ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΑΝTAPOCRISIS.GR  

Όταν αλλάζεις πολιτική, αλλάζεις και ορολογία. Διεκδικείς τους όρους και τις έννοιες του αντιπάλου, καθώς έχεις ήδη υιοθετήσει την πολιτική του. Στην προκειμένη περίπτωση η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πανηγυρίζει για ό,τι ακριβώς πανηγύριζε η κυβέρνηση Σαμαρά λίγο πριν καταρρεύσει: Για το ύψος του πρωτογενούς πλεονάσματος.  

Η έκθεση της Eurostat αναφέρει ότι το πρωτογενές πλεόνασμα για το 2015 έκλεισε στο 0,7% του ΑΕΠ, ή 1,1 δισ. ευρώ. Οι κυβερνητικοί οπαδοί του τρίτου μνημονίου βρήκαν την αφορμή να καταγγείλουν ξανά το ΔΝΤ προσδοκώντας οι αφελείς ότι ο πρώτος και βασικότερος εταίρος των δανειστών, δηλαδή η ΕΕ, θα συγκινηθεί από την ευρωψύχωση που έχει καταλάβει την κυβέρνηση Τσίπρα και θα αποδεχτεί ένα ελαφρύτερο πρόγραμμα. Βρήκαν επίσης την ευκαιρία να καταγγείλουν τη Νέα Δημοκρατία, η οποία όμως θύμισε ότι επί των ημερών Σαμαρά είχαν πετύχει υψηλότερα πρωτογενή πλεονάσματα.

Οπότε καταλήγουμε στο εξής παράλογο: Να τσακώνονται η κυβέρνηση του δεύτερου μνημονίου με την κυβέρνηση του τρίτου μνημονίου για το ποια είναι ικανότερη να σφάζει καλύτερα την εργαζόμενη κοινωνία. Υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα θα μπορούσε να πετύχει ο οποιοσδήποτε. Αρκεί να μειώσει ακόμη περισσότερο τους μισθούς και τις συντάξεις, να κηρύξει στάση πληρωμών στις κοινωνικές δαπάνες, να μειώσει τους προϋπολογισμούς για σχολεία και νοσοκομεία. Η επιτυχία θα ήταν απόλυτη. Γιατί κάθε ευρώ που αφαιρείται από τις δημόσιες δαπάνες, κάθε ευρώ που βγαίνει από την πραγματική οικονομία και μπαίνει στις τσέπες των δανειστών, αυξάνει ταυτόχρονα το πρωτογενές πλεόνασμα. Φοβερή επιτυχία.  

Σε αυτό είχε δίκιο ο Γ. Βαρουφάκης όταν (ανάμεσα σε πολλές αυταπάτες) έλεγε ότι ένα βασικό στοιχείο της διεκδίκησης ήταν το χαμηλότερο δυνατό πρωτογενές πλεόνασμα ώστε η προσαρμογή να είναι ηπιότερη και η λιτότητα να εμπεδώνεται σταδιακά και όχι απότομα. Επί των ημερών Σαμαρά, ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε το προφανές: Ας μην πανηγυρίζουμε για τα πρωτογενή πλεονάσματα γιατί αποτελούν δείκτες για το βαθμό αφαίμαξης της ελληνικής κοινωνίας. Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ επαίρεται για το βαθμό αφαίμαξης της ελληνικής κοινωνίας που ο ίδιος πετυχαίνει και κοντράρεται με την αξιωματική αντιπολίτευση για το ποιος γδέρνει αποδοτικότερα τους εργαζόμενους. Και όλα αυτά με τι στόχο; Τη σύγκρουση με ένα καθεστώς διαρκούς δουλοπαροικίας που εξασφαλίζουν τα μνημόνια; Την εξασφάλιση μια αναγκαίας πρώτης επάρκειας μετά τη ρήξη; Όχι βέβαια. Στόχος είναι η αποπληρωμή των δανειστών.  

Το πρόσφατο παράδειγμα με την εντολή μεταφοράς των διαθέσιμων των ελληνικών νοσοκομείων στην Τράπεζα της Ελλάδας δεν αφορά προφανώς τη χρηστή διαχείριση. Στοχεύει στο μάζεμα των ταμειακών διαθέσιμων κάθε δημοσίου οργανισμού για να μπορούν να εξυπηρετηθούν οι άμεσες δαπάνες. Η κυβέρνηση Τσίπρα αρμέγει την κοινωνία, τα νοσοκομεία, τις κοινωνικές υπηρεσίες. Γιατί στόχος της δεν είναι να ζήσει ο λαός αλλά να εξυπηρετούνται οι δανειστές.  

Όσο για το ότι το ΔΝΤ έπεσε έξω στις προβλέψεις του; Αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι το πρωτογενές πλεόνασμα είναι λογιστικό δημιούργημα καθώς δεν υπολογίζονται σε αυτό τα 7,1 δις που δόθηκαν για τη στήριξη των τραπεζών και που αν υπολογίζονταν θα προέκυπτε θηριώδες έλλειμμα, η απάντηση προς τους κυβερνητικούς προπαγανδιστές είναι απλή: Αν το ΔΝΤ κάνει ανεύθυνη πολιτική, με άτιμες σκοπιμότητες και εγκληματικά αποτελέσματα, διώξτε το. Ποιος όμως μπορεί να περιμένει κάτι τέτοιο από την κυβέρνηση Τσίπρα;

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

ΟΙ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΑΝΕΒΑΖΟΥΝ ΤΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΑΠΟ ΤΑ 5,4 ΣΤΑ 9 ΔΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ  

ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΩΡΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΠΑΛΛΑΪΚΟΥ ΞΕΣΗΚΩΜΟΥ  

Ακόμη και οι βαρύτερες λέξεις είναι πολύ φτωχές για να περιγράψουν το εφιαλτικό μέλλον που προοιωνίζονται για την Ελλάδα και τον λαό της οι χθεσινές αποφάσεις του Eurogroup. Προκειμένου να κρατήσουν το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα, οι Ευρωπαίοι αποφάσισαν να αυξήσουν θεαματικά τον λογαριασμό του τρίτου μνημονίου, από τα 5,4 στα 9 δισ ευρώ εάν δεν επιτευχθεί ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% το 2018. Κάτι που θεωρείται απολύτως βέβαιο από κάθε σοβαρό άνθρωπο που δεν θέλει να εξαπατά τον εαυτό του, δεδομένης της βαρύτατης, υφεσιακής καταστολής της ελληνικής οικονομίας.

Η κυβέρνηση Τσίπρα, η οποία είχε ήδη πάρα πολλούς λόγους να ντρέπεται (ξεπούλημα των τραπεζών αντί πινακίου φακής, ασφαλιστικό, φορολογικό, παράδοση των κόκκινων δανείων στους γύπες των funds, υπερταμείο ιδιωτικοποιήσεων) αποδέχτηκε, ουσιαστικά, τα νέα μέτρα (κατ' ευφημισμόν, contingency measures) εξαντλώντας τις προσπάθειές της στην εξασφάλιση φύλου συκής. Επιδιώκει να μην νομοθετήσει ακριβή κατάλογο μέτρων, αλλά “μηχανισμό εξισορρόπησης αποκλίσεων”, έχοντας ωστόσο αποδεχθεί ρητά ότι τα μέτρα θα έχουν αυτόματο χαρακτήρα, όπως αξίωσαν απερίφραστα οι Σόιμπλε και Ντάισελμπλουμ. Με τη δημιουργία αυτού του μηχανισμού, μιας “αυτόματης” Προκρούστειας Κλίνης, η όποια ελληνική κυβέρνηση δεν θα έχει κανένα λόγο πότε και ποια αντιλαϊκά μέτρα (περικοπές δαπανών, νέοι φόροι, απολύσεις και δεν συμμαζεύεται) θα επιβάλλονται. Θα το αποφασίζουν με συνοπτικές διαδικασίες οι δανειστές, κάθε φορά που τα στοιχεία της τρόικας θα εμφανίζουν “αποκλίσεις” από τους συμφωνημένους στόχους.

Φύλλο συκής αποτελεί η απόφαση του Eurogroup και για τους ίδιους τους δανειστές, οι οποίοι προσπαθούν όπως- όπως να συγκαλύψουν στους βουλευτές και στους ψηφοφόρους τους την απόλυτη χρεοκοπία των μνημονίων. Το τρίτο μνημόνιο των 5,4 δισ δεν βγαίνει; Ανεβάστε το στα 9 δισ, είναι η απάντηση των δανειστών! Μια σχιζοφρενική στάση, που θυμίζει τη λογική των μεσαιωνικών γιατρών, οι οποίοι μία μόνο θεραπευτική μέθοδο ήξεραν δια πάσαν νόσον: την αφαίμαξη του ασθενούς. Δεν αποδίδει η “θεραπεία”; Χειροτερεύει ο ασθενής; Αφαιρέστε του κι άλλο αίμα! Μ' αυτή τη δοκιμασμένη μέθοδο είναι βέβαιο ότι η ασθένεια στο τέλος θα εκλείψει- μαζί με τον άρρωστο! Κι όταν έρθει η μέρα που θα αναγκαστούν να κηρύξουν οι ίδιοι την Ελλάδα σε πτώχευση, αυτό που θα έχει απομείνει, θα είναι μια Ελλάδα- Ειδική Οικονομική Ζώνη της Γερμανίας και των συμμάχων της, με όλα τα “φιλέτα” του κοινωνικού της πλούτου και τα πιο ζωντανά στοιχεία της εργατικής της δύναμης λεηλατημένα από τους δανειστές.

Όπως ο πνιγμένος πιάνεται από τα μαλλιά του, η κυβέρνηση Τσίπρα προσπαθεί να παρηγορηθεί με την ιδέα μιας “αναδιάρθρωσης light” του χρέους. Ένα σενάριο που ξεφούρνισε, προφανώς για να βοηθήσει τον Τσίπρα στο επαχθές έργο του, το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel. Τίποτα περισσότερο από στάχτη στα μάτια του ελληνικού λαού. Η εν λόγω “αναδιάρθρωση” (σταθερό επιτόκιο αποπληρωμής του χρέους για μεγάλο διάστημα και επιμήκυνση ομολόγων μέχρι το 2045) δεν είναι παρά μια επανάληψη αυτών που είχαν τάξει οι Ευρωπαίοι ήδη από το 2014 στον Αντώνη Σαμαρά, χωρίς να έχει μεσολαβήσει το οδυνηρότατο, τρίτο μνημόνιο. Η εφαρμογή τους σημαίνει ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να βρίσκεται στην επιτροπεία του ESM, σε κατάσταση διαρκούς λιτότητας, τουλάχιστον για άλλες δύο δεκαετίες.

Πρέπει να είναι κανείς εντελώς τυφλός για να μη βλέπει ότι αυτή η κυβέρνηση, από τη στιγμή που σύρθηκε στη μοιραία ταπείνωση του περασμένου Ιουλίου, είναι απολύτως παραδομένη, έτοιμη να συρθεί σε οποιαδήποτε καινούργια ταπείνωση της ζητήσουν οποιαδήποτε στιγμή οι δανειστές. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που θα σηκώσουν το χεράκι τους να ψηφίσουν τα τερατώδη, μνημονιακά νομοσχέδια τις αμέσως επόμενες μέρες, θα γραφτούν στα πιο μαύρα κατάστιχα της ελληνικής πολιτικής ιστορίας. Η πράξη τους θα τους συνοδεύει, σαν ανεξίτηλο στίγμα, για πάντα. Οι στιγμές που περνάει η χώρα είναι απολύτως κρίσιμες και η ανάγκη ενός νέου, παλλαϊκού ξεσηκωμού για να μην περάσουν αυτά τα μέτρα και να φυσήξει επιτέλους ένας αναζωογονητικός άνεμος ανατροπής, είναι κάτι παραπάνω από επιτακτική.    

Α.Θ

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

Θαυμάσια! Σε μια στιγμή που με το κυβερνητικό νομοσχέδιο-έκτρωμα απειλούνται ασφαλιστικές κατακτήσεις ενός αιώνα και θάβεται η κοινωνική ασφάλιση, ενώ στο ίδιο νομ/διο και σε αυτό που θα ακολουθήσει προωθείται ένα τσουνάμι φόρων ύψους 3,6 δισ. ευρώ, για να μην αναφερθούμε στα πρόσθετα υπό “διαπραγμάτευση” μέτρα ύψους 3,4 δισ. που απαιτεί κυρίως, το ΔΝΤ, το συνδικαλιστικό κίνημα, στην πλειοψηφική του έκφραση, είτε καθεύδει, κάνοντας τα γλυκά μάτια στο μνημονιακό πολιτικό τόξο είτε αποφασίζει μονοπαραταξιακούς χωριστικούς αγωνιστικούς “περιπάτους”, οι οποίοι, υπό τις παρούσες περιστάσεις, ουδόλως απειλούν τα κυβερνητικά μνημονιακά μέτρα και ίσως να μην ενοχλούν καν το κυβερνητικό στρατόπεδο.

Η αναφορά δεν γίνεται μόνο στην “κουτοπόνηρη” απόφαση της εξωνυμένης πλειοψηφίας των “Παναγοπουλαίων” της ΓΣΕΕ για 48-ωρη απεργία τις μέρες ψήφισης του νομοσχεδίου εκτρώματος στη Βουλή, την οποία ασμένως και “περιέργως” χειροκρότησε το ΠΑΜΕ.

Και χαρακτηρίζουμε ως “κουτοπόνηρη” μια τέτοια απόφαση διότι η απεργιακή κινητοποίηση γίνεται πολύ καθυστερημένα, όταν το νομοσχέδιο θα βρίσκεται προ των θυρών της ψήφισης. 

Μια τέτοια απεργιακή κινητοποίηση της τελευταίας στιγμής δίνει την εντύπωση ότι πραγματοποιείται για την “τιμή των όπλων”, άσχετο αν μπορεί να αξιοποιηθεί διαφορετικά από τις συνεπείς πολιτικές και ταξικές δυνάμεις.

Οι αρχικές διαπιστώσεις αφορούν, επίσης, πολύ ειδικότερα το ΠΑΜΕ και κατά προέκταση την ηγεσία του ΚΚΕ.

Και τους αφορά διότι με απογοήτευση, σχεδόν, αλλά όχι με έκπληξη, πληροφορηθήκαμε ότι την Τρίτη (26/4), στις 7 μ.μ., το ΠΑΜΕ οργανώνει Παναττικό συλλαλητήριο ενάντια στο νομοσχέδιο-έκτρωμα.

Και το ερώτημα είναι απλό: Γιατί συλλαλητήριο και όχι πρόταση από το ΠΑΜΕ για γενική απεργία την Τρίτη;

Και γιατί, ακόμα, συλλαλητήριο μόνο του ΠΑΜΕ και όχι πρόταση για πανεργατικό – παλλαϊκό συλλαλητήριο όλων των πολιτικών και συνδικαλιστικών δυνάμεων που διαφωνούν με τα κυβερνητικά μέτρα και θέλουν να αγωνιστούν για την ακύρωση τους;

Κάτι “σάπιο” υπάρχει στο καθεστωτικό “βασίλειο” ορισμένων δυνάμεων της Αριστεράς και κάτι όζει πολύ έντονα στο συνδικαλιστικό κίνημα, που το βυθίζει όλο και περισσότερο στην παρακμή και την αναξιοπιστία, παρά τις αντιδράσεις ταξικών συνδικαλιστικών δυνάμεων.

Ας μην έχουμε αυταπάτες, όμως, οι κυβερνώντες και τα μνημονιακά συνεταιράκια τους καθώς και όλοι όσοι θέλουν να συντηρήσουν τα λιμνάζοντα νερά στο συνδικαλιστικό κίνημα και την Αριστερά στη γωνία να διεκδικεί απλώς κάποια ψίχουλα από τη λαϊκή διαμαρτυρία, η οποία θα πρέπει να τιθασευθεί μέσα σε “λογικά” για το καθεστώς πλαίσια.

Το επόμενο διάστημα, ίσως και τις επόμενες βδομάδες, τα κύματα της λαϊκής αγανάκτησης θα ξεσπάσουν και θα ξεσπάσουν σαρωτικά με “ασήμαντες” αφορμές.

Οι κινηματικές εξελίξεις σε ένα πολύ ρευστό πολιτικό τοπίο γρήγορα μπορεί να ξεσπάσουν και ήδη κυοφορούνται στα ανήσυχα και οργισμένα πνεύματα των πολιτών, όσο κι αν αυτά μοιάζουν παθητικά και σε στάση απογοήτευσης και μοιρολατρίας.

Το βουητό των κοινωνικών σεισμών γρήγορα θα αρχίσει να ψιλακούγεται από μακριά.

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

Όπως αναμενόταν, η τελική εκδοχή του Ασφαλιστικού, είναι χειρότερη από το προσχέδιο Κατρούγκαλου.

Με στο­χευό­με­νη διαρ­ροή στην «ΑΥΓΗ της Κυ­ρια­κής», ήρθε στο φώς της δη­μο­σιό­τη­τας ένα μέρος από το νο­μο­σχέ­διο για το Ασφα­λι­στι­κό που η κυ­βέρ­νη­ση επι­διώ­κει να κα­τα­θέ­σει στη βουλή την ερ­χό­με­νη Πέμ­πτη, δεί­χνο­ντας νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη «με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κή απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα» προς τους εκ­προ­σώ­πους των δα­νει­στών και ευ­ελ­πι­στώ­ντας ότι, την επό­με­νη μέρα, στο Eurogroup της Πα­ρα­σκευ­ής 22/4, θα πάρει την έγκρι­ση των επι­τε­λεί­ων του ευ­ρω­παϊ­κού κε­φα­λαί­ου για την ολο­κλή­ρω­ση της πρώ­της αξιο­λό­γη­σης.

Παρά τα ωραία λόγια της αι­τιο­λο­γι­κής έκ­θε­σης για «ισο­νο­μία και κοι­νω­νι­κή δι­καιο­σύ­νη», το πε­ριε­χό­με­νο των αλ­λα­γών επι­βε­βαιώ­νουν τις δη­μο­σιο­γρα­φι­κές πλη­ρο­φο­ρί­ες των τε­λευ­ταί­ων ημε­ρών, που μι­λού­σαν για δρα­μα­τι­κές πε­ρι­κο­πές στις συ­ντά­ξεις, τόσο στις κύ­ριες όσο και στις επι­κου­ρι­κές, στο εφά­παξ, στο ΕΚΑΣ καθώς και στις συ­ντά­ξεις ανα­πη­ρί­ας.

Και δεν μπο­ρού­σε να γίνει δια­φο­ρε­τι­κά, όταν η πε­ρί­φη­μη «δια­πραγ­μά­τευ­ση» ξε­κι­νού­σε από την πιστή εφαρ­μο­γή των όσων προ­βλέ­πο­νται στο μνη­μό­νιο Τσί­πρα. Ει­δι­κό­τε­ρα:

-Από 1.1.2017 οι ει­σφο­ρές ασφα­λι­σμέ­νου και ερ­γο­δό­τη στον ΕΦΚΑ (Ενιαίο Φορέα Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης) ορί­ζο­νται στο 20% επί των συ­ντά­ξι­μων μη­νιαί­ων απο­δο­χών, όπως αυτές ισχύ­ουν κάθε φορά, με εξαί­ρε­ση τις κοι­νω­νι­κού χα­ρα­κτή­ρα έκτα­κτες πα­ρο­χές λόγω γάμου, γεν­νή­σε­ως τέ­κνων, θα­νά­του και βα­ριάς ανα­πη­ρί­ας. Οι ει­σφο­ρές δια­μορ­φώ­νο­νται στο 6,67% για τον ασφα­λι­σμέ­νο και 13,33% για τον ερ­γο­δό­τη (δη­λα­δή του Δη­μο­σί­ου και των νο­μι­κών προ­σώ­πων δη­μο­σί­ου δι­καί­ου), ενώ αντί­στοι­χες θα είναι για τους ερ­γα­ζό­με­νους στον ιδιω­τι­κό τομέα, όπως και για τους επι­στή­μο­νες και ελεύ­θε­ρους επαγ­γελ­μα­τί­ες.

Οι τω­ρι­νοί δη­μό­σιοι υπάλ­λη­λοι, από την 1η Ια­νουα­ρί­ου 2017, όταν θα λει­τουρ­γεί ο ΕΦΚΑ, θα βρε­θούν αντι­μέ­τω­ποι με νέο πλήγ­μα, καθώς οι ει­σφο­ρές για την κύρια σύ­ντα­ξη θα επι­βάλ­λο­νται επί πάσης φύ­σε­ως ει­σο­δή­μα­τα και όχι μόνο επί του βα­σι­κού μι­σθού και του επι­δό­μα­τος των 140 ευρώ όπως ισχύ­ει σή­με­ρα. Αυτό οδη­γεί σε μεί­ω­ση μι­σθών της τάξης του 7% ή πε­ρί­που 40 ευρώ τον μήνα κατά μέσον όρο για κάθε δη­μό­σιο υπάλ­λη­λο.

-Το ποσό της «εθνι­κής σύ­ντα­ξης» δια­μορ­φώ­νε­ται στα 384 ευρώ, με 20 έτη ασφά­λι­σης, ενώ μειώ­νε­ται κατά 2% για κάθε έτος μέχρι τα 15 έτη ασφά­λι­σης (345 ευρώ ή «ψί­χου­λα φι­λαν­θρω­πί­ας» για τους ση­με­ρι­νούς ερ­γα­ζό­με­νους που κι­νού­νται με­τα­ξύ μα­κρο­χρό­νιας ανερ­γί­ας και ανα­σφά­λι­στης ερ­γα­σί­ας).

-Νέος τρό­πος υπο­λο­γι­σμού των συ­ντά­ξε­ων, με μειω­μέ­νους συ­ντε­λε­στές ανα­πλή­ρω­σης που θα κυ­μαί­νο­νται από το 0,77% έως το 2%, που θα οδη­γή­σει σε μειώ­σεις 15-30%. Για το αντα­πο­δο­τι­κό μέρος της σύ­ντα­ξης θα υπο­λο­γί­ζε­ται ο μέσος όρος των μη­νιαί­ων απο­δο­χών για το σύ­νο­λο του ερ­γα­σια­κού βίου και όχι πλέον η κα­λύ­τε­ρη πε­ντα­ε­τία.

Όμως, για όσους συ­ντα­ξιο­δο­τη­θούν από το 2016 θα υπο­λο­γί­ζε­ται η τε­λευ­ταία δε­κα­πε­ντα­ε­τία (στην οποία πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται και η ισο­πέ­δω­ση των μι­σθών στα χρό­νια της μνη­μο­νια­κής λε­η­λα­σί­ας). Κάθε χρόνο θα προ­στί­θε­ται 1 έτος, δη­λα­δή το 2017 θα λαμ­βά­νε­ται υπόψη ο μέσος όρος των απο­δο­χών 16 ετών, το 2018 των 17 ετών έως ότου στα­δια­κά σε βάθος χρό­νου ο υπο­λο­γι­σμός να γί­νε­ται με βάση τις απο­δο­χές ολό­κλη­ρου του ερ­γα­σια­κού βίου.

-Μέ­χρι την 31.12.2017 οι συ­ντά­ξεις συ­νε­χί­ζουν να κα­τα­βάλ­λο­νται στο ύψος που είχαν δια­μορ­φω­θεί κατά την 31.12.2014 σύμ­φω­να με τις τότε ισχύ­ου­σες νο­μο­θε­τι­κές δια­τά­ξεις, εν­σω­μα­τώ­νο­ντας φυ­σι­κά την πε­ρι­κο­πή υπέρ υγειο­νο­μι­κής πε­ρί­θαλ­ψης του νόμου 4334/2015 που ψη­φί­στη­κε το κα­λο­καί­ρι (6% στις κύ­ριες συ­ντά­ξεις και 6% στις επι­κου­ρι­κές συ­ντά­ξεις). Από 1/1/2018 με το τρικ της «προ­σω­πι­κής δια­φο­ράς», υπο­τί­θε­ται ότι θα κα­λυ­φθούν από το Δη­μό­σιο οι όποιες απώ­λειες από τον νέο τρόπο υπο­λο­γι­σμού. ΑΕΠ και γε­νι­κό­τε­ρων οι­κο­νο­μι­κών συν­θη­κών επι­τρέ­πο­ντος…

-Οι ακρι­βείς μειώ­σεις στις επι­κου­ρι­κές συ­ντά­ξεις είναι το μόνο «θολό» ση­μείο, αλλά η θυσία τους-μέ­χρι τη στα­δια­κή εξα­φά­νι­σή τους- για ποσά άνω των 120 ευρώ, έχει προ­ε­ξο­φλη­θεί εδώ και καιρό.

-Από 1/1/2016 πε­ρί­που 60.000 δι­καιού­χοι του ΕΚΑΣ στα­μα­τούν να παίρ­νουν το επί­δο­μα και στα­δια­κά μέχρι 1/1/2020 θα κα­ταρ­γη­θεί εντε­λώς. Πε­ρί­που 300.000 οι­κο­γέ­νειες θα οδη­γη­θούν κάτω από τα όρια της φτώ­χειας με κατά μέσο όρο μεί­ω­ση μη­νιαί­ου ει­σο­δή­μα­τος 193 ευρώ.

-Πε­ρι­κο­πές στα εφά­παξ έως 20%.

-Υπό επα­νε­ξέ­τα­ση, από Επι­τρο­πή που θα συ­στα­θεί, μπαί­νουν όλες οι συ­ντά­ξεις ανα­πη­ρί­ας.

-Ανα­στέλ­λο­νται οι συ­ντά­ξεις των αγά­μων ή δια­ζευγ­μέ­νων θυ­γα­τέ­ρων αν το ετή­σιο ει­σό­δη­μα τους ξε­περ­νά τα 8.640 ευρώ.

Το με­γά­λο χρο­νι­κό κενό από την τε­λευ­ταία γε­νι­κή απερ­γία στις 4 Φλε­βά­ρη, έδωσε πο­λύ­τι­μες «ανά­σες» στην κυ­βέρ­νη­ση και το κουαρ­τέ­το. Οι αι­τί­ες των μα­ζι­κών και μα­χη­τι­κών κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων που ξε­δι­πλώ­θη­καν το πε­ρα­σμέ­νο χρο­νι­κό διά­στη­μα-με τη συμ­με­το­χή χι­λιά­δων ερ­γα­ζο­μέ­νων, επι­στη­μό­νων, αγρο­τών και συ­ντα­ξιού­χων-όχι μόνο παίρ­νουν την ορι­στι­κή μορφή νο­μο­σχε­δί­ου, αλλά γί­νο­νται ακόμα πιο προ­κλη­τι­κές.

Η 48ωρη γε­νι­κή απερ­γία, όταν τα σφα­για­στι­κά μέτρα ει­σα­χθούν στην ολο­μέ­λεια, είναι εφι­κτό να λάβει δια­στά­σεις γε­νι­κού ξε­ση­κω­μού, που θα μπλο­κά­ρει την ολο­μέ­τω­πη επί­θε­ση στα ασφα­λι­στι­κά δι­καιώ­μα­τα όλων μας, με την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι θα προ­ε­τοι­μα­στεί σο­βα­ρά. Και επει­δή τα προ­βλή­μα­τα των συν­δι­κά­των είναι δε­δο­μέ­να, το βάρος της ορ­γά­νω­σης της επερ­χό­με­νης μάχης πέ­φτει στις πρω­το­βου­λί­ες των δυ­νά­με­ων της Αρι­στε­ράς και στην επί­μο­νη προ­σπά­θεια του αγω­νι­στι­κού δυ­να­μι­κού στους χώ­ρους δου­λειάς και τις γει­το­νιές.

ΠΗΓΗ: rproject.gr