Συνήθως αναφερόμαστε σε αυτά απλά ως νησιωτικά κράτη του Ειρηνικού, έχοντας την εικόνα μικρών κουκίδων στο χάρτη, στη μέση ενός τεράστιου ωκεανού. Ωστόσο, χώρες όπως το Κιριμπάτι είναι κάτι παραπάνω, αφού περιλαμβάνουν τεράστιες εκτάσεις ωκεανού. Το Κιριμπάτι αποτελείται από 33 ατόλες, δηλαδή κοραλλιογενείς νησίδες, διασκορπισμένες σε περισσότερα από 3,5 εκατ. τετραγωνικά χιλιόμετρα του Ειρηνικού Ωκεανού, μια έκσταση μεγαλύτερη και από την Ινδία, με κατοίκους που αναπόφευκτα είναι είτε ναυτικοί είτε ψαράδες.

Το Κιριμπάτι έχει μία από τις μεγαλύτερες αποκλειστικές οικονομικές ζώνες (ΑΟΖ) στον κόσμο και μπορεί να υπερηφανεύεται ότι έχει έναν από τους πιο παραγωγικούς κλάδους της αλιείας τόνου. Περισσότεροι από 250.000 τόνοι τόνου αλιεύονται εκεί κάθε χρόνο, καθιστώντας το Κιριμπάτι το δεύτερο μεγαλύτερο προμηθευτή σούπερ μάρκετ στον κόσμο, μετά την Παπούα Νέα Γουινέα. Ωστόσο, σχεδόν το σύνολο των ψαριών της περιοχής αλιεύονται από ξένα σκάφη.

Η αλιεία λειτουργεί ως πηγή εισοδήματος και απασχόλησης στο Κιριμπάτι. Τα ψάρια είναι απαραίτητα για τη διατροφική ασφάλεια του πληθυσμού, ιδιαίτερα για αυτό το αναπτυσσόμενο κράτος, το οποίο ταλανίζεται από τη φτώχεια και τις επιπτώσεις των κλιματικών αλλαγών. Τα ψάρια που πιάνουν οι κάτοικοι ισοδυναμούν με το 75% της καθημερινής τροφής όλου του πληθυσμού, παρέχοντάς του το μεγαλύτερο μέρος της αναγκαίας πρωτεΐνης. Καθώς τα οικοσυστήματα των κοραλλιογενών υφάλων υποβαθμίζονται, τα πελαγικά ψάρια όπως ο τόνος, γίνονται ακόμη πιο σημαντικά για τη διατροφής τους.

Μερικά από τα μικρότερα, αλλά και μεγαλύτερα αλιευτικά σκάφη του κόσμου

Ο τρόπος με τον οποίο ψαρεύουν οι ντόπιοι έχει αλλάξει ελάχιστα εδώ και δεκαετίες. Μικρά πληρώματα τριών ψαράδων βγαίνουν καθημερινά με ξύλινες βάρκες και με κίνδυνο της ζωής τους, για να εφοδιάζουν με τόνο τις τοπικές πόλεις και χωριά. Προσπαθούν να μείνουν κοντά στην ακτή για να μην χαθούν στη θάλασσα, κάτι που δυστυχώς συμβαίνει αρκετές φορές. Τα σκάφη τους δεν έχουν GPS, ούτε ραντάρ, εφεδρική μηχανή ή ασύρματο. Ψαρεύουν με μοναδικό τους εφόδιο την εμπειρία και με κινητήρια δύναμη την ανάγκη τους να επιβιώσουν.

Δαυίδ vs. Γολιάθ

Η μικροσκοπική εικόνα της τοπικής αλιείας επισκιάζεται από το γιγαντιαίο θέαμα των ισπανικών γρι-γρι. Είναι από τα μεγαλύτερα στον κόσμο και λεηλατούν τη λιμνοθάλασσα του κύριου νησιού, Ταράουα. Δύο από αυτά, το Albatun Tres και το Albacora Uno, ανήκουν στη μεγαλύτερη εταιρεία αλιείας τόνου στην Ευρώπη, την Albacora. Τα δύο αυτά πλοία μπορούν να πιάσουν περισσότερα ψάρια σε τρία αλιευτικά ταξίδια από ό, τι πιάνουν όλοι οι ντόπιοι ψαράδες μαζί σε ένα χρόνο!

Η τεχνολογική τους ικανότητα είναι συγκλονιστική σε σχέση με αυτή που έχουν οι αλιείς του Κιριμπάτι, οι οποίοι βασίζονται στην ανάγνωση της φύσης, χρησιμοποιώντας δεξιότητες και εμπειρία που έχουν περάσει από πατέρα σε γιο. Αυτά τα δύο πλοία-τέρατα είναι εξοπλισμένα με δορυφορικά συστήματα και ραντάρ για να εντοπίζουν τα κοπάδια των ψαριών, καθώς και με καταστροφικές συσκευές συγκέντρωσης ψαριών που προσελκύουν, εκτός από τεράστια κοπάδια ψαριών και άλλα θαλάσσια είδη τα οποία ρίχνονται και πάλι νεκρά στη θάλασσα.

Μία καταστροφική «μπίζνα» με τις ευλογίες της Ε.Ε.

Η αλιεία του τόνου αποτελεί μια τεράστια οικονομική επιχείρηση αξίας δισεκατομμυρίων, κάτι που όμως δεν αντικατοπτρίζεται στην εθνική οικονομία του Κιριμπάτι. Τα Ηνωμένα Έθνη χαρακτηρίζουν το Κιριμπάτι ως λιγότερο αναπτυγμένη χώρα, η οποία έχει σοβαρά προβλήματα φτώχειας, υψηλής ανεργίας και μικρό προσδόκιμο ζωής. Πέρυσι, το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της ήταν 169 εκ. δολάρια, για ένα κράτος με περισσότερους από 100.000 κατοίκους.

Τα τελευταία δύο χρόνια έχουν αλιευθεί στα ύδατα του Κιριμπάτι τόνοι αξίας 2 δις δολαρίων, ενώ από αυτά μόνο ένα ελάχιστο ποσό επεστράφη στη χώρα. Τα συνολικά έσοδα της Albacora ΑΕ και των θυγατρικών της ήταν περισσότερα από 475 εκ. ευρώ το 2012, ενώ έχει λάβει και εκατομμύρια ευρώ σε επιδοτήσεις της Ε.Ε. για την κατασκευή αυτών των πλοίων.

Η συμφωνία, την οποία υπέγραψε η Ε.Ε με το Κιριμπάτι, που επιτρέπει στην Albacora να αλιεύει σε αυτά τα παραγωγικά νερά, δίνει ελάχιστα πίσω στους ανθρώπους που έχουν δικαίωμα στην πρόσβαση αυτών των πόρων. Επιπλέον, υπονομεύει τις προοδευτικές προσπάθειες των νησιωτικών χωρών του Ειρηνικού να συνδιαχειριστούν τους φυσικούς τους πόρους για να έχουν ένα βιώσιμο μέλλον.

Μέχρι η Ε.Ε. να ανταμείψει με δίκαιο τρόπο το Κιριμπάτι, τα «τέρατά» της πρέπει να φύγουν από την περιοχή. Δεν είναι δίκαιο για τους κατοίκους. Δεν είναι δίκαιο για τις θάλασσές τους. Δεν είναι δίκαιο για όλους εμάς. Τα πλοία-τέρατα δεν έχουν θέση πουθενά.

Πάρε κι εσύ θέση υπέρ της βιώσιμης αλιείας και κατά των πλοίων-τεράτων που καταστρέφουν τα πάντα στο πέρασμά τους.

ΠΗΓΗ: greenpeace.org

Σήμερα, 11 Μαρτίου 2015, είναι η τέταρτη επέτειος από τη μέρα που ξεκίνησε μία από τις χειρότερες πυρηνικές καταστροφές: η τριπλή τήξη του πυρήνα και οι ρωγμές στο δοχείο πίεσης του αντιδραστήρα στον πυρηνικό σταθμό Νταίτσι της Φουκουσίμα. Μία πυρηνική κρίση που δυστυχώς ξετυλίγεται ακόμα.

Η εκτεταμένη μόλυνση του περιβάλλοντος με ραδιενέργεια παραμένει σε μεγάλο βαθμό. Οι προσπάθειες απομόλυνσης συχνά δεν επιτυγχάνουν τους στόχους της κυβέρνησης. Τεράστιες ποσότητες εξαιρετικά ραδιενεργού νερού ρέουν καθημερινά στη θάλασσα από τον χώρο του αντιδραστήρα. Το σημείο όπου βρίσκονται οι πυρήνες του αντιδραστήρα που έχουν υποστεί τήξη στις Μονάδες 1-3 παραμένει άγνωστο – ένα πρόβλημα που απαιτεί καθημερινά μεγάλες ποσότητες νερού για ψύξη ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος μίας ακόμα σημαντικής διαρροής ραδιενέργειας.

Παρά τα συνεχιζόμενα προβλήματα και το γεγονός ότι πολλοί από τους περισσότερους από 120.000 εκτοπισμένους πυρηνικούς πρόσφυγες εξακολουθούν να ζουν σε δύσκολες συνθήκες τέσσερα χρόνια μετά, η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Άμπε της Ιαπωνίας πιέζει για την επανεκκίνηση των παροπλισμένων πυρηνικών σταθμών της χώρας.

Ο Άμπε θεωρεί ότι η πυρηνική ενέργεια είναι απαραίτητη στο ενεργειακό μίγμα της χώρας, προκειμένου η Ιαπωνία να μπορέσει να ανταποκριθεί στις κλιματικές της υποχρεώσεις. Στην πραγματικότητα όμως είναι εξαιρετικά απίθανο η Ιαπωνία να φτάσει τον στόχο της παραγωγής ενέργειας από πυρηνικά κατά 15-20%. Επιπλέον, η προώθηση της πυρηνικής ενέργειας για την τήρηση των κλιματικών υποχρεώσεων της Ιαπωνίας θέτει σε κίνδυνο το μέλλον των επόμενων γενεών και του πλανήτη.

Γιατί, πόσο «ασφαλής» και «καθαρή» είναι αυτή η πηγή ενέργειας στην πραγματικότητα; Αν πιστέψουμε τους υποστηρικτές της πυρηνικής ενέργειας, είναι πολύ ασφαλής. Όπως ισχυρίζονται, ένα καταστροφικό ατύχημα συμβαίνει μόνο μία φορά κάθε 250 χρόνια.

Δεν χρειάζεται όμως να είναι κάποιος πυρηνικός επιστήμονας για να γνωρίζει ότι τα πυρηνικά ατυχήματα που έχουν συμβεί στα 70 χρόνια που χρησιμοποιείται η πυρηνική ενέργεια είναι περισσότερα. Το ατύχημα στη Φουκουσίμα με την τήξη πυρήνα σε 3 αντιδραστήρες, το καταστροφικό ατύχημα στο Τσερνόμπιλ και η μερική τήξη πυρήνα στους πυρηνικούς σταθμούς του Three Mile Island και Fermi 1 των ΗΠΑ είναι μερικά μόνο παραδείγματα.

Δυστυχώς, η πυρηνική βιομηχανία αλλά και πολλές ρυθμιστικές αρχές εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι η πυρηνική ενέργεια είναι ασφαλής, ενώ την ίδια στιγμή μειώνουν τις απαιτήσεις ασφαλείας ώστε οι γερασμένοι αντιδραστήρες να ανταποκρίνονται σε αυτές. Το αποτέλεσμα είναι η διαρκώς αυξανόμενη επικινδυνότητα των πυρηνικών αντιδραστήρων σε πολλά μέρη του κόσμου.

Η ασφάλεια της πυρηνικής ενέργειας όμως δεν περιορίζεται μόνο στους ίδιους τους πυρηνικούς σταθμούς αλλά επεκτείνεται στο σύνολο του πυρηνικού κύκλου και τους σοβαρούς κινδύνους που ενέχει για το περιβάλλον και τη δημόσια ασφάλεια. Αυτός περιλαμβάνει την εξόρυξη ουρανίου, την επεξεργασία του για τη δημιουργία πυρηνικού καυσίμου (μεταλλουργία, μετατροπή, εμπλουτισμός και παρασκευή – σε κάθε ένα από αυτά τα στάδια επεξεργασίας χρησιμοποιούνται ορυκτά καύσιμα και παράγονται ραδιενεργά απόβλητα), τις διαρροές ραδιενέργειας κατά τη λειτουργία (συνήθεις διαρροές και οφειλόμενες σε ατυχήματα) και το διαρκώς αυξανόμενο πρόβλημα των πυρηνικών αποβλήτων. Η πυρηνική τεχνολογία, μετά από 7 δεκαετίες χρήσης, δεν έχει καταφέρει να λύσει το πρόβλημα της διαχείρισης των αναλωμένων πυρηνικών καυσίμων πουθενά στον κόσμο. Κάποιες χώρες, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία και η Ρωσία, επιδεινώνουν το πρόβλημα της διαχείρισης των ραδιενεργών αποβλήτων με την «επανεπεξεργασία» του αναλωμένου πυρηνικού καυσίμου. Πρόκειται για μία χημική διεργασία διαχωρισμού του πλουτωνίου από εξαιρετικά ραδιενεργά απόβλητα, που όχι μόνο δημιουργεί τεράστιες ποσότητες αέριων και υγρών ραδιενεργών αποβλήτων, αλλά και αυξάνει τον κίνδυνο διάδοσης της πυρηνικής βόμβας.

Υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι οι πυρηνικοί σταθμοί είναι επικίνδυνοι για την ανθρώπινη υγεία, και ιδιαίτερα για τα παιδιά, ακόμα και χωρίς να συμβεί κάποιο μεγάλο ατύχημα.

Τα καλά νέα είναι ότι δεν χρειαζόμαστε αυτή τη βρώμικη, επικίνδυνη και ξεπερασμένη τεχνολογία – ούτε για να έχουμε επαρκή ενέργεια ούτε για να μειώσουμε τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου.

Πουθενά αλλού δεν είναι αυτό τόσο προφανές όσο στην Ιαπωνία. Ενώ κλείνουν τέσσερα χρόνια από την καταστροφή στη Φουκουσίμα, η χώρα κλείνει την ίδια στιγμή σχεδόν 1,5 χρόνο χωρίς πυρηνική ενέργεια – αλλά και χωρίς μπλακάουτ. Και ενώ διαδοχικά οι κυβερνήσεις της χώρας έχουν αποτύχει να μειώσουν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, εφαρμόζοντας ολοκληρωμένες πολιτικές για την επέκταση των ανανεώσιμων πηγών και την εξοικονόμηση ενέργειας, οι τοπικές αυτοδιοικήσεις αναλαμβάνουν τις απαραίτητες πρωτοβουλίες.

Η Πόλη της Φουκουσίμα ανακοίνωσε το Δεκέμβριο του 2012 ότι ο πρώτος στόχος για την αναγέννηση της περιοχής είναι «η δημιουργία μίας ασφαλούς και βιώσιμης κοινωνίας χωρίς πυρηνική ενέργεια.» Το 2014 η τοπική αυτοδιοίκηση ακολούθησε με τη δέσμευση σε ένα στόχο για 100% ανανεώσιμες πηγές ενέργειες μέχρι το 2040.

Η Μητροπολιτική Κυβέρνηση του Τόκιο μόλις ανακοίνωσε μείωση ρεκόρ κατά 23% στις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, στον τέταρτο χρόνο του προγράμματος εμπορίας ρύπων – κάτι που σε μεγάλο βαθμό οφείλεται σε μέτρα εξοικονόμησης ενέργειας που λήφθηκαν έπειτα από την πυρηνική καταστροφή στη Φουκουσίμα.

Αυτά τα σημαντικά βήματα βρίσκονται σε έντονη αντίθεση με τις κινήσεις της κυβέρνησης του Άμπε που εξακολουθεί να υποστηρίζει την πυρηνική ενέργεια, ενώ την ίδια στιγμή ενεργοποιεί μηχανισμούς για την υπονόμευση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Οι υπεύθυνοι για την πυρηνική καταστροφή στη Φουκουσίμα όμως γνωρίζουν ότι η πυρηνική ενέργεια δεν έχει θέση στην Ιαπωνία. Το κόστος των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας πέφτει διαρκώς, ενώ το μερίδιό τους στην αγορά αυξάνεται συνεχώς σε ολόκληρο τον πλανήτη. Το λόμπυ της βρώμικης πυρηνικής βιομηχανίας προσπαθεί να σταματήσει αυτές τις εξελίξεις για να συνεχίσει να βγάζει κέρδη βασισμένα στη βρώμικη ενέργεια.

Για τους ανθρώπους της Ιαπωνίας όμως, που στην πλειονότητά τους αντιτίθενται στην επανεκκίνηση των πυρηνικών σταθμών, υπάρχουν πολύ μεγάλες ευκαιρίες για ένα μέλλον πραγματικά ασφαλές και καθαρό. Η Greenpeace θα συνεχίσει να βρίσκεται μαζί τους σε κάθε βήμα μέχρι να εξασφαλίσουμε ότι το καθαρό και ανανεώσιμο μέλλον θα γίνει πραγματικότητα.

Ένωσε κι εσύ τη φωνή σου με τους ανθρώπους της Ιαπωνίας και ζήτα ένα μέλλον χωρίς πυρηνικά εδώ >>

ΠΗΓΗ: greenpeace.org

Το ευρωπαϊκό λόμπι των ορυκτών καυσίμων έχει εισχωρήσει, με την ευλογία των κυβερνήσεων, στα γραφεία όπου συνεδριάζουν τα ευρωπαϊκά όργανα, αυτά που αποφασίζουν για τα όρια των εκπομπών ρύπων των μεγάλων βιομηχανιών και των μονάδων ηλεκτροπαραγωγής, οι οποίες προκαλούν την ατμοσφαιρική ρύπανση.

Οπως αποκαλύπτει έρευνα του διεθνούς γραφείου της Greenpeace, με τίτλο «Smoke & Mirrors» που παρουσιάζει αποκλειστικά η «Εφ.Συν.», η εισχώρηση των στελεχών της βιομηχανίας ορυκτών καυσίμων γίνεται μέσω της συμμετοχής τους στις εθνικές αντιπροσωπείες που λαμβάνουν μέρος στις σχετικές τεχνικές συζητήσεις, προκειμένου να αποφασίσουν για την επικαιροποιημένη ευρωπαϊκή Οδηγία (το πρώτο κείμενο της οποίας θα κατατεθεί στις 15 Μαρτίου) που ορίζει τον σχετικό Κανονισμό για τους βιομηχανικούς ρύπους.

Το αποτέλεσμα αυτής της διείσδυσης στα όργανα που διαμορφώνουν την περιβαλλοντική πολιτική της Ε.Ε. είναι ότι οι προτεινόμενες ευρωπαϊκές προδιαγραφές για τους ρύπους ως προς τις ανώτερες τιμές τους είναι χειρότερες από τις προδιαγραφές που ισχύουν ακόμη και στην Κίνα, που κατά τα λοιπά θεωρείται η πλέον ρυπογόνος χώρα.

Ετσι, με ευθύνη των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, το λόμπι των ορυκτών καυσίμων, προκειμένου να διαφυλάξει τα συμφέροντά του, παίζει με την υγεία των Ευρωπαίων πολιτών, καθώς μόνο οι μονάδες ηλεκτροπαραγωγής με καύση άνθρακα στην Ε.Ε. θεωρούνταν υπεύθυνες το 2010 για 22.300 πρόωρους θανάτους.

«Εφ.Συν.»

Ουραγός

Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, η έκθεση της Greenpeace την αξιολογεί ως ένα από τα χειρότερα παραδείγματα εθνικών αντιπροσωπειών που συμμετέχουν στον σχετικό διάλογο, καθώς η κυβέρνηση έχει αφήσει εν λευκώ την εκπροσώπηση της χώρας στις ευρωπαϊκές συζητήσεις, που διεξάγονται στη Σεβίλη για την εφαρμογή των βέλτιστων αντιρρυπαντικών τεχνολογιών, αποκλειστικά σε στελέχη επιχειρήσεων και εν προκειμένω των ΕΛ.ΠΕ. και της ΔΕΗ. Οπως αναφέρεται, η ελληνική αντιπροσωπεία επιχειρεί συνεχώς να εμποδίσει την εφαρμογή των βέλτιστων τεχνικών στις μονάδες ηλεκτροπαραγωγής, καθώς και να διεκδικήσει εξαιρέσεις που θα επιτρέψουν την παράταση λειτουργίας των υφιστάμενων μονάδων πετρελαίου και λιγνίτη, αλλά και την κατασκευή νέων.

Η Οδηγία για τις βιομηχανικές εκπομπές συνιστά μια νομοθεσία της Ε.Ε. που αποσκοπεί στη μείωση της ρύπανσης της ατμόσφαιρας από τις διάφορες βιομηχανικές πηγές, συμπεριλαμβανομένων των σταθμών ηλεκτροπαραγωγής με καύση άνθρακα, σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ενωση. Οι βιομηχανικές εγκαταστάσεις πρέπει να διαθέτουν περιβαλλοντική άδεια, στην οποία περιλαμβάνονται δεσμευτικά όρια για τις εκπομπές τους (π.χ. για το διοξείδιο του θείου, οξείδια του αζώτου), με βάση τις υπάρχουσες «Βέλτιστες Διαθέσιμες Τεχνικές» περιορισμού της ρύπανσης.

Στο πλαίσιο της Κοινοτικής Οδηγίας 96/61/ΕΚ για την «Ολοκληρωμένη Πρόληψη και Ελεγχο της Ρύπανσης» πραγματοποιούνται συναντήσεις στη Σεβίλη, με σκοπό την επικαιροποίηση του Κανονισμού για τους Βιομηχανικούς Ρύπους. Ο σημερινός Κανονισμός περιλαμβάνει τις βέλτιστες τεχνικές, όπως είχαν αναγνωριστεί με σχετικό κείμενο αναφοράς (BREF) το 2006. Η επικαιροποίηση του νέου BREF πραγματοποιείται από ομάδες εργασίας, στις οποίες έχουν δικαίωμα συμμετοχής εκπρόσωποι της βιομηχανίας, ΜΚΟ, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και των κρατών-μελών. Η επικαιροποίηση του BREF με τις νέες διαθέσιμες τεχνικές ολοκληρώνεται σύντομα και θα δημοσιευθεί μέσα στον Μάρτιο.

Η προετοιμασία για την υιοθέτηση του νέου Κανονισμού για τους Βιομηχανικούς Ρύπους συντονίζεται από το Ευρωπαϊκό Γραφείο Ολοκληρωμένης Πρόληψης και Ελέγχου της Ρύπανσης. Η Τεχνική Ομάδα Εργασίας είναι ένα από τα πιο κρίσιμα όργανα στην όλη διαδικασία, καθώς οι προτάσεις που απορρίπτονται από αυτήν είναι απίθανο να επανέλθουν στην τελική απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Η Greenpeace διαπίστωσε ότι η Τεχνική Ομάδα Εργασίας κυριαρχείται από μέλη της ενεργειακής βιομηχανίας, κάτι που σημαίνει ότι οι ρυπαντές καλούνται να αποφασίσουν για τα μέτρα μείωσης της ρύπανσης που οι ίδιοι προκαλούν και ότι καταρτίζουν κανονισμούς που θα διέπουν τη δική τους βιομηχανία.

Αν και οι αντιπροσωπείες των κρατών-μελών στις τεχνικές συναντήσεις της Σεβίλης θα έπρεπε να αποτελούνται από ευρύτερο φάσμα της κοινωνίας (πολιτικοί, οικονομικοί και κοινωνικοί φορείς), οι περισσότερες αντιπροσωπείες απαρτίζονται κυρίως από έμμισθους υπαλλήλους της άμεσα ενδιαφερόμενης βιομηχανίας. Σε πολλές περιπτώσεις, δε, οι ίδιοι οι «ανεξάρτητοι» εκπρόσωποι των υπουργείων υιοθετούν τις απόψεις της βιομηχανίας, χρησιμοποιώντας συχνά δηλώσεις που αντιγράφουν απευθείας από τους εκπροσώπους της.

Την πιο αλγεινή εντύπωση προκαλεί η ελληνική αντιπροσωπεία, καθώς και τα επτά μέλη της προέρχονται από το λόμπι της βιομηχανίας ορυκτών καυσίμων, και συγκεκριμένα από τη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού (6 μέλη) που λειτουργεί μερικούς από τους πιο ρυπογόνους λιγνιτικούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής σε ολόκληρη την Ε.Ε., και από την εταιρεία Ελληνικά Πετρέλαια (ΕΛ.ΠΕ.). Ετσι, το υπουργείο Περιβάλλοντος έχει αναθέσει εν λευκώ στη ΔΕΗ και στα Ελληνικά Πετρέλαια να εκπροσωπούν τη χώρα σε ένα κρίσιμης σημασίας ζήτημα για τη δημόσια υγεία, το περιβάλλον και την εθνική οικονομία.

Στην 9μελή επιτροπή του Ηνωμένου Βασιλείου, τα 5 μέλη είναι εκπρόσωποι μεγάλων ρυπαντών, όπως είναι οι ανθρακικές RWE, EDF και E.ON και τα διυλιστήρια Stanlow. Στη 12μελή επιτροπή της Ισπανίας τα 8 μέλη είναι εκπρόσωποι των ανθρακικών Endesa και Iberdrola, καθώς και της Ενωσης Ηλεκτροπαραγωγών UNESA. Οι τρεις αυτές χώρες, μαζί με την Πολωνία, την Τσεχία, τη Γαλλία και τη Γερμανία, έχουν αναγνωριστεί από την Greenpeace ως οι 7 χειρότερες και πιο δραστήριες αντιπροσωπείες με μόνιμο στόχο την υπονόμευση των διαδικασιών, ενώ η διείσδυση μελών του λόμπι της βιομηχανίας καταγράφεται στις αντιπροσωπείες της Κροατίας, της Εσθονίας και της Σλοβακίας.

Στοιχεία-σοκ

Οι παρασκηνιακές δράσεις της βιομηχανίας ορυκτών καυσίμων στη Σεβίλη έχουν φέρει τα θεμιτά γι’ αυτήν αποτελέσματα που -αν μη τι άλλο- είναι σοκαριστικά, καθώς το σχέδιο που θα υποβληθεί σύντομα θα προτείνει την κατασκευή εργοστασίων άνθρακα και λιγνίτη το 2019 που ρυπαίνουν έως και 5 φορές περισσότερο σε σχέση με τη σημερινή βέλτιστη τεχνολογία και έως 80% περισσότερο σε σχέση με τα ανώτατα όρια στην Κίνα!

Εάν εγκριθεί η δρομολογούμενη ευρωπαϊκή πρόταση, οι εταιρείες θα έχουν τη δυνατότητα να κατασκευάσουν από το 2019 νέα εργοστάσια ηλεκτροπαραγωγής που θα εκπέμπουν 5 φορές περισσότερο διοξείδιο του θείου, 2,5 φορές περισσότερα οξείδια του αζώτου, 2 φορές περισσότερα μικροσωματίδια και 5 φορές περισσότερο υδράργυρο, συγκριτικά με τα εργοστάσια ανά τον κόσμο που ήδη εφαρμόζουν τις βέλτιστες τεχνολογίες περιορισμού της ρύπανσης. Τα προτεινόμενα ανώτερα όρια των ρύπων είναι τόσο ελαστικά που τα νέα εργοστάσια θα μπορούν να εκπέμπουν 30% περισσότερο διοξείδιο του θείου και 80% περισσότερα οξείδια του αζώτου απ’ ό,τι επιτρέπουν τα ανώτατα όρια ρύπων στην Κίνα!

Κι όλα αυτά συμβαίνουν, όταν τα εργοστάσια άνθρακα αποτελούν τη μεγαλύτερη πηγή του διοξειδίου του θείου και των εκπομπών υδραργύρου στην Ευρώπη και μία από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές πηγές εκπομπών οξειδίων του αζώτου, αρσενικού, μόλυβδου και καδμίου. Οταν η ατμοσφαιρική ρύπανση από σταθμούς παραγωγής ενέργειας με καύση άνθρακα της Ε.Ε. εκτιμάται ότι προκάλεσε 22.300 πρόωρους θανάτους το 2010 -εκ των οποίων 1.200 στη χώρα μας- από τη λειτουργία των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ, καθώς και την επιδείνωση του άσθματος και έχει συμβάλει στην καταγραφή επικίνδυνων επίπεδων υδραργύρου που βρίσκονται στο αίμα 200.000 μωρών που γεννιούνται κάθε χρόνο στην Ευρώπη που βλάπτουν την ψυχική και νευρολογική ανάπτυξή τους.

Κι όταν η έκθεση σε αιωρούμενα σωματίδια αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή για την υγεία του περιβάλλοντος στην Ευρώπη, αυξάνοντας τον κίνδυνο θανάτου από καρδιακές νόσους, αναπνευστικές παθήσεις και καρκίνων του πνεύμονα, και μείωση του προσδόκιμου ζωής κατά 6-12 μήνες στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες.

PHGHq left.gr

Οι χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμφώνησαν χθες Παρασκευή για τη συνεισφορά τους στη Διάσκεψη του Παρισιού για το Κλίμα, που θα πραγματοποιηθεί τον Δεκέμβριο, δεσμευόμενες να μειώσουν ως το 2030 κατά τουλάχιστον 40% την εκπομπή αερίων του θερμοκηπίου σε σχέση με το επίπεδό τους το 1990.

«Υπήρξε συμφωνία, όμως δεν ήταν εύκολη υπόθεση», δήλωσε ο Ευρωπαίος επίτροπος αρμόδιος για το Κλίμα Μιγκέλ Αρίας Κανιέτε μετά το πέρας μιας συνόδου των υπουργών Περιβάλλοντος της ΕΕ στις Βρυξέλλες. 

«Η Ευρώπη είναι η πρώτη ήπειρος που καταθέτει τη συνεισφορά της, όπως το έχει ζητήσει ο ΟΗΕ», σχολίασε η Γαλλίδα υπουργός Περιβάλλοντος Σεγκολέν Ρουαγιάλ.

Η πρόταση της ΕΕ, που ευθύνεται για το 9% του συνόλου των αερίων του θερμοκηπίου που εκλύονται στην ατμόσφαιρα, εστάλη στη γραμματεία του ΟΗΕ, πρόσθεσε ο Κανιέτε. 

Οι Ευρωπαίοι υπουργοί συμφώνησαν «στον κατάλογο όλων των συγκεκριμένων δράσεων και όλων των οικονομικών τομέων που αφορά η προσπάθεια αυτή», εξήγησε η Ρουαγιάλ. 

Ο κατάλογος αναφέρει συγκεκριμένα όλα τα αέρια που ευθύνονται για το φαινόμενο του θερμοκηπίου η έκλυση των οποίων πρόκειται να μειωθεί, τους βιομηχανικούς τομείς που θα πρέπει να περιορίσουν τις εκπομπές των αερίων αυτών, ενώ σε αυτούς περιλαμβάνει τη γεωργία και τα απορρίμματα. 

Οι χώρες «που είναι σε θέση να το κάνουν» θα πρέπει να ανακοινώσουν τις δεσμεύσεις τους, την αποκαλούμενη εθνική συνεισφορά, για τον περιορισμό της έκλυσης των αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου πριν τις 31 Μαρτίου. 

Οι ΗΠΑ, που ευθύνονται για το 12% των αερίων αυτών, έχουν ανακοινώσει την πρόθεσή τους να τα μειώσουν κατά 26 με 28% ως το 2025 σε σχέση με το επίπεδό τους το 2005. Η Κίνα, που ευθύνεται για το 25%, έχει δεσμεύθηκε να σταθεροποιήσει τις εκπομπές της ως το 2030.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ