Με πρωτοβουλία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου του Σταύρου Καλλέργη, η Εργατική Πρωτομαγιά γιορτάστηκε στη χώρα μας την Κυριακή 2 Μαΐου του 1893, επειδή η 1η Μαΐου ήταν Σάββατο και εργάσιμη

Πρωτομαγιά ως Παγκόσμια Ημέρα της Εργατικής Τάξης καθιερώθηκε με απόφαση του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης Διεθνούς, στις 20 Ιουλίου του 1889. Στην Ελλάδα η πρώτη εργατική Πρωτομαγιά γιορτάστηκε, μαζικά, λίγα χρόνια αργότερα, το 1893 με πρωτοβουλία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου του Σταύρου Καλλέργη, που ιδρύθηκε από τον τελευταίο στις 20 Ιουλίου του 1890, ενώ από τις 3 Ιουνίου του ιδίου έτους ο Καλλέργης εξέδιδε την εφημερίδα «Σοσιαλιστής».

Ο Σταύρος Καλλέργης (δεξιά) ήταν ένας από τους προδρόμους του σοσιαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα και εκδότης του εντύπου «Σοσιαλιστής» |

Δύο χρόνια νωρίτερα, την Πρωτομαγιά του 1891, ο Καλλέργης και 12 Σοσιαλιστές φωτογραφήθηκαν όλοι μαζί και μ’ αυτή τη συμβολική χειρονομία θέλησαν να δείξουν τη συμμετοχή και την αλληλεγγύη τους στην Παγκόσμια Ημέρα των Εργατών.

Η απόφαση για τον γιορτασμό της Πρωτομαγιάς του 1893 πάρθηκε στη συνεδρίαση του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου στις 21 Φεβρουαρίου του ιδίου έτους. «Απεφασίσθη [αναφέρεται στο πρακτικό της συνεδρίασης] όπως εκλεγή επιτροπή και επιδοθή αποκλειστικώς διά της εορτής της 1ης Μαΐου, γενομένης δε μυστικής ψηφοφορίας εξελέγησαν ως εξής: Καλλέργης, Νάγος, Συνοδινός και Χριστόπουλος».

Λίγες ημέρες αργότερα, στις 3 Μαρτίου 1893, σε συνεδρίαση της επιτροπής ο Καλλέργης πρότεινε να εκδοθεί για την οικονομική ενίσχυση του γιορτασμού της Πρωτομαγιάς ένα βιβλίο «το οποίον θα περιέχη την Σοσιαλιστικήν πολιτικήν… και θα τιμηθή 25 λεπτά έκαστον». Πρόκειται για τη γνωστότερη ίσως μπροσούρα του Σταύρου Καλλέργη που φέρει τον τίτλο «Εγκόλπιον Εργάτου».

Ο Καλλέργης πρότεινε να εκδοθεί για την οικονομική ενίσχυση του γιορτασμού της Πρωτομαγιάς ένα βιβλίο «το οποίον θα περιέχη την Σοσιαλιστικήν πολιτικήν… και θα τιμηθή 25 λεπτά έκαστον». Πρόκειται για τη γνωστότερη ίσως μπροσούρα του Σταύρου Καλλέργη |

Εν τέλει, επειδή η 1η Μαΐου του 1893 έπεφτε ημέρα Σάββατο, οι διοργανωτές αποφάσισαν να γιορτάσουν την Παγκόσμια Ημέρα της Εργατικής Τάξης την επομένη, 2 Μαΐου, που ήταν Κυριακή «όπου οι εργάται θα δυνηθώσι να λάβωσι μέρος εις αυτήν». Ετσι από τα μέσα Απριλίου ο «Σοσιαλιστής» ενημέρωσε για την εκδήλωση, δημοσιεύοντας ταυτόχρονα και το διεκδικητικό της πλαίσιο.

Εγραφε, για παράδειγμα, στο φύλλο αρ. 23: «Δύο Μαΐου, ημέρα Κυριακή 5 μ.μ. εις το Αρχαίον Στάδιον όπισθεν του Ζαππείου, εις την γέφυραν όπου είναι απέναντι εις τα αγγλικά μνημεία με Κυπαρίσσια. Ολοι οι σοσιαλισταί και οι υπό μισθών πάσχοντες θα συναθροισθώσι να υπογράψωσι ψήφισμα προς την Βουλή, διά του οποίου θα ζητήση πρώτον τας Κυριακάς όλα τα καταστήματα γενικώς να είναι κλειστά προς ανάπαυσιν των πολιτών. β’. τον περιορισμόν των εργάσιμων ωρών εις 8 καθ’ εκάστην κατ’ ανώτατον όριον και ολιγώτερον διά τας κοπιώδεις και ανθυγιεινάς εργασίας και διά τους παίδας και τας γυναίκας. γ’. απονομή συντάξεως εις τους εκ της εργασίας παθόντας και κατακτώντας ανικάνους προς διατήρησιν εαυτών και της οικογενείας των και εις τας οικογενείας τών εν τη εργασία φονευμένων».

Η προετοιμασία για τον πρωτομαγιάτικο γιορτασμό δεν περιοριζόταν στην κινητοποίηση των σοσιαλιστών της πρωτεύουσας και του Πειραιά αλλά και άλλων πόλεων, όπου υπήρχαν σχετικές οργανώσεις οι οποίες θα μπορούσαν να πάρουν ανάλογες πρωτοβουλίες σε τοπικό επίπεδο. Για τον λόγο αυτό από τον Καλλέργη και τον Κεντρικό Σοσιαλιστικό Σύλλογο στάλθηκαν σε οργανώσεις άλλων πόλεων επιστολές με τις σχετικές οδηγίες.

2 Μαΐου 1893

Οπως ακριβώς είχε καθοριστεί, στις 2 Μαΐου του 1893, ημέρα Κυριακή και ώρα 5 μ.μ. οι Σοσιαλιστές της ομάδας Καλλέργη και εργαζόμενοι συγκεντρώθηκαν στο Στάδιο όπου και γιόρτασαν αγωνιστικά την Παγκόσμια Ημέρα της Εργατικής Τάξης. Οι πληροφορίες στον Τύπο της εποχής παρουσιάζουν μεγάλη απόκλιση αναφορικά με τον αριθμό των συγκεντρωμένων, οπότε και δεν είναι εύκολο να αποφανθεί κάποιος σήμερα με ακρίβεια πάνω σ’ αυτό το ζήτημα.

Ο «Σοσιαλιστής» του δεύτερου 15νθήμερου του Μαΐου 1893 κάνει λόγο για πάνω από 2 χιλιάδες συγκεντρωμένους. Διαβάζουμε: «Εις τας δύο Μαΐου ώρα 5 μ.μ. παρά το αρχαίον Στάδιον, τα μέλη του “Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου” και μέγα πλήθος εκ των πασχουσών εργατικών τάξεων των ευρισκομένων υπό τον ζυγόν του μισθού, ακολουθούντες τον διεθνή των πασχουσών τάξεων αγώνα, συνηθροίσθησαν προς διαμαρτύρησιν εναντίον του σημερινού αθλίου συστήματος, όπου δυστυχούν οι πολλοί κοπιωδώς εργαζόμενοι και ευτυχούν οι ολίγοι οκνηροί, πλούσιοι, μη εργαζόμενοι και απολαμβάνοντες τον ιδρώτα των πολλών εργαζομένων… συνήλθον πλέον των 2 χιλιάδων ατόμων…».

Ο «Σοσιαλιστής» έκανε λόγο για πάνω από 2 χιλιάδες συγκεντρωμένους |

Αντίθετα η «Εφημερίς» παρουσίασε ένα κοινό που δεν ήταν πάνω από 200 άτομα. «Οι πλείστοι εξ αυτών ήσαν εργάται, ευπρεπώς κατά το πλείστον ενδεδυμένοι, με ερυθράς κονκάρδας επί της κομβιοδόχης, και πολύ ήσυχοι άνθρωποι. Αυτοί είναι οι πρώτοι σοσιαλισταί εν Ελλάδι, και συνήλθον χθες εις το πρώτον αυτών εν Αθήναις συλλαλητήριον».

Η «Εφημερίς» παρουσίασε ένα κοινό που δεν ήταν πάνω από 200 άτομα , ενώ η «Ακρόπολις» σημείωνε στο δικό της ρεπορτάζ στις 3 Μαΐου 1893: «Είχομεν χθες και συλλαλητήριον σοσιαλιστών εις το αρχαίον στάδιον. Συνήχθησαν πλείστοι εργατικοί...» |

Τέλος, η «Ακρόπολις» του Βλάση Γαβριηλίδη σημείωνε στο δικό της ρεπορτάζ στις 3 Μαΐου 1893: «Είχομεν χθες και συλλαλητήριον σοσιαλιστών εις το αρχαίον στάδιον. Συνήχθησαν πλείστοι εργατικοί άνθρωποι και άλλοι Κύριοι εμφορούμενοι υπό των σοσιαλιστικών αρχών, φέροντες όλοι ερυθράς κονκάρδας επί της κομβιοδόχης των και ήκουσαν τον σοσιαλιστήν κ. Καλλέργην όστις υπεστήριξεν την αργίαν της Κυριακής διά τους εργάτας, τον περιορισμόν των εργασίμων ωρών εις οκτώ και την αλληλοβοήθειαν των εργατών. Εις το συλλαλητήριον επεκράτησε πλήρης τάξις».

Οπως ήδη αναφέρεται στα δημοσιεύματα του Τύπου της εποχής, ομιλητής στην πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση του 1893 ήταν ο Σταύρος Καλλέργης, ο οποίος μεταξύ άλλων είπε: «Ο σκοπός της συναθροίσεώς μας ενταύθα είναι να υπογράψωμεν ψήφισμα διά να δοθεί εν καιρώ εις την Βουλή, το ψήφισμα δε έχει ως εξής: Συνελθόντες σήμερον την 2 Μαΐου ημέρα Κυριακή και ώρα 5 μ.μ. εν τω αρχαίω Σταδίω οι κάτωθι υπογεγραμμένοι μέλη του “Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου” και υπό μισθών πάσχοντες ψηφίσαμε:

• Α) Την Κυριακήν να κλειδώσι τα καταστήματα, καθ’ όλην την ημέρα, και οι πολίται ν’ αναπαύονται.
• Β) Οι εργάται να εργάζωνται 8 ώρας την ημέρα.
• Γ) Ν’ απονέμεται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας ανικάνους προς διατήρησιν εαυτών και της οικογενείας των.
• Δ) Το συμβούλιον του “Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου” να επιδώση το ψήφισμα εις την Βουλή».

Οντως η συγκέντρωση των υπογραφών συνεχίστηκε και στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα και το ψήφισμα κατατέθηκε στη Βουλή την 1η Δεκεμβρίου του 1893, γεγονός που στοίχισε τη σύλληψη του Καλλέργη και την καταδίκη του, να εκτίσει ποινή φυλάκισης 10 ημερών στις φυλακές του Παλαιού Στρατώνα.

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα των Συντακτών

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΛΙΜΑΝΙΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΟΜ.Υ.Λ.Ε.)

ΕΝΩΣΗ ΜΟΝΙΜΩΝ & ΔΟΚΙΜΩΝ ΛΙΜΕΝΕΡΓΑΤΩΝ Ο.Λ.Π.

Πειραιάς 12.5.15

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«Η κυβέρνηση συνεχίζει το θατσερικό μοντέλο, ξεπουλήματος των Λιμανιών»

Το Δ/Σ ΟΜ.Υ.Λ.Ε μαζί με τα Δ.Σ των πρωτοβάθμιων συλλόγων, πραγματοποίησαν σήμερα 12/5/2015 μαζική παράσταση στο ΤΑΙΠΕΔ. Σύμφωνα με πληροφορίες το Δ.Σ/ ΤΑΙΠΕΔ θα εξέταζε το θέμα ιδιωτικοποίησης των Ο.Λ.Π και Ο.Λ.Θ.

Δηλώσαμε την κατηγορηματική μας ΑΝΤΙΘΕΣΗ στο θέμα της ιδιωτικοποίησης των Λιμανιών και καλέσαμε το ΤΑΙΠΕΔ να αποσύρει τους «νεκρούς» νομικά και πολιτικά διαγωνισμούς πώλησης του μετοχικού κεφαλαίου του Ο.Λ.Π και Ο.Λ.Θ.

Είναι γνωστό, ότι όλα αυτά τα χρόνια υπήρξε καθολική αντίθεση των παραγωγικών φορέων του Πειραιά – Θεσσαλονίκης, της τοπικής αυτοδιοίκησης και περιφερειακής αυτοδιοίκησης και των κομμάτων της σημερινής Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στο εγχείρημα πώλησης του μετοχικού κεφαλαίου.

Επισημάναμε το γεγονός ότι εκκρεμεί προσφυγή στο ΣτΕ από φορείς του Πειραιά και Θεσσαλονίκης, των Δικηγορικών Συλλόγων και εργαζόμενων.

Επίσης, επισημάναμε ότι η πώληση των μετοχών οδηγεί σε ιδιωτικό μονοπώλιο και μάλιστα στον Ο.Λ.Π με δεδομένη την παραχώρηση του Container Terminal στην Cosco – ΣΕΠ έχουμε να κάνουμε με ένα καραμπινάτο οικονομικό και πολιτικό σκάνδαλο.

Ο Πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ, μας ενημέρωσε ότι η απόφαση συνέχισης των διαγωνισμών πώλησης των μετοχών Ο.Λ.Π και Ο.Λ.Θ είναι θέμα Κυβερνητικής απόφασης που θα λάβει το Κυβερνητικό Συμβούλιο.

Η δική του εισήγηση είναι για τον Ο.Λ.Π , η μετατροπή του ποσοστού στο 51% ενώ για τον Ο.Λ.Θ να προχωρήσει σε δεύτερο χρόνο.

Καταγγέλλουμε την μεθόδευση της Κυβέρνησης – ΤΑΙΠΕΔ για το ξεπούλημα των Ο.Λ.Π - Ο.Λ.Θ επίσης καταγγέλλουμε την απόκρυψη από τον Ελληνικό Λαό της καταδίκης των χαριστικών φοροαπαλλαγών που συνεχίζει να απολαμβάνει η Cosco παρά την καταδικαστική απόφαση της Ε.Ε καθώς και τις ενστάσεις της Ε.Ε για την δημιουργία μονοπωλίων.

Όπως επίσης επιχειρηματολογήσαμε ότι το εγχείρημα της πώλησης των μετοχών δεν αποτελεί λιμενική πολιτική αλλά νεοφιλελεύθερο θατσερικό μοντέλο που ξεκίνησε η προηγούμενη Κυβέρνηση και συνεχίζει η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ.

Καλούμε την Κυβέρνηση έστω και τώρα να εγκαταλείψει το νεοφιλελεύθερο μοντέλο ξεπουλήματος των Λιμανιών, να ακυρώσει τους διαγωνισμούς για Ο.Λ.Π και Ο.Λ.Θ και να προχωρήσει στην ενίσχυση των Δημόσιων Λιμανιών με επενδύσεις, προσλήψεις και ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις.

Οι εργαζόμενοι θα δώσουν αγωνιστική απάντηση στο εγχείρημα του ξεπουλήματος των Λιμανιών.

Η Κυβέρνηση έχει ακέραια την ευθύνη για την κατάσταση που θα δημιουργηθεί στα Λιμάνια.

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ: ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΕΡΓΟΙ, ΠΛΟΙΟΚΤΗΤΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΛΙΒΕΡΙΑ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΚΤΑΚΤΗ ΕΙΣΦΟΡΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΦΥΓΑΝ ΣΤΟ ΣΤΕ

Γράφει ο Γιώργος Πετρόπουλος

Στις 9 Μαΐου 1945, ώρα 0.43 π.μ., στην αίθουσα της στρατιωτικής σχολής μηχανικού, στο προάστιο Κάρλσχορστ του Βερολίνου, υπογράφηκε η «Πράξη Συνθηκολόγησης», άνευ όρων, της ναζιστικής Γερμανίας. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος -για την Ευρώπη- έφτασε στο τέλος του. Την Πράξη Συνθηκολόγησης εκ μέρους της ανώτατης γερμανικής στρατιωτικής διοίκησης υπέγραψαν ο στρατάρχης Κάιτελ, ο ναύαρχος Φρίντερμπουργκ και ο στρατηγός της αεροπορίας Στουμπφ. Την αντιπροσωπεία της αντιχιτλερικής συμμαχίας αποτέλεσαν: από μέρους της ΕΣΣΔ ο στρατάρχης Γ. Κ. Ζούκοφ, από μέρους της Αγγλίας ο στρατάρχης της αεροπορίας Α. Τέντερ, από μέρους των ΗΠΑ ο στρατηγός Κ. Σπάατς και από τη Γαλλία ο στρατηγός Ντε Λατρ ντε Τασινί.

Ο (πιο) μεγάλος πόλεμος

Η ιστορική εκείνη στιγμή ήταν καθοριστική για το μέλλον ολόκληρου του πλανήτη. Η ανθρωπότητα απαλλασσόταν από τον εφιάλτη της φασιστικής επικράτησης με ό,τι αυτό σήμαινε για τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών, για το δικαίωμα στη φυλετική, θρησκευτική ή άλλη διαφορετικότητα, για την ισοτιμία μεταξύ όλων των λαών και το δικαίωμά τους να καθορίζουν οι ίδιοι τις τύχες τους. Η αντιφασιστική νίκη των λαών ήταν πολυδιάστατη. Κι ίσως ο καλύτερος τρόπος για να το αντιληφθούμε αυτό είναι να αναλογιστούμε πάνω στο κόστος που είχε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος για ολόκληρο το ανθρώπινο γένος.

Ο πόλεμος αυτός κράτησε έξι χρόνια. Αγκάλιασε την Ευρώπη, την Ασία, την Αφρική και την Ωκεανία, δηλαδή μια έκταση 22 εκατ. τετρ. χλμ. Στην τροχιά του πολέμου σύρθηκαν 1,7 δισ. άνθρωποι, δηλ. πάνω από τα τρία τέταρτα του πληθυσμού της γης. Στη διάρκειά του διεξάγονταν πολεμικές αναμετρήσεις στα εδάφη 40 κρατών. Επιστρατεύτηκαν στα όπλα 110 εκατ. άνθρωποι, που σημαίνει 40 εκατ. περισσότεροι απ΄ ό,τι στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Για έναν τέτοιο πόλεμο είναι αδύνατο να υπολογίσει κανείς με ακρίβεια τις υλικές ζημιές που προξένησε ή τα χρηματικά ποσά που ξοδεύτηκαν, όπως είναι επίσης αδύνατο να καθοριστεί με ακρίβεια ο αριθμός των ανθρώπων που κάηκαν στις φλόγες του. Ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο -και πέρα από τις περιπτώσεις που κυριάρχησε η μεταπολεμική πολιτική σκοπιμότητα- στις ιστορικές μελέτες συναντάμε συχνά διαφορετικά στοιχεία και μάλιστα με μεγάλες αποκλίσεις (παρακάτω χρησιμοποιούμε τα περισσότερο κοινώς αποδεκτά στοιχεία).

Το κόστος

1. Σε ανθρώπινες ζωές

Χοντρικά υπολογίζεται ότι στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο χάθηκαν συνολικά περί τα 50 εκατ. ανθρώπων (άλλοι υπολογισμοί μιλούν για 80 εκατ.), ήτοι τέσσερις με πέντε φορές πιο πολλοί απ’ ό,τι στο διάστημα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1914-1918, στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι νεκροί υπολογίζονται σε 10-17 εκατ., ενώ άλλοι υπολογισμοί κάνουν λόγο για πάνω από 50 εκατ.). Η Σοβιετική Ένωση είχε 20.000.000 θύματα, η Πολωνία 4.200.00 (σοβιετικές πηγές αναφέρουν για πάνω από 6 εκατ.), η Κίνα 2.200.000 (σύμφωνα με σοβιετικές πηγές περίπου 10 εκατ.), η Γιουγκοσλαβία 1.700.000, η Γαλλία 600.000, οι ΗΠΑ 406.000, η Μ. Βρετανία 388.000, η Τσεχοσλοβακία 366.000, η (μικρή) Ελλάδα πάνω από 400.000 (μαζί με τους αμάχους) κ.ο.κ. Στις χώρες του φασιστικού άξονα ο αριθμός των θυμάτων κατανέμεται ως εξής: Γερμανία 4.200.000 (σοβιετικές πηγές αναφέρουν 7 εκατ.), Ιαπωνία 1.219.000 (και πάλι σύμφωνα με σοβιετικές πηγές περίπου 2 εκατ.) και Ιταλία 410.000.

Σύμφωνα με χονδρικούς υπολογισμούς, που είναι γενικώς παραδεκτοί, στη διάρκεια της φασιστικής κατοχής στην Ευρώπη, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης εξοντώθηκαν 12 εκατ. άνθρωποι, εκ των οποίων τα περίπου 6 εκατ. ήταν Εβραίοι. Αναλυτικότερα, ο σφαγιασμός των Εβραίων παρουσιάζει την εξής εικόνα: Πολωνία 2.900.000, κατεχόμενη Ρωσία 1.000.000, Ρουμανία 400.000, Τσεχοσλοβακία 300.000, Γερμανία 200.000, Ουγγαρία 200.000, Λιθουανία και Λετονία 200.000. Αλλες χώρες (Δανία, Ολλανδία, Βέλγιο, Γαλλία, Ιταλία, Βουλγαρία, Γιουγκοσλαβία, Αυστρία, Ελλάδα) 700.000. Μόνον 100.000 επέζησαν των στρατοπέδων συγκεντρώσεως. Επίσης, διείδαν εγκαίρως τον κίνδυνο 280.000 Εβραίοι, οι οποίοι -από το 1933 ως το 1940- έφυγαν από την Ευρώπη για τις ΗΠΑ, τη Νότια Αμερική, την Αγγλία και την Ιαπωνία.

2. Σε χρήμα

Το σύνολο των χρημάτων που ξοδεύτηκαν για τη διεξαγωγή του πολέμου -μαζί με το κόστος των καταστροφών που προξένησε- αγγίζει το αστρονομικό ποσό των 4 τρισ. δολαρίων. Το συνολικό ύψος των ζημιών από τις καταστροφές στις ευρωπαϊκές χώρες υπολογίζεται στα 260 δισ. δολάρια, εκ των οποίων τα 128 δισ. δολάρια αναλογούν στη Σοβιετική Ενωση, της οποίας οι συνολικές πολεμικές δαπάνες -μαζί με το κόστος των καταστροφών- αγγίζουν τα 485 δισ. δολάρια (σοβιετικά στοιχεία).

Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον, το σύνολο των πολεμικών δαπανών όλων των εμπολέμων ξεπέρασε το ένα τρισ. δολάρια και οι καταστροφές ιδιωτικών περιουσιών άγγιξαν τα 233 δισ. δολάρια. Κατά την ίδια πηγή, οι πολεμικές δαπάνες των κυριότερων εμπόλεμων κρατών κατανέμονται ως εξής: ΗΠΑ 330 δισ. δολάρια, ΕΣΣΔ 192 δισ. δολάρια, Μ. Βρετανία 120 δισ. δολάρια, Γερμανία 273 δισ. δολάρια, Ιταλία 94 δισ. δολάρια και Ιαπωνία 56 δισ. δολάρια.

Είναι κοινώς αποδεκτό πως η Σοβιετική Ένωση σήκωσε το κύριο βάρος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στις μάχες που έγιναν στο σοβιετογερμανικό μέτωπο η χιτλερική Γερμανία έχασε το 80% της δύναμής της. Από τις 22/6/1941, όταν τα ναζιστικά στρατεύματα εισέβαλαν στην ΕΣΣΔ έως τις 9/5/1945, στο Ανατολικό Μέτωπο καταστράφηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν 607 γερμανικές μεραρχίες. Ο Σοβιετικός Στρατός έδωσε σκληρές μάχες για 1.418 μέρες και νύχτες. Κάθε λεπτό του πολέμου υπήρχαν κατά μέσον όρο 9 νεκροί, κάθε ώρα 507 και κάθε μέρα 1.400. Δύο στους πέντε νεκρούς, στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν Σοβιετικοί πολίτες.

Εξίσου κολοσσιαίες ήταν οι υλικές ζημιές της ΕΣΣΔ στον πόλεμο, μεγαλύτερες απ’ αυτές των υπολοίπων χωρών. Οι χιτλερικοί κατέστρεψαν 1.710 σοβιετικές πόλεις και κωμοπόλεις, έκαψαν και ξεθεμελίωσαν πάνω από 70.000 χωριά, κατέστρεψαν 32.000 περίπου βιομηχανικά εργοστάσια, 65.000 χιλιόμετρα σιδηροδρομικές γραμμές, λήστεψαν 98.000 κολχόζ, 1.876 σοβχόζ, 2.890 μηχανοτρακτερικούς σταθμούς.

Είναι αλήθεια πως ο πόλεμος, ο κάθε πόλεμος -πέραν των άλλων- είναι και μια τεράστια οικονομική επιχείρηση με βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα κέρδη και ζημιές για τους εμπολέμους. Παρά την τεράστια καταστροφή που προκάλεσε στην ανθρωπότητα, ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος υπήρξε κερδοφόρος για ορισμένες χώρες. Σύμφωνα με βρετανικές πηγές, ορισμένες χώρες πλούτισαν από τις βιομηχανικές απαιτήσεις του πολέμου. Την πρώτη θέση σ’ αυτές τις χώρες καταλαμβάνουν οι ΗΠΑ, τις οποίες το τέλος του πολέμου βρήκε να έχουν ενεργητικό 1,422 δισ. λίρες.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών