Tης ΑΡΙΑΔΝΗΣ ΑΛΑΒΑΝΟΥ*  

Η Τουρκία εισέρχεται σε αχαρτογράφητα νερά, μετά την ανατροπή του πολιτικού σκηνικού που προκάλεσε η ψήφος του τουρκικού λαού στις κοινοβουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουνίου. [1] Το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, παρόλο που διατηρεί την πρώτη θέση με 40,87%, δεν μπορεί να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση με τις 259 έδρες που έλαβε, στις 550 του τουρκικού Κοινοβουλίου. Έχει ήδη ανοίξει η συζήτηση για το αν θα μπορέσει να σχηματιστεί κυβέρνηση συνασπισμού και μεταξύ ποιων κομμάτων, κυβέρνηση μειοψηφίας ή αν η αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης θα οδηγήσει σε νέες εκλογές εντός 45 ημερών. Στις πυρετώδεις διαβουλεύσεις που διεξάγονται ήδη, τονίζεται η αναγκαιότητα κυβέρνησης συνασπισμού λόγω της οικονομικής κατάστασης. Όμως με ποια σύνθεση; Οι επόμενες ημέρες θα δείξουν...

Παρόλο, λοιπόν, που τρεις ημέρες μετά τις εκλογές σ' αυτό που κυρίως συγκεντρώνεται η προσοχή είναι ο σχηματισμός κυβέρνησης, δεν έχουν λιγότερη σημασία οι συνθήκες που οδήγησαν στο εκλογικό αποτέλεσμα, μιας και αυτό φαίνεται πως θα οδηγήσει σε μια “terraincognita” το τουρκικό πολιτικό σύστημα, ύστερα από την κυβερνητική μονοκρατορία του ΑΚΡ επί 12 έτη, ενώ ήδη φαίνεται από τη σχετική αρθρογραφία ότι θα έχει σημαντικές επιπτώσεις γενικότερα στην τουρκική πολιτική, ιδίως την εξωτερική, αλλά και στην εσωτερική. Δεν πρέπει να περάσει  απαρατήρητο το ότι τα δύο κόμματα που βγήκαν ενισχυμένα από τις εκλογές είναι αφ' ενός το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών που εστιάζει στην επίλυση του κουρδικού προβλήματος, και το Εθνικιστικό Κόμμα που είναι εντελώς αντίθετο με την αναγνώριση οποιωνδήποτε δικαιωμάτων για τους Κούρδους της Τουρκίας.

Αν και η εκλογική πτώση του κυβερνώντος κόμματος ήταν ορατή και προβλεπόμενη, το γεγονός ότι σ' αυτή συνέβαλε κυρίως η μεγάλη άνοδος του φιλοκουρδικού Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών και η είσοδός του στη Βουλή όχι απλώς οριακά, αλλά τρεις μονάδες πάνω από το όριο του 10%, ήταν εκείνο που έδωσε χαρακτηριστικά πολιτικής ανατροπής στα εκλογικά αποτελέσματα, στερώντας από το ΑΚΡ την αυτοδυναμία.

Μετά από 13 χρόνια, πρώτη φορά εισέρχεται στην τουρκική Βουλή τέταρτο κόμμα και μάλιστα ένα κόμμα το οποίο αρχικά συγκροτήθηκε ως κόμμα της κουρδικής μειονότητας, το οποίο κατόρθωσε να προσελκύσει και να εκφράσει εκλογικά το σύνολο σχεδόν των Κούρδων, όσο και ποικίλα κοινωνικά στρώματα, κινηματικές και πολιτικές ομαδοποιήσεις σε όλη την Τουρκία, συμπυκνώνοντας για πολλά εκατομμύρια τη δημοκρατική αμφισβήτηση του καθεστώτος και των επιδιώξεων του κυβερνώντος ΑΚΡ.

Οι αιτίες που οδήγησαν στην ήττα του κόμματος του Ρ.Τ. Ερντογάν εντοπίζονται κυρίως στο εξής: ο τουρκικός λαός απέρριψε την επιδίωξη του κυβερνώντος κόμματος να αποκτήσει μια πλειοψηφία τέτοια που θα επέτρεπε τη δημιουργία ενός πιο αυταρχικού και συγκεντρωτικού προεδρικού συστήματος. Να κατακτήσει δηλαδή τις έδρες που θα του έδιναν τη δυνατότητα είτε να θέσει απευθείας το θέμα της σχετικής  αλλαγής του συντάγματος (367), είτε όσες χρειάζονταν για να προκαλέσει δημοψήφισμα (330).

Σύμφωνα με Τούρκους δημοσιογράφους, σημαντικό τμήμα των ψηφοφόρων τόσο του ΑΚΡ όσο και του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος –αξιωματικής αντιπολίτευσης-- επέλεξε την ψήφιση του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών ώστε να ξεπεράσει το όριο του 10% και με την είσοδό του στη Βουλή να επιφέρει αλλαγή στο συσχετισμό δύναμης που θα ματαίωνε αυτές τις επιδιώξεις.

Γράφει, επί παραδείγματι, η Μπαρτσίν Γινάντς (“Is Erdoğan a bigger threat than a jailed leader and if so, what next?” 8/6): “Αν 10 χρόνια πριν μας λέγανε ότι ένας σημαντικός αριθμός του εκκοσμικευμένου τμήματος της κοινωνίας θα στηρίξει ένα κόμμα που το θεωρεί πολιτική πτέρυγα μιας αποσχιστικής, τρομοκρατικής κουρδικής οργάνωσης προκειμένου να διασφαλίσει τη δημοκρατία στην Τουρκία, ελάχιστοι θα το πίστευαν [...] Είμαι απολύτως σίγουρη ότι πολλοί άνθρωποι που ψήφιζαν το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) επέλεξαν αυτή τη φορά το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών (HDP). Αυτό μας λέει ότι ακόμη και όσοι μισούν το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν απεχθάνονται την ιδέα ότι θα συνεχίσει να κυβερνά αυθαίρετα ο Ερντογάν. [...] Αν αυτές οι εκλογές είναι σημαντικές γιατί κατάφεραν πλήγμα στις πολιτικές φιλοδοξίες του Ερντογάν, ήταν επίσης κρίσιμες στο να αποκαλυφθεί η αντίληψη της κοινωνίας για το κουρδικό ζήτημα [...] Δεν υπάρχει, επίσης, αμφιβολία ότι το HDP πέρασε το όριο του 10% με την ψήφο των Κούρδων που συνήθως ψήφιζαν το κυβερνών AKP. Σε πολύ μικρότερο βαθμό το HDP κέρδισε ψηφοφόρους και από το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα [...] λόγω του φόβου να δουν οι πολίτες το AKP και συνεπώς τον Ερντογάν με μια πολύ ισχυρή εντολή, εάν το HDP έμενε κάτω από το κοινοβουλευτικό κατώφλι”.

Και ο Μουράτ Γιετκίν (“The end of Erdoğan’s rise in Turkey”, 8/6) : “Το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών κατόρθωσε να μετασχηματιστεί από αποκλειστικά φιλοκουρδικό σε ένα κόμμα που υποστηρίζει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες για όλη την Τουρκία και να κερδίσει την υποστήριξη των Τούρκων αριστερών και φιλελεύθερων, υποσχόμενο ότι αν μπει στο κοινοβούλιο δεν θα διαπραγματευτεί με το ΑΚΡ για την προεδρία του Ερντογάν”.

Έτσι, το ΑΚΡ έχασε πάνω από 2,5 εκατομμύρια ψήφους προς δύο κυρίως κατευθύνσεις: προς το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών και προς το Κόμμα του Εθνικιστικού Κινήματος. Το μεν πρώτο συγκέντρωσε 6 εκατομμύρια ψήφους ( εκλογές του 2011: 2,8 εκατομμύρια), το δε δεύτερο αύξησε τις ψήφους του κατά 2 εκατομμύρια. Η μετακίνηση αυτή δεν εξηγείται με την απλή αριθμητική της προηγούμενης δύναμης των κομμάτων. Ρόλο έπαιξε επίσης η μεγάλη προσέλευση –86, 7% συμμετοχή στην ψηφοφορία-- όσο και οι πολύπλευρες εσωτερικές δυναμικές μετατοπίσεις σε ορισμένες πληθυσμιακές κατηγορίες. Πιο περίπλοκο στην ερμηνεία του είναι το πολιτικό και κοινωνικό υπόβαθρο αυτών των μετατοπίσεων.

Ένα από τα πιο απροσδόκητα στοιχεία των φετινών τουρκικών εκλογών είναι, επίσης, οι πάνω από 1,3 εκατ. άκυρες ψήφοι, μια αύξηση της τάξης του 30% από τις προηγούμενες εκλογές. Οι ερμηνείες είναι πολλές, με πιο ενδιαφέρουσα αυτή που αναφέρεται στην εμφάνιση, και στην Τουρκία, της τάσης να εκφράζεται η λαϊκή διαμαρτυρία εναντίον όλων των κομμάτων και του πολιτικού συστήματος συνολικά.

Παρόλο που το ζήτημα των προεδρικών εξουσιών και του ρόλου του Ερντογάν είχε βαρύνουσα σημασία, κοινή ομολογία είναι πως το εκλογικό αποτέλεσμα αποτελεί προϊόν πολλών κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών παραγόντων : της νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής και της επιδείνωσης της κατάστασης για τα φτωχά λαϊκά στρώματα, του αυταρχισμού και της περιφρόνησης των δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων σε συνδυασμό με την ισλαμοποίηση της κοινωνίας, της πολεμικής εμπλοκής της Τουρκίας στη Συρία, που επιδείνωσε το κουρδικό πρόβλημα. Αλλά και των σκανδάλων χρηματισμού που συγκάλυψε η κυβέρνηση του ΑΚΡ, καθώς και της διαμάχης με την οργάνωση του ισλαμιστή Φετχιουλάχ Γκιουλέν που ώθησαν μεγάλα τμήματα των συντηρητικών οπαδών του ΑΚΡ προς το Εθνικιστικό Κόμμα.

Από τους σχολιασμούς του τουρκικού και διεθνούς Τύπου δεν διέφυγε το γεγονός ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης συγκέντρωσαν την προσοχή τους στην οικονομική πολιτική , το κατά κεφαλήν εισόδημα, την ανεργία και τη φτώχεια, καθιστώντας την εκλογική κούρσα δύσκολη για το AKP, το οποίο είναι πιο ικανό στην πολιτική που χαρακτηρίζεται από έντονο ιδεολογικό και πολωτικό τόνο.

Φαίνεται ότι το κόμμα του Ρ. Τ. Ερντογάν δεν έλαβε υπόψη του το ότι οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες στην Τουρκία επιδεινώθηκαν απότομα τα τελευταία χρόνια και πολιτεύθηκε πάνω στις δάφνες της εποχής που η οικονομία κατέγραφε μεγάλους ρυθμούς μεγέθυνσης. Όμως, η ανεργία έχει ξεπεράσει το 20%, φτάνοντας και το 40% στη νοτιοανατολική, κατ' εξοχήν αγροτική, κουρδική περιοχή. Σε συνδυασμό με τις αυξήσεις τιμών, έχει οδηγήσει σε διόγκωση του χρέους των νοικοκυριών. Η καταναλωτική πίστη έχει εντεκαπλασιαστεί. Το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού κατέχει το 78% του πλούτου, η ανισότητα του εισοδήματος αυξήθηκε κατά 21% από το 2000 έως το 2014 (Credit Suisse’s Global Wealth Report 2014).

Είναι γεγονός ότι οι κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες μέσα στις οποίες ζει η πλειοψηφία του πληθυσμού δεν εκφράζονται πάντα άμεσα σε πολιτικό επίπεδο, όμως κανείς δεν αμφιβάλλει ότι τροφοδότησαν κινήματα όπως για το Πάρκο Γκεζί, τον Ιούνιο του 2013, μεγάλες απεργίες εργαζομένων σε κρατικές επιχειρήσεις που ιδιωτικοποιήθηκαν, οι οποίοι είχαν κατασκηνώσει επί εβδομάδες στην Άγκυρα, το 2011-12. Πριν από λίγες εβδομάδες, 20.000 μεταλλεργάτες διαφόρων αυτοκινητοβιομηχανιών απέργησαν παρά τη θέληση του συνδικάτου τους, Türk-Metall. Την 1η Ιουνίου, χιλιάδες γιατροί και επαγγελματίες της υγείας έκαναν 24ωρη απεργία στην Κωνσταντινούπολη. Η λαϊκή δυσαρέσκεια σε συνδυασμό με τις εντάσεις μέσα στις τουρκικές ελίτ έχουν δημιουργήσει μια σχεδόν εκρηκτική κατάσταση, η οποία βρήκε δίοδο και στο εκλογικό αποτέλεσμα.

Παράλληλα, σχολιαστές επισημαίνουν τις εσωτερικές πολιτικές επιπτώσεις της επιθετικής και μη συνεκτικής εξωτερικής πολιτικής του ΑΚΡ που δημιουργεί σύγχυση στην κοινή γνώμη όσον αφορά τη διεθνή θέση της χώρας, η οποία έχει βρεθεί στο επίκεντρο μιας σύρραξης που λίγο-πολύ έχει μεταφερθεί και εντός των συνόρων. [2]

Η χρηματοδότηση και εκπαίδευση των τζιχαντιστών της Συρίας έχουν πολλαπλασιαστικές συνέπειες στον τουρκικό πληθυσμό ιδίως της μεθορίου και ευρύτερες πολιτικές και κοινωνικές επιπτώσεις, καθώς περιπλέκουν, μεταξύ άλλων,  τη διαδικασία επίλυσης του κουρδικού προβλήματος. Δεν είναι τυχαίο που σε σχετική, πρόσφατη έρευνα η ενεργός ανάμειξη στη σύρραξη της Συρίας θεωρείται από την πλειοψηφία των ερωτηθέντων το μεγαλύτερο πρόβλημα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και η θέση των τριών κομμάτων της αντιπολίτευσης ότι δεν πρέπει να συνεχιστεί αυτή η πολιτική ασφαλώς έπαιξε ρόλο στο εκλογικό αποτέλεσμα.

__________________________________

[1] Τα αποτελέσματα έχουν ως εξής: Σύνολο ψηφοφόρων: 55 εκατομμύρια. Ψήφισαν 47,5, έγκυρες ψήφοι 46,1. Το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ έλαβε 40,87% (από 51% στις εκλογές του 2011) και 258 έδρες, το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα 24,95% και 132 έδρες, το Εθνικιστικό Κόμμα 16,29% και 81 έδρες, το (φιλοκουρδικό) Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών 13,12% και 80 έδρες. Το τελευταίο συμμετείχε πρώτη φορά σε εκλογές ως κόμμα με συνδυασμούς σε όλη την Τουρκία. Μέχρι τις φετινές εκλογές  συμμετείχε με ανεξάρτητους υποψηφίους για την εκλογή των οποίων δεν ίσχυε κάποιο όριο.

[2] Μια πρόσφατη έρευνα που διεξήγαγε το Πανεπιστήμιο Kadir Has, προκειμένου να διερευνήσει τη σχέση ανάμεσα στην εξωτερική πολιτική και τις πολιτικές επιλογές του πληθυσμού, έδειξε ότι η συριακή σύγκρουση θεωρείται το σημαντικότερο θέμα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, συγκεντρώνοντας το 20,3% -- αν και πολύ μειωμένο σε σχέση με το 2013 όταν το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 65,5%, πράγμα που σημαίνει ότι η κοινή γνώμη έχει εξοικειωθεί κατά κάποιο τρόπο με την πολεμική εμπλοκή. Επίσης η πρωταρχική ανησυχία εστιάζεται στο πρόβλημα των προσφύγων και όχι στον πόλεμο, με κυρίαρχη την άποψη να σταματήσει η χώρα να δέχεται Σύρους πρόσφυγες (51,3%) και να απελάσει αυτούς που ήδη έχουν εισέλθει  (36,3%).

Τα αποτελέσματα της έρευνας δείχνουν επίσης ότι το Ισραήλ και οι ΗΠΑ θεωρούνται οι μεγαλύτερες απειλές για την Τουρκία (42,6 και 35% αντίστοιχα), ενώ το 37,5% θεωρεί ότι η “Τουρκία δεν έχει φίλους”. Το ίδιο ποσοστό βλέπει ως φίλη χώρα το Αζερμπαϊτζάν, το ψευδοκράτος της Βόρειας Κύπρου (με 8,9%) και τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη (6%). Το 22% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι η Τουρκία πρέπει να βαδίσει μόνη στη διεθνή σκηνή, το 19,5% να συνεργαστεί με μουσουλμανικές χώρες, ενώ το 40% προτιμά τη συνεργασία με τουρκόφωνα κράτη, κυρίως με το Αζερμπαϊτζάν. Μόνο το 12,6% των ερωτηθέντων πρεσβεύει ότι η Τουρκία θα πρέπει να συνεργάζεται με τις ΗΠΑ στις διεθνείς υποθέσεις. Παρ' όλα αυτά, το 67% συνεχίζει να υποστηρίζει την ένταξη της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, ενώ το 42,4 (από 47,5% το 2013) επιθυμεί την ένταξη στην ΕΕ. Απ' αυτό το 42,4%, οι μισοί περίπου θεωρούν ότι δεν θα ενταχθεί ποτέ η Τουρκία στην ΕΕ λόγω θρησκείας και ταυτότητας, ενώ το 27,7% υποστηρίζει μια Τουρκική Ένωση έναντι του 4,9% που υποστηρίζει ως εναλλακτική λύση στην ΕΕ την ένταξη στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης.

Η γενική αντίληψη του τουρκικού κοινού όσον αφορά τις ΗΠΑ παραμένει πλήρως αρνητική. Το 51,7% τις χαρακτηρίζει “αναξιόπιστες”, “ιμπεριαλιστικές” και “εχθρό”. Μόνο το 20% βλέπει τις ΗΠΑ ως “στρατιωτικό σύμμαχο” και “φίλο”(MustafaAydin “Confusionaboutinternationalaffairs”, 4/6).

Πηγές: todayszaman.com, hurriyetdailynews.com, theguardian.com

*Πηγή: sxedio-b.gr

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Το στυγερό έγκλημα συνέβη στις 10 Ιουνίου 1944. Χτες συμπληρώθηκαν 71 χρόνια.Τα γεγονότα εκτυλίχτηκαν ως εξής:

Τα ναζιστικά στρατεύματα μπαίνουν στην κωμόπολη του Διστόμου και αποκλείουν τις εισόδους. Αρχίζουν τις έρευνες στα σπίτια αναζητώντας μαχητές του ΕΛΑΣ, χωρίς αποτέλεσμα. Οι κατοχικές δυνάμεις συγκεντρώνουν όλους τους κατοίκους, άντρες και γυναίκες, αρκετές μαζί με τα μωρά τους. Η σφαγή είναι ολοκληρωτική. Στη συνέχεια πυρπολούν τα σπίτια.

Το Δίστομο ξεκληρίζεται. Στα πτώματα, πάνω στα άψυχα κατακρεουργημένα κορμιά, έχει απομείνει αποτυπωμένη η ανείπωτη φρίκη.

Το ολοκαύτωμα του πυρπολημένου Διστόμου αποτελεί κορυφαίο τεκμήριο της κτηνωδίας του ναζισμού: 218 εκτελεσμένοι. Ανάμεσά τους 114 γυναίκες, 45 παιδιά και έφηβοι, 20 βρέφη...

Η πρωτοφανής θηριωδία καταγράφηκε στην έκθεση του Δ. Κιουσόπουλου (επικεφαλής της Υπηρεσίας Εγκλημάτων Πολέμου), απ΄ όπου και το παρακάτω συγκλονιστικό απόσπασμα:

«Εις το πέρασμα των αιώνων ουδέποτε η ανθρωπότης εδοκίμασε τοσαύτην θηριωδίαν. Το Δίστομο μεταβάλλεται σε κόλασιν. Κάθε περιγραφή είναι αδύνατον να αποδώσει την τραγωδίαν εκατοντάδων κατοίκων... Αξιωματικοί, υπαξιωματικοί, στρατιώτες διαμοιράζονται εις ομάδας. Περιέρχονται τας οικίας, ως λυσσαλέαι ύαιναι, αιμοβόροι τίγρεις, κανίβαλοι της ζούγκλας! Επιπίπτουν κατά των δυστυχών κατοίκων - αδιακρίτως φύλου, ηλικίας. Σφάζουσι, φονεύουσι, βιάζουσι γυναίκες. Ξεκοιλιάζουσι εγκύους, γέροντες, νέοι είναι θύματα της αιμοβόρου μανίας. Δε φείδονται ουδενός. Φονεύουσιν τον ιερέα Σωτήριο Ζήση, εξορύσσουσι ζώντος έτι τους οφθαλμούς. Αποκόπτουσιν την κεφαλήν του, ρίπτουσιν εις τον βόρβορον. Πυροβολούσι την παρισταμένην σύζυγόν του, που κρατούσε εις τας αγκάλας της, θηλάζουσαν το μονοετές θυγάτριόν της Μαργαρίταν! Σκορπούν τα μυαλά της παιδίσκης εις το πρόσωπον της μητρός, ήτις τραυματισθείσα πίπτει χαμαί λιπόθυμος. Εκληφθείσα ως νεκρά - σώζεται διά να καταστεί, εν παραφροσύνη. Περί τους 15 κατοίκους - ελπίζοντας εις την οικίαν του ιερέως την σωτηρίαν - εφονεύθησαν. Φονεύουσιν εντός της οικίας του, την οικογένεια του Κατσινήν - τον Δάσκαλο Καρούμαλον - την Μορωσίαν, σύζυγο Ι. Φιλίππου - σύρουν εκ της κρύπτης της, με σκοπόν διά να τη βιάσουν. Αλλ' ότε είδον ότι αύτη ήτο έγκυος, διά μαχαίρας διάνοιξαν την κοιλίαν της. Το δε εκχυθέν έμβρυον μετά λύσσης εποδοπάτησαν»...

Ο Παναγιώτης Περγαντάς, 22 χρόνων τότε, αφηγείται (η καταγραφή της μαρτυρίας έγινε από τον Στάθη Σταθά):

«Φτάνω σε απόσταση διακόσια μέτρα από τα πρώτα σπίτια. Το σπίτι της αδερφής μου Φρόσως ήταν στην άκρη. Ακούω μια γυναικεία φωνή να σκούζει, να οδύρεται, να θρηνολογεί. Ήταν η μάνα μου. Φτάνω τρέχοντας και τι να δω! Την αδερφή μου κομματιασμένη, βιασμένη, κατακρεουργημένη. Κατασκισμένα ρούχα και σάρκες είχαν γίνει ένα. Το αίμα έτρεχε από τα σκέλια της. Τα βυζιά της κατασφαγμένα, φέτες. Το πρόσωπό της παραμορφωμένο και σ' όλο το σώμα σημάδια άγριας πάλης. Δίπλα της σε μια κούνια το μικρό κορίτσι της τη Ζωή, εφτά μηνών, το είχαν ξεκοιλιάσει, του είχαν κόψει το λαιμό και κρέμονταν τα λαρύγγια του στο στήθος μπλεγμένα με τα βγαλμένα έντερα. Το αγόρι της(…) έτρεξε να κρυφτεί στο διπλανό σπίτι του Νταγιαλή. Οι εγκληματίες το κυνήγησαν και το εκτέλεσαν τινάζοντάς του τα μυαλά στον αέρα κάτω από τη σκάλα. Επίσης και το άλλο κορίτσι της ίδιας αδερφής μου, την Ελένη, εφτά χρονών, το έσφαξαν κι αυτό. Τέλος, ο πεθερός της αδερφής μου εκτελέστηκε μπροστά στη Δημαρχία μαζί με τον Θανάση Πανουργιά. Την επομένη το πρωί τους θάψαμε όλους σε ομαδικό τάφο μπροστά στην αυλή του σπιτιού τους».

Ο Δημήτρης Γατόπουλος, στο βιβλίο του «Ιστορία της Κατοχής», σημειώνει:

«Ιδού τώρα και τα επισημότερα στοιχεία της μεγάλης τραγωδίας, η έκθεσις του κατοχικού νομάρχου Βοιωτίας Ιωάννου, η έκθεσις του τότε νομάρχου Ιω. Γεωργόπουλου. Στην "έκθεσή" του στο υπουργείο Εσωτερικών σημειώνει και τα εξής. "Από δύο ημερών διανύω τας δραματικοτέρας της ζωής μου. Τα συμβαίνοντα εις την περιφέρειαν κατά τας δύο τραγικάς αυτάς ημέρας υπερβαίνουν και αυτήν τη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου και αυτούς τους σικελικούς εσπερινούς... Λυσσαλέα η αγριότης δεν εφείσθη ούτε των νηπίων, τα οποία άταφα έτι σφίγγονται σπασμωδικώς στοργικά εις τους άψυχους κόλπους των μητέρων"».

Ο Τάκης Λάππας, στο βιβλίο του «Η Σφαγή του Διστόμου - Χρονικό», γράφει:

«Οι μεθυσμένοι από το κακούργο πάθος τους, σπάζουν τις πόρτες των σπιτιών κι ορμάνε μέσα. Όποιον συναντάνε, τον σκοτώνουν. Άλλοι θερίζουν χωρίς διάκριση ψυχές μέσα στα κοντινά σπίτια κι άλλοι ξεχύνονται στις γειτονιές (…).Το αίμα απ' τα θύματα γίνεται αυλάκι και κυλάει προς τα σοκάκια. Γέροι και γριές πέφτουν απ' τα βόλια. Άνδρες κυλιώνται χάμω νεκροί μ' απανωτές θανατηφόρες πιστολιές, κι άλλους τους βάζουν στη σειρά και τους εκτελούνε. Γυναικόπαιδα σφάζονται κι αβάφτιστα βυζανιάρικα στραγγαλίζονται και λογχίζονται κι ύστερα ξεκοιλιάζονται... Μπροστά σε τέτοιο θέαμα κι οι θεατές ακόμα του Κολοσσαίου θα σκέπαζαν τα μάτια τους από φρίκη κι αυτός ο Ηρώδης ή ο Νέρωνας θα φρένιαζαν απ' το κακό τους, που ύστερα από τόσους αιώνες βρέθηκαν κτηνάνθρωποι σαν κι αυτούς, όχι μονάχα να τους μιμηθούνε, μα να τους ξεπεράσουν κιόλας (…) Σαν και τούτο το κακό άλλο δεν ξαναγίνηκε(...). Τα βρέφη μέσα στις κούνιες τους και στο βυζί της μάνας τους, οι γκαστρωμένες, οι γέροντες, οι γερόντισσες, οι μάνες με τα παιδιά στην αγκαλιά τους...».

Σε ειδική έκθεσή της η V ταξιαρχία του ΕΛΑΣ, καταγράφει:

«Σκότωσαν αδιάκριτα, γέρους, μωρά, εξαμηνίτικα, γριές, τα παιδιά του σχολείου (όλα στην αίθουσα του σχολείου) κι αυτόν τον παπά. Βρέθηκαν όλες σχεδόν οι γυναίκες σχισμένες με ξίφος ή μαχαίρι από τα γεννητικά τους όργανα μέχρι το στήθος, βρέθηκαν γυναίκες με κομμένους τους μαστούς, ξεκοιλιασμένες με τα παιδιά στην αγκαλιά τους, βρέθηκαν μικρά παιδιά σφαγμένα και ξεκοιλιασμένα και τα έντερα περασμένα στο λαιμό. Του παπά του κόψαν το κεφάλι και το είχαν πεταμένο μακριά από το πτώμα του. Ολόκληρες οικογένειες σφαγιάστηκαν... Ολα τα σπίτια ληστεύτηκαν... Πολλοί κάτοικοι τρελάθηκαν και υπάρχουνε πολλοί τραυματισμένοι...».

«Αι σφαγαί του Διστόμου και η καταστροφή του ωραίου τούτου υπερβαίνουν εις αγριότητα και εις απανθρωπίαν όλα τα απαίσια εγκλήματα των Γερμανών που διέπραξαν ούτοι εις την Ελλάδα», αναφέρει ο Δ. Μαγκριώτης στο βιβλίο του «Θυσίαι της Ελλάδος και εγκλήματα κατοχής 1941 – 1944».

Το ολοκαύτωμα του Διστόμου υπήρξε «μία από τις χειρότερες ωμότητες ολόκληρου του πολέμου», σημειώνει ο ιστορικός Mark Mazower («Στην Ελλάδα του Χίτλερ - Η εμπειρία της κατοχής»).

Την ίδια εικόνα μεταφέρει και ο επικεφαλής της αποστολής του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, ο Ελβετός George Wehrly, ο οποίος έκανε λόγο για «σκηνές φρίκης και σαδισμού...».

Το Δίστομο συμβολίζει με τον πιο ειδεχθή τρόπο τη «σχέση» του ναζισμού με την Ελλάδα. Είναι και η μόνη σχέση που μπορεί να έχει ο ναζισμός με την πατρίδα μας και με όλη την ανθρωπότητα. Αυτή είναι η κτηνωδία που εκπροσωπεί ο ναζισμός. Τότε, σήμερα και πάντα. Αυτές είναι οι «πατριωτικές» καταβολές των νεοναζιστικών αποβρασμάτων που μαγαρίζουν τον τόπο μας.

Γιατί, ως γνωστόν, στην πατρίδα μας, υπάρχουν θαυμαστές των «Ες –Ες»! Υπάρχουν οπαδοί και ιδεολογικοί απόγονοι εκείνων που μακέλεψαν το Δίστομο. Η «Χρυσή Αυγή» στο περιοδικό της (τεύχος 34, 1988, σ. 7) σε άρθρο υπό τον τίτλο «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ. ΣΥΝΟΨΗ ΤΩΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΘΕΣΕΩΝ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ» γράφει:

«Τα SS αποτέλεσαν τον πρώτο συνειδητό Ευρωπαϊκό Στρατό υπερασπιστή της Φυλής και του πολιτισμού της, υπήρξαν οι αριστείς του Αίματος και της Τιμής, οι φορείς του ηρωικού πνεύματος των ιπποτών και της Αρίας παραδόσεως. Τα SS περιέλαβαν στις τάξεις τους το εκλεκτότερο άνθος της Ευρωπαϊκής Νεολαίας όλων των εθνικοτήτων και είναι εκείνα που έδωσαν μέχρις εσχάτων τη μάχη του Πολιτισμού κατά της βαρβαρότητας, μάχη που την πλήρωσαν βαρύτερα από οιονδήποτε άλλον με ακριβό φόρο Αρίου Αίματος. Είναι γεγονός ότι τα SS υπήρξαν οι τελευταίοι υπερασπιστές της Ευρώπης που κατέρρεε και όταν οι άλλοι επρόδιδαν, αυτοί έπιπταν μέχρις ενός στον υπέρ όλων Αγώνα. Αυτή την ευγενή τάξη των μαχητών κατασυκοφάντησαν και διέβαλαν οι δημοκράτες και μπολσεβίκοι συστηματικά μετά το τέλος του πολέμου. Διότι γνώριζαν πως αν η αλήθεια πρόβαλε στο φως ο Εθνικοσοσιαλισμός θα ξανάνθιζε στην Ευρώπη».

Τι ήταν λοιπόν τα «Ες-Ες»; Τι ήταν αυτά τα τάγματα της φρίκης και του εξανδραποδισμού, αυτά τα ανθρωποειδή του ναζισμού που κατάσφαξαν το Δίστομο; Ήταν το «εκλεκτότερο άνθος» των «ιπποτών» και της «ευγενούς τάξης των μαχητών»! Ποιος τα λέει αυτά; Φυσικά η «Χρυσή Αυγή».

Ο Κασιδιάρης ποζάρει φορώντας την «πατριωτική» μπλούζα των «WAFFEN SS»…

Ο υμνητής του ναζισμού, ο φυρερίσκος της «Χρυσής Αυγής», ο Ν. Μιχαλολιάκος, στο βιβλίο του με τίτλο «Για μια μεγάλη Ελλάδα σε μια ελεύθερη Ευρώπη», ανάμεσα στα άλλα «πατριωτικά» που αναφέρει μιλά και για τα «WAFFEN SS».

Στη σελίδα 46 αυτού του ναζιστικού οχετού αναφέρεται:

«Ο Γερμανικός Εθνικοσοσιαλισμός και η Νέα Ευρώπη των WAFFEN SS ήταν ένα Μήνυμα Φωτεινό σε μία σκοτεινή εποχή, που πιστεύω πως ο ελληνισμός θα έπρεπε να έχει δεχτεί».

Ναι! Τις ορδές των στυγνών αυτών δολοφόνων, που κατάσφαξαν το Δίστομο, αυτές τις ορδές του ναζισμού είναι που ο Μιχαλολιάκος τις περιγράφει σαν... «Μήνυμα Φωτεινό» στην Ελλάδα και την Ευρώπη!

Ναι, ο Χίτλερ, αυτός είναι το ίνδαλμα «Χρυσής Αυγής». Σε αυτόν ορκίζονται οι χρυσαυγίτες και ο αρχηγός τους. Στον Χίτλερ. Σ’ αυτόν που δημιούργησε ανθρωποειδή όπως εκείνα που έσφαξαν το Δίστομο…

πηγη: enikos.gr

Tου ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΕΛΑΝΤΗ*

Η απάντηση στην «ύβριν» των δανειστών δεν μπορεί να είναι η «νέμεσις» των 47 σελίδων, που ξαναφέρνουν από το παράθυρο το μνημόνιο που βγάλαμε δήθεν από την πόρτα.

Η Γαλ­λία ως αστι­κό κρά­τος δέ­χθη­κε μέσα στο 19ο αιώνα δύο σκλη­ρές και τα­πει­νω­τι­κές ήττες. Στις 18 Ιου­νί­ου 1815, ο Να­πο­λέ­ων, που είχε απο­κα­τα­στή­σει την εξου­σία του στη Γαλ­λία γυρ­νώ­ντας από την αιχ­μα­λω­σία του στην Έλβα, και μετά από 100 μέρες δια­κυ­βέρ­νη­σης, νι­κή­θη­κε από τον ενω­μέ­νο στρα­τό των Βρε­τα­νών του δούκα του Γου­έ­λιγ­κτον και των Πρώ­σων του Μπλί­χερ, στο Βα­τερ­λό του Βελ­γί­ου στις 18 Ιου­νί­ου 1815. Η ήττα του Βα­τερ­λό υπήρ­ξε μια με­γά­λη στρα­τη­γι­κή ήττα και για τον επε­λαύ­νο­ντα φι­λε­λεύ­θε­ρο-δη­μο­κρα­τι­κό γαλ­λι­κό αστι­σμό της πε­ριό­δου 1792-1815 καθώς και για τη Γαλ­λία ως με­γά­λη πε­ρι­φε­ρεια­κή ηγε­μο­νι­κή δύ­να­μη στην Ευ­ρώ­πη. Ο μεν δη­μο­κρα­τι­κός αστι­σμός χρειά­σθη­κε πάνω από 50 χρό­νια για να απο­κα­τα­στα­θεί στη Γαλ­λία, η δε Γαλ­λία ως κρα­τι­κή δύ­να­μη υπο­βαθ­μί­στη­κε μέσα από τη Συν­θή­κη της Βιέν­νης του 1815 και με­τα­σχη­μα­τί­σθη­κε σε μια δευ­τε­ρεύ­ου­σα δύ­να­μη της Ιεράς Συμ­μα­χί­ας, η οποία λίγο αρ­γό­τε­ρα θα έστελ­νε στρα­τό για να κα­τα­στεί­λει μια ισπα­νι­κή δη­μο­κρα­τι­κή εξέ­γερ­ση.

Η Γαλ­λία θα χρεια­ζό­ταν πε­ρί­που σα­ρά­ντα χρό­νια για να αρ­χί­σει να ανε­βαί­νει και πάλι ση­μα­ντι­κά ως ευ­ρω­παϊ­κή πε­ρι­φε­ρεια­κή δύ­να­μη -με τον πό­λε­μο της Κρι­μαί­ας- και πάνω από πε­νή­ντα χρό­νια για να απο­κα­τα­στή­σει το ρόλο της ως δύ­να­μης στην Ευ­ρώ­πη και διε­θνώς με ηγε­μο­νι­κές αξιώ­σεις, που θα μπο­ρού­σε να δια­δε­χθεί τη βρε­τα­νι­κή ηγε­μο­νία ή έστω να συ­γκυ­βερ­νή­σει μαζί με αυτήν. Η ήττα του Βα­τερ­λό τε­λεί­ω­σε τη Γαλ­λία ορι­στι­κά ως κυ­ρί­αρ­χο της Ευ­ρώ­πης και με­τέ­θε­σε στο μακρό μέλ­λον όποια ηγε­μο­νι­κή της αξί­ω­ση. Ήταν μια μα­κρο­χρό­νια στρα­τη­γι­κή ήττα του γαλ­λι­κού επα­να­στα­τι­κού  αστι­σμού, ο οποί­ος, πέραν των άλλων τα­πει­νώ­σε­ων, χρειά­στη­κε να συ­γκυ­βερ­νή­σει με το στέμ­μα των Βουρ­βώ­νων για δε­κα­πέ­ντε χρό­νια και με τον οίκο της Ορ­λε­ά­νης για άλλα δε­κα­ο­κτώ. Ο Μπαλ­ζάκ μας έχει πα­ρου­σιά­σει λα­μπρά τις αντι­φά­σεις αυτής της «συ­γκα­τοί­κη­σης».

Η δεύ­τε­ρη ήττα, της Γαλ­λί­ας του Να­πο­λέ­ο­ντος Γ’ στο Σε­ντάν κατά τον γαλ­λο-πρω­σι­κό πό­λε­μο του 1870-1871 (την 1η Σε­πτεμ­βρί­ου 1870) ήταν, επί­σης, μια στρα­τη­γι­κή ήττα για τη Γαλ­λία. Στο Πα­ρί­σι και στην αί­θου­σα των Κα­τό­πτρων στις Βερ­σαλ­λί­ες, υπο­γρά­φη­κε η συν­θή­κη ει­ρή­νης, η οποία με­τέ­τρε­πε τη νι­κή­τρια Πρω­σία σε ενω­μέ­νη γερ­μα­νι­κή αυ­το­κρα­το­ρία (στο Β’ Ράιχ), και αφαι­ρού­σε από τη Γαλ­λία την Αλ­σα­τία και την Λω­ραί­νη προς τε­ρά­στια απο­γο­ή­τευ­ση του γαλ­λι­κού εθνι­κού συ­ναι­σθή­μα­τος. Η Κομ­μού­να και ο Εμ­φύ­λιος Πό­λε­μος στην Γαλ­λία, η με­τα­τρο­πή του εθνι­κού πο­λέ­μου σε εμ­φύ­λιο, ήταν η με­γά­λη συ­νέ­πεια της δεύ­τε­ρης αυτής ήττας, όπως το πε­ριέ­γρα­ψαν πα­νέ­μορ­φα οι Μαρξ και Έν­γκελς. Όμως, αυτή η επί­σης στρα­τη­γι­κή ήττα δεν ήταν τόσο βα­ρύ­νου­σα για το γαλ­λι­κό αστι­σμό. Συ­νέ­τρι­ψε την Κομ­μού­να, εγκοί­τω­σε το δη­μο­κρα­τι­κό κί­νη­μα σε αυ­στη­ρά αστι­κά πλαί­σια (θα περ­νού­σαν αρ­κε­τά χρό­νια για να ξα­να­εμ­φα­νι­στεί ένα πιο με­τριο­πα­θές ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα στα πρό­σω­πα των Ζορές και Γκεσντ), απο­κα­τέ­στη­σε την αποι­κια­κή και ευ­ρω­παϊ­κή πε­ρι­φε­ρεια­κή δύ­να­μη της Γαλ­λί­ας μέσα σε δέκα με δε­κα­πέ­ντε χρό­νια και έφτα­σε στα όρια ενός αγ­γλο-γαλ­λι­κού πο­λέ­μου με το επει­σό­διο της Φα­σό­ντα στις πηγές του Νεί­λου το 1894, προ­τού στρα­φεί στην Entente και στην ανά­σχε­ση της γερ­μα­νι­κής ισχύ­ος. Η ήττα του Σε­ντάν ήταν, επί­σης, μια στρα­τη­γι­κή ήττα για την Γαλ­λία, αλλά οι συ­νέ­πειές της ήταν πιο βρα­χυ­πρό­θε­σμες και πιο πε­ριο­ρι­σμέ­νες και της δό­θη­κε η δυ­να­τό­τη­τα να τη δια­χει­ρι­στεί πιο σύ­ντο­μα πολύ ικα­νο­ποι­η­τι­κό­τε­ρα από ό,τι την ήττα του Βα­τερ­λό.

Όποια προς το πα­ρα­πά­νω πα­ρά­δειγ­μα, η ήττα που θα υπο­στεί η ελ­λη­νι­κή Αρι­στε­ρά, αν υπάρ­ξει μια συμ­φω­νία πάνω στο σχέ­διο των δα­νει­στών ή πάνω στο σχέ­διο του «κοι­νού τόπου δα­νει­στών-κυ­βέρ­νη­σης» που πα­ρου­σί­α­σε τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση, θα είναι στρα­τη­γι­κή για τους ερ­γα­ζό­με­νους και τη χώρα ούτως ή άλλως, σε κάθε μια από τις δυο εναλ­λα­κτι­κές προ­τά­σεις. Και οι δύο συμ­φω­νί­ες έρ­χο­νται «για να κά­νουν το ίδιο κακό στη Συρία», όπως θα έλεγε και ο Αλε­ξαν­δρι­νός με­γά­λος ποι­η­τής.

Και τα δύο σχέ­δια συμ­φω­νί­ας είναι δια­τυ­πω­μέ­να -δυ­στυ­χώς- στη διε­θνή γλώσ­σα του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, των πα­γκό­σμιων κα­πι­τα­λι­στι­κών ορ­γα­νι­σμών και της πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης («καλές πρα­κτι­κές», «βέλ­τι­στα πρό­τυ­πα της Ε.Ε.», «συν­δρο­μή του ΟΟΣΑ» και πολλά άλλα). Και τα δύο σχέ­δια συμ­φω­νί­ας -το ένα σε πέντε σε­λί­δες στα αγ­γλι­κά και το άλλο σε 47, επί­σης, σχε­τι­κά κα­κο­γραμ­μέ­νες στα αγ­γλι­κά, σε­λί­δες- εκ­κι­νούν από την υπό­θε­ση ερ­γα­σί­ας ότι η κα­πι­τα­λι­στι­κή ανα­διάρ­θρω­ση πρέ­πει να προ­χω­ρή­σει στην Ελ­λά­δα σε συμ­φω­νία με τους δα­νει­στές και την τρόι­κα και ότι το ακραίο νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο «τρέ­χον πρό­γραμ­μα» πρέ­πει να συ­νε­χι­στεί και να ολο­κλη­ρω­θεί. Το σχέ­διο των δα­νει­στών θε­ω­ρεί ότι αυτό πρέ­πει να γίνει σκλη­ρά, πολύ βίαια και γρή­γο­ρα (με κα­τάρ­γη­ση του ΕΚΑΣ, μεί­ω­ση άμεσα των επι­κου­ρι­κών συ­ντά­ξε­ων, ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση και της ΔΕΗ-ΑΔΜΗΕ, τε­ρά­στια αύ­ξη­ση της φο­ρο­μπη­ξί­ας και της έμ­με­σης φο­ρο­λο­γί­ας κατά των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των μι­κρο­α­στι­κών στρω­μά­των κ.ά.) και το σχέ­διο της κυ­βέρ­νη­σης ότι αυτό πρέ­πει να επι­βρα­δυν­θεί αλλά πά­ντως να συ­νε­χι­στείαπο­φα­σι­στι­κά - η εμ­μο­νή στην τε­ρά­στια λίστα ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων, η οποία είναι προ­σβλη­τι­κή/υπο­τι­μη­τι­κή και εγκα­τα­λει­πτι­κή για τα κοι­νω­νι­κά κι­νή­μα­τα στο Ελ­λη­νι­κό, τις Σκου­ριές, για τα πε­ρι­φε­ρεια­κά αε­ρο­δρό­μια, για τον ΟΛΠ και τα λι­μά­νια κ.ά. και ανοί­γει την όρεξη και για την ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση της ΔΕΗ, η εμ­μο­νή στη μη κα­τάρ­γη­ση της ρή­τρας μη­δε­νι­κού ελ­λείμ­μα­τος, η με­τά­θε­ση στο μέλ­λον των 751 ευρώ ως κα­τώ­τα­του μι­σθού, η εγκα­τά­λει­ψη της 13ης σύ­ντα­ξης,  η μη κα­τάρ­γη­ση του ΕΝΦΙΑ, η κα­τάρ­γη­ση των δήθεν «κακών» συλ­λή­βδην πρό­ω­ρων συ­ντά­ξε­ων, η ει­σα­γω­γή και πάλι του Κώ­δι­κα Πο­λι­τι­κής Δι­κο­νο­μί­ας του κ. Χα­μη­λο­θώ­ρη και της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας  για τα προ­νό­μια των τρα­πε­ζών στον πλει­στη­ρια­σμό ακι­νή­των, που τρο­φο­δό­τη­σε έναν με­γά­λο αγώνα των δι­κη­γό­ρων τον 12.2014,  η «απε­λευ­θέ­ρω­ση» των δήθεν προ­νο­μιού­χων ελευ­θέ­ρων επαγ­γελ­μά­των κατά τα «ου­κά­ζια» του ΟΟΣΑ, είναι εν­δει­κτι­κές μιας λο­γι­κής που θέλει τα μνη­μό­νια να φεύ­γουν «μέ­νο­ντας». Η απά­ντη­ση στην «ύβριν» των δα­νει­στών δεν μπο­ρεί να είναι η «νέ­με­σις» των 47 σε­λί­δων, που ξα­να­φέρ­νουν από το πα­ρά­θυ­ρο το μνη­μό­νιο που βγά­λα­με δήθεν από την πόρτα.

Όπως είχε επι­ση­μά­νει από το Φλε­βά­ρη η Αρι­στε­ρή Πλατ­φόρ­μα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, η συμ­φω­νία της 20ής Φλε­βά­ρη ήταν μια μο­νο­με­ρώς και από­λυ­τα αρ­νη­τι­κή για την Ελ­λά­δα συμ­φω­νία, η οποία οδη­γεί τώρα στη στρα­τη­γι­κή υπο­χώ­ρη­ση του σχε­δί­ου της κυ­βέρ­νη­σης των 47 σε­λί­δων και κα­τα­λή­γει σε μια ισορ­ρο­πία απο­λύ­τως αρ­νη­τι­κή για το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα στην Ελ­λά­δα και την Ευ­ρώ­πη αλλά και για τα απο­λύ­τως ση­μα­ντι­κά κι­νή­μα­τα προ­ά­σπι­σης του κοι­νω­νι­κού κρά­τους, της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας, των κοι­νω­φε­λών αγα­θών και του φυ­σι­κού και αρ­χαιο­λο­γι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος και κατά των διεκ­δι­κή­σε­ων «κα­τα­πά­τη­σης» και ιδιο­ποί­η­σης αυτών των δη­μο­σί­ων αγα­θών από τους με­γά­λους μο­νο­πω­λια­κούς ομί­λους, ντό­πιους και ξέ­νους.

Ακόμη και αν δεν υιο­θε­τη­θούν οι από­λυ­τες  ακρό­τη­τες των δα­νει­στών και η «ρήξη» μέσα στην μπα­νιέ­ρα οδη­γή­σει στο «δικό μας σχέ­διο» πάνω κάτω, η αρι­στε­ρά στην Ευ­ρώ­πη και διε­θνώς θα δε­χτεί ένα πολύ με­γά­λο πο­λι­τι­κό, ψυ­χο­λο­γι­κό και ηθικό χτύ­πη­μα. Ακόμη και αν αυτό δεν είναι ακρι­βώς ένα νέο «1989», όπως θα συμ­βεί αν νι­κή­σουν οι δα­νει­στές, θα μοιά­ζει πολύ με αυτό και θα συ­γκλί­νει ση­μα­ντι­κά προς μια τέ­τοια κα­τεύ­θυν­ση. Κα­νέ­να όρ­γα­νο ή σώμα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν μπο­ρεί και δεν πρέ­πει να νο­μι­μο­ποι­ή­σει το ένα ή το άλλο εν­δε­χό­με­νο.

Το αν θα πάμε σε μια στρα­τη­γι­κή ήττα απο­λύ­τως συ­ντρι­πτι­κή και ανέκ­κλη­τη για πάρα πολύ καιρό (όπως το Βα­τερ­λό) ή σε μια στρα­τη­γι­κή ήττα πι­θα­νόν στο μέλ­λον ανα­τά­ξι­μη ή αντι­στρε­πτή  (όπως το Σε­ντάν), είναι σή­με­ρα ένα ση­μα­ντι­κό αλλά σε τε­λι­κή ανά­λυ­ση δευ­τε­ρεύ­ον ζή­τη­μα για τη μα­χό­με­νη Αρι­στε­ρά στην Ελ­λά­δα και την Ευ­ρώ­πη αλλά και διε­θνώς. Η δια­φο­ρο­ποί­η­ση με­τα­ξύ αυτών των δύο κακών εναλ­λα­κτι­κών ίσως απα­σχο­λή­σει κά­ποιες υπο­ση­μειώ­σεις των ιστο­ρι­κών ανα­λυ­τών του 21ου αιώνα και επε­ξη­γη­τών γιατί η Αρι­στε­ρά έχασε όχι μόνο στον 20ό αλλά και στον 21ο αιώνα. Αυτό που θα συμ­βεί και στις δύο πε­ρι­πτώ­σεις, όμως, αν δε­χθού­με την ήττα αυτού ή του άλλου «δρό­μου», είναι εξαι­ρε­τι­κά βαρύ και κα­τα­θλι­πτι­κό και θα πρέ­πει να επε­ξη­γη­θεί από τώρα κα­θα­ρά στους βα­σι­κούς policy-makers της ελ­λη­νι­κής κυ­βερ­νη­τι­κής πλευ­ράς και της δια­πραγ­μά­τευ­σης. Πρό­κει­ται, απλώς, για τα ακό­λου­θα τρία ση­μεία:

1. Το βα­σι­κό ερώ­τη­μα αυτή τη στιγ­μή δεν είναι το δί­λημ­μα «με­ταρ­ρύθ­μι­ση ή επα­νά­στα­ση», όπως κά­ποιοι κί­βδη­λα υπο­στη­ρί­ζουν, αλλά το αν μπο­ρεί να προ­χω­ρή­σει άμεσα ένα φι­λερ­γα­τι­κό και φι­λο­λαϊ­κό με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κό πρό­γραμ­μα μέσα στην Ε.Ε. και μέσα στο διε­θνές κα­πι­τα­λι­στι­κό πλέγ­μα και μά­λι­στα χωρίς τις ανα­γκαί­ες ρή­ξεις με αυτό το πλέγ­μα, όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται, δυ­στυ­χώς, από την κυ­βέρ­νη­ση. Το ότι η πρό­ο­δος αυτού του προ­γράμ­μα­τος, ανα­γκα­στι­κά με ρή­ξεις με αυτό το πλέγ­μα, θα άνοι­γε ένα πεδίο συ­νο­λι­κό­τε­ρων ρή­ξε­ων με το κε­φά­λαιο και τον ιμπε­ρια­λι­σμό, έχει προει­πω­θεί από καιρό και είναι ορθό. Το ότι αυτό το άνευ ρή­ξε­ων προ­χώ­ρη­μα του προ­γράμ­μα­τος  προ­κύ­πτει στην ουσία ανέ­φι­κτο ή σχε­δόν ανέ­φι­κτο μέσα σε αυτά τα πλαί­σια, όπως κα­τα­δει­κνύ­ει και η αρ­νη­τι­κή τροπή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ αλλά και της δια­πραγ­μά­τευ­σης, πρέ­πει να μας προ­βλη­μα­τί­σει τόσο για το αν ο δη­μο­κρα­τι­κός δρό­μος προς το σο­σια­λι­σμό είναι όντως εφι­κτός όσο και για το αν ο δη­μο­κρα­τι­κός δρό­μος ή το με­τα­βα­τι­κό πρό­γραμ­μα μπο­ρεί, όντως, να ξε­κι­νή­σει καν ή να προ­χω­ρή­σει σαν ει­ρη­νι­κός δρό­μος, δη­λα­δή σαν δρό­μος των συ­νε­χών συμ­βι­βα­σμών.

Αν το με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κό πρό­γραμ­μα κα­τα­στεί εξαρ­χής ανέ­φι­κτο, αυτό πρέ­πει να οδη­γή­σει και σε ανα­θε­ω­ρή­σεις στο θε­ω­ρη­τι­κό επί­πε­δο όχι σε πιο συ­ντη­ρη­τι­κή αλλά σε πιο ρι­ζο­σπα­στι­κή κα­τεύ­θυν­ση. Δεν μι­λά­με για κά­ποιο φε­τι­χι­σμό της βίας από μέ­ρους μας αλλά για την τε­ρά­στια υλική και συμ­βο­λι­κή βία που ασκεί τώρα το κε­φά­λαιο πάνω μας, ακόμη και δια­περ­νώ­ντας την ίδια την Αρι­στε­ρά. Αυτή η βία θα βρει μοι­ραία κά­ποια απά­ντη­ση. «Όταν το άδικο γί­νε­ται νόμος, η αντί­στα­ση γί­νε­ται κα­θή­κον». Αν αυτή η απά­ντη­ση δεν πε­ρά­σει μέσα από τη μα­ζι­κή τα­ξι­κή πο­λι­τι­κή της Αρι­στε­ράς και των κοι­νω­νι­κών κι­νη­μά­των, θα οδη­γή­σει σε άπει­ρα φαι­νό­με­να μη­δε­νι­στι­κής βίας, φαι­νό­με­να κα­τάρ­ρευ­σης του δυ­τι­κού πο­λι­τι­σμού, όπου το ήδη δυ­τι­κο­γε­νές ISIS θα βρει πολλά ευ­ρω­παϊ­κά αντί­στοι­χά του. Όσοι αναι­ρούν τη δυ­να­τό­τη­τα μιας ανα­δια­νε­μη­τι­κής αρι­στε­ρής με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κής κα­ταρ­χήν προ­σπά­θειας, θα τρί­βουν τα μάτια τους όταν θα θε­ρί­σουν αυτά που έσπει­ραν.

2. Η κοι­νω­νι­κή πα­θη­τι­κο­ποί­η­ση και η πλή­ρης πια «ανά­θε­ση» είναι και τα­ξι­κά αλλά και εθνι­κά (από τη σκο­πιά της εθνι­κής κυ­ριαρ­χί­ας και του αντι­ι­μπε­ρια­λι­σμού) απο­λύ­τως κα­τα­στρο­φι­κή και απα­ρά­δε­κτη. Η αλ­λη­λο­τρο­φο­δό­τη­ση ανά­με­σα στη σχε­τι­κή πα­θη­τι­κο­ποί­η­ση της κοι­νω­νί­ας και στη με­τα­τό­πι­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ σε με­τριο­πα­θή κα­τεύ­θυν­ση και σε αρ­χη­γο­κε­ντρι­κή δομή με­τα­ξύ 2012-2015 συ­νι­στούν ένα κα­τα­στρο­φι­κό κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κό  πλέγ­μα, που πρέ­πει να το αντι­πα­λέ­ψου­με τώ­ρα-άμε­σα. Αν αυτό δεν ανα­τα­χθεί σύ­ντο­μα, η συ­ζή­τη­ση περί «κυ­βέρ­νη­σης της Αρι­στε­ράς» θα γίνει ένα τε­λεί­ως κα­κό­γου­στο ανέκ­δο­το και η «δεύ­τε­ρη φορά σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία», εν­σω­μα­τώ­νο­ντας στη δια­κυ­βέρ­νη­ση μυ­ριά­δες δια­πλε­κό­με­νους ή νε­ο­δια­πλε­κό­με­νους, που συ­γκρο­τούν στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα τη «συ­νέ­χεια του νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου αστι­κού κρά­τους», θα κάνει το πεί­ρα­μα του 1981 να φα­ντά­ζει απεί­ρως οξύ­τε­ρο πο­λι­τι­κά, ανα­τρε­πτι­κό­τε­ρο και ρι­ζο­σπα­στι­κό­τε­ρο από το πεί­ρα­μα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Ας θυ­μη­θού­με εδώ ότι το ΠΑΣΟΚ της α’ τε­τρα­ε­τί­ας δεν δια­πραγ­μα­τευό­ταν ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις και μειώ­σεις συ­ντά­ξε­ων αλλά α) έφτια­ξε το ΕΣΥ, β) εκ­δη­μο­κρά­τι­σε τα ΑΕΙ, γ) έφτια­ξε κάτω και από την πίεση του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος έναν από τους πιο δη­μο­κρα­τι­κούς ερ­γα­σια­κούς νό­μους στην Ευ­ρώ­πη,  δ) έσπα­σε το τα­μπού του απο­κλει­σμού της Αρι­στε­ράς και της εθνι­κής αντί­στα­σης από την δη­μό­σια ζωή και ε) ενί­σχυ­σε εντός του ατλα­ντι­σμού μια πιο ανε­ξάρ­τη­τη ελ­λη­νι­κή εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή, που, πά­ντως, δεν άνοι­ξε και νέες βά­σεις στην Ελ­λά­δα. Εντά­ξει, ας μην κά­νου­με την «επα­νά­στα­ση» τώρα, αλλά ας εφαρ­μό­σου­με έστω ένα ανά­λο­γο για την εποχή μας με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κό πρό­γραμ­μα σε αντι­πλου­το­κρα­τι­κή και ανα­δια­νε­μη­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση, όπως ήταν αυτό του συ­νε­δρί­ου του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και λι­γό­τε­ρο της ΔΕΘ. Αλ­λιώς, αν αυτό δεν είναι τε­λι­κά εφι­κτό, αν ο συ­σχε­τι­σμός δεν είναι ώρι­μος, ας  αφή­σου­με τε­λι­κά την δια­κυ­βέρ­νη­ση σε αυ­τούς που τους ανα­λο­γεί η «κοι­νω­νι­κή κα­τα­στρο­φή» και ας μη βά­ψου­με τα χέρια της Αρι­στε­ράς με αίμα και λάσπη.

3 . Ακόμη και σε αυτήν την ακραία πε­ρί­πτω­ση, το αί­τη­μα για το σο­σια­λι­σμό, τον αντι­κα­πι­τα­λι­σμό και τον κομ­μου­νι­σμό του 21ου αιώνα πρέ­πει να πα­ρα­μεί­νει ιδε­ο­λο­γι­κά, πο­λι­τι­κά και ορ­γα­νω­τι­κά ενερ­γό και ανοι­χτό. Όπως υπήρ­ξε κομ­μου­νι­στι­κή Αρι­στε­ρά πριν από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, μπο­ρεί να υπάρ­ξει και μετά από αυτόν, αν τα πράγ­μα­τα πάνε όντως άσχη­μα. Η επι­στρο­φή στην τα­ξι­κό­τη­τα και την τα­ξι­κή πάλη των υπο­τε­λών τά­ξε­ων, στη σύν­θε­τη ερ­γα­τι­κή ταυ­το­τι­κή κοι­νό­τη­τα του σή­με­ρα, στη σύν­θε­ση της ισό­τη­τας και της ελευ­θε­ρί­ας μέσα από τη συ­νά­ντη­ση της με­γά­λης αν και πο­λύ­μορ­φης ερ­γα­τι­κής κοι­νό­τη­τας με άλλες υπο­τε­λείς τά­ξεις, με άλλες απο­κλειό­με­νες ταυ­τό­τη­τες και ομά­δες με έναν δη­μο­κρα­τι­κό, μη με­τα­μο­ντέρ­νο/απο­συν­θε­τι­κό τρόπο, η επι­στρο­φή στο αί­τη­μα για μια ρι­ζο­σπα­στι­κή δη­μο­κρα­τία εκεί όπου ακόμη και η τυ­πι­κή/κοι­νο­βου­λευ­τι­κή δη­μο­κρα­τία μάς αφή­νει ορι­στι­κά γεια και κα­θί­στα­ται το Πλή­ρες Θέαμα με την ντε­μπο­ρι­κή έν­νοια, η αμ­φι­σβή­τη­ση-απόρ­ρι­ψη της επαγ­γελ­μα­τι­κής πο­λι­τι­κής και των με­γά­λων και μι­κρών γρα­φειο­κρα­τιών, συμ­βα­τι­κών ή μη συμ­βα­τι­κών, θα είναι τα υλικά μας μέσα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ή μετά τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Ας μη φο­βη­θού­με να ασχο­λη­θού­με σο­βα­ρά με αυτά, να ξα­να­σκε­φτού­με και να ξα­να­δρά­σου­με. Το μέλ­λον ανή­κει σε εμάς, στους αγω­νι­στές και τις αγω­νί­στριες του σύγ­χρο­νου κομ­μου­νι­σμού. Ό,τι και να γίνει, δεν θα μας νι­κή­σουν !

* Ο Δημήτρης Μπελαντής είναι μέλος της Κ.Ε του ΣΥΡΙΖΑ

Πηγή: www.rproject.gr

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ*

Το πρώτο σοκ της προηγούμενης εβδομάδας προήλθε από τους δανειστές. Οι προτάσεις που περιλαμβάνονταν στο πεντασέλιδο κείμενό τους (εδώ μπορείτε να τις διαβάσετε) δικαίως έκαναν ακόμη και τους υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ να φρίξουν, καθώς ανέτρεπαν κάθε κεκτημένο των διαπραγματεύσεων: από την υποβολή συμπληρωματικού προϋπολογισμού που θα περιλαμβάνει στόχο πρωτογενούς πλεονάσματος 1, 2, 3 και 3,5% του ΑΕΠ για τα έτη 2015, 2016, 2017 και 2018, μέχρι τον ΦΠΑ του 23%, όπου θα ενταχθούν όλα σχεδόν τα είδη πλην τροφίμων, φαρμάκων και ξενοδοχείων που θα φορολογούνται με 11% και την επαναφορά των δύο εργαλειοθηκών του ΟΟΣΑ, όλες οι προτάσεις τους πρόδιδαν διάθεση ρεβανσισμού και παντελούς αδιαφορίας για το εκλογικό αποτέλεσμα της 25^ης Ιανουαρίου. Νέα πολιτικά ήθη επίσης εγκαινίασε κι η παντελώς εξωθεσμική 5μερής που συνεδρίασε στο Βερολίνο, παρουσία Μέρκελ, Ολάντ, Λαγκάρντ, Ντράγκι και Γιουνκέρ, παραπέμποντας στο πάλαι ποτέ διευθυντήριο.

Αν όμως δεν έκαναν τις απανωτές εκπλήξεις οι δανειστές τότε σίγουρα το σοκ της εβδομάδας θα είχε προέλθει από την ελληνική κυβέρνηση και τις προτάσεις που κατέθεσε στους δανειστές, στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων. Πρόκειται για ένα νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα, που θα μπορούσαν κάλλιστα να είχαν προτείνει κι όλες οι προηγούμενες Μνημονιακές κυβερνήσεις! (Εδώ μπορείτε να το διαβάσετε).

Στο πρόγραμμα των 47 σελίδων που περιέχει μέτρα προς εφαρμογή από τον Ιούλιο του 2015 μέχρι τον Μάρτιο του 2016, μεταξύ άλλων θετικών όπως φόρος πολυτελείας ή έσοδα από τηλεοπτικές άδειες, περιλαμβάνονται: Πρώτο, πρωτογενή πλεονάσματα, που απέχουν ελάχιστα από τις προτάσεις των δανειστών: 0,6% για το 2015, 1,5% για το 2016, 2,5% για το 2017, και 3,5% για κάθε χρόνο μέχρι το 2022 αρχής γενομένης από το 2018. Δεύτερο, μονιμοποίηση της εισφοράς αλληλεγγύης. Τρίτο, μαζικό ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας απ’ το οποίο αναμένεται να εισπραχθούν το τρέχον και το επόμενο έτος 3,18 δισ. ευρώ. Τέταρτο, «ανεξαρτητοποίηση» της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων, κατ’ εντολή των πιστωτών ώστε να υπάγεται κατ’ ευθείαν στους «θεσμούς». Πέμπτο, περαιτέρω συγχώνευση των ασφαλιστικών ταμείων σε τρία. Εξέλιξη που προοιωνίζεται περικοπές παροχών. Έκτο, την επαναφορά της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος από το 2017 «και σε κάθε περίπτωση μέχρι να εγκαθιδρυθεί το νέο συνταξιοδοτικό σύστημα στη χώρα» (σελ. 13). Επομένως μόνο για δύο χρόνια, το 2015 και το 2016 προτίθεται η κυβέρνηση να μην εφαρμόσει την ρήτρα μηδενικού ελλείμματος. Έβδομο, σταδιακή ακύρωση των ευνοϊκών διατάξεων για πρόωρη συνταξιοδότηση, μέσω της προσθήκης ενός εξαμήνου το χρόνο στις σχετικές προβλέψεις. Όγδοο, απελευθέρωση επαγγελμάτων στην βάση των οδηγιών που περιλαμβάνονται στις δύο εργαλειοθήκες του ΟΟΣΑ. Ένατο, αξιολόγηση του προσωπικού στο δημόσιο. Δέκατο, απελευθέρωση, δηλαδή ιδιωτικοποίηση της αγοράς φυσικού αερίου και επίσης επανεξέταση κι επανασχεδιασμό της υφιστάμενης αγοράς παροχής ηλεκτρισμού. Ενδέκατο, προσωρινή (κι όχι μόνιμη) αναστολή των πλειστηριασμών κατοικιών εάν η αξία της δεν υπερβαίνει τα 200.000 ευρώ, κ.α.

ΕΥΦΑΝΤΑΣΤΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΓΙΑ ΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΣΤΟ 93% ΤΟΥ ΑΕΠ ΤΟ 2020 ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΓΡΑΦΗ…

Πρόκειται για μέτρα που μονιμοποιούν τις αντιδραστικές αλλαγές της προηγούμενης πενταετίας και σε ορισμένα θέματα πχ ασφαλιστικό τις βαθαίνουν και γι’ αυτό φυσικά η κυβέρνηση προσπάθησε να μείνουν ασχολίαστα στο εσωτερικό και ούτε καν τα μετάφρασε…

Υπάρχουν ωστόσο και χειρότερα, όπως οι προτάσεις για το δημόσιο χρέος. Το κείμενο εργασίας που εξέδωσε η κυβέρνηση (εδώ μπορείτε να το διαβάσετε), με την μορφή άτυπης ενημέρωσης (νον πέιπερ) και υπό τον τίτλο «Τελειώνοντας την ελληνική κρίση – διαχείριση του χρέους και μεγέθυνση μέσω επενδύσεων», σηματοδοτεί την οριστική ακύρωση κάθε προοπτικής διαγραφής του δημόσιου χρέους, ακόμη και του 5% που έλεγε ο Γ. Σταθάκης.

Πρόκειται για ένα ευφάνταστο σενάριο που ξεχειλίζει από ευσεβείς πόθους, συγκρινόμενο στους αυθαίρετους ισχυρισμούς που περιλαμβάνει με την μελέτη βιωσιμότητας του χρέους που περιείχε η έκθεση του ΔΝΤ του Μαΐου του 2014 κι η οποία κατέληγε ότι το 2022 το δημόσιο χρέος μπορεί να έχει μειωθεί στο 117,2%. Η τωρινή ανάλυση βιωσιμότητας είναι ακόμη πιο φιλόδοξη: καταλήγει ότι το δημόσιο χρέος μπορεί να μειωθεί στο 93% του ΑΕΠ το 2020 και στο 60% μέχρι το 2030, χωρίς μάλιστα να έχει διαγραφεί ούτε 1 ευρώ δημόσιου χρέους!

Οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες το χρέος μπορεί να μειωθεί τόσο γρήγορα περιλαμβάνουν 3 πολιτικές. Με βάση την πρώτη η Ελλάδα παίρνει ένα νέο δάνειο από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM), χωρίς να συνοδεύεται από όρους, με το οποίο αγοράζει τα ομόλογα αξίας 27 δισ. ευρώ που διατηρεί στο χαρτοφυλάκιό της η ΕΚΤ. Το όφελος απ’ αυτή την μεταβίβαση είναι πως μεταθέτει στο μακρινό μέλλον την αποπληρωμή του νέου δανείου, μετατρέπει δηλαδή ένα βραχυχρόνιο δανεισμό σε μακροχρόνιο κι επίσης πληρούνται πλέον οι όροι για να ενταχθεί η Ελλάδα στο Πρόγραμμα Νομισματικής Χαλάρωσης του Ντράγκι, καθώς τα ελληνικά ομόλογα που θα διατηρεί στο χαρτοφυλάκιό της η ΕΚΤ θα είναι κάτω του ορίου του 1/3 όσων κυκλοφορούν. Η δεύτερη πολιτική περιλαμβάνει την αξιοποίηση των κερδών της ΕΚΤ, γύρω στα 9 δισ. ευρώ, λόγω της αγοράς των ομολόγων σε τιμές πολύ χαμηλότερης από την ονομαστική τους, για να ξεχρεωθεί μέρος των οφειλόμενων στο ΔΝΤ, που ανέρχονται στα 19,96 δισ. ευρώ. Το υπόλοιπο χρέος στο ΔΝΤ (γύρω στα 11 δισ. ευρώ) αποπληρώνεται μέσω της επιστροφής στις αγορές και με τις δόσεις του ΔΝΤ. Η τρίτη πολιτική περιλαμβάνει την επιμήκυνση και την αναδιάρθρωση των χρεών στους ευρωπαίους της πρώτης (διμερή δάνεια) και δεύτερης (ΕΤΧΣ) δανειακής σύμβασης, μέσω της έκδοσης διηνεκών ομολόγων (με επιτόκιο 2%-2,5%) και άλλων ομολόγων με ρήτρα ανάπτυξης. Να σημειωθεί πως και το 2012 στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους με το PSI εκδόθηκαν ομόλογα με ρήτρα ανάπτυξης. Δεν αποτελεί επομένως κάποια ριζοσπαστική πρόταση. Υποστηρικτικά στις παραπάνω προτάσεις προτείνεται να λειτουργήσουν δύο ακόμη, που περιλαμβάνουν κατ’ αρχήν ένα ειδικό επενδυτικό πρόγραμμα για την Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων κι επίσης ένα «όχημα» αποτελεσματικής διαχείρισης των μη εξυπηρετούμενων δανείων, που παραπέμπει σε «κακή τράπεζα», χωρίς όμως να περιγράφεται έτσι. Κοινό χαρακτηριστικό όλων των παραπάνω προτάσεων είναι πως «δεν προκαλούν κόστος στους πιστωτές της Ελλάδας», όπως αναφέρεται στο τέλος κάθε πρότασης. Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας δηλαδή αναγνωρίζεται κι η κυβέρνηση το αποπληρώνει «πλήρως κι εγκαίρως». Ενώ, για μια ακόμη φορά η αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης επαφίεται στους δανειστές, στους οποίους μάλιστα τώρα προτείνονται μερικοί «έξυπνοι» τρόποι διαχείρισης του χρέους, τους οποίους ενδεχομένως να μην είχαν σκεφτεί… Δεν υπάρχει αμφιβολία πώς ακόμη κι αν κάποια απ’ αυτά τα μέτρα γίνουν δεκτά και υλοποιηθούν στην συζητούμενη αναδιάρθρωση, ως σύνολο θα απορριφθούν γιατί στόχος των δανειστών δεν είναι η επίλυση της δημοσιονομικής κρίσης, αλλά η διαιώνισή της, έτσι ώστε να υπάρχουν πάντα εκείνες οι αφορμές που θα επιτρέπουν τις πολιτικές παρεμβάσεις για να υποδεικνύουν την δέουσα οικονομική πολιτική: από ιδιωτικοποιήσεις μέχρι μειώσεις μισθών. Μάρτυρας το επίτευγμά τους να αυξήσουν το δημόσιο χρέος όσο διαρκεί η «διάσωση» κατά 20 δισ. ευρώ και πάνω από 50 ποσοστιαίες μονάδες. Δεν τους έλειπαν επομένως οι «έξυπνοι τρόποι» για να μειωθεί το χρέος.

Το γεγονός, από την άλλη, πως για μια ακόμη φορά η περίφημη «χρηματοοικονομική μηχανική» καταλήγει να κρεμόμαστε από τους δανειστές για να δοθεί μία κάποια λύση επαναφέρει την ανάγκη των μονομερών ενεργειών, της αναγγελίας παύσης πληρωμών του δημοσίου χρέους και την διαγραφή του δηλαδή, και όχι απλώς την μετάθεση των πληρωμών για λίγες εβδομάδες αργότερα…

*Πηγή: prin.gr