Γράφει ο Γιάννης Πουρσανίδης

Ο λόγος για τον οποίο παρατίθεται το παραπάνω γράφημα είναι αφενός μεν για να καταδειχθεί πως οικονομίες εκτός του σκληρού πυρήνα της ευρωατλαντικής οικονομικής συμμαχίας (μελλοντικά: διατλαντική οικονομική ζώνη) μπορούν να έχουν αξιοσημείωτο οικονομικό αποτέλεσμα (output) και αφετέρου για να απομυθοποιηθεί η έννοια της χρεοκοπίας και οι όποιες αρνητικές συνέπειες (προσωρινά) αυτή θα επιφέρει[1].

Υπό αυτό το πρίσμα (βλ. πενταπλασιασμός – αύξηση κατά 486 δις δολάρια - του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος της Αργεντινής κατά την περίοδο 2002 – 2013) μπορούν να κατανοηθούν δηλώσεις αξιόλογων καθηγητών (Κ. Λαπαβίτσας) για άμεση επιστροφή σε εθνικό νόμισμα και δελτίο τροφίμων με στόχο την οικονομική ανάκαμψη και (μεσοπρόθεσμη) ευημερία του ελληνικού λαού. Η περίοδος της ραγδαίας επιδείνωσης του ΑΕΠ της Αργεντινής συμπίπτει με την περίοδο της σύνδεσης του νομίσματός της με το αμερικανικό δολάριο, με την κορυφή του δράματος να κορυφώνεται με την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της Αργεντινής (μείωση του ΑΕΠ κατά 200 δις δολάρια κατά την διετία 2001-2002).

Στο σημείο αυτό πρέπει να τονιστεί πως οποτεδήποτε στην ιστορία των συγκεντρωτικών κοινωνιών υπάρχει σύνδεση (διακρατικές ενώσεις – περιφερειακές ολοκληρώσεις κ.λπ.) χωρών «μικρότερου» οικονομικού εκτοπίσματος με χώρες με «μεγαλύτερο» οικονομικό εκτόπισμα τότε συνήθως οι μικρότερες χώρες υφίσταντο πολύ δύσκολες καταστάσεις οικονομικής προσαρμογής. Η μόνη περίοδος όπου λαοί μικρότερων χωρών επωφελήθηκαν από τη σύνδεση τους με χώρες με μεγαλύτερες δυνατότητες παραγωγής οικονομικού αποτελέσματος ήταν η περίοδος της πρώιμης ΕΣΣΔ αλλά και της ύστερης (μετά τον ΒΠΠ) με διαφορετικά ποιοτικά χαρακτηριστικά τα οποία δεν είναι της παρούσης να αναλυθούν.

Η ελληνική κοινωνία της τελευταίας πενταετίας έχει βιώσει στο σώμα και το πνεύμα της τι σημαίνει η πρόσδεση και ακραία εξάρτηση της αστικής τάξης της χώρας από το ευρωατλαντικό μπλοκ. Οι συσσωρευμένες ποσότητες (εκτόξευση της ανεργίας, αύξηση των αυτοκτονιών, παιδικός και νεανικός υποσιτισμός, μικροαστικός κανιβαλισμός κ.λπ.) βοούν.

Μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία είναι μάλλον απίθανη για την περίπτωση της Ελλάδας. Οι λόγοι δεν είναι άλλοι από τις λεπτές γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές ισορροπίες της περιοχής. Αύξηση του βαθμού πολυπλοκότητας (από μαθηματικής σκοπιάς) της παρούσας κατάστασης που προκύπτει ως συνάρτηση των επιδιώξεις της γερμανικής ελίτ (ομογενοποίηση ευρωπαϊκής περιφέρειας και οικονομική «κινεζοποίηση» αυτής – απόλυτες μείωση μισθών και λοιπών παροχών – και σχετική «βουλγαροποίηση» των καπιταλιστικών κέντρων – σχετική μείωση μισθών και λοιπών παροχών) αλλά και του τρόπου αντίδρασης των υπό συρρίκνωση οικονομικών εξουσιών των επιμέρους χωρών – στόχων του κραταιού συγκεντρωτικού κέντρου στην ευρωπαϊκή ήπειρο (γαλλογερμανικός άξονας).

Το γεγονός ότι το ενεργειακό κάδρο των σχέσεων ΕΕ – Ρωσίας μετά το έτος 2019 (όπου και θα έχουν ολοκληρωθεί οι εργασίες κατασκευής του Greek Stream) δεν θα περιλαμβάνει την Ουκρανία πρέπει να αποτιμηθεί με μαρξιστικούς όρους. Ειδικά δε, για τα κομμουνιστικά κόμματα που δραστηριοποιούνται στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Πολύ σωστά ο Αλ. Τσίπρας στην ομιλία του στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης (Leningrad) αναφέρθηκε στο γεγονός της μετατόπισης του κέντρου βάρους της παγκόσμιας οικονομικής δραστηριότητας και των αποτελεσμάτων αυτής στις ευρωπαϊκές οικονομικές (σε προηγούμενο άρθρο είχαν παρατεθεί γραφήματα σχετικά με την έντονη αστάθεια που χαρακτηρίζει την οικονομική δραστηριότητα σε πολλές χώρες της ΕΕ). Ήδη από τον Οκτώβρη του 2014 είχε επισημανθεί από τον γράφοντα σε συζητήσεις με καθηγητές από τα σχολικά χρόνια αλλά και με γνωστούς και φίλους η μετατόπιση αυτή. Μάλιστα είχε καταδειχθεί και το κέντρο θεωρητικής επεξεργασίας και δημιουργίας γνώσης για την αντιμετώπιση των προκλήσεων του πολυπολικού κόσμου (μετάφραση στην ελληνική γλώσσα του όρου multipolarworld) από την σκοπιά των συμφερόντων της δυτικής ελίτ. Το κέντρο αυτό δεν είναι άλλο από την πόλη-κράτος Σιγκαπούρη. Η Σιγκαπούρη, όπως πολύ ορθά είχε επισημάνει ένας γνωστός, δεν είναι τίποτα περισσότερο από την «Ελβετία της Ασίας». Κάθε συγκεντρωτικό κέντρο έχει ανάγκη από την συγκεντρωτικά δομημένη επιστημονική[2] του ελίτ. Όταν γίνεται λόγος για μετατόπιση του κέντρου βάρους του παγκόσμιου καπιταλισμού πρέπει να είναι ξεκάθαρο πως αυτή η μετατόπιση περιλαμβάνει στον πυρήνα της κυρίως την Κίνα αλλά και άλλες χώρες της ασιατικής ηπείρου οι οποίες υφίστανται την διαδικασία της αστικοποίησης (urbanization process) όσον αφορά τις υποδομές τους (ανάπτυξη δυτικού τύπου υποδομών – οικιστικές, εμπορικές, βιομηχανικές μονάδες στα βάθη της Ασίας).

Είναι έτοιμη η ελληνική κοινωνία για αποδέσμευση από τους μηχανισμούς και τις δομές εξάρτησης; Ποιος ο ρόλος της επαναστατικής πρωτοπορίας; Υπάρχει η οποιαδήποτε κινητικότητα από την πλευρά του κομμουνιστικού κόμματος της χώρας προς την κατεύθυνση προετοιμασίας, στον πραγματικό κόσμο, του λαϊκού παράγοντα; Αν υποθέσουμε ότι ακόμα και από ατύχημα η Ελλάδα μένει εκτός ευρωζώνης πως προτίθεται το κομμουνιστικό κόμμα να αλληλεπιδράσει με μαζικούς όρους με τις «ανώριμες» μάζες. Υπάρχει κάποιο πλάνο όσον αφορά την αγροτική παραγωγή και την κτηνοτροφία; Όταν ένα κόμμα αποκαλεί ένα κίνημα με τα όποια στρεβλά χαρακτηριστικά μπορεί αυτό να είχε, «κίνημα της πατάτας», πως στη συνέχεια θα πείσει ότι ενδιαφέρεται κι έχει ιεραρχήσει ως ζωτικό για το ίδιο την επαρκή διατροφή του λαού εξ’ ονόματος του οποίου δρα και από τους φόρους του οποίου «πληρώνεται»; Το πώς διαχειρίζονται τα κεφάλαια που αντλούν από τον κρατικό προϋπολογισμό τα αστικά κόμματα είναι θέμα. Αλλά για τους κομμουνιστές, στις συνθήκες αστικής νομιμότητας, το ζήτημα είναι το κατά πόσο ο τρόπος διαχείρισης των κεφαλαίων που αντλεί το κομμουνιστικό κόμμα είναι ή δεν είναι «μια απ’ τα ίδια». Κι αν δεν είναι, πρέπει κάπως να αποδεικνύεται. Μπορεί μεν ο Λουί Αλτουσέρ στο έργο του «Ιδεολογία και ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους» να αναφέρει πως όταν η αστική τάξη θέλει να ενσωματώσει ένα κομμουνιστικό κόμμα τότε το «βάζει να κυβερνήσει» να έχει απόλυτο δίκιο, αλλά θα πρέπει να βρεθεί η φόρμουλα ώστε ένα κομμουνιστικό κόμμα να μπορεί στην συγκεκριμένη κοινωνία να δείξει ότι μπορεί να παίξει τον ρόλο του κόμματος εκείνου που θα λειτουργήσει ως συνεκτικός ιστός των «έκπτωτων», των «κατεστραμμένων» και κατατρεγμένων της εποχής μας με στόχο την διεκδίκηση της εξουσίας. Ένα κόμμα που θα μπορεί εκ των πραγμάτων και λόγω της κοινωνικής και πολιτικής του δράσης να δημιουργήσει τις συνθήκες «δυαδικής εξουσίας». Ένα κόμμα που θα μπορεί να πείσει πως το νόμισμα δεν είναι φετίχ, πως η χώρα υπήρξε για εκατοντάδες χρόνια χωρίς ευρώ και πως το ζήτημα είναι να υπάρχει ένα νόμισμα που θα ενισχύει την ευημερία των εργατών και εργαζομένων ανεξάρτητα από το πώς αποκαλείται. Όλα τα παραπάνω ισχύουν και για τις αυτοαποκαλούμενες ριζοσπαστικές και κομμουνιστικές τάσεις εντός του ΣΥΡΙΖΑ.

Στο εξαιρετικό αφιέρωμα του Εργατικού Αγώνα για τον Άρη Βελουχιώτη παρατέθηκε κείμενο όπου ο Άρης αναφέρει πως ο ατιμωτικότερος των θανάτων είναι αυτός που προκαλείται από την πείνα. Υπάρχει σχέδιο αντιμετώπισης αυτών των καταστάσεων; Υπάρχει σχέδιο σύνδεσης της ιστορικής πείρας με την παρούσα πραγματικότητα; Ή μήπως είναι αρκετό για την ηγεσία του ΚΚΕ να αναπαράγει μια ψευδομαρξιστική «θεολογία»[3] για το final combat (τελική μάχη) που όλο την περιμένουμε (συσπειρώνοντας δυνάμεις) κι όλο αυτή αργεί και ποτέ δεν έρχεται. Κι όταν η πρωτοπορία της εργατικής τάξης «αρνείται πεισματικά» (εκ του αποτελέσματος και ανεξαρτήτως προθέσεων) να παίξει τον ρόλο της, πως πρέπει να δρουν οι μάζες; Έχουν το δικαίωμα να συγκροτούν κοινωνικές και πολιτικές δομές με μεταβατικά αιτήματα; Έχουν το δικαίωμα να ασκούν κριτική στην ηγεσία του κομμουνιστικού κόμματος, ειδικά όταν αυτή αντιστρέφει την πραγματικότητα; Λόγου χάρη, τα τελευταία χρόνια αναπαράγεται ένα ακόμα ιδεολόγημα από την πλευρά της ηγεσίας του ΚΚΕ που συνοψίζεται στην φράση «Ας δείξει ο λαός ότι θέλει και θα βοηθήσει και το κόμμα». Είναι ή δεν είναι αντιστροφή της σχέσης της πρωτοπορίας με τις μάζες; Εάν ο λαός δείξει ότι θέλει τότε τι να την κάνει την «πρωτοπορία»; Θα δημιουργήσει άλλη. Υπάρχει ιστορικό παράδειγμα λαού που να «έδειξε ότι ήθελε και εν συνεχεία να ακολούθησε η πρωτοπορία»; Εξ΄ όσων γνωρίζω ούτε την εποχή των μπολσεβίκων, ούτε και στην περίπτωση της Κούβας έγινε έτσι. Αντίθετα, μικρές μειοψηφίες αρχικά ξεκίνησαν τον αγώνα ο οποίος λόγω ιστορικών συγκυριών «έπεισε τις μάζες» που ακολούθησαν την πρωτοπορία γιατί οι τακτικοί και στρατηγικοί της στόχοι, η θεωρητική επεξεργασία και η καθημερινή της πράξη ήταν έτσι δομημένα που έπειθαν τους εργάτες να ακολουθήσουν τους πρωτοπόρους.

Συνοψίζοντας, μπορεί να υπάρξει κοινωνία πέραν του συγκεντρωτικού καπιταλισμού των διακρατικών ή περιφερειακών ολοκληρώσεων. Μπορούν να αναπτυχθούν υποδομές που θα διασφαλίζουν υψηλής ποιότητας συνθήκες ζωής για τους εργαζόμενους. Είναι αναγκαία μεταβατικά αιτήματα πάλης εντός των οποίων θα συνοψίζονται οι τακτικοί στόχοι του κομμουνιστικού κινήματος και είναι εφικτό να πειστούν οι εργάτες για την αναγκαιότητα του κομμουνιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας[4].

[1] Περισσότερες πληροφορίες για το δείκτη που χρησιμοποιείται στο Γράφημα μπορούν να βρεθούν εδώ.

[2] Στο σημείο αυτό πρέπει να εισαχθεί ο όρος γνωσιακός κομμουνισμός (στο πεδίο των επιστημών) ως απάντηση στον συγκεντρωτικό καπιταλισμό. Όταν σχηματοποιηθεί πλήρως ο όρος και τα χαρακτηριστικά του τότε θα επεξηγηθεί καλύτερα. Ο γράφων δημιούργησε τον όρο χωρίς να γνωρίζει ότι υπάρχει και χρησιμοποιείται ο όρος γνωσιακός καπιταλισμός. Οι αφετηρίες που οδήγησαν τον γράφοντα στην δημιουργία του όρου είναι σχεδόν ίδιες με αυτές οι οποίες που περιγράφονται στη εισήγηση με θέμα: Πολιτική Οικονομία του Διαδικτυακού Ολιγοπωλίου: από την ψηφιακή επανάσταση στον γνωσιακό καπιταλισμό.

[3] Τέτοια κείμενα γράφονται κατά κόρον από τον Δημήτρη Γόντικα. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και το κείμενο με τίτλο: Τα 100χρονα του Κόμματος να μας βρουν με περισσότερες κομματικές δυνάμεις στους κλάδους της Βιομηχανίας.  

[4] Τα «εργαλεία» για τις κοινωνίες του μέλλοντος δημιουργούνται σε κοινωνίες του παρελθόντος. Ο σύγχρονος καπιταλισμός δεν θα είχε υπάρξει πότε εάν ο μαθηματικός Euler δεν είχε διατυπώσει την γνωστή και ως ταυτότητα του Euler. Θα ήταν αδύνατη η παραγωγή και μεταφορά ηλεκτρικής ενέργειας εάν οι κοινωνίες των ανθρώπων (και οι επιστημονικές τους ελίτ) δεν είχα ορίσει τους φανταστικούς αριθμούς. Χωρίς την χρήση τους είναι αδύνατη η μοντελοποίηση και προσομοίωση των πολύπλοκων σύγχρονων συστημάτων ενέργειας, αυτομάτου ελέγχου κ.λπ. Ο ανθρώπινος πολιτισμός κατάφερε να αλληλεπιδράσει με τις «δυνάμεις του σύμπαντος» ακριβώς επειδή δεν φοβήθηκε να επιχειρήσει το αδιανόητο, να κάνει πράξει την ουτοπία. Για έναν επιστήμονα, και ειδικά έναν επαναστάτη δεν υπάρχει “final combat” αλλά διαρκής πάλη του νέου με το κατεστημένο, της φθοράς και του θανάτου με την γέννηση νέων και πρωτοπόρων ιδεών, ικανότητα ερμηνείας των σχέσεων αιτίου – αποτελέσματος και προσπάθεια δημιουργίας πολιτικής τακτικής και στρατηγικής που εμπεριέχει μέσα της την ιστορική ανάδραση και ερωτήματα του τύπου: τι ήταν αυτό που έκανε το ΕΑΜ και γιγαντώθηκε; Πως έδρασε; Ποια στάση κράτησε απέναντι στην πείνα; Πως οργάνωνε, διαφώτιζε και επιμόρφωνε τον ελληνικό λαό; Πώς μπορούμε στο σήμερα να χρησιμοποιήσουμε αυτή την πείρα με σκοπό την νέα γιγάντωση του ελληνικού λαού; Πώς πρέπει να εφαρμόσουμε την μέθοδο trial – error (δοκιμή – σφάλμα) ώστε να βελτιωθεί η δράση των πρωτοπόρων δυνάμεων; Τα περιθώρια σφάλματος είναι σχεδόν ανύπαρκτα.

Υστερόγραφο 1: σε πρόσφατη συνέντευξη του ο Γ. Βαρουφάκης αναφέρθηκε στην φιλελευθεροποίηση της αγοράς χονδρικής πώλησης. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε ο όρος “απελευθέρωση” και εν συνεχεία διορθώθηκε με τον ορθό.

Υστερόγραφο 2: μια συνέντευξη του Μίκη Θεοδωράκη στον πρώην «Πρωταγωνιστή» και νυν «επικεφαλής» του κόμματος «Το Ποτάμι». Ας σταθεί ο αναγνώστης στο λεπτό 13.45’. Η μουσική του Μίκη έχει κάτι από την αρμονία του σύμπαντος και σίγουρα εντός της, καθώς επίσης και εντός της ακολουθίας των λέξεων των ποιητών που έγραψαν στίχους που τους μελοποίησε ο Μίκης είναι εγγεγραμμένη η ακολουθία Fibonacci (είναι η ίδια ακολουθία με την οποία έχει χτιστεί ο Παρθενώνας). Αυτός είναι κι ό λόγος για τον οποίο όπου κι αν παίχτηκε η μουσική του, λατρεύτηκε, ακριβώς επειδή μιλά στο μοναδικό είδος που μπορεί να στοχαστεί πάνω στις πράξεις του και να βιώσει την σημασία του να παλεύεις ενάντια στην πείνα και για ένα αύριο «στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων».

Στην εποχή της σκοπιμότητας το σπουδαίο είναι να αναζητάς την ουσία.

Venceremos!

πηγη: ergatikosagwnas.gr

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ*

Οι υπογραφές δεν έχουν μπει, συμφωνία δεν υπάρχει ακόμη. Η κυβέρνηση όμως έχει ήδη επιδοθεί σε επιχείρηση διαστροφής της αλήθειας και αυτό είναι ακόμη πιο βαρύ και εγκληματικό από τα ίδια τα αντεργατικά μέτρα που προαλείφονται στο πλαίσιο της νέας συμφωνίας.

Παρά όσα λένε τα διάφορα  non papers, η βασική είδηση σχετικά με την πρόταση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, είναι ακριβώς η  άμεση μείωση μισθών και συντάξεων.

Ας μιλήσουμε συγκεκριμένα.

Η κυβέρνηση φέρεται να έχει συμφωνήσει για την (κουτσή) διετία 2015-2016 δημοσιονομικά μνημονιακά μέτρα 7,9 δις, δηλαδή όσο είχε θέσει εξ αρχής ο Γιουνκέρ για λογαριασμό των «θεσμών». Ισχυρίζεται ωστόσο, ότι κάνει «ανακατανομή των κοινωνικών βαρών».

Τίποτα ψευδέστερο!

Θα κάνουμε  μια ομαδοποίηση της κυβερνητικής πρότασης μέτρων, που έχουν καλωσορίσει οι «θεσμοί»,  ανάλογα με το ποιος θα πληρώσει. Υπάρχουν τρεις κατηγορίες:

Α. Πληρωμές από εργατικά και λαϊκά στρώματα. Περιλαμβάνονται κατηγορίες (3) κατηγορίες ΜΟΝΙΜΩΝ αντεργατικών μέτρων. Συγκεκριμένα:

Α1: Μειώσεις μισθών

1. Εισφορές εργαζομένων: Αυξάνονται κατά 1% εισφορές των εργαζομένων. Επιπλέον είσπραξη για τη διετία 294 εκ. (υπολογίστηκε η αναλογία της εργατικής εισφοράς στη συνολική αύξηση)

2. Εισφορά υπέρ επικουρικών: Αυξάνεται η εισφορά για τα επικουρικά ταμεία από το 3% στο 3,5%. Επιπλέον είσπραξη για τη διετία 370 εκ.

3. «Εισφορά αλληλεγγύης» στους μισθούς: Επιπλέον είσπραξη για τη διετία 470 εκ.

Α2: Μειώσεις συντάξεων

1. ΦΠΑ: ως έμμεσος οριζόντιος φόρος επί της κατανάλωσης, πλήττει συτριπτικά τα λαϊκά στρώματα. Επιπλέον είσπραξη για τη διετία 2,04 δις.

2. Εισφορές στις επικουρικές συντάξεις: Επιβάλλεται εισφορά 5% (από 0%) στις επικουρικές. Επιπλέον είσπραξη για τη διετία 240 εκ.

3. Εισφορές ασθενείας σε όλες τις κύριες συντάξεις. Αυξάνονται από 4% σε 5% Επιπλέον είσπραξη για τη διετία 405 εκ.

4. Πρόωρες συντάξεις: Καταργούνται σταδιακά – σε ορίζοντα τριετίας – από την 1η Ιανουαρίου 2016. Επιπλέον είσπραξη για τη διετία 360 εκ.

Α3: Αύξηση έμμεσων οριζόντιων φόρων

• ΦΠΑ: ως έμμεσος οριζόντιος φόρος επί της κατανάλωσης, πλήττει συντριπτικά τα λαϊκά στρώματα. Επιπλέον είσπραξη για τη διετία 2,04 δις.

Β. Πληρωμές από τις επιχειρήσεις. Περιλαμβάνονται τα παρακάτω μέτρα, τα περισσότερα  ΕΚΤΑΚΤΟΥ και όχι μόνιμου χαρακτήρα. Συγκεκριμένα:

1. Αύξηση εργοδοτική εισφοράς: Αυξάνονται κατά 2,9% εισφορές των εργαζομένων. Πρόσθετα έσοδα για τη διετία 2015-2016 855 εκ. (υπολογίστηκε η αναλογία της εργοδοτικής εισφοράς στη συνολική αύξηση)

2. Έκτακτη εισφορά σε επιχειρήσεις: Με κλιμακωτούς συντελεστές έως και 12%, θα επιβληθεί με βάση τα κέρδη του 2014, σε δύο ετήσιες δόσεις φέτος και του χρόνου για καθαρά κέρδη από 500.000 ευρώ και άνω. Πρόσθετα έσοδα για τη διετία 2015-2016 350 εκ.

3. Φόρος εισοδήματος νομικών προσώπων: Για 14.930 επιχειρήσεις με κέρδη άνω των 100.000 ευρώ ο συντελεστής φορολογίας εισοδήματος αυξάνεται από το 26% στο 29%. Πρόσθετα έσοδα για τη διετία 2015-2016 410 εκ.

Ας συμπεριλάβουμε σε αυτή την κατηγορία και τα παρακάτω μέτρα, που θίγουν κυρίως μεσοαστικά και αστικά στρώματα και  κατηγορίες επιχειρήσεων διαφόρων μεγεθών:

1. Φόρος Πολυτελούς Διαβίωσης: Αυξάνεται από 10% σε 13% (επί της ετήσιας αντικειμενικής δαπάνης) για ιδιοκτήτες Ι.Χ. άνω των 2.500 κυβικών εκατοστών καθώς και για ιδιοκτήτες σκαφών αναψυχής, αεροσκαφών και δεξαμενών κολύμβησης. Πρόσθετα έσοδα για τη διετία 2015-2016 94 εκ.

2. Φόρος διαφημίσεων: Θα ξεκινήσει άμεσα η είσπραξη φόρου επί των τηλεοπτικών διαφημίσεων. Πρόσθετα έσοδα για τη διετία 2015-2016 200 εκ.

Γ. Κατηγορία λοιπών μέτρων. Περιλαμβάνονται τα παρακάτω μέτρα, που δεν έχουν μόνιμο και διαρθρωτικό  χαρακτήρα. Συγκεκριμένα:

1. Αδειες κινητής τηλεφωνίας(έσοδα 350 εκατ. ευρώ το 2016)

2. Αδειες για ηλεκτρονικά τυχερά παιχνίδια VLTs( έσοδα 35 εκατ. ευρώ φέτος και 225 εκατ. ευρώ το 2016)

3. Περικοπές αμυντικών δαπανώνκατά 200 εκατ. ευρώ το 2016.

Τα παραπάνω συνοψίζονται στον σχετικό Πίνακα:

Σε ότι αφορά τον ΕΝΦΙΑ, κατά τα φαινόμενα προβλέπεται να μείνει απείραχτος, δηλαδή θα υπάρξουν έσοδα 2,6 δισ. ευρώ τα οποία δεν αθροίζονται στα μέτρα της πρότασης.

Ας αποδώσουμε τα του Καίσαρος τω καίσαρι:

Πρώτο: Η Ευρωζώνη και η ΕΕ σε ρόλο σταυρωτών των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων στην Ελλάδα (και γενικά), έχουν ακριβώς το ρόλο να εξασφαλίζουν τη μακροημέρευση της λιτότητας και της αντεργατικής πολιτικής, δρώντας ως ληστρικός ιμπεριαλιστικός μηχανισμός. Ας τους χαίρονται οι απολογητές τους και όσοι επιμένουν να τους βλέπουν ως «εταίρους»!

Δεύτερο: Η τρόικα εσωτερικού, απόλυτα ταυτισμένη με τους ληστές του ευρωπαϊκού κεφαλαίου και της ντόπιας ολιγαρχίας, βρέθηκε με νύχια και με δόντια, ακόμη και δια του «πεζοδρομίου» – που κατά τα άλλα απεχθάνεται – στην πλευρά του μεγάλου στρατοπέδου «ΜΕΝΟΥΜΕ ΜΝΗΜΟΝΙΟ»

Τρίτο: Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχοντας επιλέξει την παραμονή στο ευρώ και τον ατιμωτικό συμβιβασμό λόγω ακριβώς του χαρακτήρα της ΕΕ, χρεώνεται άμεσα την εγκληματική πολιτική ευθύνη της συνέχισης της μνημονιακής κόλασης.

Τέταρτο: Οι αριστερές διαφοροποιήσεις  μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ, είτε θα γίνουν το αριστερό άλλοθι μιας δεξιάς αντιλαϊκής πολιτικής στο όνομα της «αριστερής κυβέρνησης» που εμφανίζεται ως αυτοσκοπός και αποσυνδεδεμένη από την αριστερή πολιτική, είτε θα κάνουν το γενναίο βήμα της ειλικρινούς, βαθιάς και έμπρακτης ρήξης.

Εννοείται, πως τα μέτρα αυτά δεν είναι τα τελικά, που σημαίνει ότι μόνο χειρότερα μπορεί να είναι.

Η αποτροπή αυτής της «καταστροφής που μας απειλεί», απαιτεί ένα παλλαϊκό ξεσηκωμό: Όχι σε νέα συμφωνία-μνημόνιο, να ζήσει ο λαός όχι οι τοκογλύφοι του κεφαλαίου, δουλειά για όλους και με όλα τα δικαιώματα και όχι νέα κέρδη σε όσους κατέχουν χίλιες φορές το περιττό, ρήξη και έξοδος από ευρωζώνη και ΕΕ, ήττα του αστικού ευρώδουλου πολιτικού στρατοπέδου και ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής υποταγής!

Να ανατρέψουμε τώρα το συρφετό και την επιχείρηση «ΜΕΝΟΥΜΕ ΜΝΗΜΟΝΙΟ».

Πηγή: www.pandiera.gr

Τρίτη 23 Ιουνίου 2015

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Η ιστορία είναι κατάσπαρτη αποδείξεων. Δεν χρειαζόταν ως «μαρτυρία» η επαίσχυντη κατάληξη που είχαν οι περίφημες διαπραγματεύσεις για να πειστούμε:

Καμία βελτίωση της ζωής του λαού, καμία ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων του δεν μπορεί να επιτευχθεί σε «συνεννόηση», σε «συνεργασία» με εκείνους που προκαλούν και επιβάλλουν τα βάσανα του λαού.

Κανένας αγώνας ακόμα και για την πιο μικρή ανακούφιση του λαού από τα βάσανα δεν μπορεί να δικαιωθεί, τίποτα από τα χειρότερα που κάθε φορά επέρχονται δεν μπορεί να αποτραπεί, χωρίς τη ρήξη και τη σύγκρουση με τους δυνάστες του λαού.

Τίποτα από όσα έχει χάσει ο λαός, τίποτα απ’ όσα του έχουν κλαπεί δεν πρόκειται να του επιστραφεί, τίποτα δεν θα μπορέσει να περισώσει απ’ όσα του έχουν απομείνει, σε «συμφωνία» με τους ντόπιους και ξένους άρπαγες και εν αναμονή της «καλοσύνης» τους.

Πολύ περισσότερο: Φιλολαϊκή λύση και οριστική έξοδος από την καπιταλιστική κρίση µέσα στα όρια του καθεστώτος που γεννά τις κρίσεις και την βαρβαρότητα, μέσα στα όρια του καπιταλισµού, μέσα στα όρια των «θεσμών» του, δεν υπήρξε ούτε πρόκειται να υπάρξει ποτέ.

Τα τελευταία γεγονότα στις Βρυξέλλες βοούν ότι τα Μνημόνια που θα καταργούνταν συνυπογράφονται με «αριστερό» πλέον πρόσημο.

Αυτή είναι και η μεγαλύτερη πολιτική και ιστορική «ανορθογραφία» του ΣΥΡΙΖΑ: Αφού καβαλίκεψε στον όρο «Αριστερά» για να διεκπεραιώσει το εμπόριο ελπίδας προεκλογικά, έρχεται τώρα μετεκλογικά με τα πεπραγμένα του να ενσταλάξει στη συνείδηση πλατιών λαϊκών στρωμάτων ότι η Αριστερά είναι μια ακόμα καθεστωτική εκδοχή, ότι είναι «μια από τα ίδια».

Και ακόμα χειρότερα: Έρχεται να εμπεδώσει στο νου και στην καρδιά των ανθρώπων του μόχθου την ηττοπάθεια ότι «δεν αλλάζει τίποτα». Μέσα από την αποστέωση του όρου «Αριστερά» από το εξεγερτικό και ρηξικέλευθο περιεχόμενό του, ο ΣΥΡΙΖΑ απειλεί να σφηνώσει στο μυαλό των ανθρώπων ότι αφού και η «Αριστερά» δεν τα κατάφερε, τότε μοιραία όσα ζούμε είναι «μονόδρομος», είναι αναπόφευκτα.

«Ψωροκώσταινα»;

Να λοιπόν γιατί οι τελευταίες εξελίξεις απαιτούν να τεθεί και να απαντηθεί για μια ακόμα φορά το ερώτημα: «Υπάρχει άλλος δρόμος»; Υπάρχει κάτι πέρα από τον «μονόδρομο» στον οποίο σέρνεται η Ελλάδα, άλλοτε με όρους «υποταγής» και άλλοτε με όρους «διαπραγματεύσεων»;

Και ακόμα: Πόσο «ρεαλιστική» είναι η προοπτική µιας κοινωνίας χωρίς εκµετάλλευση, όπου πυξίδα της παραγωγής και της διανοµής του παραγόµενου πλούτου θα είναι η ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών; Η Ελλάδα που «είναι µια µικρή και αδύναµη χώρα» έχει τις δυνατότητες για να ακολουθήσει έναν τέτοιο δρόµο ανάπτυξης, έξω από τον καπιταλισµό, σε ρήξη και σε σύγκρουση με ό,τι και με όσους καθυποτάσσουν και εξαθλιώνουν το λαό της;

Απαντάμε: Σε πείσμα όλων των εκδοχών του µύθου της «Ψωροκώσταινας» η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική:

1) Η Ελλάδα είναι µια χώρα που διαθέτει ικανοποιητικό επίπεδο συγκέντρωσης των µέσων παραγωγής και του εµπορικού της δικτύου.

2) Παρουσιάζει σηµαντικό επίπεδο ανάπτυξης της σύγχρονης τεχνολογίας.

3) ∆ιαθέτει πολυάριθµο εργατικό δυναµικό, µε εµπειρία, µε βελτιωµένο µορφωτικό επίπεδο και εξειδίκευση.

4) ∆ιαθέτει πολυάριθµο και αξιόλογο επιστηµονικό δυναµικό.

5) ∆ιαθέτει φυσικές πλουτοπαραγωγικές και ενεργειακές πηγές, σηµαντικά αποθέµατα ορυκτού πλούτου που συνιστούν συγκριτικό πλεονέκτηµα για την παραγωγή βιοµηχανικών και καταναλωτικών προϊόντων.

6) Διαθέτει το µεγάλο πλεονέκτηµα να µπορεί να εξασφαλίζει επάρκεια στα είδη διατροφής για τις λαϊκές απαιτήσεις, αλλά και το εξωτερικό εµπόριο.

7) ∆ιαθέτει ικανότητες για παραγωγή σύγχρονων προϊόντων, µηχανών, εργαλείων και συσκευών.

Εποµένως από άποψη αντικειµενικών συνθηκών η πατρίδα µας δεν έχει καµία «τεχνική δυσκολία» να διαβεί το κατώφλι ενός άλλου τύπου σχεδιασµό της οικονομίας της, τον κεντρικό πανεθνικό σχεδιασµό στα βασικά και συγκεντρωµένα µέσα παραγωγής σε στρατηγικούς τοµείς όπως η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες, ο ορυκτός πλούτος, τα ορυχεία, οι βιοµηχανίες, η ύδρευση, οι µεταφορές, το κρατικοποιηµένο τραπεζικό σύστηµα, το σύστηµα συγκέντρωσης, διοχέτευσης και διαχείρισης υλικών πόρων, το εξωτερικό εµπόριο, το συγκεντρωµένο δίκτυο του εσωτερικού εµπορίου.

Πανεθνικός κεντρικός σχεδιασµός

«Πανεθνικός κεντρικός σχεδιασµός»: Σίγουρα πρόκειται για μια έννοια που βγάζει εκτός εαυτού και τον πιο μειλίχιο πολιτικό εκπρόσωπο του συστήματος. Αλλά οι πολυεθνικές, τα µονοπώλια και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, αυτοί πρώτοι απ’ όλους γνωρίζουν την αξία του σχεδιασμού. Πολύ απλά διότι µε οργάνωση και σχέδιο λεηλατούν τη χώρα και το λαό. Να λοιπόν γιατί γαυριούν όταν γίνεται λόγος για µια οργάνωση και ένα σχέδιο που θα βγάζει την Ελλάδα από τα νύχια τους!

Εκτός όµως από τα συµφέροντα των καπιταλιστών υπάρχουν και τα συµφέροντα των εργαζοµένων. Και αυτοί έχουν κάθε λόγο να δουν την αλήθεια που επιδιώκουν να στραγγαλίσουν µε τα αναθέµατά τους οι κεφαλαιοκράτες και οι κάθε απόχρωσης πολιτικοί τους εκπρόσωποι. Ότι δηλαδή η κεντρικά σχεδιασµένη ανάπτυξη της οικονομίας δεν είναι µια επινόηση, µια φαντασίωση, µια ιδέα που «σφηνώθηκε» ετσιθελικά στο µυαλό των κοµµουνιστών.

Είναι µια αντικειµενική ανάγκη που καταρχήν πηγάζει από τις απαιτήσεις να εξελιχθούν τα ίδια τα µέσα παραγωγής και να αξιοποιηθούν στο έπακρο όλες οι δυνάµεις και οι δυνατότητες που έχει διαµορφώσει η σηµερινή κοινωνία µε την εργασία και µε την επιστήµη.

Ο κεντρικός σχεδιασµός προσφέρει τη δυνατότητα για την ικανοποίηση των σύγχρονων και διευρυµένων αναγκών των εργαζομένων, σπάει τα δεσµά της άναρχης και ανισόµετρης ανάπτυξης του καπιταλισµού, παρέχει τις υλικές δυνατότητες για την ολόπλευρη και ελεύθερη ανάδειξη της κάθε ξεχωριστής ατομικότητας ως προϋπόθεση και επιστέγασμα της απελευθέρωσης όλης της κοινωνίας από δεσμά του καταναγκασμού.

Η κεντρικά σχεδιασµένη ανάπτυξη της κοινωνίας είναι αυτή που επιτρέπει την αξιοποίηση και κατανοµή όλου του ανθρώπινου δυναµικού και τον εκµηδενισµό της ανεργίας. ∆εν έχει καµία σχέση µε το σχεδιασµό στο πλαίσιο του µονοπωλιακού καπιταλισµού, όπου ο κάθε κεφαλαιοκράτης, το κάθε µονοπώλιο εκείνο για το οποίο ενδιαφέρονται είναι ο ατοµικός τους προγραµµατισµός µε κριτήριο το κέρδος σε συνθήκες γενικότερης καπιταλιστικής αναρχίας.

O κεντρικός σχεδιασµός της οικονοµίας δεν µπορεί παρά να στηρίζεται στις αναπτυξιακές δυνατότητες της Ελλάδας και γι’ αυτό όχι µόνο θέλει αλλά και καταφέρνει να αξιοποιεί όλες αυτές τις αναπτυξιακές δυνατότητες που αφορούν τις ανθρώπινες ανάγκες. Χωρίς αποκλεισµούς, χωρίς ανισοµέρειες και µακριά από κάθε περιορισµό που προκύπτει από τη διαπλοκή της ελληνικής οικονοµίας µε την ιµπεριαλιστική ΕΕ και τους διάφορους µηχανισµούς τύπου «τρόικας».

Ο κεντρικός σχεδιασµός δίνει τη δυνατότητα εξειδίκευσης κατά κλάδο, διακλάδωσης κατά γεωγραφική περιφέρεια, σύνδεσης των παραγωγικών συνεταιρισµών µε προγράμματα παραγωγής και κατανοµής, µε πλάνα κατανάλωσης πρώτων υλών, ενέργειας, νέων µηχανηµάτων και υπηρεσιών. Επιτρέπει την οργάνωση από κρατικούς οργανισµούς, από ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύµατα και ινστιτούτα της επιστηµονικής έρευνας της κοινωνικής παραγωγής και των κοινωνικών υπηρεσιών µε γνώµονα την ανάπτυξη της κοινωνικής ευηµερίας που σημαίνει υπηρεσίες δηµόσιες και δωρεάν Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας, Ασφάλισης, αναψυχής, προστασίας των παιδιών και των υπερηλίκων, πολύ φτηνές ή και απολύτως δωρεάν υπηρεσίες µεταφορών, τηλεπικοινωνιών, ενέργειας, ύδρευσης για λαϊκή κατανάλωση κλπ.

Ο κεντρικός σχεδιασµός είναι το εκ των ων ουκ άνευ εργαλείο που επιτρέπει τη διαµόρφωση στρατηγικών στόχων και επιλογών, την ιεράρχηση σε κλάδους και τοµείς, τον καθορισµό για το πού θα συγκεντρωθούν περισσότερες δυνάµεις και µέσα, µε επιστηµονικά σχεδιασµένο καταµερισµό και πρώτα απ’ όλα: Με εργατικό έλεγχο στη διεύθυνση της κάθε παραγωγικής µονάδας και υπηρεσίας, σε κάθε όργανο διοίκησης.

Αποτελεί χονδροειδή διαστρέβλωση ο ισχυρισµός – στον οποίο µεταξύ άλλων πρωτοστατούν εκείνοι που επωφελήθηκαν πολιτικά και οικονοµικά από τις παρεκκλίσεις και την υποβάθµιση της λειτουργίας του κεντρικού σχεδιασµού στη Σοβιετική Ένωση – ότι ο κεντρικός σχεδιασµός σηµαίνει «κεντρικό βολονταρισµό», «υποταγή στην πυγµή της ιεραρχίας και της γραφειοκρατίας», ότι «όλα αποφασίζονται άνωθεν και κεντρικά» κ.λπ. Όχι.

Κεντρικός σχεδιασµός σηµαίνει διαµόρφωση στρατηγικών στόχων και επιλογών, σημαίνει καταµερισµό και εξειδίκευση που δεν είναι υπόθεση κάποιας διευθυντικής κομματικής ή επιστημονικής ομάδας. Αντίθετα είναι μια υπόθεση που βασική της προϋπόθεση είναι το σπάσιμο της γραφειοκρατίας με την είσοδο στο προσκήνιο της παραγωγικής διαδικασίας από θέση ευθύνης, συναπόφασης και ελέγχου όλης της κοινωνίας, όλων των εργαζόμενων που μέσα από τους φορείς τους έχουν λόγο για το τι θα παραχθεί και πώς αυτό θα µοιραστεί και θα αξιοποιηθεί από ολόκληρη την κοινωνία. Πρόκειται για τον ορισμό της δηµοκρατίας.

Το ζήτημα της ιδιοκτησίας

Ο κεντρικός πανεθνικός σχεδιασµός της οικονοµίας δεν είναι απλώς ένα «εργαλείο», µια «παραλλαγή» διοικητικού τύπου. Είναι εκείνη η δοµή λειτουργίας της οικονοµίας που αντιστοιχεί σε µια ανώτερη κοινωνική σχέση.

Αλλά προσοχή: Για να υπάρξει και για να δουλέψει αυτή η δομή, το «µαγικό κλειδί» είναι ένα και µόνο: Η επίλυση του προβλήµατος της ιδιοκτησίας. Η αλλαγή των ξεπερασµένων ιστορικά κοινωνικών σχέσεων ιδιοκτησίας που καθορίζουν το παρόν οικονοµικό και το πολιτικό σύστηµα.

Με µια κουβέντα: Προϋπόθεση είναι η κατάργηση της κεφαλαιοκρατικής ιδιοκτησίας και η µετατροπή της σε κοινωνική ιδιοκτησία. Το πέρασμα δηλαδή κάθε πλουτοπαραγωγικής πηγής στα χέρια της κοινωνίας και όχι στην κατοχή και νομή της από τον κάθε κεφαλαιοκράτη, μονοπώλιο, πολυεθνική.

Μόνο έτσι η Ελλάδα µπορεί να περάσει στην απέναντι πλευρά από την όχθη της σηµερινής άναρχης καπιταλιστικής «ανάπτυξης» για τους λίγους και της κρίσης που ισοπεδώνει τους πολλούς.

Για να υπάρξει η Ελλάδα των πολλών απαιτείται:

α) Η πανεθνική, η πλήρης και η καθολική κοινωνικοποίηση των βασικών µέσων παραγωγής, η µετατροπή σε λαϊκή περιουσία των συγκεντρωµένων µέσων παραγωγής στους κλάδους της µεταποίησης και γενικότερα της βιοµηχανίας και του εµπορίου.

β) Η δηµιουργία ενιαίων, αποκλειστικά δημόσιων φορέων στους κλάδους στρατηγικής σηµασίας, όπως της ενέργειας, των τηλεπικοινωνιών, των κατασκευών, των µεταφορών, της εξόρυξης.

γ) Η κοινωνικοποίηση της γης και των µεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων στον αγροτικό τοµέα.

δ) Η αξιοποίηση του συσσωρευμένου κεφαλαίου με εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, που θα χρηματοδοτήσει την φιλολαική ανάπτυξη, με πλήρη εγγύηση και των τελευταίων σεντς του κάθε αποταμιευτή, με απαγόρευση των νόμων φυγάδευσης του κεφαλαίουκαι με άρνηση της αέναης απομύζησης του εθνικού πλούτου με την μορφή πληρωμής ενός κατ’ όνομα «εθνικού χρέους» που ο λαός δεν το χρωστάει και το έχει πληρώσει 20 φορές.

ε) Η αξιοποίηση των ώριµων συνθηκών για τη συγκρότηση του τοµέα του παραγωγικού συνεταιρισµού, ώστε να βγουν από τον κλοιό των µονοπωλίων η µικροµεσαία αγροτιά και οι µικροί επαγγελµατίες σε κλάδους που η συγκέντρωση είναι µικρή.

ζ) Η αξιοποίηση κάθε δυνατής οικονοµικής διεθνούς συνεργασία στη βάση του αµοιβαίου οφέλους.

η) Η προστασία της εγχώριας παραγωγής και των συμφερόντων των εργαζοµένων από τις όποιες συνέπειες προκύπτουν από τις ανάγκες του εξωτερικού εµπορίου.

Σε μια τέτοια Ελλάδα οι παραγωγικές δυνάµεις τίθενται στην υπηρεσία του λαού και στην ικανοποίηση των αναγκών του. Απελευθερώνονται οι παραγωγικές σχέσεις από το δυναστικό ζυγό της καπιταλιστικής εκµετάλλευσης. Μετατρέπεται ο παραγόµενος πλούτος σε λαϊκή περιουσία. Χάνει η χρηματιστική ολιγαρχία το έδαφος πάνω στο οποίο σμιλεύει τα δεσμά της χρηματοπιστωτικής της κυριαρχίας. Οικοδομείται μια οικονομική λειτουργία που εξασφαλίζει δουλειά, εισόδηµα, υψηλού επιπέδου υπηρεσίες και προϊόντα, ένα αποκλειστικά δηµόσιο, ενιαίο και δωρεάν σύστηµα Εκπαίδευσης, Υγείας, Πρόνοιας και Ασφάλισης, ικανοποίηση των αναγκών σε τοµείς όπως η λαϊκή στέγη, η έρευνα κλπ.

Πολιτική εξουσία

Γι’ αυτή την Ελλάδα, µια Ελλάδα της λαϊκής και όχι της κεφαλαιοκρατικής οικονοµίας, µια Ελλάδα του λαού της και όχι των εκµεταλλευτών και των «θεσμών» τους, συνθήκη ικανή και αναγκαία, ζωτικής σηµασίας και υπ’ αριθµόν ένα ζήτηµα αναδεικνύεται εποµένως το πέρασµα της πολιτικής εξουσίας στα χέρια του λαού της με µια κυβέρνηση-όργανο της λαϊκής θέλησης και υπηρέτησης των λαϊκών συμφερόντων.

Μια κυβέρνηση που θα είναι υποχρεωµένη να εξασφαλίζει τη συµµετοχή του λαού στο νέο και πρωτόγνωρο έργο, να στηρίζει το λαϊκό κίνηµα, να στηρίζεται και να ελέγχεται από αυτό µέσα από νέους θεσµούς εργατικού και κοινωνικού ελέγχου.

Μια κυβέρνηση που στις αγεφύρωτες διαφορές μεταξύ τραπεζιτών – άνεργων, βιομήχανων – προλετάριων, εργολάβων – απασχολήσιμων δεν θα παριστάνει ότι το κράτος είναι «ουδέτερο», δεν θα βαφτίζει σαν εντιμότητα την υποταγή σε επαίσχυντους «συμβιβασμούς», δεν θα  έχει δίλημμα με ποιους θα πάει.

Μια τέτοια κυβέρνηση, που στο εσωτερικό θα αποτελεί την αιχμή του δόρατος των λαϊκών δικαίων και που στο εξωτερικό θα προωθεί εµπορικές σχέσεις και διακρατικές συµφωνίες για αξιοποίηση της τεχνογνωσίας µε βάση το αµοιβαίο συµφέρον, είναι σίγουρο ότι από τα πρώτα της βήµατα θα έχει να αντιµετωπίσει την εσωτερική και διεθνή αντίδραση. Την αντίδραση της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, του ΔΝΤ και κάθε παρόμοιου οργανισμού που δεν αφήνουν περιθώρια ελιγµών στα κράτη-µέλη και «συµµάχους» τους.

Το γεγονός αυτό, για μια κυβέρνηση που δεν τα «διπλώνει», συνεπάγεται το εξής «απλό»: Οτι η αποδέσµευση από τους ιµπεριαλιστικούς οργανισµούς και τα δεσµά τους είναι αναγκαία και αναπόφευκτη, εφόσον έχει στόχο την αυτοδύναµη φιλολαϊκή ανάπτυξη και τη συνεργασία µε όλα τα κράτη, µε κριτήριο τι ωφελεί το λαό.

Είναι προφανές: Η οικονοµία που περιγράψαμε είναι ασύµβατη µε τη συµµετοχή της χώρας στις ιµπεριαλιστικές ενώσεις, όπως είναι η EE και το ΝΑΤΟ. Και είναι ασύμβατη επειδή ακριβώς είναι συµβατή µε την επιδίωξη οι σχέσεις ανάµεσα στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες να αναπτυχθούν όχι στη βάση της εξάρτησης και της υποταγής αλλά στη βάση του αµοιβαίου οφέλους.

Από την άποψη αυτή, εποµένως, μια τέτοια πολιτική, έχοντας ως υπερόπλο της ένα ρωμαλέο και αρραγές εσωτερικό λαϊκό μέτωπο και επειδή ακριβώς αξιοποιεί κάθε ρωγµή αντίθεσης και ανταγωνισµού ανάµεσα στις ιµπεριαλιστικές δυνάµεις, αναδεικνύεται, ταυτόχρονα, και ως η µόνη πολιτική που κινείται µε γνώµονα τη διαφύλαξη και ενίσχυση της εδαφικής ακεραιότητας και των κυριαρχικών δικαιωµάτων της Ελλάδας.

«Οι τύραννοι φαίνονται µεγάλοι

µόνον όσο εµείς είµαστε γονατιστοί»

Παράλληλα µε τους κεφαλαιοκράτες και τους πολιτικούς εκπροσώπους τους, που το ταξικό τους συµφέρον υπαγορεύει να εναντιώνονται και να πολεµούν µια τέτοια προοπτική για την Ελλάδα, υπάρχουν και οι άλλοι. Αυτοί που απορρίπτουν την ιδέα µιας άλλης Ελλάδας παριστάνοντας ότι την ασπάζονται.

Αυτού του τύπου η καθεστωτική «αριστεροσύνη» µας προτείνει να δούµε τον καπιταλισµό και τους «θεσμούς» του ως ένα σύστηµα «ολίγον έγκυος», να απαλλαγούμε – δήθεν - από τα «επαχθή» του βάρη και να µάθουµε να ζούµε µε τα υπόλοιπα βάρη που µας χρεώνει, τα οποία προφανώς είναι «νόµιµα» και «έντιμα». Οι αριστεροί, όµως, εφόσον είναι αριστεροί και όχι «αριστεροί»  θεωρούν «παράνοµο», επαχθή και απεχθή όλο τον καπιταλισµό διότι, πολύ απλά δεν συμβιβάζονται με τίποτα το «παράνομο», με τίποτα το επαχθές και με τίποτα το απεχθές που αυτός παράγει.

Φυσικά δεν µας διαφεύγει ο αντίλογος των χορτάτων της αντίπερα όχθης. Με την λεπτή κοσμοπολίτικη ειρωνεία τους μας ορμηνεύουν «φιλικά» ότι η προοπτική µιας Ελλάδας και ενός κόσµου χωρίς εκµεταλλευτές και καταπιεζόµενους, χωρίς πλούσιους που οικοδομούν την ευδαιμονία τους πάνω στην καμπούρα των φτωχών, χωρίς κεφαλαιοκράτες «αφέντες» και µισθωτούς ή άνεργους «δούλους», στην καλύτερη περίπτωση, συνιστά δονκιχοτισµό και ουτοπία.

Εξίσου «φιλικά» απαντάµε με τα λόγια του Οσκαρ Ουάιλντ: «Ένας χάρτης του κόσµου που δεν περιέχει την Ουτοπία δεν αξίζει να τον κοιτάξεις καν, γιατί αφήνει έξω τη µόνη χώρα όπου η Ανθρωπότητα πάντα θα προσγειώνεται. Κι όταν προσγειωθεί, κοιτάζει πέρα και, βλέποντας µια καλύτερη χώρα, ξεκινάει για εκεί. Πρόοδος είναι η υλοποίηση της µιας µετά την άλλη Ουτοπίας».

Σίγουρα αυτή η «ουτοπική» πορεία αναδηµιουργίας και αναγέννησης της Ελλάδας δεν είναι εύκολη. Είναι όµως µια πορεία απείρως ευκολότερη και – από την άποψη των αποτελεσµάτων – είναι πρόδηλα ρεαλιστικότερη, σε αντίθεση µε τον αδιέξοδο δρόµο των ανυπολόγιστων, των µάταιων και αβάσταχτων θυσιών στις οποίες υποβάλλεται ο λαός και ο τόπος για να βγαίνουν κερδισµένοι οι πλουτοκράτες και το πολιτικό τους σύστηµα.

Αυτός είναι ο «άλλος δρόμος». Για την ακρίβεια έτσι θα πρέπει να χαραχτεί και να ιχνηλατηθεί αυτός ο «άλλος δρόμος» μιας και θα ήταν πολιτικά υπερφίαλο να καμωθεί κανείς ότι μπορεί να τον περιγράψει από σήμερα με όρους… GPS.

Εκείνο, όμως, που από σήμερα μπορεί να πει κανείς είναι ότι για να γεννηθεί η Ελλάδα που μας αξίζει, χρειάζονται τρία πράγματα – γνωστά από την πλούσια εμπειρία και του ελληνικού και του διεθνούς εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος:

α) Καθημερινός, ανυποχώρητος αγώνα και διεκδίκηση για κάθε τι μικρό ή μεγάλο συμβάλει στην ανακούφιση και καλυτέρευση της ζωής του λαού, χωρίς να παραπέμπονται τα αιτήματα του σήμερα στο αύριο αλλά και χωρίς να θάβεται το αύριο στο όνομα του τώρα,

β) στράτευση με εκείνη την Αριστερά που όταν λέει «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» το εννοεί, και

γ) πλήρης επίγνωση από το λαό μας της μεγάλης αλήθειας που είχε περιγράψει ο Ετιέν ντε Λα Μποεσί, ο συγγραφέας της «Πραγματείας περί Εθελοδουλείας»: Ότι «οι τύραννοι φαίνονται µεγάλοι µόνον όσο εµείς είµαστε γονατιστοί».  

*Δημοσιεύθηκε στο ''enikos.gr'' την Τετάρτη 24 Ιουνίου 2015