Μόνο γονυπετής δεν έφτασε στον Πειραιά ο υπουργός Οικονομικών Γ. Βαρουφάκης χθες το πρωί, για να προσκυνήσει την COSCO. Οι δηλώσεις του από το πρώτο λιμάνι της χώρας ξεχείλιζαν υποτέλεια: «Θέλουμε να προχωρήσουμε γρήγορα στη δημιουργία των συνθηκών εκείνων που απαιτούνται ώστε να βελτιωθεί η συνεργασία της ελληνικής Πολιτείας με την COSCO κι εντός των αμέσως επόμενων λίγων εβδομάδων θα έχουμε δημιουργήσει το κατάλληλο θεσμικό πλαίσιο για να κινηθούμε μπροστά. Η επένδυση της COSCO είναι ξεκάθαρα μια μακροπρόθεσμη επένδυση. Και είναι ακριβώς το είδος εκείνο των επενδύσεων που η νέα κυβέρνηση θέλει να ενθαρρύνει ιδιαίτερα. Είμαι σίγουρος ότι θα βρούμε τρόπους να συνδυάσουμε τις προγραμματικές μας δηλώσεις για το τι θέλουμε να κάνουμε στη χώρα με επενδυτικά πρότζεκτ σαν αυτό της COSCO στον Πειραιά».

Ο κατά τ’ άλλα αντισυμβατικός Βαρουφάκης προσποιήθηκε πώς δεν έχει ακούσει λέξη για την καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων και την απόλυτη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων στον Πειραιά. Στα παλαιότερα των υποδημάτων του επίσης έγραψε τις επανειλημμένες κριτικές για τα διαφυγόντα έσοδα του Δημοσίου από τις πρακτικές των Κινέζων, όπως και τα μηδενικά πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα από την ανάπτυξη του λιμανιού υπό τη διοίκηση της COSCO.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, επιλέγοντας να μην αμφισβητήσει το ξεπούλημα του λιμανιού στους Κινέζους και μάλιστα να τους διευκολύνει στην περαιτέρω ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ, έρχεται σε σύγκρουση με ένα σοβαρό κίνημα που δημιουργήθηκε από την πρώτη μέρα του ξεπουλήματος με στόχο να φύγουν οι Κινέζοι από το λιμάνι κι αυτό να παραμείνει Δημόσιο, λειτουργώντας προς το συμφέρον του λαού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έτσι βαδίζει αταλάντευτα στο δρόμο που άνοιξε η ΝΔ του Κ. Καραμανλή το 2009 ξεπουλώντας το λιμάνι, στη συνέχεια το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου, που ενώ είχε υποσχεθεί ότι θα άνοιγε το φάκελο της COSCO επέλεξε να συμβιβαστεί με την παρουσία της, και τέλος η ΝΔ του Σαμαρά που της έδωσε επιπλέον προνόμια σε βάρος πάντα του Δημοσίου. Με τα λόγια του Βαρουφάκη, «το κράτος έχει συνέχεια». Και πιο σαφή συνέχεια έχει η νεοφιλελεύθερη πολιτική του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας…

Πηγή:«ΠΡΙΝ»

Παναγιώτης Μαυροειδής

Είναι σημαντικό να λέει κανείς τα πράγματα με το όνομά τους. Είναι κρίσιμο για την αριστερά να επιμένει στην ανάδειξη της ουσίας, του περιεχομένου και όχι του περιτυλίγματος.
Μα ακόμη πιο σημαντικό είναι να μη νομιμοποιηθεί και να μην αναπαραχθεί μέσα και από την αριστερά, η γνώριμη τακτική των αστικών κομμάτων του συνειδητού ψεύδους, της ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗΣ της πραγματικότητας και τελικά της ΕΞΑΠΑΤΗΣΗΣ του κόσμου.
Η κυβέρνηση προχώρησε σε μια συμφωνία εξαιρετικής σημασίας με το Eurogroup. Για όποιον θέλει να βλέπει τα πράγματα όπως είναι πραγματικά, πρόκειται για συμφωνία παράδοσης στον αντίπαλο και συνέχισης του γνωστού άθλιου κύκλου χρέος- νέο δάνειο- νέοι όροι/μνημόνια και φυσικά με αποδοχή της εποπτείας, ζητώντας άδεια ακόμη και για …μια δόση παραπάνω στην εφορία.
Πρόκειται για μια εκτίμηση που δε γίνεται φυσικά αποδεκτή από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Οι περί τον πρωθυπουργό μιλούν για ‘’δημιουργική ασάφεια’’, που ‘’μας δίνει χρόνο’’ και για ανατροπή ενός σχεδίου συνωμοσίας που υπήρχε για ανατροπή της κυβέρνησης μέσα από την ύπουλη ρυμούλκησή της σε τροχιά ρήξης. Οι αριστερές διαφοροποιήσεις, μιλούν για ‘’συμφωνία σε ολισθηρό δρόμο’’, εκτιμώντας όμως ότι αυτή ‘’δεν ακυρώνει το ριζοσπαστικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ’’, επομένως δε μπορεί ναι γίνει χαλασμός για αυτήν, αλλά να επικεντρωθεί η προσοχή στο κυβερνητικό έργο. Το τελευταίο βέβαια σε ότι αφορά ειδικά το σκέλος της λαϊκής ανακούφισης, μετατρέπεται σε απομακρυσμένο …πεντάχρονο σοσιαλιστικής οικοδόμησης.
Πέρα από τις γνώμες, τα αντικειμενικά δεδομένα είναι απλωμένα μπροστά μας.
Από τη μια, έχουμε τη συνομολόγηση μιας συμφωνίας παράτασης της δανειακής σύμβασης και των μνημονιακών υποχρεώσεων. Μια και μόνη υπενθύμιση εδώ: υπάρχει ρητή και γραπτή δήλωση αποχής όλων των δανειακών υποχρεώσεων χρέους και δέσμευσης πλήρους και έγκαιρης πληρωμής. Η διαγραφή χρέους, διαγράφηκε…
Από την άλλη, ακολούθησε το γνωστό e-mail Βαρουφάκη με τη λίστα ‘’μεταρρυθμίσεων’’, όπου, για να σταθούμε μόνο σε ένα παράδειγμα, δηλώνεται ρητά ότι οι δεν σταματούν οι τρέχουσες ιδιωτικοποιήσεις, ούτε ακυρώνονται οι ήδη διενεργηθείσες και ότι, «στην περίπτωση που ο διαγωνισμός έχει προκηρυχθεί, η κυβέρνηση θα σεβαστεί τη διαδικασία σύμφωνα με τον νόμο».
Δύσκολα μπορεί να υπάρξει άνθρωπος που να ισχυριστεί ότι αυτή η κατεύθυνση είναι μέσα στο γράμμα και το πνεύμα των προεκλογικών εξαγγελιών του ΣΥΡΙΖΑ και της λαϊκής εντολής που έχει.
Το λογικό και δημοκρατικό θα ήταν μια τέτοια αρνητική και μεγάλη στροφή να μπει στην κρίση του λαού με τη μορφή του δημοψηφίσματος. Μένει έξω από τη συζήτηση…
Μήπως να πάει απλά στη Βουλή για συζήτηση και ψηφοφορία;
Και εδώ αρχίζουν οι τραγωδίες.
Τα ορφανά της τρόικας δεν κρατιούνται: ‘’Φέρτε γρήγορα συμφωνία και ‘’μεταρρυθμίσεις’’ να τα ψηφίσουμε’’, κραυγάζουν εν χορώ. Οπωσδήποτε η εικόνα αυτή αποτελεί γελιοποίηση για την κυβέρνηση.
Αλλά υπάρχει και άλλο πρόβλημα: τι θα έκαναν σε αυτή την περίπτωση οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που διαφωνούν (πόσοι και πόσο διαφωνούν δεν γνωρίζουμε, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα); Δύσκολο να ακυρωθούν πειθαρχώντας, αδιανόητο- για αυτούς- να καταψηφίσουν σπάζοντας την κομματική πειθαρχία.
Ο συνδυασμός από αυτές τις καραμπόλες, οδηγεί σε τούτο το παράδοξο: Όσοι είναι με όλο τους το είναι με αυτή τη ‘’ρεαλιστική’’ και απολύτως ‘’ευρωπαϊκή’’ στροφή υποταγής του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο Δ. Παπαδημούλης, κραυγάζουν ‘’φέρτε τη συμφωνία στη Βουλή, είναι θέμα δημοκρατίας’’! Όσοι, δηλώνουν ενάντια στη συμφωνία, λένε το αντίθετο. ‘’Η συμφωνία με τους πιστωτές δεν είναι απαραίτητο, αλλά ούτε υποχρεωτικό να εγκριθεί από τη Βουλή, δηλώνει σε συνέντευξή του ο Π. Λαφαζάνης.
Αυτό που εντυπωσιάζει περισσότερο είναι η επιχειρηματολογία των δεύτερων, που περίπου, όχι φυσικά ανοιχτά και δημόσια, λέει τα εξής: Πρώτο, θα πρόκειται για επικύρωση με συντριπτική πλειοψηφία της συνέχισης των μνημονίων και αυτό είναι τραγικό. Δεύτερο, θα αποτελεί παράλληλα, ισχυρή νομική δέσμευση προς τους εταίρους/δανειστές που θα αποτελεί τροχοπέδη για την περαιτέρω ‘’διαπραγμάτευση’’.
Το αν αυτή η επιχειρηματολογία είναι ουσιαστική ή προσχηματική για να ξεφύγουν κάποιοι βουλευτές από τη δύσκολη θέση, είναι ένα ερώτημα.
Προέχει ωστόσο, σε κάθε περίπτωση, να δούμε την ουσία του θέματος.
Σοβαρά μιλάμε τώρα; Τα παραπάνω προβλήματα, που είναι ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΤΣΙ, τα δημιουργεί η ΙΣΧΥΣ, η ΥΠΑΡΞΗ, η ΣΥΝΟΜΟΛΟΓΗΣΗ αυτής της συμφωνίας και όχι η συζήτησή της στη Βουλή. Το να λέγεται ότι »είναι θετικό ότι η συμφωνία δε θα ψηφιστεί στη Βουλή διότι είναι νεο-αποικιακή», τη στιγμή που υπάρχει ανοχή στη ντε-φάκτο ισχύ και δέσμευση της ελληνικής κοινωνίας από τη συμφωνία, αποτελεί αντιστροφή του ζητήματος. Το μόνο θετικό θα ήταν η ακύρωση, η καταψήφιση του πλαισίου παράδοσης.
Το αμείλικτο ερώτημα επομένως είναι άλλο: Ποιος και με ποια αριστερή λογική, ανέχεται την ισχύ αυτής της συμφωνίας, ενώ αγωνιά να περισώσει το φαίνεσθαι και τα συνεπαγόμενα; Εδώ πια, η κυβερνητική διαχείριση έχει γίνει ανίκητος και αδιαπραγμάτευτος αυτοσκοπός… Και θα πληρωθεί βαρύ τίμημα.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Γιώτα Ιωαννίδου

Διαβάσαμε ένα σχόλιο σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης, σχετικά με την πολιτική της ΑΝΤΑΡΣΥΑ:

‘’Όταν  πριν 3 μήνες καταψήφιζες σε όλες τις σχολές της χώρας το πανελλαδικό συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ γιατί είχε «ρηχό περιεχόμενο» αλλά τώρα δεν είχες κανένα πρόβλημα να κατέβεις σε συλλαλητήριο με σύνθημα «ψωμί, σουβλάκι και Γιάννη Βαρουφάκη».

Λες εντάξει. Είναι η φύση του μέσου ενημέρωσης, η χαλαρότητα, η ελευθεριότητα και το δικαίωμα για μια κουβέντα παραπάνω, πιθανά από πρωτοετείς νέους φοιτητές, μέσα στον οίστρο μιας αντιπαράθεσης.

Όμως όταν τελικά βλέπεις ότι αυτό είναι αναδημοσίευση από το Ριζοσπάστη, όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ, όπου το κάθε τι που δημοσιεύεται περνάει από έγκριση και κόσκινο, τα πράγματα γίνονται πολύ σοβαρά.

Υπάρχει κάποιος σοβαρός άνθρωπος, κομμουνιστής ή μη,  που να θεωρεί ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι με τον Βαρουφάκη, με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, με το ΔΝΤ ή την ΕΕ, ακόμη και με τον ..βασιλιά;

Πολλές κριτικές διατυπώνονται για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Οι περισσότερες λένε τούτο: Είναι μια δύναμη αγωνιστική, έντιμη, μαχητική, αλλά βιαστική, υπερ-αριστερή, υπερ-επαναστατική και συνήθως άδικη και υπερβολική στην κριτική της στο ΣΥΡΙΖΑ και στο ΚΚΕ.

Εμείς δε συμμεριζόμαστε αυτή την κριτική, χωρίς να παραγνωρίζουμε πως έχουμε τις ευθύνες μας και πως υπάρχουν σοβαρές ανεπάρκειες που μπορεί να δικαιώνουν κάποιες πλευρές της.

Αυτά που γράφει ο Ριζοσπάστης όμως, ανήκουν σε άλλη σφαίρα. Αυτή της κοινής και πανικόβλητης ψευδολογίας. 

Η ιστορική εφημερίδα ενός ιστορικού κομμουνιστικού κόμματος στα χέρια ανεύθυνων ανθρώπων, τυπικών γραφειοκρατών και μίζερων μικρο- ιδιοκτητών! Πολύ κρίμα!

Απολαύστε μερικές ακόμη ‘’σοβαρές’’ πολιτικές κατηγορίες για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ:

‘’Οταν την ώρα που ο Βαρουφάκης δηλώνει για τη διαπραγμάτευση «συμφωνούμε με το 70% του μνημονίου και 30% μέτρα του ΟΟΣΑ», εσύ -ΑΝΤΑΡΣΥΑ- καλείς τους φοιτητικούς συλλόγους να στηρίξουν αυτήν τη διαπραγμάτευση εντός των τειχών της ΕΕ’’ (…)

‘’Οταν δίπλα στα πανό και τις σημαίες σου έχεις στην ίδια αλυσίδα όλη την αφρόκρεμα της «εθνικής ενότητας» και, άσχετα με το περιτύλιγμα, ενώνεις και εσύ τη φωνή σου με την υπόλοιπη αντιπροσωπεία της «εθνικής αντιπροσωπείας», όπως ο τέως «Βασιλιάς» Κοκός, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος κ.ά.’’ (…)

Το να μπει κανείς σε μια προσπάθεια αντίκρουσης των παραπάνω θα ήταν τουλάχιστον υποτιμητικό.

Θα θέσουμε ωστόσο ένα μόνο πολιτικό ερώτημα:

Εντάξει, ας ξεχάσουμε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ προσωρινά. Έκανε πράγματι την επιλογή να προτείνει παρέμβαση σε όλες τις λαϊκές συγκεντρώσεις, όχι βέβαια  για στήριξη της κυβέρνησης, αλλά με την πεποίθηση ότι μόνο το οργανωμένο λαϊκό κίνημα με σημαίες στους αγώνες  ‘’όχι σε νέο μνημόνιο-διαγραφή χρέους- έξοδος από ευρώ και ΕΕ’’, μπορεί να απαντήσει στους εκβιασμούς. Μπορεί να κρίνει κανείς αν έπραξε σωστά ή όχι.

Το ΚΚΕ γιατί χρειάστηκε ένα μήνα για να κάνει μια συγκέντρωση και να πάρει θέση πάνω στα φλέγοντα αυτά ζητήματα; Η τοποθέτηση και κινητοποίηση για τα ζητήματα χρέος, ευρώ, μνημόνια είναι αναγκαία για να ζήσει η εργατική τάξη και ο λαός ή είναι χρήσιμη τότε και μόνο που μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο κριτικής στο ΣΥΡΙΖΑ;

Θα ήταν νόμιμη μια πολιτική απάντηση που θα στηριζόταν σε άλλες πολιτικές ιεραρχήσεις και κριτήρια

Αντί αυτής  βλέπουμε κοινό ψέμα, διαστρέβλωση, συκοφάντηση και καλλιέργεια ενός άχαρου ενδο-αριστερού φανατισμού.

Ποιος αλήθεια έχει ανάγκη καταφυγής  σε αυτή τη μέθοδο; Μήπως αυτός που δεν έχει καμία απολύτως εμπιστοσύνη στις δικές του πολιτικές προσεγγίσεις και για αυτό ακριβώς το λόγο βιάζεται να σηκώσει σκόνη, καπνό και τοίχους που θα σταματούν ή θα δηλητηριάζουν κάθε συζήτηση και την αναγκαία -όσο ποτέ άλλοτε σήμερα- κοινή δράση;

πηγη: pandiera.gr