Στιγμιότυπα από το 40ο Συνέδριο της ΟΜΕ-ΟΤΕ.

Την κυβέρνηση εκπροσώπησε ο Αναπληρωτής Υπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης Δημήτρης Στρατούλης.

Στα συνθήματα των συνδικαλιστών της ΑΣΕ για δημόσιο ΟΤΕ απάντησε:

«Γεια και χαρά, καλές αποφάσεις που θα πάρετε στο συνέδριο σας, αγωνιστικές αποφάσεις και για να διεκδικήσουμε ένα ΟΤΕ με πολύ ισχυρή παρέμβαση του δημοσίου και έλεγχο του δημοσίου, να υπηρετεί την ανάπτυξη της χώρας και μπορεί πραγματικά να χρησιμοποιηθεί σαν μοχλός για την παραγωγική ανασυγκρότηση της αλλά και έναν ΟΤΕ ο οποίος θα σέβεται τα δικαιώματα, τα συμφέροντα και τις εργασιακές σχέσεις των εργαζομένων».

Οι διακηρύξεις για Δημόσιο και Κοινωνικό ΟΤΕ ξεχάστηκαν και ενώ έχουν μόνο 3 μήνες στην κυβερνητική συγκυβέρνηση!

Να σκεφτείτε ότι, ο Υπουργός ο οποίος προέρχεται και από τον ΟΤΕ ανήκει στο αριστερό ρεύμα.

Φανταστείτε τι λένε όσοι ανήκουν…. στο δεξιό ρεύμα.

Ο Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος του ΟΤΕ Μ.Τσαμάζ ο οποίος έχει ετήσιες αποδοχές 1.348.675,30 €, χαιρέτησε και αυτός εθιμοτυπικά το συνέδριο.

Είναι εμφανής…. η ξινίλα κατά της ΑΣΕ.

Αυτή τη φορά οι εργατοπατέρες πρωτοτύπησαν.

Έφεραν να χαιρετήσει το συνέδριο τον παντός καιρού διοικητή του ΙΚΑ Ροβέρτο Σπυρόπουλο.

Ο εν’ λόγω ξεκίνησε και αυτός από τον ΟΤΕ όπως και ο νεοτοποθετηθείς υποδιοικητής του ΙΚΑ και πρώην Ευρωβουλευτής του ΚΚΕ Γιάννης Θεωνάς.

Συνδικαλιστής της ΠΑΣΚΕ στον ΟΤΕ, πρόεδρος της ΟΜΕ-ΟΤΕ, πρόεδρος του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ κ.λ.π, προχώρησε στη φυσική εξέλιξη των εργατοπατέρων.

Έγινε Βουλευτής, Υφυπουργός Εργασίας & Κοινωνικών Ασφαλίσεων, Διοικητής του ΟΑΕΔ, ταμίας του ΠΑΣΟΚ και όταν έχασε την βουλευτική του έδρα τοποθετήθηκε διοικητής του ΙΚΑ όπου και παραμένει ακόμα.

Η στήριξη και η ασυλία που απολαμβάνει από τα κανάλια, MEGA, ΣΚΑΙ, Αυτιάδες κ.λ.π. τον έχει αποθρασύνει.

Έτσι έχει δηλώσει κατά καιρούς ότι οι συνταξιούχοι του ΟΤΕ επιβαρύνουν πολλαπλάσια τον προϋπολογισμό.

Να σημειωθεί ότι, ο ίδιος είναι συνταξιούχος του ΟΤΕ και εισπράττει την σύνταξη του για πολλά χρόνια.

Εμείς οι εργαζόμενοι στον ΟΤΕ ξέρουμε πολύ καλά τον βίο και την πολιτεία του ανδρός.
Τελευταίο του κατόρθωμα εδώ και 6 χρόνια για να εξυπηρετήσει τα κάθε είδους αφεντικά του, μας κρατάει χιλιάδες τεχνικούς ασφαλισμένους στο ΙΚΑ σαν υπαλλήλους γραφείου!

Ήταν μεγάλη πρόκληση να τον καλέσουν και να έχει το θράσος να χαιρετήσει το συνέδριο.

Να τον διατηρήσουν κι άλλο οι φίλοι του εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ και να τον χαίρονται

Αν αυτοί που τον κάλεσαν θεωρούν ότι οι εργαζόμενοι του ΟΤΕ έχουμε πολιτικό Αλτσχάιμερ είναι βαθιά νυχτωμένοι.

Αν κι απ’ ότι φαίνεται από τις μη αντιδράσεις όλων των άλλων παρατάξεων, μια αμνησία τη διαθέτουν!

Πηγή: ΑΣΕ-ΟΤΕ

''Η ΕΝΤΟΛΗ ΠΟΥ ΛΑΒΑΜΕ ΗΤΑΝ ΝΑ ΥΛΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΑΣ''

Ο βουλευτής Ημαθίας του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Λαπαβίτσας ερωτηθείς για πολλοστή φορά, κατά την παρουσία του σε τηλεοπτική εκπομπή (Star) το πρωί της Παρασκευής, για το ενδεχόμενο εξόδου της χώρας από την ζώνη του ευρώ, σημείωσε ότι «αν υπάρξει μια σκληρή συμφωνία δημιουργείται ζήτημα δημοκρατίας. Η δημοκρατική εντολή που έχουμε λάβει δεν είναι μόνο παραμείνουμε στο ευρώ». 

Ερωτηθείς αν θα ψηφίσει μια τέτοια συμφωνία ο Κ. Λαπαβίτσας απάντησε ότι «η εντολή που λάβαμε ήταν να υλοποιήσουμε το πρόγραμμά μας» προσθέτοντας «είναι δυνατόν εμείς να πούμε ότι το πρόγραμμα μας ήταν κουβέντες και τώρα να κάνουμε κάτι άλλο;».

Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, η προοπτική της ρήξης πρέπει να υπάρχει στο τραπέζι, «νομίζω ότι υπάρχει στο τραπέζι γιατί αυτά που μας ζητούν οι άλλοι είναι πράγματα πολύ δύσκολα» συμπληρώνοντας ότι στόχος των δανειστών είναι η επιστροφή στην κατάσταση της προηγούμενης πενταετίας που έληξε στις εκλογές του Ιανουαρίου.

Ο βουλευτής Ημαθίας του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με το ενδεχόμενο εκλογών σημείωσε ότι «θα χρειαστεί νέα ετυμηγορία αν οι βασικές αρχές της συμφωνίας αντιβαίνουν τις βασικές αρχές μας» προσθέτοντας ότι αν η συμφωνία αντιβαίνει το βασικό πυρήνα των εξαγγελιών τότε θα υπάρξει θέμα. «Όταν θα φτάσει η ώρα των κρίσιμων ερωτημάτων τότε τα πράγματα θα τεθούν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο στον λαό» ανέφερε σε άλλο σημείο της συνέντευξής του.

Συνεχίζοντας τη συζήτηση για το ενδεχόμενο εκλογών και το δίλημμα σε αυτές ο Κ. Λαπαβίτας είπε ότι «θα πρέπει να αποδεχθεί ο κόσμος αν θέλει την επιστροφή σε ένα μνημονιακό παρελθόν. Αυτό θα είναι το τραγικότερο όλων» εκφράζοντας τη βεβαιότητα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σε περίπτωση εκλογών θα επικρατήσει.

«Μπροστά σε ένα take it or leave it θα πρέπει να μιλήσει ο λαός υπάρχει εντονότατο λαϊκό αίσθημα να μην κάνουμε πίσω, να μην γυρίσουμε πίσω σε μια κατάσταση που θα έχουμε συνέχεια φόρους» συνέχισε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

Μιλώντας για το ενδεχόμενο plan B σημείωσε ότι «γιατί να μην υπάρξει plan B; Το ίδιο συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη. Εμείς έχουμε φτάσει να φτύνουμε τον κόρφο μας σε τέτοιου είδους ενδεχόμενα».

«Οι συμφωνίες που υπογράφονται στη λογική "υπογράψτε γιατί χανόμαστε" δεν είναι καλές συμφωνίες» υπογράμμισε ο Κ. Λαπαβίτσας.

Κληθείς να σχολιάσει την κατάσταση στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ μετά συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας το βράδυ της Πέμπτης ο Κ. Λαπαβίτσας σημείωσε ότι «η αντιπαράθεση απόψεων είναι αυτή που δίνει δύναμη στον ΣΥΡΙΖΑ».

πηγη: iskra.gr

Νίκος Μπογιόπουλος

Όσα παρακολουθήσετε στο βίντεο που ακολουθεί είναι τα όσα έλαβαν χώρα πριν τρεις μέρες στην Αττάλεια της Τουρκίας, μετά το τέλος της συνόδου των υπουργών Εξωτερικών των χωρών μελών του ΝΑΤΟ (είχε προηγηθεί η δήλωση του κ.Καμμένου ότι θα προτείνει στους Αμερικάνους την ίδρυση ΝΑΤΟικής στρατιωτικής βάσης σε νησί του Αιγαίου)… Απολαύστε:

Έτσι γιόρτασαν οι υπουργοί Εξωτερικών των χωρών του ΝΑΤΟ την συνάντησή τους. Τραγουδώντας και χορεύοντας το «We are the world, we are the children».

Το εξόχως σημαντικό για εμάς, για τους Έλληνες, για την πατρίδα μας, είναι ότι «πρωτοπανηγυριώτης» αυτής της γιορτής ήταν ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών, ο κ.Νίκος Κοτζιάς.

«Ψυχή» και «μαέστρος» αυτής της χορωδίας ήταν ο κ.Νίκος Κοτζιάς. Ο άνθρωπος που έλαμψε πάνω στην πίστα του ΝΑΤΟ, αυτός που ξεσήκωσε τους συναδέλφους του και τους θαμώνες της ΝΑΤΟσύναξης δεν ήταν άλλος από τον κ.Νίκο Κοτζιά...  

 «Είμαστε ο κόσμος, είμαστε τα παιδιά/ Είμαστε αυτοί που θα δημιουργήσουμε μια φωτεινότερη μέρα» λένε μερικοί από τους στίχους του «Wearetheworld, wearethechildren». «Υπάρχουν άνθρωποι που πεθαίνουν/ Και είναι ώρα να προσφέρουμε μια χείρα βοηθείας για τη ζωή», λέει πιο κάτω το τραγούδι.

Αυτό ήταν το τραγούδι με το οποίο ξεφάντωσαν οι υπουργοί του ΝΑΤΟ και μερικοί στρατηγοί του, από εκείνους που διατάζουν τους βομβαρδισμούς των αμάχων.

Πρώτος και καλύτερος στο γλέντι ο κ.Κοτζιάς. Ο υπουργός της «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνησης.

Ο κ.Κοτζιάς και οι συνάδελφοί του στο ΝΑΤΟ έστειλαν το μήνυμά τους: «Είμαστε όλοι μέρος της τεράστιας οικογένειας του Θεού», λέει στη συνέχεια το τραγούδι… Επομένως:

• Ξεχάστε την θηριωδία των 5.000 νεκρών, των «παράπλευρων απωλειών», των ΝΑΤΟικών «λαθών», των εκτελέσεων αμάχων, του βομβαρδισμού νοσοκομείων, σχολείων, ΜΜΕ και νεκροταφείων (!), από το ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία.
• Ξεχάστε τα 12 εκατομμύρια παιδιά της Συρίας που ζουν σε απελπιστική κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας ή έχουν διασκορπιστεί ως προσφυγόπουλα στο Λίβανο, την Τουρκία, την Ιορδανία και σε άλλες χώρες, επειδή οι Αμερικάνοι, οι Γάλλοι και οι υπόλοιποι του ΝΑΤΟ έχουν βαλθεί να αποκαταστήσουν τη… δημοκρατία στη χώρα τους.
• Ξεχάστε το 1,3 εκατομμύρια νεκρούς που το ΝΑΤΟ έχει αφήσει με το πέρασμά του από το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη στο πόλεμο των συμμάχων κατά της… τρομοκρατίας.
• Ξεχάστε τα παιδιά της Παλαιστίνης, ξεχάστε και την Ιστορία. Οι υπουργοί του ΝΑΤΟ τραγουδούν: «Θα δημιουργήσουμε μια φωτεινότερη μέρα»…
• Ξεχάστε τις επεμβάσεις του ΝΑΤΟ: Από την Κορέα μέχρι την Αίγυπτο, από την Τυνησία και το Μαρόκο μέχρι τη Νικαράγουα, από τη Γουατεμάλα μέχρι το Κογκό κι από το Βιετνάμ μέχρι τον Παναμά.
• Ξεχάστε τα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού με στρατιωτικό βραχίονα το ΝΑΤΟ, από τη Χιλή μέχρι τη Γρανάδα κι από την Αϊτή μέχρι την Σομαλία.
• Ξεχάστε ακόμα και το ρόλο του ΝΑΤΟ εδώ στην Ελλάδα. Το ρόλο του στην «Κόκκινη Προβιά». Το ρόλο του στην Κύπρο. Το ρόλο του στη χούντα των συνταγματαρχών. Τη στάση του στα Ίμια και στο «γκριζάρισμα» του Αιγαίου…

Τι νόημα έχουν όλα αυτά; Τι νόημα έχουν μπροστά στην εικόνα ενός υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας, ενός υπουργού που δεν εκπροσωπεί τον πολιτικό εξευτελισμό αλλά την «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνηση και που με αυτή του την ιδιότητα τραγουδά, χορεύει και πιθηκίζει – για λογαριασμό του ΝΑΤΟ - ότι το ΝΑΤΟ δεν είναι το «συνδικάτο του εγκλήματος» αλλά το αποκούμπι της Ελλάδας και του κόσμου που «θα δημιουργήσει μια φωτεινότερη μέρα»…

πηγη: enikos.gr   

Του ΑΝΤΩΝΗ ΝΤΑΒΑΝΕΛΟΥ*

Υπήρξαμε πολλοί που δεν συμμεριζόμασταν την «ευκολία» της προεκλογικής αφήγησης, που διευκόλυνε μεν τον δρόμο προς την κάλπη, αλλά μας έθετε μπροστά σε ένα κρίσιμο ερώτημα: είναι δυνατόν να αναπτυχθεί ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα αντιλιτότητας μέσα στο πλαίσιο ανοχής της ευρωζώνης και διά της διαπραγματευτικής μεθόδου με τους «θεσμούς» της;

Σή­με­ρα γνω­ρί­ζου­με την απά­ντη­ση: Όχι. Η ΕΕ και το ΔΝΤ επι­χει­ρούν να συ­ντρί­ψουν τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ χτί­ζο­ντας το δί­λημ­μα: από­λυ­τη εν­σω­μά­τω­ση ή άμεση ανα­τρο­πή; Το κά­νουν για λό­γους οι­κο­νο­μι­κούς, επει­δή η αντι­λι­τό­τη­τα είναι ασύμ­βα­τη με τη ση­με­ρι­νή κυ­ρί­αρ­χη πο­λι­τι­κή. Το κά­νουν επί­σης για λό­γους πο­λι­τι­κούς, γιατί η Ευ­ρώ­πη όφει­λε να θω­ρα­κι­στεί απέ­να­ντι στον κίν­δυ­νο της «με­τά­δο­σης» του μι­κρο­βί­ου ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-Podemos.

Η συμ­φω­νία της 20ής Φλε­βά­ρη ήταν ένα ση­μα­ντι­κό λάθος, που προ­έ­κυ­ψε από τον εγκλω­βι­σμό στην προ­ε­κλο­γι­κή «αφή­γη­ση». Δώ­σα­με τη δέ­σμευ­ση της απο­πλη­ρω­μής του χρέ­ους «στο ακέ­ραιο και εγκαί­ρως», πα­ραι­τη­θή­κα­με από «μο­νο­με­ρείς ενέρ­γειες» με βάση το πρό­γραμ­μά μας, που θα οι­κο­δο­μού­σαν μια στέ­ρεα ερ­γα­τι­κή-λαϊ­κή συμ­μα­χία γύρω από την κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς. Δεν πή­ρα­με τί­πο­τα. Η «δη­μιουρ­γι­κή ασά­φεια» λει­τούρ­γη­σε και λει­τουρ­γεί υπέρ των ισχυ­ρών.

Μετά τις 20 Φλε­βά­ρη, επι­χει­ρή­σα­με να αμυν­θού­με με τις «κόκ­κι­νες γραμ­μές». Ήταν κα­τώ­τε­ρες των δε­σμεύ­σε­ών μας στη ΔΕΘ, που ήταν κα­τώ­τε­ρες του συ­νε­δρια­κού προ­γράμ­μα­τος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Σή­με­ρα οι «κόκ­κι­νες γραμ­μές» ξε­θω­ριά­ζουν: Στις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις –απέ­να­ντι στην εμ­βλη­μα­τι­κή ση­μαία του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού– μι­λά­με πλέον για τα έσοδα, για το πώς και πόσες δη­μό­σιες επι­χει­ρή­σεις θα εκ­ποι­η­θούν και όχι για το αν θα εκ­ποι­η­θούν. Στο ζή­τη­μα των φόρων θε­ω­ρού­με πλέον τον ΕΝΦΙΑ και τον ΦΠΑ ως «πεδία πα­ρα­χω­ρή­σε­ων» προς τους δα­νει­στές και όχι ως ζη­τή­μα­τα βελ­τί­ω­σης της ζωής των λαϊ­κών τά­ξε­ων, όπως προ­ε­κλο­γι­κά δε­σμευ­τή­κα­με. Στο Ασφα­λι­στι­κό εγ­γυό­μα­στε τις κα­τα­κτή­σεις των «σή­με­ρα συ­ντα­ξιού­χων» αφή­νο­ντας ανοι­χτό το εν­δε­χό­με­νο αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­σης στις ασφα­λι­στι­κές προσ­δο­κί­ες των μελ­λο­ντι­κών γε­νιών ερ­γα­ζο­μέ­νων. Στα ερ­γα­σια­κά, με­τα­κι­νού­μα­στε από τη δέ­σμευ­ση για απο­κα­τά­στα­ση της ισχύ­ος των ΣΣΕ προς ένα νε­φέ­λω­μα των «βέλ­τι­στων ευ­ρω­παϊ­κών πρα­κτι­κών», όπως τις κα­τα­νο­εί το ILO, με τον κίν­δυ­νο να ανα­κα­λύ­ψου­με ότι συ­ζη­τά­με για θε­σμο­θέ­τη­ση ενός νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου κορ­πο­ρα­τι­σμού (που εν­σω­μα­τώ­νει ως κρι­τή­ρια στις ΣΣΕ τη δη­μο­σιο­νο­μι­κή στα­θε­ρό­τη­τα και την αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα στην οι­κο­νο­μία...).

Είναι φα­νε­ρό, για όποιον εξα­κο­λου­θεί να θέλει να βλέ­πει, ότι έχου­με εγκλω­βι­στεί σε ένα κα­θο­δι­κό σπι­ράλ: σε μια δια­πραγ­μά­τευ­ση όπου σε κάθε φάση της υπο­χρε­ω­νό­μα­στε να υπε­ρα­σπί­ζου­με τον κόσμο μας, σε όλο και κα­τώ­τε­ρο επί­πε­δο.

Είναι επί­σης σαφές πού οδη­γεί αυτή η κα­τη­φό­ρα. Στο να μας υπο­χρε­ώ­σουν να υπο­γρά­ψου­με εμείς το Μνη­μό­νιο 3, τη συμ­φω­νία που οι δα­νει­στές ετοί­μα­ζαν για συ­νυ­πο­γρα­φή με τους Σα­μα­ρά και Βε­νι­ζέ­λο. Άλ­λω­στε έχει ήδη δια­φα­νεί και η χρο­νι­κή στιγ­μή που θα επι­χει­ρη­θεί αυτή η ποιο­τι­κή κλι­μά­κω­ση της αντε­πί­θε­σης των δα­νει­στών: όταν η κυ­βέρ­νη­ση θα υπο­χρε­ω­θεί να ζη­τή­σει δα­νει­σμό για να πλη­ρώ­σει όχι πλέον τις δό­σεις του χρέ­ους, αλλά τους μι­σθούς και τις συ­ντά­ξεις, τότε –εκτι­μούν ότι– δεν θα έχει την πο­λι­τι­κή δύ­να­μη για να δια­τυ­πώ­σει την πα­ρα­μι­κρή αντίρ­ρη­ση.

Η από­φα­ση να πλη­ρώ­νο­νται μέχρι σή­με­ρα τα­κτι­κά οι δό­σεις –από­φα­ση που απορ­ρέ­ει από τη συμ­φω­νία της 20ής Φλε­βά­ρη– πα­ρό­λο που οι δα­νει­στές δεν έδω­σαν ούτε ένα ευρώ από τα υπε­σχη­μέ­να και οφει­λό­με­να από τις πα­λαιό­τε­ρες συμ­φω­νί­ες, έχει εξα­ντλή­σει επι­κίν­δυ­να τα απο­θέ­μα­τα του Δη­μο­σί­ου, φέ­ρο­ντας πλέον την κρί­σι­μη στιγ­μή πολύ κοντά μας.

Οι πο­λι­τι­κές συ­νέ­πειες μιας τέ­τοιας στρα­τη­γι­κής υπο­χώ­ρη­σης –γιατί δεν θα είναι πλέον εφι­κτό να μιλά κα­νείς για «συμ­βι­βα­σμό»– θα είναι άμε­σες. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν είναι δυ­να­τόν να με­τα­τρα­πεί σε κόμμα λι­τό­τη­τας. Οι δα­νει­στές δεν θα δε­χθούν, με­σο­πρό­θε­σμα, να πα­ρα­μεί­νει ως εγ­γυ­η­τής της συμ­φω­νί­ας η ση­με­ρι­νή κυ­βέρ­νη­ση. Θα απαι­τή­σουν να κα­τα­βλη­θεί και το πο­λι­τι­κό κό­στος της πε­ρι­πέ­τειας μετά τις 25 Γε­νά­ρη, εκ­βιά­ζο­ντας για «διεύ­ρυν­ση» της κυ­βέρ­νη­σης Τσί­πρα και, στα­δια­κά, για με­τε­ξέ­λι­ξή της σε κυ­βέρ­νη­ση εθνι­κής ενό­τη­τας ή αλ­λιώς για ανα­τρο­πή της. Η πο­λι­τι­κή ενερ­γο­ποί­η­ση του Γ. Στουρ­νά­ρα –με το όνει­ρο μιας αλά Πα­πα­δή­μος κυ­βέρ­νη­σης «ευ­ρω­παϊ­κού τόξου»– πρέ­πει να αντι­με­τω­πι­στεί ως προει­δο­ποί­η­ση.

Από αυτόν τον φαύλο κύκλο υπάρ­χει διέ­ξο­δος, που όμως γί­νε­ται όλο και πιο δύ­σκο­λη με κάθε εβδο­μά­δα που περ­νά­ει σε απρα­ξία, με κάθε δόση που πλη­ρώ­νε­ται στους δα­νει­στές: Στάση πλη­ρω­μών προς τους το­κο­γλύ­φους - μέτρα πε­ριο­ρι­σμού της «ελευ­θε­ρί­ας» δρα­πέ­τευ­σης των κε­φα­λαί­ων - υλο­ποί­η­ση των συ­νε­δρια­κών απο­φά­σε­ων του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ για τις τρά­πε­ζες - φο­ρο­λό­γη­ση του κε­φα­λαί­ου και των πλου­σί­ων για χρη­μα­το­δό­τη­ση μέ­τρων αντι­λι­τό­τη­τας - υπο­στή­ρι­ξη αυτής της πο­λι­τι­κής με κάθε ανα­γκαίο μέσον, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της σύ­γκρου­σης με την ΕΕ και το ευρώ.

Μια τέ­τοια «τομή», που θα ήταν φυ­σιο­λο­γι­κή μετά τις 25 Γε­νά­ρη, σή­με­ρα θα πρέ­πει να αφή­νει ανοι­χτό το εν­δε­χό­με­νο της ανα­βά­πτι­σης στη λαϊκή εντο­λή. Σε εκλο­γές, υπό την προ­ϋ­πό­θε­ση της κα­θα­ρής πα­ρου­σί­α­σης αυτών των επι­λο­γών από την κυ­βέρ­νη­ση και της υπο­στή­ρι­ξής τους από το κόμμα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, οι κρί­σι­μες απο­φά­σεις που έρ­χο­νται δεν είναι δυ­να­τόν να λη­φθούν από ένα κλει­στό επι­τε­λείο αν­θρώ­πων, ακόμα και των κα­λύ­τε­ρων προ­θέ­σε­ων. Το κόμμα, από την ΚΕ ως τις ΟΜ, πρέ­πει να κλη­θεί να απο­φα­σί­σει. Το κόμμα πρέ­πει να αντι­στα­θεί στον κό­ντρα άνεμο που ση­κώ­νε­ται όλο και πιο απει­λη­τι­κά.

* Πηγή: www.rproject.gr