσοτάκη σε μια σειρά θέματα, από τα ελληνοτουρκικά μέχρι τα δικαιώματα των ομόφυλων ζευγαριών. Η άποψη πως οι κοινωνίες κινούνται προς τα δεξιά και τα ακροδεξιά, πως το «εκκρεμές έχει μετακινηθεί προς τα δεξιά» (σε μια διαδεδομένη έκφραση) είναι ευρύτερη και προβάλλεται επίμονα. Για «στρατηγική ήττα των ιδεών της Αριστεράς» είχε μιλήσει ο Μάκης Βορίδης στο συνέδριο του Economist τέλη Σεπτέμβρη. Πέρα από την ανοικτή πλέον εμφάνισης των πιο «αδιάλλακτων» όσον αφορά τις σχέσεις των αστικών τάξεων Ελλάδας-Τουρκίας κι ευρύτερα των πιο αντιδραστικών τάσεων της ΝΔ, οι παρεμβάσεις αυτές έχουν ευρύτερη σημασία. Φυσικά δεν προσφέρουν καμιά τρομερή ανακάλυψη λέγοντας πως οι πολιτικές δυνάμεις της δεξιάς και της ακροδεξιάς, ακόμα και ρατσιστικές και φασιστικές τάσεις, ενισχύονται στην Ευρώπη και διεθνώς. Η επίμονη επανάληψη όμως αυτής της διαπίστωσης υπονοεί πως «αυτό είναι το σωστό», έτσι θα πάνε τα πράγματα, κανονικοποιεί τελικά την ακροδεξιά ως συστατικό στοιχείο της αντιδραστικής θωράκισης του πολιτικού συστήματος του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Μοιάζει με αναπαλαίωση του «Τέλους της Ιστορίας» μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Ο Μάκης Βορίδης το εξέφρασε γλαφυρά στο συνέδριο του Economist: «Αν έλεγες πριν από είκοσι χρόνια ότι πρέπει να υπάρξουν περιοριστικές μεταναστευτικές πολιτικές ήσουν φασίστας, ακροδεξιός, κτλ. Σήμερα, αυτές οι πολιτικές είναι το mainstream στην Ευρώπη. Είναι αυτό το οποίο συζητούν ο Μακρόν, ο Μητσοτάκης, η Ιταλίδα πρωθυπουργός». Αυτή είναι η ουσία: Οι ακροδεξιές ρατσιστικές υπεραντιδραστικές πολιτικές γίνονται mainstream στην ΕΕ, η βάση της νέας αστικής πολιτικής συναίνεσης, από την άκρα δεξιά ως το «ακραίο κέντρο».

Τι σημαίνουν αυτά για την Αριστερά; Καταρχάς, ας αρνηθούμε την ηττοπάθεια. Το «εκκρεμές» μπορεί να στραφεί αριστερά, η αστική πολιτική και το σύστημα να ηττηθούν, όπως και οι ακροδεξιές-φασιστικές ομάδες. Έχει γίνει και θα ξαναγίνει. Εξάλλου, όπως δείχνει η Γαλλία, οι κοινωνικές τάσεις δεν είναι γενικά ή μόνο προς τα δεξιά, αλλά προς μία ταξική και πολιτική πόλωση, με ανοικτό το ερώτημα ποιος μπορεί να εκφράσει πολιτικά την εργατική πλευρά.

Το ερώτημα είναι «πώς;» Μήπως πρέπει η Αριστερά να αμβλύνει τις αιχμές της, να γίνει πιο κεντρώα, μετριοπαθής και σύμφωνη με την «κοινή γνώμη»; Πρόκειται για συνταγή πλήρους αποτυχίας, όπως έδειξε και η κατάληξη ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου η διακυβέρνηση και η πολιτική ήταν ο καλύτερος χορηγός της ΝΔ και της δεξιάς πολιτικής. Στο τέλος έτσι εξαφανίζεται η ίδια η Αριστερά. Μήπως απαιτείται επείγουσα αντιφασιστική-αντιδεξιά-δημοκρατική ενότητα με αστικές δυνάμεις, αφήνοντας για αργότερα τις διαφορές μας; Κάτι τέτοιο θα μετέτρεπε την Αριστερά σε δεκανίκι της «δημοκρατικής» πτέρυγας του αστικού πολιτικού πλαισίου, οδηγεί σε πλήρη ήττα.

"Αντίπαλο δέος είναι μια Αριστερά εργατική κι επαναστατική, όχι γενικώς δικαιωματική"

Όταν η Δεξιά γίνεται Δεξιά με τα όλα της και Ακροδεξιά τότε και η Αριστερά πρέπει να γίνει ξανά Αριστερά, από την αρχή μέχρι το τέλος. Ορισμένες αφετηρίες: Πρώτο, Αριστερά εργατική, εκφραστής κι οργανωτής των εργατικών και πληβειακών συμφερόντων και όχι γενικώς δικαιωματική. Η Αριστερά πρέπει να επανενωθεί με την εργατική τάξη. Βουτιά λοιπόν μέσα στον εργατικό πολυκόσμο, τα συμφέροντα και τις αντιφάσεις του και συμβολή στην ενότητα των διαφορετικών τμημάτων του: νέων και παλιών, ντόπιων και μεταναστών, σταθερών και συμβασιούχων, δημόσιων και ιδιωτικών. Έκφραση των συνολικών ταξικών συμφερόντων της σύνθετης και πολύχρωμης εργατικής τάξης και όχι των «ελλήνων εργατών» ή των «γερμανών εργατών» μόνο ή κυρίως, όπως για παράδειγμα κάνει η Σάρα Βάγκενκνεχτ στη Γερμανία. Αυτά οδηγούν σε επικίνδυνους δρόμους.

Δεύτερο, η γραμμή ενότητας του εργατικού πολυκόσμου με τα φτωχά λαϊκά στρώματα μπορεί να χαραχτεί κυρίως σε βάση συνολική, για να πάρουμε τον κλεμμένο πλούτο από το κεφάλαιο και όχι μόνο με άμεσες διεκδικήσεις. Άρα, ανασυγκρότηση μιας Αριστεράς με επαναστατική αντικαπιταλιστική τακτική και στρατηγική στόχευση μια σύγχρονη κομμουνιστική απελευθερωτική κοινωνία.

Τρίτο, χρειάζεται μια Αριστερά μαχητική αντιπολίτευση κάθε αστικής κυβέρνησης, εχθρός της διαχείρισης, βαθιά αντισυστημική, ώστε να μην αφήνει περιθώριο σε φασίστες και ακροδεξιούς να εμφανίζονται ως «αντισυστημικοί». Το ότι η κοινωνική δυσαρέσκεια στρέφεται δεξιά δεν είναι καθόλου άσχετο με τον κυβερνητικό εκφυλισμό της ρεφορμιστικής Αριστεράς, που μετατράπηκε σε άκακο κατοικίδιο του συστήματος.

Τέταρτο, ζητούμενο δεν είναι η αναπαλαίωση του «υπαρκτού» σε όλες του τις εκδοχές, αλλά μια σύγχρονη ριζοσπαστική Αριστερά, που θα εντάξει οργανικά στην πολιτική της όλες τις εκρηκτικές αντιθέσεις του καιρού μας: Γενίκευση της εκμετάλλευσης και της εμπορευματοποίησης, περιβαλλοντική και κλιματική κρίση, ανταγωνισμοί και πόλεμοι του κεφαλαίου, ρατσισμός και κανιβαλικός πολιτισμός, ανάδυση νέων δικαιωμάτων σε έναν κόσμο ιδιοκτησίας και ανελευθερίας, πολύπλευρη κρίση των ανθρώπινων σχέσεων. Όχι όμως σαν ένα αφηρημένο άθροισμα δικαιωμάτων, όχι σε μια χίπστερ αριστερά χωρίς ταξική βάση, αλλά σε ένα σύγχρονο επαναστατικό κομμουνιστικό πρόγραμμα.

Τέλος, μια τέτοια Αριστερά πρέπει να αντιπαλεύει αταλάντευτα την αστική γραμμή σε όλα τα θέματα, και τα πιο «δύσκολα». Ρίχνει νερό στον μύλο της κυρίαρχης πολιτικής η υπεράσπιση των «κυριαρχικών δικαιωμάτων», σύμφωνη πάντα με την εθνική αστική πλευρά, όπως κάνει το ΚΚΕ ή η γραμμή «μακριά κι αγαπημένοι» για πρόσφυγες και μετανάστες.

Πηγή: prin.gr

Ή η βαρετή ρουτίνα του να σε χαρακτηρίζουν αντισημίτη

Το παραλήρημα της Wendy Kahn εναντίον μου ("Naked Jew-hatred behind Kasrils' feting of Hamas atrocities" - Politicsweb, 28 Νοεμβρίου) δεν προκαλεί έκπληξη. Οι Σιωνιστές και οι υποστηρικτές τους σε όλη τη Δύση, συμπεριλαμβανομένων των τοπικών εντολοδόχων τους, είναι ικανοί να κλαίνε μόνο για τους ομοίους τους. Όσοι από εμάς επιμένουμε στην καθολική αναγνώριση της ανθρωπότητας χαρακτηρίζονται πλέον συστηματικά ως "αντισημίτες".

Τα ισραηλινά εγκλήματα πολέμου στη Γάζα, που διαπράχθηκαν με γενοκτονική περιφρόνηση για την ανθρωπότητα, έχουν αφήσει 15.000 ανθρώπους σε ομαδικούς τάφους - 6.000 παιδιά και 4.000 γυναίκες μέχρι σήμερα - και χιλιάδες άλλους ακόμα κάτω από τα ερείπια. Νοσοκομεία, κλινικές, σχολεία, τζαμιά, πολιτιστικά κέντρα, σταθμοί ύδρευσης και ηλεκτροδότησης και κέντρα επικοινωνιών έχουν ισοπεδωθεί, όπως και το 70% των σπιτιών, διαμερισμάτων, άλλων κατοικιών και ολόκληρων γειτονιών. Νεογνά σε θερμοκοιτίδες, ασθενείς στην εντατική, χειρουργοί, οδηγοί ασθενοφόρων και εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας σκοτώθηκαν. Κανείς δεν γλίτωσε. Ακόμα και οι κατάκοιτοι και οι ανάπηροι μεταξύ του ενός εκατομμυρίου ανθρώπων που διατάχθηκαν να μετακινηθούν νότια υπό την απειλή του θανάτου σκοτώθηκαν.

Αν αυτοί οι άνθρωποι ήταν Ισραηλινοί ή άλλοι λευκοί άνθρωποι, ο Kahn, μαζί με τη δυτική πολιτική τάξη και τα μέσα ενημέρωσης, θα ζητούσαν τον τερματισμό της γενοκτονίας με κάθε μέσο. Κανείς δεν θα αμφισβητούσε την ανάγκη για αποτελεσματική στρατιωτική δράση. Αλλά δεν είναι λευκοί, και πολλοί από αυτούς είναι μουσουλμάνοι. Στα μάτια του πλήθους των ρατσιστών στο Ισραήλ, οι Παλαιστίνιοι είναι Untermenschen, λιγότερο από άνθρωποι, ακόμη και ζώα. Κατά συνέπεια, η ιδέα ότι έχουν το δικαίωμα να πάρουν τα όπλα ενάντια στην καταπίεση απορρίπτεται ως ηθική διαστροφή. Η σιωπηρή παραδοχή είναι ότι πρέπει απλώς να αποδεχτούν την καταπίεσή τους, συμπεριλαμβανομένης της μαζικής δολοφονίας. Αυτή η παραδοχή είναι η διαστροφή.

Όλοι οι ηθικοί φιλόσοφοι συμφωνούν ότι οι καταπιεσμένοι έχουν το δικαίωμα να αντιστέκονται και ότι, όταν η καταπίεση είναι βίαιη, το δικαίωμα αυτό επεκτείνεται στην ένοπλη αντίσταση. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Νέλσον Μαντέλα χαρακτηρίστηκε τρομοκράτης. Οι Ταξιαρχίες αλ Κασάμ είναι το αντίστοιχο του Umkhonto we Sizwe και έχουν το ίδιο δικαίωμα να ενεργούν ως ένοπλη πτέρυγα ενός απελευθερωτικού κινήματος. Αλλά αντί να λάβει μια αντικειμενική άποψη για την κλίμακα και την ένταση της καταπίεσης των Παλαιστινίων και το συνακόλουθο δικαίωμα στην ένοπλη αντίσταση, ο Kahn καταφεύγει σε μια γελοία προσβολή, ισχυριζόμενος "μίσος για τους Εβραίους".

Χρησιμοποιώντας τις ίδιες χονδροειδείς τακτικές με τη μαζική εκστρατεία hasbara(προπαγάνδα) του Ισραήλ, χτίζει την υπόθεσή της για το υποτιθέμενο μίσος μου για τους Εβραίους σε ένα μόνο ηχητικό απόσπασμα από μια τριαντάλεπτη ομιλία, ξεριζώνοντάς το από το πλαίσιο. Αυτό το πλαίσιο ήταν μια επισκόπηση των ετών βάρβαρης επίθεσης εναντίον του λαού της Γάζας και των Παλαιστινίων υπό στρατιωτική κατοχή. Ωστόσο, οποιαδήποτε σοβαρή αξιολόγηση των όσων είπα καθιστά σαφές ότι η παρατήρησή μου για την εξαιρετική στρατιωτική εφευρετικότητα και ικανότητα της επιδρομής της Χαμάς κατά των ισραηλινών στρατιωτών στη μεραρχία της Γάζας δεν χειροκροτούσε την επακόλουθη δολοφονία ισραηλινών πολιτών σε ένα μουσικό φεστιβάλ και στα κιμπούτζιμ τους. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι πολλοί στρατιωτικοί που υπηρετούσαν στην περιοχή βρίσκονταν στις εντυπωσιακά ακριβείς λίστες πληροφοριών της Χαμάς για απαγωγές. Σε έναν δίκαιο πόλεμο κατά της καταπίεσης, το στρατιωτικό προσωπικό που υπηρετεί είναι νόμιμοι στρατιωτικοί στόχοι.

Το πρώτο μάθημα του πολέμου είναι να μην υποτιμάς ποτέ τον εχθρό σου. Θέλω να πω ότι μέσα στη ρατσιστική τους αλαζονεία, το ισραηλινό κράτος και ο στρατός του απέτυχαν να κατανοήσουν την τακτική πολυπλοκότητα της παλαιστινιακής αντίστασης. Η παραποίηση αυτού του γεγονότος ως "μίσος για τους Εβραίους" είναι εντελώς και σκόπιμα γελοία.

Το Βιετκόνγκ ήταν φημισμένο για την τεχνογνωσία του, όπως και το FLN στην Αλγερία. Πολλοί που είναι βαθιά αντίθετοι με τις πολιτικές των Ταλιμπάν είχαν ωστόσο την ωριμότητα να αναγνωρίσουν την τεχνική διαδικασία που επέδειξαν στην πρόσφατη ταπείνωση των Αμερικανών. Ένας λογικός στρατός και οι πολιτικοί ηγέτες του κατανοούν ότι πρέπει να προσέχουν να μην υποτιμούν τον εχθρό τους και, σε περίπτωση ήττας, να μαθαίνουν από αυτήν αντί να αφήνουν τον εαυτό τους να τυφλώνεται από την αλαζονεία και την οργή.

Κάθε αντικειμενικός παρατηρητής πρέπει να παραδεχτεί ότι η Χαμάς είναι μια ικανή, εξαιρετικά πειθαρχημένη, στρατηγική και θαρραλέα δύναμη. Αυτά τα γεγονότα πρέπει να αναγνωριστούν ανεξάρτητα από την προσωπική πολιτική του καθενός.

Το να παραποιούμε την επιδρομή της 7ης Οκτωβρίου ως μια παράλογη, βάρβαρη και αδιάκριτη σφαγή είναι επίσης σαν να αρνούμαστε κάθε δυνατότητα να αντιληφθούμε τα γεγονότα ορθολογικά. Ο στόχος της επιδρομής ήταν διττός. Ο πρώτος ήταν να πραγματοποιηθεί μια στρατιωτική επιχείρηση κατά των IDF. Αυτός είναι ένας απολύτως νόμιμος στρατιωτικός στόχος, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.

Ο δεύτερος στόχος της επιδρομής ήταν η σύλληψη στρατιωτικού προσωπικού και πολιτών. Είναι αλήθεια ότι η στοχοποίηση αμάχων αποτελεί παραβίαση του διεθνούς δικαίου, αλλά δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η ενέργεια αυτή πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο κατά την οποία το Ισραήλ φυλακίζει χιλιάδες ανθρώπους χωρίς δίκη, πολλοί από αυτούς πολίτες και πολλές από αυτές γυναίκες και παιδιά. Δεν μπορεί κανείς να αποδεχτεί νόμιμα το δικαίωμα του Ισραήλ να απαγάγει και να κρατάει αμάχους, ενώ ταυτόχρονα να ισχυρίζεται ότι πρόκειται για βάρβαρη πράξη όταν η Χαμάς κάνει το ίδιο.

Η λογική της Χαμάς να παίρνει Ισραηλινούς ομήρους με αντάλλαγμα (τουλάχιστον) τα πολλά παιδιά και τις γυναίκες μεταξύ των 6.000 Παλαιστινίων που είναι φυλακισμένοι και υποβάλλονται σε απερίγραπτες συνθήκες, συμπεριλαμβανομένων των βασανιστηρίων, δεν είναι δαιμονική. Τα πλατιά χαμόγελα και τα συγχαρητήρια που ανταλλάσσονται μεταξύ των Εβραίων γυναικών και των στρατιωτών της Χαμάς είναι ένα εντυπωσιακό χαρακτηριστικό της ανταλλαγής αιχμαλώτων που βρίσκεται σε εξέλιξη. Αυτό έρχεται σε έντονη αντίθεση με όσα αποκαλύπτουν οι Παλαιστίνιες γυναίκες και οι έφηβοι για τις απειλές και την κακοποίηση που δέχονται κατά την έξοδό τους από τη φυλακή. Το γυμνό αραβικό μίσος είναι τόσο μοχθηρό όσο και ξεδιάντροπο.

Πρέπει να σημειωθεί ότι οι IDF έχουν ήδη αλλάξει τον αριθμό των ανθρώπων που σκοτώθηκαν στην επιδρομή από 1.400 σε 1.200. Τα ψέματα για τα 40 αποκεφαλισμένα μωρά και τις γυναίκες που βιάστηκαν έχουν καταρριφθεί πλήρως. Μόνο ένα μωρό έχει κηρυχθεί νεκρό, το οποίο δυστυχώς σκοτώθηκε στα διασταυρούμενα πυρά.

Φυσικά, λυπούμαστε γι' αυτό.

Είναι κοινώς γνωστό ότι ο αριθμός των στρατιωτών και των αστυνομικών που σκοτώθηκαν είναι κοντά στους 400. Αυτοί είναι νόμιμοι στρατιωτικοί στόχοι από νομικής και ηθικής άποψης. Αυτό αφήνει άλλους 800 νεκρούς. Πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους σκοτώθηκαν από διασταυρούμενα πυρά, πολλοί από αυτούς από ισραηλινά πυρά. Οι αναφορές δείχνουν ότι ορισμένοι από τους Ισραηλινούς στρατιώτες ήταν ανεπαρκώς εκπαιδευμένοι και ενήργησαν πανικόβλητοι. Τόσο πολύ για το μυθικό αήττητο των IDF.

Φυσικά, υπάρχουν εικόνες πολιτών που πυροβολούνται νεκροί από επιτιθέμενους. Αλλά αυτοί που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως επιτιθέμενοι περιλάμβαναν μαχητές της Χαμάς και της Ισλαμικής Τζιχάντ, μέλη άλλων στρατιωτικών ομάδων και ένα τυχαίο πλήθος πολιτών που τους ακολουθούσε. Αυτό το τελευταίο σημείο είναι σημαντικό.

Ως Νοτιοαφρικανοί, γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά πώς, κατά τη διάρκεια του αγώνα μας, μεγάλος αριθμός ανθρώπων συμμετείχε σε διαδηλώσεις και μερικές φορές συμμετείχε σε λεηλασίες και καταστροφές, ακόμη και σε "συλλήψεις". Οι καλόπιστοι διοργανωτές προφανώς δεν είχαν κανέναν έλεγχο πάνω στην απροσδόκητη βία, όπως και οι θεατές ενός ποδοσφαιρικού αγώνα δεν μπορούν να θεωρηθούν υπεύθυνοι για τις μάχες που ξεσπούν, απλώς και μόνο επειδή ήταν εκεί.

Οι άμαχοι που έχασαν τη ζωή τους στην επιδρομή σκοτώθηκαν από μαχητές και πολίτες από τη Γάζα και τις IDF. Επιπλέον, η Χαμάς δεν είχε ιδέα ότι θα βρισκόταν σε εξέλιξη ένα μουσικό φεστιβάλ όταν κατευθύνθηκε προς τις πόλεις και τα χωριά του νότιου Ισραήλ. Ένοπλοι φρουροί ήταν παρόντες σε αυτή την εκδήλωση και η παρουσία τους μπορεί κάλλιστα να προκάλεσε περαιτέρω διασταυρούμενα πυρά.

Υπάρχουν σαφείς αποδείξεις ότι σκοτώθηκαν άμαχοι από τις IDF. Υπάρχουν αποδείξεις ότι ελικόπτερα των IDF έφτασαν στο μουσικό φεστιβάλ με πυραύλους και βλήματα. Η Electronic Intifada επικαλείται μια ισραηλινή εφημερίδα που αναφέρει ότι αρκετά ελικόπτερα "άδειασαν τις κοιλιές τους" και επέστρεψαν στη βάση τους για να ξαναγεμίσουν. Ένας πιλότος των IDF εκτιμά ότι σκότωσαν 120 άτομα και κατέστρεψαν όλα τα οχήματα.

Στους οικισμούς, οι IDF έφτασαν στο τέλος της ημέρας σε σύγχυση, με τα όπλα στα χέρια, πυροβολώντας αδιακρίτως, χωρίς να ενδιαφέρονται για τους πολίτες στα σπίτια τους. Προφανώς, ακολούθησαν διασταυρούμενα πυρά και, δεδομένης της σύγχυσης, σκοτώθηκαν Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι πλιατσικολόγοι. Μια Ισραηλινή γυναίκα που ήταν μάρτυρας της σκηνής εξήγησε αυτό στην τηλεόραση. Αρχικά, συμμετείχε τουλάχιστον ένα τανκ και η καταστροφή των κτιρίων προκλήθηκε από αδιάκριτους βομβαρδισμούς, και πάλι χωρίς να ληφθούν υπόψη οι άνθρωποι που βρίσκονταν στα σπίτια. Η ολική καταστροφή, συμπεριλαμβανομένων των σωμάτων που έγιναν στάχτη, προκλήθηκε από αυτά τα βαριά πυρά και όχι από ελαφρά οπλισμένους αντάρτες.

Σε ένα δικαστήριο, η κατανομή της ευθύνης θα πρέπει να καθορίσει ποιος πυροβόλησε εναντίον των αμάχων, ποιοι μαχητές από ποιες ομάδες αντίστασης, και ποιος από το τυχαίο πλήθος που ξεχύθηκε μέσα από τον φράχτη, οι φρουροί ασφαλείας και οι IDF. Μια ορθολογική συζήτηση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης πρέπει να σέβεται τις ίδιες αρχές αντικειμενικότητας και αυστηρότητας.

Η πανωλεθρία που ακολούθησε με τη σύλληψη των αιχμαλώτων είναι ένα ξεχωριστό ζήτημα από τη στρατιωτική επιχείρηση εναντίον των IDF και της ισραηλινής αστυνομίας. Όποιος κατανοεί τη στρατιωτική δράση γνωρίζει ότι υπάρχει μια τεκμηριωμένη αξιολόγηση. Είτε αρέσει στους Ισραηλινούς και τους Σιωνιστές όπως ο Kahn είτε όχι, η επιχείρηση αυτή θα μείνει στην ιστορία ως ένα μεγάλο στρατιωτικό επίτευγμα. Επαναλαμβάνω ότι αυτό είναι που χαιρέτησα ως σπουδαστής του ανταρτοπόλεμου.

Πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, οι τοπικοί εντολοδόχοι τους και οι τοπικοί σιωνιστές όπως ο Kahn δεν μπορούν να το καταλάβουν αυτό. Η απάντηση είναι σαφής: ρατσισμός! Απλά έχουν μυαλά που δεν μπορούν να αντέξουν το θράσος μιας ομάδας Αράβων που ξεπερνούν όλους τους καλούς λευκούς.

Αυτό που συνέβη στους πολίτες ήταν τραγικό, αλλά όπως ξέρουμε εμείς οι Νοτιοαφρικανοί, δεν μπορείς να καταπιέζεις ανθρώπους για δεκαετίες και να μην σκέφτεσαι ότι αργά ή γρήγορα το καζάνι θα βράσει. Όταν η κατσαρόλα αρχίζει να βράζει, δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι θα γίνει ομαλά, προς ικανοποίηση των καταπιεστών. Αυτό είναι κάτι που κάθε ώριμος άνθρωπος, και οποιοσδήποτε με βασικές γνώσεις ιστορίας, θα το καταλάβει. Οι Σιωνιστές και οι ισχυρές δυνάμεις της Δύσης έχουν προσπαθήσει να κάνουν διαστροφική την έκφραση βασικών εμπειρικών και λογικών γεγονότων, επειδή υποθέτουν ότι οι Untermenschen δεν έχουν το ίδιο δικαίωμα με τους Λευκούς να αντισταθούν στην καταπίεση.

Η ιδέα ότι εκφώνησα μια ομιλία μίσους και κάλεσα το ακροατήριό μου να πάρει τα όπλα είναι τόσο γελοία όσο και παρανοϊκή. Νομίζω ότι μίλησα εκ μέρους εκατομμυρίων λογικών Νοτιοαφρικανών, ανθρώπων που δεν βλέπουν τον κόσμο μέσα από ένα ρατσιστικό φακό. Οι άνθρωποι που πιστεύουν στη δικαιοσύνη για όλους και υποστηρίζουν το δικαίωμα του καθενός να αντιστέκεται στην καταπίεση χειροκρότησαν την ομιλία.

Όπως και ο Αρχιραββίνος Warren Goldstein, ο κ. Kahn μιλάει για την έξαρση του αντισημιτισμού. Αλλά, φυσικά, δεν παρέχονται πραγματικά στοιχεία για να υποστηρίξει αυτόν τον ισχυρισμό. Αν θέλει να είναι ένας σοβαρός σχολιαστής, θα πρέπει να είναι σχολαστικός στον έλεγχο που κάνει. Θα πρέπει να κατανοήσει ότι είναι καθήκον της να εκπαιδεύσει την εβραϊκή κοινότητα εξηγώντας τη σαφή εννοιολογική και ηθική διαφορά μεταξύ του αντισημιτισμού και της νόμιμης κριτικής του ισραηλινού κράτους και του σιωνιστικού σχεδίου. Η στοιχειώδης ειλικρίνεια απαιτεί να κάνει αυτή τη διάκριση προκειμένου να βελτιώσει τις σχέσεις μεταξύ αυτής της κοινότητας και του κοινού και να αποφύγει την κινδυνολογία.

Αλλά η σιωνιστική εμμονή της κας Kahn και η συνακόλουθη περιφρόνηση της για την ανθρωπιά των Παλαιστινίων σημαίνουν ότι το μόνο που μας προσφέρει είναι σοφιστείες. Εναπόκειται στο SAJBD και το SAZF να μην δημιουργήσουν διχασμούς. Η υποταγή σε ένα δολοφονικό και καταπιεστικό ξένο κράτος, το οποίο είναι άμεσα αντίθετο στην αρχή και την πράξη με την ουσία και το πνεύμα του νομοσχεδίου των δικαιωμάτων της SA, χρήζει προσωπικού προβληματισμού από την Kahn και άλλους στην εβραϊκή κοινότητα.

Πρέπει να αναγνωριστεί ότι η θέση του BDS και άλλων ομάδων αλληλεγγύης, συμπεριλαμβανομένου του κυβερνώντος κόμματος και της κυβέρνησης, είναι σύμφωνη με τις θεμελιώδεις αρχές του Συντάγματος. Η υποστήριξη του σιωνισμού και του ισραηλινού κράτους αποτελεί άμεση παραβίαση αυτών των αρχών.

Πηγή: kommon.gr