Το συνέδριο του  Εργατικού Κέντρου Πειραιά είναι μια ευκαιρία για συζήτηση, ανταλλαγή απόψεων και κατάθεση της  πείρας από τους αγώνες στους χώρους δουλειάς, τα εργοστάσια, τα πλοία, τα καταστήματα  και γενικότερα την  αναμέτρηση με την εργοδοσία.  Είναι σημαντικό να υπάρχει ένας προγραμματισμός δράσης που θα προκύψει έπειτα από συζήτηση, διαφωνίες, αλλά και αντιπαραθέσεις. Σαν ΠΕΝΕΝ  καταβάλουμε  κάθε δυνατή προσπάθεια και στηρίζουμε τις δράσεις που αναπτύχτηκαν και αναπτύσσονται και έχουν στόχο, είτε την ανάδειξη των προβλημάτων, είτε την ευρύτερη συσπείρωση δυνάμεων για την αντιμετώπιση τους.

Για εμάς έχει σημασία το Εργατικό Κέντρο Πειραιά να οργανώνει την δράση του ανεξάρτητα και έξω  από αποφάσεις  και σχεδιασμούς  συμβιβασμένων συνδικαλιστικά ηγεσιών.  Χαρακτηριστικό και πιο πρόσφατο παράδειγμα  είναι  η κήρυξη απεργίας από το Εργατικό Κέντρο Πειραιά  όπου  την  δική τους απάντηση έδωσαν οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα  στα πλαίσια της 24ωρης απεργίας στις 21 Σεπτέμβρη  που είχε στο επίκεντρο την καταδίκη του νέου αντεργατικού νομοσχεδίου και η οποία πραγματοποιήθηκε παρά την απεργοσπαστική θέση  ΓΣΕΕ - ΠΝΟ και άλλων οργανώσεων. Τόσο η απεργία όσο και η απεργιακή συγκέντρωση γνώρισαν μεγάλη επιτυχία και συμμετοχή.

Η ΠΕΝΕΝ βρίσκεται στην  πρώτη γραμμή της πάλης για τα Ναυτεργατικά προβλήματα, για την διεκδίκηση και την λύση τους.

Εφοπλιστές – κυβέρνηση άλλοτε με την  ανοχή και άλλοτε με την ξεδιάντροπη στήριξη των συνδικαλιστικών κλακαδόρων τους  έχουν οξύνει στο έπακρο τα Ναυτεργατικά προβλήματα σε όλους τους τομείς:

-Στα  εργασιακά: οι ΣΣΕ στην ποντοπόρο Ναυτιλία παραμένουν χωρίς ανανέωση από το 2010: Το ίδιο ισχύει για τα μεσογειακά Φ/Γ – Δ/Ξ και αυτά των μικρών αποστάσεων του εσωτερικού.

Στην ποντοπόρο Ναυτιλία έχει καταργηθεί η ισχύουσα (επί 74 χρόνια) ΣΣΕ με νομοθετική ρύθμιση και οι μισθοί έχουν διαμορφωθεί σύμφωνα με τα «διεθνή κρατούντα», αυτό αφορά τα πληρώματα και τους νεοεισερχομένους  αξιωματικούς καταστρώματος και μηχανοστασίου στους οποίους εφαρμόζεται η Σύμβαση της ITF που ισχύει για τους χαμηλόμισθους αλλοδαπούς των τρίτων χωρών!

-Στην Ακτοπλοΐα, στα Πορθμεία  και περισσότερο στα Μεσογειακά Φ/Γ, και στα Δ/Ξ η κατάσταση διαρκώς επιδεινώνεται και η εφοπλιστική παραβατικότητα χτυπάει κόκκινο με την καταστρατήγηση της νομοθεσίας και της ΣΣΕ!

Καθημερινές είναι οι παραβιάσεις στα ωράρια εργασίας, στις ώρες ανάπαυσης, στη μη καταβολή δεδουλευμένων υπερωριών, στη μη χορήγηση διανυκτερεύσεων, στον τρόπο υπολογισμού των express δρομολογίων, στις «εκπτώσεις» σε θέματα ασφαλείας.

Ένα σοβαρότατο πρόβλημα που αναδεικνύεται την τελευταία διετία είναι η έλλειψη προσφοράς εργασίας για όλα τα πλοία εσωτερικού στις περισσότερες ειδικότητες Ναυτεργατών, γεγονός που αξιοποιούν εφοπλιστές – ΥΕΝ για την είσοδο χαμηλόμισθων κοινοτικών στην Α/Κ και ευρύτερα στην φορτηγό Ναυτιλία εσωτερικού.

-Στα συνταξιοδοτικά οι απόμαχοι της θάλασσας βιώνουν ένα πραγματικό Γολγοθά αφού με τις περικοπές οι κύριες και επικουρικές συντάξεις έχουν μετατραπεί σε βοηθήματα…

Η ακρίβεια, η αισχροκέρδεια, ο υψηλός πληθωρισμός καταβροχθίζει τη σύνταξη τους μέρες πριν τελειώσει ο μήνας..

-Το ίδιο ισχύει με την συνεχόμενη υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών  στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη όπου καθημερινά οι ασφαλισμένοι είναι αντιμέτωποι με την ταλαιπωρία και την υποτίμηση της αξιοπρέπειας τους. Η ακίνητη περιουσία των Ναυτεργατών πολλών γενεών έχει γίνει φτερά και έχει παραδοθεί στο δημόσιο για ξεπούλημα!

-Το μπαράζ των ατυχημάτων υποδηλώνει την υποτίμηση στους κανόνες ασφαλείας, ανεπαρκείς ελέγχους, αλλά ταυτόχρονα αναδεικνύει ότι το καθεστώς της υπερεργασίας – εντατικοποίησης των μειωμένων συνθέσεων, της ανεπαρκούς επάνδρωσης αποτελούν σημαντικούς παράγοντες που θέτουν σε κίνδυνο την ανθρώπινη ζωή στα καράβια!

Η προστασία και η ασφάλεια των Ναυτεργατών πρέπει να περάσει στα δικά τους χέρια, να γίνει δική τους υπόθεση πράγμα που συνεπάγεται οργανωμένα να επιβάλλουν την αυστηρή τήρηση όλων των κανόνων για την ασφάλεια στην Ναυτική εργασία.

-Στον τομέα της εκπαίδευσής η  κυβέρνηση και ο νέος Υπουργός Ε.Ν. με διαδικασίες fast truck υιοθέτησαν και έφεραν προς διαβούλευση σχέδιο Ναυτικής εκπαίδευσης εφοπλιστικής κοπής, αυτό του ιδρύματος Ευγενίδη.

Το περιεχόμενο και η κατεύθυνση του είναι βαθύτατα αντιδραστικό, αναχρονιστικό και αυτό διότι:

• -Υποβαθμίζει την δημόσια εκπαίδευση αλλά και τα πτυχία των αξιωματικών γέφυρας – μηχανής.
• -Παρακάμπτει και υποβαθμίζει τα επίμαχα προβλήματα που συνδέονται με τις απαρχαιωμένες δομές και εγκαταστάσεις, την υλικοτεχνική υποδομή, την διδακτέα ύλη, τον τεχνολογικό εξοπλισμό, την πρόσληψη μόνιμου εξειδικευμένου εκπαιδευτικού προσωπικού, ενώ τα πληρώματα τα στέλνει στο πυρ το εξώτερον αφού δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά για την αναγκαία εκπαίδευση ή μετεκπαίδευση τους!

Καταστολή – διώξεις και υπονόμευση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων

Οι εφοπλιστές έχοντας την πολιτική στήριξη της κυβέρνησης και των εκάστοτε Υπουργών εντείνουν τις παρεμβάσεις τους κατά των αγώνων και των απεργιακών κινητοποιήσεων των Ναυτεργατών.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι την τελευταία τριετία τις περισσότερες απεργίες με παρέμβαση του ΣΕΕΝ τα δικαστήρια τις κήρυξαν παράνομες ή καταχρηστικές ή και τα δυο!

Κλιμάκωση και αναβάθμιση αυτής της επίθεσης αποτελεί η δίωξη που έγινε κατά της ΠΕΝΕΝ και του Προέδρου της.

Η επίθεση κατά της ΠΕΝΕΝ είναι επίθεση κατά του πιο αγωνιστικού τμήματος του ν.σ.κ. και των Ναυτεργατών.

Είναι προσπάθεια εκφοβισμού και τρομοκρατίας κατά των Ναυτεργατών που σηκώνουν το κεφάλι, παλεύουν, αντιστέκονται και βρίσκονται στην πρώτη γραμμή για τα προβλήματα και τα δικαιώματα τους!

Αυτή η ενορχηστρωμένη επίθεση θα πέσει και αυτή τη φορά στο κενό!

Ειδικά  για την ΠΝΟ η οποία επιχείρησε να πάρει μέρος στο προηγούμενο  συνέδριο του Εργατικού Κέντρου  χωρίς να καταθέσει νομιμοποιητικά έγγραφα τα οποία κατέθεσαν όλα τα υπόλοιπα σωματεία. Προσπάθησαν να μας επιβάλουν την παρουσία τους  στέλνοντας μας δικηγόρους, δικαστικούς επιμελητές,  εξώδικα και τέλος ανεπιτυχώς επιχείρησαν να υφαρπάξουν δικαστική απόφαση με την διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων. 

Είναι αυτή η ΠΝΟ που διατηρεί ένα αντιδημοκρατικό αναχρονιστικό καταστατικό το οποίο έχει τις καταβολές του σε ό,τι πιο αντιδραστικό έχει θεσπιστεί στο συνδικαλιστικό κίνημα τα τελευταία 100 χρόνια!

Νόμοι του Μεταξά, βασιλοχουντικά διατάγματα μαζί και ο νόμος 330/1976 του αλήστου μνήμης Λάσκαρη!

Ένα αντιδραστικό καταστατικό που αποτελεί όνειδος για τα συνδικάτα και το οποίο αλλοιώνει τον συσχετισμό  δυνάμεων, κατακρεουργεί εκλεγμένους αντιπροσώπους και παρέχει απεριόριστες αρμοδιότητες στον εκάστοτε Γ.Γ.  παραμένοντας  σε ισχύ το πλειοψηφικό σύστημα εκλογής, διατηρεί μια διορισμένη εξ’ οφίτσιού Διοίκηση στην Ομοσπονδία, και επιτρέπει στα Σωματεία σφραγίδες και τα διασπαστικά να έχουν πρωταγωνιστικό και καθοριστικό ρόλο και λόγο και  μέσα από ένα όργιο καλπονοθείας η μειοψηφία γίνεται πλειοψηφία!

Ταυτόχρονα το αλισβερίσι που διαιωνίζουν με την υπογραφή συμβάσεων με ανασφάλιστα πλοία  εξασφαλίζουν πακτωλό εκατομμυρίων ευρώ που γεμίζουν τα ταμεία της ΠΝΟ και τα οποία χρησιμοποιούνται άμεσα και έμμεσα για την διαμόρφωση συσχετισμών σε Σωματεία και την ίδια την Διοίκηση της ΠΝΟ.

Πρόκειται για ένα σάπιο καθεστώς το οποίο έχουν δημιουργήσει οι εφοπλιστές και οι εκάστοτε κυβερνήσεις για να διατηρούν υπό ασφυκτικό έλεγχο την ΠΝΟ και τις περισσότερες Ναυτεργατικές οργανώσεις.

Μαζί με τα παραπάνω παρέχονται και εξασφαλίζονται στα προεδρεία προκλητικά χρηματικά μισθολογικά και ασφαλιστικά προνόμια τα οποία ξεπερνούν κάθε όριο… και φαντασία… που έτσι τους καθιστούν ως απόλυτη συνδικαλιστική – γραφειοκρατική αριστοκρατία στις γραμμές των συνδικάτων!

Αυτή είναι πραγματική εξήγηση για την προδοτική γραμμή και τακτική της ΠΝΟ στα Ναυτεργατικά προβλήματα και την πρόσδεση της με το εφοπλιστικό κεφάλαιο και την εκάστοτε κυβέρνηση, η οποία είναι στην υπηρεσία του δόγματος της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των αφεντικών της.

Τρέμουν την συμμετοχή, την παρέμβαση των Ναυτεργατών διότι έτσι δεν τους δίνονται περιθώρια παρασκηνιακών ενεργειών για την υπονόμευση και το ξεπούλημα των αγώνων.

Για να γίνει πιο κατανοητό  πώς αντιλαμβάνεται τον αγώνα και ποιους θεώρει αντιπάλους αυτό το κύκλωμα, θα σας εκθέσω ένα τελευταίο κατόρθωμα αυτής της βρόμικης συναλλαγής .

Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΝΑΤ  αποτελείται  μεταξύ  άλλων και από εκπροσώπους τριών Ναυτεργατικών σωματείων και ένα συνταξιούχων, δυο εκπροσώπους αξιωματικών και έναν κατώτερου πληρώματος, παραδοσιακά και δικαιωματικά ένας εκπρόσωπος της ΠΕΠΕΝ και ένας εκπρόσωπος της ΠΕΜΕΝ σαν αντιπροσωπευτικότερες πρωτοβάθμιες  οργανώσεις μετέχουν στο διοικητικό συμβούλιο.

Για τα κατώτερα πληρώματα όπου η ΠΕΝΕΝ αποτελεί μακράν το μαζικότερο πολυπληθέστερο και συνεπώς αντιπροσωπευτικότερο σωματείο με εξαίρεση το 2017 που ήταν και πρόσφατη η  δεύτερη όμοια απόφαση του συμβούλιου της επικρατείας η όποια μας δικαίωνε πανηγυρικά και συμμετείχαμε στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΝΑΤ το υπόλοιπο διάστημα παράνομα είμαστε αποκλεισμένοι.

Στις 11 Ιουνίου του 2023 έληξε η θητεία του Διοικητικού Συμβουλίου του ΝΑΤ ο τότε Υπουργός Εργασίας,  Άδωνις Γεωργιάδης, παρέτεινε  την θητεία του διοικητικού συμβούλιου επί πέντε μήνες περίπου και στην συνεχεία με τροποποίηση  του νόμου  οι τρεις εν ενεργεία εκπρόσωποι των Ναυτεργατών προτείνονται  από την ΠΝΟ και ορίζονται   από τον εκάστοτε Υπουργό.

 Με αυτήν την πολιτικάντικη κουτοπονηριά  επιχειρείται να νομιμοποιηθεί  στα χαρτιά  τουλάχιστον γιατί στην συνείδηση κανενός λογικά σκεπτόμενου  Ναυτεργάτη δεν μπορούν να δικαιολογηθούν τέτοιες πολιτικές αλητείες, ο αποκλεισμός όχι μόνο της ΠΕΝΕΝ,   αλλά και το αυτοδίκαιο δικαίωμα της ΠΕΜΕΝ να εκπροσωπείται  στο διοικητικό συμβούλιο του ΝΑΤ εκχωρείται  σε αυτόν τον σαθρό μηχανισμό που νωρίτερα περιγράψαμε.

 Μα είναι δυνατόν θα σκεφτεί κάποιος  καλοπροαίρετα να έχει συμβεί τέτοιο πράγμα και τα σωματεία που πρόσκεινται στο ΠΑΜΕ να μην έχουν βγάλει μια καταγγελία;

Και όμως οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ,  ΠΕΜΕΝ- ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ- ΠΕΕΜΑΓΕΝ, σε κρίσιμα ζητήματα, είτε συμπορεύονται, είτε συγκαλύπτουν, είτε σιωπούν, είτε στέλνουν την μπάλα στην εξέδρα σε ό,τι αφορά την τακτική και στρατηγική της ΠΝΟ για τα Ναυτεργατικά προβλήματα!

Ενδεικτικά αναφέρουμε:

-Άφησαν και πέρασε αναξιοποίητο το τεράστιο γεγονός της καταψήφισης του περσινού ΓΣ στα πεπραγμένα της πλειοψηφίας της ΠΝΟ και προσωπικά στον Μ. Τσικαλάκη!

-Σιώπησαν μπροστά στην καταφανέστατη καταστρατήγηση της μη σύγκλισης του Τακτικού Συνεδρίου της Ομοσπονδίας!

-Στήριξαν, στηρίζουν και υπερασπίζονται με την συμμετοχή τους και τα γραπτά τους το τμήμα ελέγχου που όμως  καταψήφισαν την συγκρότηση του!

-Σχεδόν ένα ολόκληρο χρόνο «σέρνεται» η εκκρεμότητα με τα προβλήματα που έμειναν ανοιχτά στην ΣΣΕ και αφορούν τα express δρομολόγια, τις διανυκτερεύσεις, την καταβολή των δεδουλευμένων υπερωριών.

-Το ίδιο ισχύει για τις επαναλαμβανόμενες παραβιάσεις της νομοθεσίας και των ΣΣΕ στην γραμμή Κυλλήνης – Ζακύνθου.

Οι προτάσεις της ΠΕΝΕΝ είναι προφανώς τυχοδιωκτικές, ενώ η δική τους ανυπαρξία είναι στάση ευθύνης…

-Επί 2,5 χρόνια «έκοψαν με το μαχαίρι» ακόμη και αυτές τις συμβολικές παρεμβάσεις στα όργανα της ΠΝΟ (Διοίκηση – ΓΣ) με την παρουσία Ναυτεργατών! Να υποθέσουμε ότι και αυτές πλέον κρίθηκαν ξεπερασμένες, αναχρονιστικές, ή τυχοδιωκτικές…

-Σε ζητήματα δημοκρατικής – διαφανούς λειτουργίας της ΠΝΟ και οικονομικής διαχείρισης έχουν αφωνία, αλλά και ελλιπή ακουστική ικανότητα… Προφανώς θεωρούν ότι ξεμπερδεύουν με την καταψήφιση των οικονομικών αφήνοντας το Γ.Γ. πλήρως ασύδοτο .

-Σαν να μην έφθαναν αυτά και πολλά – πολλά ακόμη δεχθήκαμε την κριτική τους επειδή στην απεργία (8-9/2/2023) διακινούσαμε μαζί με την δική μας αυτοτελή ανακοίνωση, και σχετικό φυλλάδιο για την οικονομική διαχείριση των οικονομικών μας  απέδωσαν την κατηγορία ότι είμαστε υπονομευτές και διασπαστές εισπράττοντας το θερμό χειροκρότημα του Γ.Γ. και της ομάδας του!

Είναι προφανές και στον πλέον άσχετο… ότι υπάρχει μια  ιδιότυπη συμμαχία αυτών των δυνάμεων με το εργοδοτικό συνδικαλιστικό κατεστημένο της ΠΝΟ.

Οι Ναυτεργάτες έχουν μεγάλη και μακρά παράδοση αγωνιστικών κινητοποιήσεων μέσα από τις οποίες άλλοτε εμπόδισαν, άλλοτε ανέτρεψαν και άλλοτε επέβαλαν με τον αγώνα τους λύσεις σε μικρά και  μεγάλα προβλήματα.

Μόνο η οργάνωση, η συσπείρωση και η πάλη μέσα και έξω από τα καράβια σε μια γραμμή αποφασιστικής διεκδίκησης μπορεί να οδηγήσει σε θετικά και χειροπιαστά αποτελέσματα.

Η δύναμη της ενότητας, της αλληλεγγύης, της κοινής δράσης όλων των εργαζομένων είναι το εργαλείο που φοβούνται εργοδότες, εφοπλιστές, βιομήχανοι και η κάθε αντιλαϊκή κυβέρνηση αυτού του τόπου.

Παναυτεργατική απαίτηση να υπογραφεί τώρα Ειδική Σύμβαση για το δικαίωμα επαναπατρισμού.

Ανοιχτή επιστολή σε ΕΕΕ – Κυβέρνηση – ΥΕΝ – Πολιτικά κόμματα

Έως τώρα έχουν δεχθεί επίθεση στην Ερυθρά Θάλασσα 34 πλοία μεταξύ των οποίων τα 6 είναι ελληνικών συμφερόντων, 5 με σημαίες ευκαιρίας και 1 ελληνικής σημαίας. Τα 2 από τα 6 πλοία έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές και κρίθηκαν αναξιόπλοα!

Το γεγονός αυτό σηματοδοτεί τον κίνδυνο εάν δεν σταματήσουν οι εφοπλιστές να στέλνουν τα πληρώματα τους στο στόμα του λύκου να θρηνήσουμε θύματα.

Η επικινδυνότητα της περιοχής είναι αυτονόητη και δεδομένη και ουδείς δικαιούται, είτε να την αμφισβητεί, είτε να την υποβαθμίζει.

Το σημαντικότερο όλων είναι ότι για τα ελληνόκτητα πλοία σημαιών ευκολίας όπως και για όλα τα πλοία που ανήκουν σε ευκαιριακά νηολόγια, η ITF έχει υπογράψει σχετική σύμβαση με την οποία διασφαλίζει την παλινόστηση (με έξοδα των εταιριών) όσων Ναυτεργατών δεν θέλουν να ακολουθήσουν τα πλοία στην επικίνδυνη ζώνη η οποία είναι χαρτογραφημένη.

Το ίδιο έχουν κάνει διάφορες εθνικές Ναυτεργατικές συνδικαλιστικές οργανώσεις.

Αντίθετα τα πληρώματα των πλοίων ελληνικής σημαίας έως τώρα δεν έχουν καμία αντίστοιχη προστασία.

Η ΠΕΝΕΝ επανειλημμένα έχει ζητήσει την άμεση υπογραφή μεταξύ ΠΝΟ και Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών (ΕΕΕ) ανάλογης Σύμβασης και την επικύρωση της από τον Υπουργό Ε.Ν.

Παράλληλα ως ΠΕΝΕΝ έχουμε απευθύνει δημόσια την απαίτηση προς την ΕΕΕ και την κυβέρνηση να σταματήσουν τα ελληνικά και ελληνόκτητα πλοία τα επικίνδυνα δρομολόγια για όσο διάστημα η θαλάσσια περιοχή είναι σε εμπόλεμη κατάσταση.

Θεωρούμε το ίδιο επικίνδυνη την απόφαση της κυβέρνησης να εμπλακεί στην πολεμική αναμέτρηση στην Μέση Ανατολή στέλνοντας την πολεμική φρεγάτα «ΥΔΡΑ».

Η ανάμειξη και η συμμετοχή της χώρας στους σχεδιασμούς ΗΠΑ – ΕΕ – ΝΑΤΟ για τα εφοπλιστικά συμφέροντα εκθέτει σε μεγαλύτερους ακόμη κινδύνους τα ελληνικά και ελληνόκτητα πλοία που ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνουν στόχος αντιποίνων.

Επειδή έως τώρα ΕΕΕ και Υπουργός Ε.Ν. προκλητικά σιωπούν στην δίκαιη διεκδίκηση των Ναυτεργατών για υπογραφή Σύμβασης, απευθυνόμαστε και στα πολιτικά κόμματα και ζητούμε να πάρουν θέση στην εμπλοκή της χώρας και της Ναυτιλίας στους πολεμικούς ανταγωνισμούς που μαίνονται στην Μέση Ανατολή και στην Ερυθρά Θάλασσα.

Οι ευθύνες εφοπλιστών – κυβέρνησης θα είναι βαρύτατες εάν από τις συνεχιζόμενες επιθέσεις υπάρξουν θύματα στα πληρώματα των πλοίων.

Τέλος παραθέτουμε τα πλοία ελληνικών συμφερόντων που έχουν δεχθεί επίθεση κατά το επίμαχο χρονικό διάστημα προς επιβεβαίωση των θέσεων και των βάσιμων ανησυχιών μας.

«ZOGRAFIA» της Ναυτιλιακής εταιρίας «Vulcanus Technical Maritime Enterprises»

«STAR NASIA» της Ναυτιλιακής εταιρίας της «Star Bulk Carriers»

«STAR IRIS» της Ναυτιλιακής εταιρίας της «Star Bulk Carriers»

«SEA CHAMPION» της Ναυτιλιακής εταιρίας «Mega Shipping»

«LYCAVITOS» της Ναυτιλιακής εταιρίας « Helikon Shipping Enterprise»

«IKARIA ISLAND» της Ναυτιλιακής εταιρίας «Trian Maritime»

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Πραγματοποιήθηκε στις 17 Φλεβάρη η ετήσια Γενική Συνέλευση των αντιπροσώπων του Εργατικού Κέντρου Πειραιά  (ΕΚΠ) στην οποία τοποθέτηση έκανε ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ και επικεφαλής σχήματος «Εργατική Ταξική Συσπείρωση».

Η ομιλία:

Συν/λφοι – συν/φισες.

Το σημερινό συνέδριο του ΕΚΠ γίνεται σε περίοδο πλούσια από αγώνες και πολύμορφες δράσεις που αναπτύσσονται κυρίως από τους μικρομεσαίους αγρότες, από την σπουδάζουσα νεολαία και τους εκπαιδευτικούς, αλλά και επιμέρους κινητοποιήσεις εργαζομένων σε κλάδους και επιχειρήσεις.

Μαζί με την αποτίμηση των αγώνων του περασμένου έτους οφείλουμε να αξιολογήσουμε αυτούς τους αγώνες που εξελίσσονται και ταυτόχρονα να οργανώσουμε τις δυνάμεις μας εν όψει της απεργίας στις 28/2.

Σχετικά με τον απολογισμό του ΕΚΠ θέλω να σημειώσω ότι γίνονται βήματα στην κατεύθυνση το ΕΚΠ να αποτελέσει επιτέλους το κέντρο του αγώνα της αλληλεγγύης, της συσπείρωσης για μια μάχιμη δύναμη για τα εργασιακά, λαϊκά και τοπικά προβλήματα.

Η διαδικασία και η υπόθεση αυτή δεν είναι εύκολη λαμβάνοντας υπόψιν ότι στο ΔΣ, όπως και σε όλο το σ.κ, υπάρχουν διαφορετικά ρεύματα αντιλήψεων με διαφορετικές θέσεις, απόψεις, στοχεύσεις και πολιτική τοποθέτηση.

Το ζήτημα είναι στις θέσεις και στην δράση του ΕΚΠ να επιδιώκεται κάθε φορά  η ευρύτερη δυνατή συνεννόηση και να επικρατεί η αντίληψη ότι η κοινή δράση στα εργατικά προβλήματα είναι προϋπόθεση το ΕΚΠ να αποκτήσει δεσμούς, εμπιστοσύνης και την εκτίμηση των εργαζομένων.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό η λειτουργία και η δράση του θα γίνεται άλλοτε μέσω της σύμπλευσης, άλλοτε μέσω αντιθέσεων και πολλές φορές με όρους αντιπαράθεσης…

Εξάλλου σε όλα τα επίπεδα των συνδικάτων αυτή είναι η πραγματικότητα που διαμορφώνει η διαφορετική ιδεολογική – πολιτική και συνδικαλιστική συγκρότηση των παρατάξεων, που δεν μπορεί να κουκουλώσει, ούτε να εξαφανίσει τις αντιθέσεις αυτές.

Από αυτή την πλευρά  μας θέλουμε ένα ζωντανό και αγωνιστικό ΕΚΠ, που θα εναντιώνεται σε αντιλήψεις και πρακτικές, που βάζουν κατά οποιονδήποτε τρόπο πλάτη στις πολιτικές κυβέρνησης – κεφαλαίου ή αυτές που καλλιεργεί το ενσωματωμένο γραφειοκρατικό συνδικαλιστικό κατεστημένο της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ και φορείς πολλές φορές είναι παρατάξεις και πρόσωπα στο ΔΣ του ΕΚΠ.

Από την άλλη, η άποψη που είμαστε συχνά πυκνά αντιμέτωποι αυτής της αλλαζονίας, του ηγεμονισμού, της ανάθεσης ρόλου νεροκουβαλητή στις άλλες δυνάμεις, η αυθαιρεσία μαζί και οι αντιδημοκρατικές πρακτικές σε θέματα χειρισμών, επιλογών ή αποφάσεων θεωρούμε ότι είναι εμπόδιο και τροχοπέδη στον ρόλο που θέλουμε να έχει το Εργατικό Κέντρο.

Στο σημείο αυτό επειδή για εκείνους που διεκδικούν τον ρόλο του ηγεμόνα καλό είναι να τους θυμίσουμε δίνοντας παραστατικά ένα στοιχείο για την κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα σήμερα ότι το ποσοστό των εργαζομένων που συμμετέχουν στα συνδικάτα στον ιδιωτικό τομέα είναι κάτω από 10% του συνόλου!

Παίρνοντας την σκυτάλη από αυτή την πραγματικότητα θα πρέπει να δούμε τις αιτίες, τους παράγοντες, αλλά και τις ευθύνες των συνδικάτων και των παρατάξεων για αυτή την θλιβερή εικόνα και το κυριότερο σε ό,τι μας αναλογεί για τον Πειραιά να θέσουμε  το ζήτημα και την αντιμετώπιση του ως άμεση προτεραιότητα..

Η απομάκρυνση των εργαζομένων από τα συνδικάτα καθρεφτίζεται ακόμη πιο ανάγλυφα στην μη συμμετοχή τους στους οργανωμένους αγώνες για τα προβλήματα τους…

Για εμάς η οργάνωση των εργαζομένων στα συνδικάτα, η συμμετοχή τους σε αυτά και στην δράση τους, η αντιμετώπιση των κοινών προβλημάτων των εργαζομένων, η αγωνιστική διεκδίκηση λύσεων σε αυτά, η αλληλεγγύη, η αντιπαράθεση με την γραμμή του συμβιβασμού, της υποταγής, του κοινωνικού εταιρισμού, της στήριξης των αντιλαϊκών και αντεργατικών πολιτικών κυβερνήσεων – κεφαλαίου – Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι κομβικό- καθοριστικό στοιχείο πάνω στο οποίο οικοδομούμε τις θέσεις μας, είναι το πολιτικό και συνδικαλιστικό μας στίγμα μέσα από το οποίο διαμορφώνουμε την τακτική και την στρατηγική μας παίρνοντας υπόψιν ότι ζούμε σε μια ανταγωνιστική κοινωνία που οι ταξικές αντιθέσεις όχι μόνο είναι υπαρκτές αλλά και συνεχώς οξύνονται.

Η οικοδόμηση ενός ανεξάρτητου, από κυβερνήσεις – εργοδοσία και τον κομματικό εναγκαλισμό πόλου, στο συνδικαλιστικό κίνημα  αποτελεί σήμερα μια αναγκαιότητα προκειμένου η εργατική τάξη να βγει στο προσκήνιο να αντιπαλέψει τις αντεργατικές πολιτικές του κεφαλαίου, να ορθώσει το ανάστημα της απέναντι στα αφεντικά στο πολιτικό και συνδικαλιστικό προσωπικό της.

Αυτή η αναγκαιότητα καθίσταται επίκαιρη και σήμερα που βλέπουμε τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις που αναπτύσσονται στην σπουδάζουσα νεολαία στο μικρομεσαίο αγροτικό κόσμο και οι οποίες δυστυχώς δεν συντονίζονται, δεν ενοποιούνται, δεν παίρνουν χαρακτήρα μιας ενιαίας και συνολικής πολιτικής αντιπαράθεσης με κεφάλαιο – κυβέρνηση – ΕΕ.

Το χειρότερο όλων είναι ότι φοιτητές και αγρότες βρίσκονται καθημερινά στον δρόμο, ενώ η εργατική τάξη και τα συνδικάτα της είναι οι μεγάλοι απόντες από αυτές τις μάχες αναμένοντας, είτε  στις 28/2 είτε ακόμη χειρότερα την απόφαση της ΓΣΕΕ στον μακρινό Απρίλη…

Η τρέχουσα συγκυρία προσφέρεται για συζήτηση αλλά και για σωστή ανάγνωση των πραγματικών διαφορών που υπάρχουν μεταξύ των συνδικαλιστικών παρατάξεων και έτσι να κρίνουμε τις γραμμές και τις θέσεις όλων μας.

Αναμφισβήτητα η κυβέρνηση αυτή την περίοδο αντιμετωπίζει μια πραγματική δοκιμασία εξαιτίας των αγώνων φοιτητών – μαθητών – εκπαιδευτικών και του αγροτικού κόσμου.

Η επίκληση του 41% και η συναίνεση του επίσημου πολιτικού σκηνικού δεν φθάνει για την ανοχή  της κοινωνίας που βλέπει την ζωή της να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο και ιδιαίτερα της νεολαίας που της σβήνουν κάθε προοπτική!

Η αντοχή του φοιτητικού κινήματος για περισσότερο από ένα μήνα δείχνει πως δεν θα  κάνει πίσω τώρα που η κυβέρνηση παρουσίασε το νομοσχέδιο – τερατούργημα!

Πολύ περισσότερο όταν επιβεβαιώνονται οι χειρότερες εκτιμήσεις για πλήρη εμπορευματοποίηση των πανεπιστημίων με μοχλό τα ιδιωτικά.

Η κυβερνητική απάντηση που επιστρατεύει τον αυταρχισμό και τα δικαστήρια απέναντι σε μια κοινωνία που ασφυκτιά, ξεχνώντας ότι η καταστολή  ως εργαλείο πχ κατά του νεολαιίστικού κινήματος συνετρίβη πολύ πρόσφατα και την ανάγκασε σε αναδίπλωση για την πανεπιστημιακή αστυνομία!

Εκείνο που λείπει την περίοδο αυτή μετά την μαζική είσοδο χιλιάδων εξοργισμένων αγροτών  στους δρόμους και στα μπλόκα είναι η ενοποίηση και ο συντονισμός των αγώνων και η είσοδος σε αυτούς των εργαζομένων στην αναμέτρηση με την κυβέρνηση και την πολιτική της.

Εδώ και καιρό φωνάζουμε και προτείνουμε με τις μικρές μας δυνάμεις ότι η εργατική τάξη και τα συνδικάτα της όφειλαν να εμπλακούν με απεργιακές κινητοποιήσεις σε πανελλαδική έκταση.

Αυτή η θέση μας αντιστοιχεί τόσο στην ωρίμανση των συνθηκών και των οξυμένων εργατικών προβλημάτων όσο και στην ανάγκη ενός εργατικού ξεσηκωμού με αιχμή την αύξηση των μισθών, την αντιμετώπιση  της ακρίβειας και την υπογραφή ΣΣΕ.

Αντιλαμβανόμαστε, εξηγούμε και ερμηνεύουμε την στάση της ΓΣΕΕ που ενεργεί και δουλεύει ως παράρτημα του Υπουργείο Εργασίας…. και ο στόχος της είναι η εκτόνωση και ο εκφυλισμός των διαθέσεων των εργαζομένων κηρύσσοντας απεργία για το Πάσχα!

Η θέση τους δεν μας εκπλήσσει, ήταν αναμενόμενη.

Το ίδιο αφορά συνολικά το μπλοκ των δυνάμεων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, όχι μόνο στην κορυφή του σ.κ, αλλά στα μεσαία  και στα παρακάτω όργανα των συνδικάτων.

Σοβαρά ερωτηματικά γεννάει η θέση και η στάση των δυνάμεων του ΠΑΜΕ που πρότεινε απεργιακή κινητοποίηση για τις 28 Φλεβάρη διευκολύνοντας  με την πρόταση του την ΓΣΕΕ να κηρύξει απεργία στις 17 Απρίλη…

Οι κοινωνικοί αγώνες είναι σε έξαρση και στην κορύφωση τους και οι εργαζόμενοι όταν μπουν στον χορό της απεργίας είναι αμφίβολο εάν φοιτητές – αγρότες θα δείξουν αντοχή έως τις 28/2. Αλλά και εάν αυτό γίνει η απεργία στις 28/2 και η κλιμάκωση της πάει οριστικά για τις 17/4…

Στην ουσία από την πλευρά του ΠΑΜΕ εδώ έχουμε μετάθεση και παρεμπόδιση του αναγκαίου αγωνιστικού συντονισμού και το ερώτημα είναι εύλογο και επιτακτικό αυτό διευκολύνει ή εμποδίζει την κοινή έκφραση εργατών – φοιτητών – αγροτών;

Ο κατακερματισμός μεγάλων και εμβληματικών αγώνων εξυπηρετεί το ταξικό σ.κ ή την κυβέρνηση;

Ακόμη σοβαρότατα ερωτηματικά δημιουργούνται από την στάση της ηγεσίας που όπως φαίνεται υποχωρεί στην αξίωση Χρυσοχοΐδη.

ΌΧΙ κλεισίματα δρόμων

ΟΧΙ μπλόκα σε λιμάνια

ΟΧΙ όλα τα τρακτέρ στο Σύνταγμα

για να καταλήξουν πιθανόν σε ένα πολύ μικρό αριθμό τρακτέρ που θα έρθουν στην Αθήνα…

Αυτό πολιτικά πώς μεταφράζεται; Όλοι καταλαβαίνουμε την απάντηση….

Παράλληλα με αυτό, ενώ είναι κοινή διαπίστωση όπως προκύπτει από τα επίσημα στοιχεία ότι οι απώλειες από το 2009 είναι 35% στα εργατικά εισοδήματα το αίτημα τους για τον κατώτερο  μισθό παραμένει κάτω από 1.000€.

Είναι προφανές όταν η εξασφάλιση μισθού για να ζει αξιοπρεπώς ο εργαζόμενος είναι έξω από τους στόχους του εργατικού κινήματος και των αγώνων, αυτό αντικειμενικά λειτουργεί αρνητικά στην ανάπτυξη και την δυναμική τους.

Ακόμη και το αίτημα για το έγκλημα των Τεμπών που αναδεικνύεται σε κεντρικό σημείο αιχμής για  την απεργία στις 28/2 μαζί με την θέση να μην επαναληφθεί, σε ποιες διεκδικήσεις μεταφράζεται;

Είναι δυνατόν να μην προβάλλεται επανακρατικοποίηση των σιδηροδρόμων  χωρίς αποζημίωση; Την ίδια θέση έχει το ΠΑΜΕ για την ΔΕΗ, για τα λιμάνια, τις τηλεπικοινωνίες, την εκπαίδευση, την υγεία κλπ.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι μέσα σε ένα άγριο κοινωνικό – πολιτικό και οικονομικό τοπίο που διαμορφώνεται το τελευταίο διάστημα στην χώρα μας οι δρόμοι της αντίστασης κατά των αντιλαϊκών πολιτικών κυβέρνησης – κεφαλαίου – ΕΕ όχι μόνο δεν διασταυρώνονται, αλλά πολλές φορές ακολουθούν ασύμπτωτες διαδρομές!

Κάποτε το σύνθημα « εργάτες – αγρότες και φοιτητές» δονούσε τους δρόμους, τώρα το σύνθημα έχει γίνει κολοβό, μόνοι τους οι αγρότες, μόνοι τους οι φοιτητές με την εργατική τάξη μεγάλη απούσα!

Το συμπέρασμα είναι εύκολο για κάθε εργαζόμενο – εργαζόμενη ότι αυτή η γραμμή δεν θέλει να στριμώξει την κυβέρνηση παρά το γεγονός ότι ήταν και είναι ώριμη όσο ποτέ η ανάγκη ενός εργατικού ξεσηκωμού!

Σημειώνουμε ότι η «Ταξική Εργατική Συσπείρωση» κατέθεσε την πρόταση για απεργία  στις 8/2 στα μέσα του περασμένου Γενάρη, αλλά και στο τελευταίο ΔΣ αυτή καταψηφίστηκε με τις ψήφους ΔΕΣΚ (ΠΑΜΕ), ΕΑΚ, ΕΠΑΚ (ΠΑΣΟΚ).

Συν/λφοι – συν/φισες.

Μπροστά μας έχουμε την απεργία στις 28/2 παρά την διαφωνία μας για τον σχεδιασμό, τον χρόνο πραγματοποίησης της είναι καθαρό ότι θα δώσουμε όλες τις δυνάμεις μας για την οργάνωση και την επιτυχία της.

Στόχος μας τις επόμενες ημέρες θα πρέπει να είναι σωματεία και εργασιακοί χώροι που δεν απεργούν, σε αυτά πρέπει να ρίξουμε το βάρος να παρθούν αποφάσεις και το ΕΚΠ να βοηθήσει τα μέγιστα για την συμμετοχή στην απεργία όσο το δυνατό περισσότερων εργαζομένων σε αυτή.

Μπροστά μας επίσης έχουμε την μεγάλη μάχη που πρέπει να δοθεί κατά επιχείρηση, κλάδο και συνολικά από την εργατική τάξη και τα συνδικάτα για υπογραφή παντού ΣΣΕ με ουσιαστικές αυξήσεις που θα καλύπτουν τις σημερινές ανάγκες των εργαζομένων!

Να συμβάλουμε, να στηρίξουμε και να συμμετέχουμε σε όλα τα ανοιχτά μέτωπα που είναι μπροστά μας για την ακρίβεια, την δημόσια υγεία, την παιδεία, την κοινωνική πρόνοια, τους πλειστηριασμούς.

Να αναπτύξουμε και να διευρύνουμε τους δεσμούς μας με τους εργαζόμενους, αλλά και τα τοπικά – λαϊκά κινήματα.

Να μικρύνουμε ακόμη περισσότερο την απόσταση από τον στόχο: Το ΕΚΠ να γίνει ένας Παμπειραϊκός εργατικός φορέας αλληλεγγύης, αγώνα, αλλά και το αποκούμπι για την εργατική τάξη της περιοχής μας.

Για άλλη μια φορά καταγγέλλουμε τους εφοπλιστές (ΕΕΕ) αλλά και το ΥΕΝ για την πρωτοφανή αδράνεια και αδιαφορία που επιδεικνύουν στην προστασία της ζωής των Ναυτεργατών.

Οι επιθέσεις ενάντια σε δεκάδες εμπορικά πλοία στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και ειδικότερα στο θαλάσσιο πέρασμα της Υεμένης έχουν γίνει στόχος επιθέσεων στο πλαίσιο των ανταγωνισμών που αναπτύσσονται στην περιοχή με εμπλεκόμενες τις δυνάμεις ΗΠΑ – ΕΕ – ΝΑΤΟ και από την άλλη το Ιράν.

Στην περιοχή αυτή έχουν δεχθεί επίθεση έως τώρα περισσότερα από 34 πλοία μεταξύ των οποίων και ελληνικών συμφερόντων πλοία:

1) «ZOGRAFIA»

2) «STAR NASIA»

3) «STAR IRIS»

Ήδη το ΥΕΝ έχει διαμορφώσει τον χάρτη της επικίνδυνης περιοχής, αλλά έως τώρα αρέσκεται σε αναφορές περί επικινδυνότητας για τα πλοία που πλέουν στην περιοχή…

Την ίδια στιγμή η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών (ΕΕΕ) προκλητικά, περιφρονώντας τους κινδύνους για την ανθρώπινη ζωή στα πλοία τους που εξακολουθούν να ταξιδεύουν στην περιοχή, αρνείται την υπογραφή ειδικής σύμβασης.

Ακόμη και η ITF (Διεθνής Ομοσπονδία Εργαζομένων στις Μεταφορές) στην οποία ανήκουν και οι Ναυτεργατικές συνδικαλιστικές οργανώσεις σε όλο τον κόσμο έχει συνομολογήσει σύμβαση με το International Bargaining Forum (IBF) από τον περασμένο Δεκέμβρη με την οποία κατοχυρώνεται το δικαίωμα όλων των Ναυτεργατών να ζητήσουν 7 ημέρες πριν τα πλοία εισέλθουν στην επικίνδυνη ζώνη να επαναπατρίστούν με έξοδα των Ναυτιλιακών εταιριών.

Πρόσφατα συμφωνήθηκε, έπειτα από διαπραγμάτευση, η επέκταση της περιοχής υψηλού κινδύνου και για τη νότια περιοχή της Ερυθράς Θάλασσας.

Όπως είναι γνωστό η ειδική αυτή σύμβαση της ITF  έχει εφαρμογή για τους Ναυτεργάτες των πλοίων που είναι ευρέως γνωστά ως σημαίες ευκαιρίας.

Στα νηολόγια αυτά είναι πάνω από το 85% του ελληνόκτητου στόλου.

Αντίθετα για τους Ναυτεργάτες (Έλληνες και ξένους) που είναι ναυτολογημένοι σε πλοία ελληνικής σημαίας δεν υπάρχει καμία προστασία και θεσμική και ασφαλιστική θωράκιση…

Το κυρίαρχο μπλοκ στην ΠΝΟ (εργοδοτικός συνδικαλισμός) δεν έχει τολμήσει έως τώρα να εκφράσει το παραμικρό για την ανάγκη υπογραφής ειδικής σύμβασης!

Από την άλλη το μπλοκ του ΠΑΜΕ απευθύνεται και ζητάει από τους εφοπλιστές αυτοί και το ΥΕΝ να πάρουν στα χέρια τους την προστασία της ζωής των Ναυτεργατών!!!

Η προστασία των Ναυτεργατών πρέπει να είναι υπόθεση των συνδικαλιστικών τους οργανώσεων, οι οποίες πρέπει εδώ και τώρα να απαιτήσουν, να διεκδικήσουν και να παλέψουν μαζί με τους Ναυτεργάτες, μέσα και έξω από τα πλοία, για την θεσμική κατοχύρωση  στο απόλυτο δικαίωμα της παλινόστησης.

Καθιστούμε την ΕΕΕ υπεύθυνη και υπόλογη για οποιοδήποτε περιστατικό συμβεί, είτε τραυματισμού, είτε απώλειας ζωής Ναυτεργατών στην εμπόλεμη περιοχή!

Τώρα να υπογραφεί ειδική σύμβαση προστασίας των Ναυτεργατών.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ