Του ΑΡΗ ΧΑΤΖΗΣΤΕΦΑΝΟΥ*

Εδώ και πέντε χρόνια το success story της Αργεντινής παρουσιάζεται σαν οδηγός καταστροφής σε περίπτωση ακύρωσης του χρέους και εξόδου από την ευρωζώνη. Κάποιοι πείραξαν τις ημερομηνίες σε μια ιστορία που θα έπρεπε να αποτελεί υπόδειγμα για την Ελλάδα.

Ο μεγαλύτερος λογαριασμός του Grexit πληρώθηκε ήδη

Πολ Κρούγκμαν

«Οι τραπεζικοί λογαριασμοί είναι παγωμένοι, οι πολιτικοί ηγέτες δεν ξέρουν τι να κάνουν και η οικονομική κατάρρευση παραμονεύει στη γωνία, καθώς δεκάδες νευρικοί πολίτες σχηματίζουν ουρές στις τράπεζες για να αποσύρουν μερικά χρήματα». Εξαιρετική ομολογουμένως η περιγραφή της κατάστασης από τον απεσταλμένο των New York Times στη χώρα. Μόνο που η χώρα δεν ονομαζόταν Ελλάδα αλλά Αργεντινή και το ημερολόγιο έγραφε 3 Ιανουαρίου του 2002.

Οι συγκεκριμένες εικόνες παρουσιάζονται έκτοτε σαν απόδειξη της απόλυτης καταστροφής που θα επέλθει στην Ελλάδα εάν προχωρήσει σε παύση πληρωμών και επιστρέψει σε εθνικό νόμισμα – όπως της προτείνουν δεκάδες οικονομολόγοι εδώ και τουλάχιστον πέντε χρόνια.

Το βασικότερο πρόβλημα με τις περισσότερες αναλύσεις για την Αργεντινή είναι ότι συνδέουν την οικονομική κατάρρευση με την αθέτηση πληρωμών και όχι με την προηγηθείσα λιτότητα αλλά και τη νομισματική πολιτική (σύνδεση του πέσο με το δολάριο) που είχε επιβάλει το ΔΝΤ. Η κυρίαρχη αφήγηση δηλαδή υποστηρίζει ότι η Αργεντινή κατέρρευσε επειδή δεν πλήρωσε τα χρέη της και διέκοψε τη σταθερή ισοτιμία του πέσο με το δολάριο, ενώ στην πραγματικότητα κατέρρευσε όσο ήταν συνεπής στις δανειακές υποχρεώσεις της.

Καθώς η Ελλάδα διήνυε δυο από τις πιο κρίσιμες εβδομάδες της σύγχρονης ιστορίας της, δυο κορυφαίοι οικονομολόγοι, ο νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν και ο συν-διευθυντής του αμερικανικού ιδρύματος ερευνών CERP, Ντιν Μπέικερ, αποφάσισαν να διηγηθούν για άλλη μια φορά την ιστορία της Αργεντινής ανατρέποντας την κυρίαρχη αφήγηση. «Με τις πιθανότητες ενός Grexit να αυξάνονται», σημείωνε ο Μπέικερ, «διαβάζουμε στις εφημερίδες ότι αυτό θα αποτελέσει καταστροφή για την Ελλάδα».

Ο Ντιν Μπέικερ αναφέρεται συγκεκριμένα σε μια ανάλυση του Bloomberg που υποστήριζε ότι από το 2001 έως το 2002 το ΑΕΠ της Αργεντινής κατρακύλησε κατά 8,2%, αφήνοντας να εννοηθεί ότι αυτό οφείλεται στη διακοπή του κλειδώματος του πέσο με το δολάριο – τηρουμένων των αναλογιών στην έξοδο από την «ευρωζώνη» της Νότιας Αμερικής. Στην πραγματικότητα, εξηγούν ο Μπέικερ και ο Κρούγκμαν, αυτή η πτώση ήταν αποτέλεσμα της προηγούμενης πολιτικής ενώ η αποδέσμευση από τη σταθερή ισοτιμία ανέκοψε την ελεύθερη πτώση και σε σύντομο χρονικό διάστημα οδήγησε σε τροχιά εκρηκτικής ανόδου.

Συγκεκριμένα η επόμενη δεκαετία χαρακτηρίστηκε από ρυθμούς ανάπτυξης που έφταναν το 8% του ΑΕΠ, γεγονός που επέτρεψε στη χώρα να ανασύρει εκατομμύρια πολίτες από την απόλυτη φτώχεια. Ακόμη και οι νέες περιπέτειες που εμφανίστηκαν τα τελευταία χρόνια από την επίθεση κερδοσκόπων αποτέλεσαν ασήμαντες αναταράξεις σε σχέση με την ανοδική πορεία που ακολούθησε η χώρα τα δέκα προηγούμενα χρόνια.

Η Αργεντινή όμως προσφέρει απαντήσεις και σε μια κριτική που ακούγεται τα τελευταία 24ωρα και στην Ελλάδα όχι από τους οπαδούς της ευρωζώνης, αλλά από όσους επιθυμούν να ντύσουν την εμμονή τους για υποταγή με ένα φιλολαϊκό, αριστερό μανδύα. Το πολιτικό προσωπικό και η ελληνική κοινωνία δεν είναι έτοιμοι να διαχειριστούν μια τέτοια ρήξη είναι το επαναλαμβανόμενο μότο. Κι όμως, όπως προκύπτει και πάλι από τα γραπτά του Ντιν Μπέικερ και του Πολ Κρούγκμαν, η Αργεντινή ήταν σε απείρως δυσχερέστερη θέση όταν αποφάσισε να αμφισβητήσει τις εντολές των δανειστών της.

Τέσσερις ηγέτες είχαν εγκαταλείψει το προεδρικό μέγαρο (κάποιοι με ελικόπτερα) σε διάστημα δυο εβδομάδων, ενώ στους δρόμους σημειώνονταν συγκρούσεις ανάμεσα σε μικροκαταθέτες που δεν μπορούσαν να ανασύρουν τις οικονομίες τους και ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας. Η παύση πληρωμών και η έξοδος από μια λεόντειο νομισματική ένωση ήταν η (δύσκολη ομολογουμένως) απάντηση σε αυτή την εικόνα ολοκληρωτικής κατάρρευσης της κοινωνίας και της οικονομίας.

Σημαίνουν μήπως όλα αυτά ότι μπορούμε να προχωρήσουμε σε ρήξη με τους δανειστές, αδιαφορώντας για την προετοιμασία της κοινωνίας και της οικονομίας; Κάθε άλλο. Οταν όμως βρίσκεσαι σε ένα φλεγόμενο πλοίο και διαθέτεις λίγα λεπτά ζωής οι πιθανότητες επιβίωσής σου εάν επιβιβαστείς σε μια σωσίβια λέμβο είναι απείρως μεγαλύτερες. Οπως σημείωσε άλλωστε και ο Πολ Κρούγκμαν σε πρόσφατη ανάλυσή του: «ο μεγαλύτερος λογαριασμός του Grexit πληρώθηκε ήδη» με τα capital controls. Είναι καιρός λοιπόν να γευτούμε και τα οφέλη - ακόμη και αν η απόφαση ληφθεί από ένα κυβερνητικό σχήμα που θα πηδά έξω από το φλεγόμενο πλοίο.

*Πηγή: efsyn.gr

ου ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

«Αχ, τι ντροπή, τέτοια ντροπή», κύριε Τσίπρα.

«Αχ, τι ντροπή, τέτοια ντροπή μάνα μου και πως βγαίνει», κύριε Τσίπρα.

«Αχ, τι ντροπή, τέτοια ντροπή» κύριε Τσίπρα.

Τέτοια ντροπή, κύριε Τσίπρα, «όσο κι αν τρέξει ο ποταμός» τίποτα «δεν την πλένει»…

Δείτε το παρακάτω βίντεο:

*Δημοσιεύθηκε στο imerodromos.gr το Σάββατο 10 Ιουλίου 2015

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΖΑΚΗ*

Υπό καθεστώς ενός οιονεί παγκόσμιου κραχ των χρηματαγορών, η κυβέρνηση υπέβαλλε στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας αίτηση νέας χρηματοδότησης. Αιτείται νέο χρέος για το παλιό. Με την αίτηση αυτή η χώρα υπάγεται πλέον απευθείας στον μόνιμο μηχανισμό ελγχόμενης χρεοκοπίας και διάλυσης.

Ο ΕΜΣ δεν είναι κάτι απλό. Είναι ένα ίδρυμα ελεγχόμενης χρεοκοπίας με έδρα το Λουξεμβούργο για τις χώρες της ευρωζώνης που αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στα χρέη τους. Η συνθήκη για τον ΕΜΣ δεν είναι παρά μία συνθήκη χρέους για την προστασία του ευρώ.Το διοικητικό συμβούλιο και ο διευθύνων σύμβουλος έχουν απόλυτη εξουσία έναντι των κρατών μελών που οφείλουν να συμμορφώνονται «άνευ όρων και αμετάκλητα», όπως ορίζεται αυτολεξεί στην Συνθήκη Ίδρυσης του ΕΜΣ. Στην ουσία πρόκειται για το στήσιμο ενός ανεξέλεγκτου οργανισμού με έδρα το Λουξεμβούργο ώστε να μην υπόκειται σε κανέναν έλεγχο και καμία εξουσία, δικαστική, ή άλλης μορφής.

Ας δούμε τι προβλέπει η Συνθήκη Ίδρυσης του ΕΜΣ. Επιγραμματικά με το άρθρο 32 παρ. 2 της Συνθήκης: «Ο ΕΜΣ διαθέτει πλήρη νομική προσωπικότητα· έχει πλήρη δικαιοπρακτική ικανότητα:

α) να αποκτά και να διαθέτει κινητή και ακίνητη περιουσία,

β) να συμβάλλεται,

γ) να είναι διάδικος και

δ) να συνάπτει συμφωνία και/ή πρωτόκολλα για την έδρα, όποτε είναι αναγκαίο, για την εξασφάλιση της αναγνώρισης και της επιβολής του νομικού καθεστώτος και των προνομίων και ασυλιών του.»

Η παρ. 3 του ίδιου άρθρου αναφέρει: «Ο ΕΜΣ, η ακίνητη περιουσία, οι πόροι του και τα περιουσιακά του στοιχεία, ανεξαρτήτως τοποθεσίας και κατόχου, χαίρουν ασυλίας από οιασδήποτε μορφής δικαστική διαδικασία, εκτός εάν ο ΕΜΣ παραιτηθεί ρητώς από την ασυλία του για τους σκοπούς οιασδήποτε διαδικασίας ή βάσει των όρων οιασδήποτε συμβάσεως, συμπεριλαμβανομένης της τεκμηρίωσης των χρηματοδοτικών του μέσων.»

Η παρ. 4 του ίδιου άρθρου αναφέρει: «Η περιουσία, οι χρηματοδοτικοί πόροι και τα στοιχεία του ενεργητικού του ΕΜΣ, ανεξαρτήτως τοποθεσίας και κατόχου, χαίρουν ασυλίας έναντι έρευνας, επίταξης, δήμευσης, απαλλοτρίωσης ή οποιασδήποτε άλλης μορφής κατάσχεσης, αφαίρεσης ή δέσμευσης βάσει εκτελεστικών, δικαστικών, διοικητικών ή νομοθετικών μέτρων.»

Οι παρ. 5 & 6 του ίδιου άρθρου αναφέρουν: «Τα αρχεία του ΕΜΣ και όλα τα έγγραφα που ανήκουν στον ΕΜΣ ή βρίσκονται στην κατοχή του είναι απαραβίαστα. Οι χώροι των εγκαταστάσεων του ΕΜΣ είναι απαραβίαστοι.»

Ενώ οι παρ. 8 & 9 του ίδιου άρθρου αναφέρουν: «Στον βαθμό που είναι αναγκαίο για την άσκηση των δραστηριοτήτων που προβλέπονται στην παρούσα συνθήκη, όλη η περιουσία, οι χρηματοδοτικοί πόροι και τα στοιχεία του ενεργητικού του ΕΜΣ δεν υπόκεινται σε κανέναν περιορισμό, ρύθμιση, έλεγχο και μορατόρια οποιασδήποτε φύσεως. Ο ΕΜΣ απαλλάσσεται από οιαδήποτε υποχρέωση έγκρισης ή αδειοδότησης ως πιστωτικό ίδρυμα, πάροχος επενδυτικών υπηρεσιών ή άλλου είδους επίσημη αδειοδοτημένη, ή ρυθμιζόμενη οντότητα δυνάμει των νομοθεσιών εκάστου μέλους του ΕΜΣ.»

Μάλιστα στο άρθρο 32 παρ. 8 της Συνθήκης ίδρυσης του ΕΜΣ προβλέπεται: «Στον βαθμό που είναι αναγκαίο για την άσκηση των δραστηριοτήτων που προβλέπονται στην παρούσα συνθήκη, όλη η περιουσία, οι χρηματοδοτικοί πόροι και τα στοιχεία του ενεργητικού του ΕΜΣ δεν υπόκεινται σε κανέναν περιορισμό, ρύθμιση, έλεγχο και μορατόρια οποιασδήποτε φύσεως.»

Με άλλα λόγια ο δανεισμός και οι εγγυήσεις που θα αποσπάσει ο ΕΜΣ από το κράτος μέλος που έχει τεθεί υπό την κηδεμονία του «δεν υπόκεινται σε κανέναν περιορισμό, ρύθμιση, έλεγχο και μορατόρια οποιασδήποτε φύσεως.» Κι έτσι το κράτος οφειλέτης είναι αναγκασμένο να υποστεί ότι έχει αποφασιστεί ερήμην του χωρίς να έχει καν το δικαίωμα διαπραγμάτευσης ώστε δήθεν να πετύχει τίποτε περιορισμούς, ρυθμίσεις, ελέγχους και μορατόρια στον τρόπο δανεισμού του από τον ΕΜΣ.

Τι γίνεται όταν ο ΕΜΣ εγκρίνει την έναρξη ενός νέου χρηματοδοτικού προγράμματος προς την Ελλάδα; Τότε συντάσσεται «με το ενδιαφερόμενο μέλος του ΕΜΣ μνημόνιο κατανόησης («ΜΚ») όπου θα περιγράφονται αναλυτικά οι όροι που θα συνδέονται με τη διευκόλυνση χρηματοπιστωτικής συνδρομής. Το περιεχόμενο του ΜΚ αντικατοπτρίζει τις αδυναμίες που πρέπει να αντιμετωπιστούν και το μέσο χρηματοπιστωτικής συνδρομής που έχει επιλεγεί.» (άρθρο 13, παρ. 3) Επομένως κάθε νέα χρηματοδότηση, οφείλει να συνοδεύεται από «μνημόνιο κατανόησης», όπως αυτά που μας έχουν επιβληθεί μέχρι σήμερα.

Το καινούργιο είναι  ότι το «ΜΚ [Μνημόνιο Κατανόησης] συνάδει πλήρως με τα μέτρα συντονισμού των οικονομικών πολιτικών που προβλέπονται στη ΣΛΕΕ [Συνθήκη Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης], ιδίως με τυχόν πράξεις του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένης οποιασδήποτε γνώμης, προειδοποίησης, σύστασης ή απόφασης απευθυνόμενης στο ενδιαφερόμενο μέλος του ΕΜΣ.» (στο ίδιο άρθρο) Δηλαδή αυτή την φορά το Μνημόνιο δεν είναι μια διμερής συμφωνία με το υπό χρηματοδότηση κράτος, όπως είναι η Ελλάδα, απόρροια μιας συγκεκριμένης δανειακής σύμβασης. Εντάσσεται στη ΣΛΕΕ και στο δίκαιο της ΕΕ.

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πώς η εφαρμογή του μνημονίου δεν είναι κάτι ξεχωριστό από την συμμετοχή της χώρας μας στην «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» Κι επομένως η τήρηση του μνημονίου, εντάσσεται στο άρθρο 28 του Συντάγματος που «προβλέπει περιορισμούς ως προς την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας της,» προκειμένου να διευκολυνθεί η «συμμετοχή της Χώρας στις διαδικασίες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης,» όπως ρητά αναφέρεται στην ερμηνευτική δήλωση του συγκεκριμένου άρθρου.

Γι’ αυτό και η «Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπογράφει το ΜΚ εξ ονόματος του ΕΜΣ» (παρ. 4) και επίσης η «Ευρωπαϊκή Επιτροπή – σε συνεργασία με την ΕΚΤ και, εφόσον είναι εφικτό, από κοινού με το ΔΝΤ – επιφορτίζεται με την παρακολούθηση της συμμόρφωσης προς τους όρους που συνοδεύουν τη διευκόλυνση χρηματοπιστωτικής συνδρομής.» (παρ. 5).

Με άλλα λόγια το κράτος μέλος που δανείζεται απευθείας από τον ΕΜΣ χάνει όχι μόνο την εθνική του κυριαρχία, αλλά την ίδια την κρατική του υπόσταση. Η κυβέρνηση οφείλει "άνευ όρων και αμετάκλητα" να ακολουθεί κατά γράμμα ότι αποφασίζει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το διοικητικό συμβούλιο του ΕΜΣ. Δηλαδή, με την ένταξή μας στο ΕΜΣ, τελειώσαμε σαν Ελλάδα. Μετατρεπόμαστε σε οικόπεδο υπό εκκαθάριση του μηχανισμού. Κι όλα με αριστερά στην κυβέρνηση.

*Πηγή:dimitriskazakis.blogspot.gr

Κυριακή 12 Ιουλίου 2012

Του antapoΚΡΙΤΗ*

Από την αρχή της ελληνικής κρίσης έχουν εξαγγελθεί δεκάδες μέτωπα ή πρωτοβουλίες για μέτωπα. Η πικρή αλήθεια είναι ότι η Αριστερά παράγει περισσότερα μέτωπα από όσα μπορεί να συγκροτήσει. Εξίσου πικρή όμως είναι η αλήθεια ότι ορισμένα εικοσιτετράωρα κρίνουν τους επόμενους μήνες ή και χρόνια. Αυτή η ασύμμετρη συνθήκη ισχύει και σήμερα. Με δεδομένη την απόλυτη βούληση της ελληνικής κυβέρνησης να υπογράψει, αλλά και με επίγνωση ότι απέχουμε ελάχιστα από ένα «ατύχημα», σήμερα είναι η ώρα συγκρότησης ενός μετώπου για το ΟΧΙ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ. Όπερ εστί μεθερμηνευόμενον, μέτωπο για την εδώ και τώρα ρήξη με την ΕΕ.

Από την προκήρυξη του δημοψηφίσματος μέχρι το συντριπτικό ΟΧΙ κύλησαν μερικές ημερολογιακές μέρες που ήταν πολιτικοί μήνες. Δηλαδή σε ελάχιστο χρονικό διάστημα βγήκε συμπυκνωμένη στην επιφάνεια όλη η ζωογόνος δυνατότητα του λαού να σηκώσει κεφάλι στους δυνάστες του. Από την επόμενη μέρα, εξίσου γρήγορα, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τις άμεσες κινήσεις της συμπυκνώνει μια πορεία μετάλλαξης του ΟΧΙ σε ΝΑΙ. Και από την Τρίτη, όταν και έγινε σαφές ότι η ευρωπαϊκή ηγεσία απαιτεί περισσότερο φόρο αίματος για να «διασώσει» την Ελλάδα, συμπυκνώνεται στον πολιτικό χρόνο το δίλημμα «ρήξη ή υποταγή». Ότι δε ζήσαμε επί χρόνια ή και μήνες, το ζούμε τώρα. Και ότι ζήσουμε τώρα μπορεί να καθορίσει τους επόμενους μήνες ή και χρόνια. Οι στιγμές είναι περισσότερο από κρίσιμες.

Έφτασε η αποφράδα μέρα, ήγγικεν η ώρα, όπου αποδεικνύεται στην πράξη ότι δεν υπάρχει τρίτος δρόμος. Όλα τα προηγούμενα επεισόδια έχτιζαν την κορύφωση αυτού του διλήμματος. Όποιος θέλει να καταργήσει τα μνημόνια ή έστω να βάλει φρένο στην ξέφρενη λιτότητα και στο σκληρό νεοφιλελευθερισμό, δεν μπορεί παρά να έρθει σε σύγκρουση, ρήξη και αποχώρηση από την Ευρωζώνη. Οι αναλύσεις και τα επιχειρήματα επ’ αυτού περιττεύουν, μιας και η προηγούμενη διαπίστωση είναι πλέον κοινός τόπος και στην Αριστερά αλλά και στην κοινωνία.

Το ότι δεν υπάρχει τρίτος δρόμος ανάμεσα στη ρήξη και την υποταγή γίνεται φανερό από πλήθος στελεχών κυρίως της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ που επιμένουν στην ανυποχώρητη στάση «κι ότι γίνει». Γίνεται επίσης φανερό από πλήθος στελεχών, κυρίως στην κορυφή του ΣΥΡΙΖΑ, που ζυμώνουν εδώ και μέρες ότι οποιαδήποτε συμφωνία είναι καλύτερη από τη ρήξη και αρχίζουν σιγά σιγά να υπερασπίζονται τα μνημονιακά μέτρα. Ο Δ.Παπαδημούλης ξεκίνησε ήδη να υπερασπίζεται την κατάργηση της μείωσης του ΦΠΑ στα νησιά.

Τούτων δοθέντων η πρόκληση για την Αριστερά αλλά και για ευρύτερες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που θεωρούν ότι η -έστω και απροετοίμαστη- ρήξη είναι προτιμότερη από το νέο μνημονιακό ενταφιασμό, έχει μπει στο τραπέζι. Και είναι ζήτημα πρωτίστως κοινωνικής και δευτερευόντως πολιτικής επιβίωσης να αναδυθεί ένα μέτωπο του ΟΧΙ μέχρι τέλους, που ισοδυναμεί φυσικά με άρνηση της Ελλάδας να μπει σε νέο επαχθές πρόγραμμα και έχει ως φυσικό επακόλουθο τη ρήξη.

Υπάρχουν πράγματα που λέγονται αλλά δεν γίνονται, αλλά υπάρχουν και πράγματα που γίνονται χωρίς να λέγονται, ή τουλάχιστον να εξαγγέλλονται. Σήμερα είμαστε σε μια τέτοια φάση. Τη λαϊκή νομιμοποίηση για τη ρήξη τη δίνει το συντριπτικό ΟΧΙ ενάντια σε θεούς και δαίμονες, με σύσσωμο τον αστικό κόσμο, τα ΜΜΕ και την ΕΕ να ουρλιάζουν ότι το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα είναι και ΟΧΙ στο ευρώ. Για μία και μόνη φορά είχαν δίκιο. Η κυβέρνηση δε νομιμοποιείται να υπογράψει συμφωνία ίδια ή χειρότερη από την πρόταση Γιούνκερ. Έχει κάθε ηθικό, πολιτικό και συνταγματικό δικαίωμα να αρνηθεί το νέο μακελειό που οι Βρυξέλλες βάζουν ως προϋπόθεση παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη.

Και ανεξάρτητα από το τι θα κάνει η κυβέρνηση, η μπάλα είναι στο γήπεδο της άλλης Αριστεράς. Της Αριστεράς που αναγνώρισε από την πρώτη μέρα ότι οποιαδήποτε προσπάθεια ενάντια στη λιτότητα θα συγκρουστεί με το σιδηρούν πλαίσιο της ΕΕ. Της Αριστεράς που ξέρει ότι η αναγκαία αλλά λειψή προετοιμασία για τη ρήξη μπορεί να αναπληρωθεί από το δίκαιο, την παλλαϊκή συστράτευση και την αγωνιστική βούληση. Της Αριστεράς που αντλεί το αίτημα της ρήξης όχι από τα συρτάρια στα οποία φυλά τα κείμενά της, αλλά από την μόνη έντιμη ερμηνεία της πρόσφατης λαϊκής ετυμηγορίας.

Σήμερα είναι η ώρα. Και αν ακόμη η ρήξη δεν εξαρτάται από τη βούληση αυτής της Αριστεράς, που παραμένει τίμια, αγωνιστική αλλά μειοψηφική, είναι κρίσιμη η συγκρότηση της πολιτικής εκπροσώπησης του ΟΧΙ μέχρι τέλους για τις επόμενες μάχες. Ήδη διάφορες δυνάμεις, σχήματα, αγωνιστές, συσπειρώσεις, έχουν θέσει ανοικτά την αναγκαιότητα ενός τέτοιου μετώπου. Συμπεριλαμβάνονται δυνάμεις από το ΣΥΡΙΖΑ, αγωνιστές προσκείμμενοι στο ΚΚΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ - ΜΑΡΣ, άλλες δυνάμεις και οργανώσεις. Η πραγματικότητα θα δοκιμάσει για ακόμη μια φορά την αξιοπιστία μας. Αυτή τη φορά ας ανταποκριθούμε.

*Πηγή: antapocrisis.gr

Πέμπτη 9 Ιουλίου 2015