Σήμερα: 27/04/2026
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

_σιωπηλό_μεγαλείο_ναυαγίων_στα_βάθη_της_Μεσογείου.jpg

Εξερευνώντας το αξιοθαύμαστο βασίλειο του βυθού

Σε βάθη τριάντα μέτρων βούτηξαν δύτες μαζί με τον φωτογράφο Wojciech Podhorski από την Πολωνία, εξερευνώντας υπέροχα ναυάγια στο βυθό της Μεσογείου.

Ο Πολωνός φωτογράφος αποτύπωσε στο φακό του τις υποβρύχιες περιπλανήσεις κατά τη διάρκεια ταξιδιού τους στο νησί Gozo της Μάλτας μαζί με φίλους τους.

«Είχα ακούσει από φίλους πως υπήρχαν πολύ ενδιαφέροντα ναυάγια γύρω από το Gozo», αφηγείται ο 48χρονος Wojciech στη Daily Mail. «Η κατάδυση σε ναυάγιο μπορεί να είναι επικίνδυνη, πρέπει να γνωρίζεις τι σε περιβάλλει γιατί μπορεί να υπάρχουν διάφορα αιχμηρά μεταλλικά αντικείμενα και φυσικά πλάσματα της θάλασσας. Το να τα αποφύγει κανείς μπορεί να είναι δύσκολο λόγω των δυνατών κι απρόβλεπτων ωκεάνιων ρευμάτων που μπορεί να οδηγήσουν τους δύτες σε επικίνδυνες καταστάσεις. Τα ναυάγια ήταν αρκετά μεγάλα κι έτσι είχαμε διάφορες μπουκάλες για να παρατείνουμε την παραμονή μας μέσα στο νερό».

«Ήταν μια εκπληκτική εμπειρία, δεν ήταν η πρώτη μου κατάδυση αλλά ήταν απίθανη και μοναδική», κατέληξε.

nayagio1 nayagio2 nayagio3 nayagio4 nayagio5 nayagio6 nayagio7 nayagio8 nayagio9 nayagio10

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

Παρασκευή, 08 Ιουλίου 2016 07:21

ΚΟΙΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΒΥΣΣΟ

_ΤΗΝ_ΑΒΥΣΣΟ.jpg

Το δημοψήφισμα, η εκτόνωση του λαού που κατέληξε σε απάθεια και το plan b, που δεν υπήρξε ποτέ

Ένας χρόνος συμπληρώνεται σήμερα από τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015, επί της τότε πρότασης των θεσμών.

AdTech Ad

Όποιος θυμάται εκείνες τις μέρες, γνωρίζει ότι τα μεγάλα ελαττώματά μας, έκαναν παρέλαση καθημερινά. Από την προκήρυξή του, μέχρι και τη διεξαγωγή του.

Ψηφίσαμε, επί ενός ερωτήματος που εν τω μεταξύ είχε πάψει πια να τίθεται. Οι ερμηνείες δε της ψήφου αυτής πριν και μετά το δημοψήφισμα, ήταν αμέτρητες και άλλαζαν ανάλογα με την πολιτική τοποθέτηση του καθενός, τη διάθεσή του ή τον καιρό.

Άλλοι απάντησαν σε ένα οικονομικό ερώτημα, άλλοι για το αν μένουμε ή όχι στην Ευρώπη, άλλοι πανηγύρισαν και στη συνέχεια ιδιώτευσαν, άλλοι τρόμαξαν και μετά ανακουφίστηκαν και όλοι μαζί επιδώθηκαμε στο εθνικό μας σπορ. Σε αυτό που κάνουμε καλά από την εποχή του Θουκυδίδη. Τον εθνικό διχασμό.

Και όταν το όχι αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι, ακολούθησε ένα μούδιασμα, που κρατάει ακόμα.

Τι μάθαμε από την περιπέτεια του περασμένου καλοκαιριού; Πολλά και σημαντικά.

Πρώτον, μπορεί ο διχασμός να είναι η απάντησή μας σε κάθε ζήτημα, ωστόσο η ψυχραιμία του ελληνικού λαού ήταν αξιοθαύμαστη και αντιστρόφως ανάλογη αυτών που είχαν αναλάβει να τον ενημερώσουν.

Δεύτερον, στην Ευρώπη των συμφερόντων, η λαϊκή έκφραση, έστω και μέσω ενός δημοψηφίσματος με λάθος ερώτημα, είναι αμάρτημα.

Τρίτον, η εκτόνωση του λαού, χωρίς συνέχεια, συνέπεια και σχέδιο, οδηγεί τελικά στην απογοήτευση. Μετά τις τρομακτικές μέρες του Ιουλίου, ακολούθησε το τρίτο μνημόνιο, αλλά και μια εκλογική αναμέτρηση. Ο λαός ενθυμούμενος τον εκβιασμό του Ιουλίου, παρέμεινε απαθής.

Και το πιο σημαντικό για το τέλος. Όποιες και αν είναι οι προθέσεις σου, όταν πας να διαπραγματευτείς με τους λύκους για το τι θα φάτε το βράδυ, καλό είναι να έχεις ένα Plan b, αλλιώς καταλήγεις στο πιάτο τους.

Όχι ένα plan b, των σηκωμένων γιακάδων, των αξίνων στο νομισματοκοπείο και της υστερίας της αυτοπροβολής, αλλά ένα κανονικό εναλλακτικό σχέδιο για το οποίο ο λαός θα έπρεπε να είναι από τα πριν ενημερωμένος.

Σε άλλη περίπτωση τα “όχι” γίνονται “ναι” και η διαπραγμάτευση καταλήγει στο δίλημμα: Τρίτο μνημόνιο ή άβυσσος. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν διάλεξε την άβυσσο και ανέλαβε το πολιτικό κόστος της απόφασής του.

Κανείς όμως δεν μπορεί να προβλέψει αν στο μέλλον τη διαλέξει ο λαός, ειδικά αν το βήμα στο άγνωστο, αρχίσει να μοιάζει με λυτρωτική απόδραση από τις πολιτικές σκληρής λιτότητας.

(Φωτογραφία: Sooc.gr)

*Του Μάνου Χωριανόπουλου, Διευθυντή Σύνταξης του NEWS 247

ΠΗΓΗ: news247.gr

 

ekpaideftikos-tholos-xeri.jpg

Από τη Σάσα Χασάπη

Στην επικαιρότητα έρχεται πάλι το σχέδιο νόμου για την κινητικότητα στο δημόσιο, του υπουργείου Διοικητικής Ανασυγκρότησης, το οποίο θα ψηφιστεί εντός Ιουλίου.

Η πρόταση Βερναρδάκη για την κινητικότητα των δημοσίων υπαλλήλων είναι ένα κομμάτι της συνολικής προσπάθειας για νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που στοχεύουν σε ένα ευέλικτο και επιτελικό δημόσιο τομέα. Οι αλλαγές, εκτός από την κινητικότητα, αφορούν στο νέο μισθολόγιο και την αξιολόγηση δομών και προσωπικού, αλλά και σε επιμέρους ζητήματα όπως στο πειθαρχικό δίκαιο, την επιλογή στελεχών διοίκησης, την μεταφορά κοινωνικών υπηρεσιών από την κεντρική στην τοπική διοίκηση.

Τις προωθούμενες αλλαγές, που περιγράφονται με σαφήνεια στο Μνημόνιο 3 ως «μια σύγχρονη, δημόσια διοίκηση» και ειδικότερα την κινητικότητα των δημοσίων υπαλλήλων, υπερασπίζονται φιλοκυβερνητικά κανάλια και εφημερίδες με δύο βασικά επιχειρήματα: «θα συμβάλει στον εξορθολογισμό του προσωπικού του δημοσίου, στην κάλυψη των κενών» και «πρόκειται για διαφορετική νομοθετική πρόταση από αυτήν της κυβέρνησης Σαμαρά και του τότε υπουργού εσωτερικών Μητσοτάκη».

Σημεία της πρότασης

Η πρόταση που περιλαμβάνει βασικά τα εξής:

  • Στόχος της κινητικότητας είναι η αντιμετώπιση πλεονάζοντος προσωπικού και των προτεραιοτήτων που θα προκύψουν με την πάροδο του χρόνου

  • Έχει «αμιγώς εθελούσιο χαρακτήρα», με χαρακτήρα είτε μετάταξης σε οργανική θέση είτε απόσπασης- προσωρινής μετακίνησης «σε περίπτωση σοβαρών αναγκών εντός του ίδιου φορέα»

  • Συστήνεται μια κεντρική υπηρεσία κινητικότητας στο υπουργείο εσωτερικών η οποία θα καταγράφει σε βάση δεδομένων τα μητρώα των δημοσίων υπαλλήλων, τα προσόντα τους, τις θέσεις εργασίας, ώστε να προχωρά πιο εύκολα στην κάλυψη των κενών.

Η προηγούμενη εμπειρία

Η προηγούμενη εκδοχή της «ανασυγκρότησης του δημοσίου» ήταν του 2ου μνημονίου που εφάρμοσαν οι προηγούμενες νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις. Αν κοιτάξει κανείς την εγκύκλιο για την κινητικότητα του Μητσοτάκη το 2014 δε θα βρει διαφορά στα βασικά σημεία με αυτά της πρότασης Βερναρδάκη. Η εγκύκλιος ανέφερε χαρακτηριστικά ότι «προωθείται ένα μόνιμο σύστημα κινητικότητας στο δημόσιο με αποσύνδεση από απολύσεις». Η πραγματική εμπειρία βέβαια ήταν κάπως διαφορετική. Η κυβέρνηση Σαμαρά έκλεινε ή συγχώνευε υπηρεσίες και φορείς, έβγαζε δημόσιους υπαλλήλους σε διαθεσιμότητα, απέλυε τους υπόλοιπους, (βλέπε καθηγητές τεχνικής εκπαίδευσης), έθετε σε υποχρεωτική κινητικότητα για να καλυφθούν τα κενά στις δημόσιες, κοινωνικές υπηρεσίες.

Το 2013 με υπουργική απόφαση εισήχθησαν τα κριτήρια κινητικότητας και διαθεσιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και των ΝΠΔΔ. Ταυτόχρονα με 25 υπουργικές αποφάσεις καταργήθηκαν 6.000 οργανικές θέσεις σε οργανισμούς του δημοσίου και σε ΝΠΔΔ . Το καλοκαίρι του 2015 η ΑΔΕΔΥ έχασε την προσφυγή στο Στε ενάντια στις παραπάνω ΥΠΑ. Με βάση την απόφαση του Στε, διαθεσιμότητα- κινητικότητα κρίνονται αυτή τη στιγμή συνταγματικές.

Κανείς δε μπορεί να εγγυηθεί λοιπόν ότι και αυτή η κυβέρνηση δε θα κάνει τα ίδια…

Αμιγώς εθελούσια;

Παρόλο που η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι η κινητικότητα θα έχει εθελούσιο χαρακτήρα, το ερώτημα που τίθεται είναι πως θα προκύπτει το πλεονάζον προσωπικό, για παράδειγμα στην περίπτωση που δεν υπάρχει εθελοντική μετακίνηση. Τα παραδείγματα από την εκπαίδευση είναι διαφωτιστικά.

Το 2014 δεκάδες διευθύνσεις πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης αναγκάστηκαν να καλέσουν πρώτα σε εθελοντικές και στη συνέχεια σε υποχρεωτικές μετακινήσεις συναδέλφους για να καλύψουν τα τεράστια κενά σε σχολεία ακόμα και όμορων διευθύνσεων (Α’ Αθήνας, Κεντρική Μακεδονία)

Πιο πρόσφατα, το Νοέμβρη του 2015, δεκάδες καθηγητές Τεχνικής εκπαίδευσης μετακινήθηκαν ακόμα και σε απογευματινά δημόσια ΙΕΚ για να καλύψουν τα κενά σε διδακτικές ώρες, λόγω περικοπών.

Ακόμα πιο πρόσφατα, φέτος, το υπουργείο παιδείας, περικόπτοντας ώρες διδασκαλίας μαθημάτων από δημοτικά και γυμνάσια και συγχωνεύοντας τομείς και ειδικότητες στα Επαγγελματικά Λύκεια δημιουργεί τεχνητά πλεονάζον προσωπικό, που θα μετακινείται από δημοτικό σε γυμνάσιο, καλύπτοντας κενά, με ότι κι αν σημαίνει αυτό για την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης προς τα παιδιά.

Αντιδράσεις

Ενάντια στην πρόταση για κινητικότητα τοποθετούνται οι εργαζόμενοι μέσω των συνδικαλιστικών τους παρατάξεων και η Αριστερά. Πιο διαφωτιστική είναι η αρθογραφία του ΜΕΤΑ υγειονομικών, λόγω δύο εγκυκλίων που έχουν ήδη σταλεί από τον υπουργό υγείας και εξειδικεύουν το ζήτημα της κινητικότητας του προσωπικού και των νοσοκομειακών γιατρών στις δημόσιες δομές υγείας.

Οι υγειονομικοί βάζουν τέσσερις ενστάσεις σχετικά με την κινητικότητα:

  • Παρακάμπτεται ο υπαλληλικός κώδικας όσον αφορά τις μετατάξεις και αποσπάσεις

  • Δε θεωρείται προαπαιτούμενο η αίτηση του υπαλλήλου παρά μόνο για την παράταση της απόσπασης

  • Απουσιάζει η πρόβλεψη για σύμφωνη γνώμη των υπηρεσιακών συμβουλίων των εργαζομένων

  • Δίνει απεριόριστες εξουσίες σε διοικητές, που είναι στην ουσία κυβερνητικά στελέχη, να μετακινούν αυθαίρετα και υποχρεωτικά προσωπικό για να μπαλώσουν τις τρύπες του συστήματος και καλλιεργεί τη ρουσφετολογία και την ατομική συνδιαλλαγή

Γιατί η κυβέρνηση κατεβάζει πρόταση για την κινητικότητα

Η κυβέρνηση αυτή ακολουθώντας το παράδειγμα των προηγούμενων, στοχεύει σε δύο πράγματα: στην υποχρεωτική συρρίκνωση του δημοσίου (προσωπικό, υπηρεσίες) και στην τελική κατάληξη αυτής της διαδικασίας που είναι η ιδιωτικοποίηση εκείνων των υπηρεσιών που είναι κερδοφόρες για επενδυτικά συμφέροντα. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα του υπουργείου αγροτικής ανάπτυξης, όπου μητρώα αγροτών αναλαμβάνουν ιδιωτικές εταιρείες βάσης δεδομένων, δημιουργώντας πλεονάζον προσωπικό.

Διεκδικήσεις

Η κάλυψη των κενών που δημιουργούνται στις δημόσιες υπηρεσίες, στα σχολεία στους δήμους, στα νοσοκομεία λόγω περικοπών, με βάση τις επιταγές του 3ου μνημονίου δεν καλύπτονται με κινητικότητα. Ο ανορθολογισμός του δημοσίου δεν αλλάζει με εργαζόμενους λάστιχο που θα μετακινούνται από δω και από κει, με υποβάθμιση και ιδιωτικοποίηση των υφιστάμενων υπηρεσιών. Αλλά με προσλήψεις μόνιμου προσωπικού και πραγματικά δημόσιες, κοινωνικές υπηρεσίες που θα καλύπτουν τις ανάγκες του κόσμου.

* Η Σάσα Χασάπη είναι εργαζόμενη στη δημόσια εκπαίδευση και μέλος του ΜΕΤΑ.

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr

_Ο_ΑΔΥΝΑΜΟΣ_ΚΡΙΚΟΣ_ΤΗΣ_ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ.jpg

Η απόφαση των Βρετανών να ψηφίσουν υπέρ της αποχώρησης από την ΕΕ έχει ταράξει τα νερά παρά το ράλι των αγορών τις τελευταίες μέρες. Το Brexit συνιστά κίνδυνο για την ΕΕ, όμως ο μεγαλύτερος κίνδυνος προέρχεται από αλλού και δεν είναι η Ελλάδα.

Οι φλεγματικοί Βρετανοί δεν είχαν Plan B σε περίπτωση που ψήφιζαν για έξοδο της χώρας τους από την ΕΕ, όπως τελικά έγινε.  

Η έλλειψη προεργασίας καθιστά πιο δύσκολο το εγχείρημα και τους κινδύνους που το συνοδεύουν, τόσο για τη Βρετανία όσο και για την ΕΕ.  

Όμως, αναλυτές και άλλοι παρατηρητές συμφωνούν ότι η μεγαλύτερη απειλή για το ευρωπαϊκό πρότζεκτ δεν είναι η Βρετανία αλλά η Ιταλία.  

Με μια οικονομία σε ύφεση τα τελευταία χρόνια και σε στασιμότητα για μια δεκαετία πριν, η Ιταλία αποτελεί για πολλούς τον αδύναμο κρίκο της Ευρωζώνης και εν δυνάμει της ΕΕ.  

Μερικοί αναφέρονται επίσης στη Γαλλία ή/και στην Ισπανία.  

Όμως, σ' αυτή τη φάση η γειτονική μας χώρα συγκεντρώνει τα περισσότερα χαρακτηριστικά.  

Πρώτον, έχει ένα ισχυρό λαϊκίστικο κόμμα, αυτό των Πέντε Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο, που κέρδισε μεγάλους δήμους της χώρας όπως της Ρώμης και του Τορίνο, στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές και θέλει να βγάλει την Ιταλία από το ευρώ.  

Δεύτερον, η χώρα έχει δημοψήφισμα για τη συνταγματική αναθεώρηση το φθινόπωρο και κοινή είναι η πεποίθηση ότι ο κ. Ρέντσι θα πρέπει να παραιτηθεί από πρωθυπουργός, αν η μεταρρύθμιση απορριφθεί.  

Τρίτον και ίσως σημαντικότερο, η Ιταλία έχει υψηλό δημόσιο χρέος και ένα τραπεζικό σύστημα με ένα βουνό από μη εξυπηρετούμενα δάνεια που απειλεί την ανάκαμψη.

Οι εκτιμήσεις τα ανεβάζουν σε 360 δισ. ευρώ ή 18% του συνόλου, εκ των οποίων 200 δισ. πρέπει να τύχουν πιο άμεσης αντιμετώπισης.  

Θα σταθούμε στον τρίτο παράγοντα, χωρίς να υποτιμάμε τους άλλους δύο, γιατί οι τράπεζες είναι πιο ευάλωτες στις συνθήκες που επικρατούν στις αγορές.  

Πράττοντας έξυπνα, ο Ιταλός πρωθυπουργός εκμεταλλεύθηκε τις συνθήκες αναταραχής που επικράτησαν στις αγορές μετά το Brexit.  

Πέτυχε λοιπόν να λάβει το πράσινο φως από την Κομισιόν για κρατική στήριξη στις τράπεζες της χώρας του, σύμφωνα με χθεσινές δηλώσεις κοινοτικών αξιωματούχων σε διεθνή πρακτορεία.  

Τα ακριβή νούμερα δεν έχουν γίνει γνωστά, αν και προηγουμένως η κυβέρνηση μιλούσε για 40 δισ. ευρώ και άλλοι για πολύ μεγαλύτερο ποσό, που θα επιβαρύνει το δημόσιο χρέος.  

Ένα ταμείο, ονόματι Altante, με κεφάλαια 5 δισ. ευρώ περίπου, που είχε στηθεί με τη βοήθεια των μεγάλων ιταλικών τραπεζών, δεν επαρκούσε.  

Είχαν προηγηθεί της Κομισιόν, οι δηλώσεις της κ. Μέρκελ στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, για την ανάγκη προσκόλλησης στους νέους κανόνες της ΕΕ για τη διάσωση των τραπεζών.  

Υπενθυμίζεται ότι οι νέοι κανόνες μεταθέτουν το βάρος της διάσωσης στους μετόχους και τους πιστωτές των τραπεζών, π.χ. ομολογιούχους, καταθέτες άνω των 100.000 ευρώ, από τους φορολογούμενους με το προηγούμενο καθεστώς.  

Όμως, οι νέοι κανόνες φαίνεται να έχουν μεγαλύτερο πολιτικό κόστος, από τη στιγμή που οι ιταλικές τράπεζες έχουν πουλήσει δικά τους ομόλογα μειωμένης εξασφάλισης σε πελάτες λιανικής.  

Επιπλέον, οι τράπεζες έχουν δεσμούς με πολιτικά κόμματα. Η τρίτη μεγαλύτερη τράπεζα, η Banca Monte dei Paschi di Siena, έχει στενούς δεσμούς με το κεντροαριστερό που κυβερνά.  

Αναμφισβήτητα, η παρατεταμένη καχεξία της ιταλικής οικονομίας έχει παίξει καταλυτικό ρόλο στη δημιουργία των κόκκινων δανείων.  

Το πρόβλημα περιπλέκεται καθώς η Ιταλία έχει σχεδόν διπλάσιο αριθμό τραπεζικών καταστημάτων σε σχέση με τον μέσο όρο της ΕΕ, περίπου 64 στους 100.000 κατοίκους έναντι 37.  

Η χώρα έχει κάπου 680 τράπεζες, με το μερίδιο αγοράς των πέντε μεγαλύτερων να ανέρχεται στο 40% έναντι 60% στην ευρωζώνη κατά μέσο όρο και 100% περίπου στην Ελλάδα.  

Αναλυτές επισημαίνουν ότι θα χρειασθεί μεγάλη αναδιάρθρωση του τραπεζικού κλάδου, με συγχωνεύσεις, κλείσιμο καταστημάτων σε μεγάλη κλίμακα, εκτός της κεφαλαιακής ενίσχυσης, για να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα.  

Η ιταλική κυβέρνηση πιστεύει ότι θα τα καταφέρει, αν η ΕΕ της δώσει το πράσινο φως να ενισχύσει κεφαλαιακά τις τράπεζες, παραβαίνοντας τους κανόνες περί κρατικής ενίσχυσης.  

Όμως, αυτό το εγχείρημα δεν οδηγεί απλώς σε αύξηση του ήδη υψηλού δημόσιου χρέους που ξεπερνά το 130% του ΑΕΠ.  

Θα ενισχύσει επίσης τον εναγκαλισμό του τραπεζικού συστήματος με το κράτος, αν το σχήμα των κρατικών εγγυήσεων δεν πείσει τους ιδιώτες επενδυτές.  

Σε κάθε περίπτωση, η Ιταλία μοιάζει και είναι ο μεγάλος άρρωστος της Ευρωζώνης.  

Με δεδομένο το μέγεθος της οικονομίας της, είναι ο μεγαλύτερος εν δυνάμει κίνδυνος για το ευρωπαϊκό πρότζεκτ.  

*Πηγή: Dr. Money, euro2day  

ΤΟ “ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΙΤΑΛΙΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ: BANK RUN, ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΣΩΣΗ;  

Ο ιταλικός τραπεζικός τομέας δείχνει εξαιρετικά ευάλωτος και οι αναλυτές αρχίζουν να φοβούνται ότι η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης θα μπορούσε να "πέσει", προειδοποιώντας για πιθανά bank runs, υποβαθμίσεις του αξιόχρεου της χώρας αλλά και για έναν τεράστιο κίνδυνο για το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα.  

"Η Ιταλία θα μπορούσε να αποδειχτεί μεγαλύτερη απειλή στην ευρωζώνη συγκριτικά με το Brexit” εκτιμά ο Andrew Edwards της ETX Capital. "Ο τραπεζικός τομέας της χώρας τρίζει και θα μπορούσε να καταστρέψει τις προσπάθειες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να σώσει το ευρώ". "Αντίθετα με άλλες χώρες, η Ιταλία κατέχει 360 δισ. ευρώ μη εξυπηρετούμενα δάνεια" τόνισε ο Edward.  

Όπως υπενθυμίζει το CNBC, η ιταλική επιτροπή κεφαλαιαγοράς Consob προχώρησε σε απαγόρευση των ανοικτών πωλήσεων (short selling) στις μετοχές της Banca Monte dei Paschi di Siena και τώρα η προσοχή στρέφεται στο εάν ο ιταλικός τραπεζικός τομέας και η ευρύτερη οικονομία μπορεί να σωθεί.  

Bail-in και μετά bank run;  

Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα υπήρξαν αναφορές ότι η Ιταλία θα μπορούσε να "σπάσει" νέους τραπεζικούς κανονισμούς της ΕΕ, χρησιμοποιώντας κρατικά κονδύλια για τη διάσωση των πιο επίφοβων τραπεζών της, αν και Ιταλός κυβερνητικός εκπρόσωπος το διέψευσε. Οι κανόνες της ΕΕ για τις τράπεζες προϋποθέτουν ότι οι καταθέτες και όχι οι φορολογούμενοι είναι αυτοί που φέρουν το κύριο βάρος των διασώσεων.  

Όμως, ένα τέτοιο σενάριο είναι δυσάρεστο για τον Renzi, δεδομένης της ποσότητας των ιταλικών νοικοκυριών που θα μπορούσαν να επηρεαστούν από ένα "bail-in". Τα ιταλικά νοικοκυριά κατέχουν περίπου €29 δισ. αξίας τραπεζικά ομόλογα που εξετάζεται να διαγραφούν ή να μετατραπούν σε μετοχές στην περίπτωση που χρειαστεί να διασωθούν οι τράπεζες, σύμφωνα με την έκθεση Απριλίου της Τράπεζας της Ιταλίας.  

Ανήμπορη να ζητήσει ένα bailout από τους Ευρωπαίους εταίρους της, η Ιταλία προσπάθησε να αναστυλώσει το τραπεζικό της σύστημα με πακέτο διάσωσης ύψους 5 δισ. προκειμένου να ανακεφαλαιοποιήσει τις πιο αδύναμες τράπεζες, αλλά ακόμη φαίνεται πολύ μακριά το να μπορέσει να καλύψει το ύψος των μη εξυπηρετούμενων δανείων των ιταλικών τραπεζών.

Κ.Τ.

«ΟΧΙ» ΝΤΑΪΣΕΛΜΠΛΟΥΜ ΣΕ ΣΤΗΡΙΞΗ ΙΤΑΛΙΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΕΚΤΟΣ ΚΑΝΟΝΩΝ

Οι ιταλικές τράπεζες δεν έχουν άμεσο πρόβλημα ρευστότητας, υπογράμμισε ο επικεφαλής του Eurogroup, απορρίπτοντας το ενδεχόμενο πιθανή στήριξη να πραγματοποιηθεί εκτός του πλαισίου της οδηγίας BRRD. «Καρφιά» Ρέντσι, διαψεύδει ΑΜΚ η Monte dei Paschi di Siena.

Τα προβλήματα των ιταλικών τραπεζών δεν μπορούν να διορθωθούν αψηφώντας την οδηγία BRRD και τους νέους κανόνες για το bail in, δήλωσε σήμερα ο επικεφαλής του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ, μετά τις αιτήσεις από τη Ρώμη – διά στόματος και του πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι – να επιτραπεί στην Ιταλία να βάλει χρήματα στις τράπεζες της χώρας.

Οι ιταλικές τράπεζες δεν έχουν άμεσο πρόβλημα ρευστότητας, πρόσθεσε ο κ. Ντάισελμπλουμ.

Σημειώνεται ότι ο ιταλικός τραπεζικός τομέας θεωρείται ο αδύναμος κρίκος στην ευρωζώνη, με 360 δισ. ευρώ σε μη εξυπηρετούμενα δάνεια, μακράν το μεγαλύτερο νούμερο στην Ε.Ε.

Οι ιταλικές τραπεζικές μετοχές έχουν κατρακυλήσει σε ιστορικά χαμηλά, διευρύνοντας τις απώλειες μετά το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος. Σήμερα πάντως ανακάμπτουν, με τον δείκτη FTSE MIB να ενισχύεται 1,1% στις 15.591 μονάδες.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η ιταλική κυβέρνηση είχε επεξεργαστεί σχέδιο για την άμεση ενίσχυση των ιταλικών τραπεζών με κρατικά κεφάλαια ως και 40 δισ. ευρώ, αλλά η Γερμανία έβαλε βέτο ζητώντας την εφαρμογή των κανονισμών για το «bail in» και την επιβολή «κουρέματος» και στους ομολογιούχους των τραπεζών.

ΡΕΝΤΣΙ: ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΜΕ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΙΤΑΛΙΚΕΣ

Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ιταλικές τράπεζες με τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια δεν είναι μεγάλες σε σχέση με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν άλλες ευρωπαϊκές τράπεζες με τα παράγωγα, δήλωσε εχθές ο Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι.

«Αν αυτό το πρόβλημα των μη εξυπηρετούμενων δανείων είναι σημαντικό, τότε το ερώτημα για τα παράγωγα σε άλλες τράπεζες, μεγάλες τράπεζες, είναι εκατό φορές πιο σημαντικό» σημείωσε σε συνέντευξη τύπου με τον Σουηδό πρωθυπουργό, Στέφαν Λόφβεν.

H δήλωση του κ. Ρέντσι είναι μια ευθεία αναφορά στην Deutsche Bank, η οποία υπολογίζεται πως έχει έκθεση πολλών τρισεκατομμυρίων στην αγορά παραγώγων.

MONTE DEI PASCHI DI SIENA: «ΦΗΜΕΣ» ΤΑ ΠΕΡΙ ΑΜΚ 2-3 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ

Η ιταλική τράπεζα Monte dei Paschi di Siena διέψευσε δημοσίευμα σύμφωνα με το οποίο το Διοικητικό Συμβούλιό της θα ανακοινώσει σήμερα αύξηση κεφαλαίου 2-3 δισ. ευρώ.

Όπως μεταδίδει το Reuters, σε δημοσίευμά της η La Stampa, η οποία δεν επικαλείται κάποια συγκεκριμένη πηγή, ανέφερε πως το ΔΣ της τράπεζας θα ανακοινώσει την απόφαση αυτή μετά το πέρας της σημερινής του συνεδρίασης.

«Η τράπεζα διαψεύδει τη φήμη», δήλωσε εκπρόσωπος της τράπεζας.

Το ΔΣ της Monte dei Paschi di Siena συνεδριάζει σήμερα προκειμένου να αποφασίσει την απάντηση που θα δώσει στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία έχει ζητήσει μείωση των «κόκκινων» δανείων κατά 40% μέχρι το 2018, κάτι το οποίο εκτιμάται ότι θα αναγκάσει την τράπεζα να προχωρήσει σε αύξηση κεφαλαίου.

Η ιταλική κυβέρνηση εξετάζει διάφορες επιλογές, μεταξύ των οποίων και η παροχή κεφαλαίων στη Monte dei Paschi di Siena, και βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή προκειμένου να διασφαλίσει ότι οι μικροεπενδυτές δεν θα επωμιστούν το κόστος στην περίπτωση διάσωσης.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Σελίδα 3963 από 4476
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή