H ελληνική κυβέρνηση συναινεί υπερ-πρόθυμα στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς

Του ΠΑΝΟΥ ΠΕΤΡΟΥ *   

Πέρα από τον διεθνή αντίκτυπο του Brexit, το πώς πρέπει να το εκλάβει η διεθνής Αριστερά και το τι θα σημαίνει για την ΕΕ και το διεθνή ιμπεριαλισμό, δεν πρέπει να υποτιμηθούν οι συνέπειές του στην ίδια τη Βρετανία.  

Έχουν γρα­φτεί πολλά και έχουν κυ­κλο­φο­ρή­σει άφθο­νες δη­μο­σκο­πι­κές έρευ­νες, που συχνά η μία επι­χει­ρεί να αναι­ρέ­σει την άλλη, ανά­λο­γα το μή­νυ­μα που θέλει να πε­ρά­σει: Είτε πως το Brexit ήταν μια «λαϊκή εξέ­γερ­ση κατά των ελίτ» είτε πως ήταν ένα «εθνι­κι­στι­κό ξέ­σπα­σμα ρα­τσι­σμού». Δεν έχου­με εδώ το χώρο να ανα­λύ­σου­με όλα τα ευ­ρή­μα­τα, αλλά αυτό που μπο­ρεί κα­νείς να πει με βε­βαιό­τη­τα είναι πως η ψήφος (τόσο υπέρ της πα­ρα­μο­νής όσο και υπέρ της εξό­δου) ήταν βαθιά αντι­φα­τι­κή (όπως και οι συ­νει­δή­σεις των πε­ρισ­σό­τε­ρων αν­θρώ­πων).  

Εί­χα­με επι­ση­μά­νει και προ­ε­κλο­γι­κά, πως και στα δύο στρα­τό­πε­δα ηγού­νται αντι­δρα­στι­κές δυ­νά­μεις (με την Αρι­στε­ρά τόσο του αντι­ρα­τσι­στι­κού «μέ­νου­με» όσο και του φι­λερ­γα­τι­κού «φεύ­γου­με» να είναι στο πε­ρι­θώ­ριο) και αυτό είναι το με­γα­λύ­τε­ρο πρό­βλη­μα στο πο­λι­τι­κό τοπίο μετά το δη­μο­ψή­φι­σμα: Αυτό θα ίσχυε όποια πλευ­ρά κι αν επι­κρα­τού­σε.  

ΛΑΪΚΗ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΗ ΨΗΦΟΣ  

Η νίκη του Brexit πράγ­μα­τι κα­θο­ρί­στη­κε από την λαϊκή ψήφο. Την πλά­στιγ­γα έγει­ραν οι κά­τοι­κοι των ρη­μαγ­μέ­νων μετά από δε­κα­ε­τί­ες νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού πε­ριο­χών. Οι ερ­γα­ζό­με­νοι στις υπη­ρε­σί­ες δι­χά­στη­καν, ενώ τα 2/3 των ει­δι­κευ­μέ­νων χει­ρω­να­κτών, των ανει­δί­κευ­των, των συ­ντα­ξιού­χων, των ανέρ­γων, όσων ζουν από το κρά­τος πρό­νοιας ψή­φι­σαν Έξοδο. Το μέσο ει­σό­δη­μα των πε­ριο­χών που ψή­φι­σαν έξοδο είναι κα­τώ­τε­ρο των πε­ριο­χών που ψή­φι­σαν πα­ρα­μο­νή.  

Αυτή τη διά­στα­ση ανα­γνώ­ρι­σαν η βου­λευ­τής των Ερ­γα­τι­κών Νταϊ­άν Άμποτ («μια κραυ­γή ανυ­πα­κο­ής ενά­ντια στην ελίτ του Γου­έ­στμιν­στερ»), ο Τζέ­ρε­μι Κόρ­μπιν («εκα­τομ­μύ­ρια άν­θρω­ποι αι­σθά­νο­νται απο­κλει­σμέ­νοι από ένα πο­λι­τι­κό και οι­κο­νο­μι­κό σύ­στη­μα που τους απο­γο­ή­τευ­σε»), αλλά και ερ­γο­δο­τι­κά στε­λέ­χη («το εκλο­γι­κό σώμα κου­ρά­στη­κε να ακού­ει την ελίτ να του λέει πώς πρέ­πει να ψη­φί­σει», «είναι μια μα­ζι­κή απόρ­ρι­ψη των από­ψε­ων των οι­κο­νο­μι­κών-επι­χει­ρη­μα­τι­κών ελίτ από το εκλο­γι­κό σώμα»).  

Να προ­σθέ­σου­με μια πα­ρά­με­τρο: Η οργή δεν πή­γαι­νε υπο­χρε­ω­τι­κά στις Βρυ­ξέλ­λες (που ποτέ δεν έγι­ναν αντι­λη­πτές ως «κέ­ντρο επι­βο­λής της λι­τό­τη­τας» στη Βρε­τα­νία, σε αντί­θε­ση με τον ευ­ρω­παϊ­κό Νότο): Ο Κά­με­ρον έκανε το δη­μο­ψή­φι­σμα «ψήφο εμπι­στο­σύ­νης» στον εαυτό του, και δεν αμ­φι­βάλ­λου­με ότι ήταν πολ­λοί αυτοί που ψή­φι­σαν ενα­ντί­ον του. Όλοι αυτοί οι άν­θρω­ποι θα ήταν εγκλη­μα­τι­κό να «χα­ρι­στούν» με ευ­κο­λία στην ακρο­δε­ξιά. Υπήρ­ξαν άλ­λω­στε πε­ριο­χές όπου οι «λευ­κοί Βρε­τα­νοί» είναι μειο­ψη­φία και -σε συν­θή­κες υψη­λής συμ­με­το­χής- επι­κρά­τη­σε το Brexit.  

Ταυ­τό­χρο­να όμως, κα­νείς δεν μπο­ρεί να «κα­θα­γιά­σει» την ψήφο υπέρ της εξό­δου. Μαζί με τα «αντι-ελίτ» αι­σθή­μα­τα, συ­νυ­πήρ­ξαν και ρα­τσι­στι­κά αντα­να­κλα­στι­κά, καθώς αυτά προ­ώ­θη­σαν με δρι­μύ­τη­τα οι ηγε­σί­ες του Brexit και καθώς αυτά ήδη καλ­λιερ­γού­νταν για χρό­νια στο Νησί: δεν είναι ανά­γκη να είναι ακρο­δε­ξιοί ρα­τσι­στές οπα­δοί του UKIP οι ρη­μαγ­μέ­νοι από την κρίση, όταν ακούν ακόμα και από τα συν­δι­κά­τα τους ότι «οι με­τα­νά­στες μας παίρ­νουν τις δου­λειές και ρί­χνουν τα με­ρο­κά­μα­τα». Η επι­θυ­μία για «εθνι­κή ανα­δί­πλω­ση» και η ξε­νο­φο­βία σί­γου­ρα έπαι­ξαν ση­μα­ντι­κό­τε­ρο ρόλο στους ψη­φο­φό­ρους του Brexit από ό,τι σε εκεί­νους του Bremain. Αξί­ζει ωστό­σο να ση­μειω­θεί πως και η κα­μπά­νια της Πα­ρα­μο­νής δεν υστέ­ρη­σε σε ρα­τσι­στι­κές κο­ρώ­νες.  

Η σύν­θε­τη αλή­θεια απο­τυ­πώ­νε­ται από ένα εύ­ρη­μα: το 81% όσων πί­στευαν ότι «η πο­λυ­πο­λι­τι­σμι­κό­τη­τα είναι κακό» ψή­φι­σαν Έξοδο. Αλλά την ίδια ώρα αυτό δια­βά­ζε­ται και αλ­λιώς: μόλις το 14% όσων ψή­φι­σαν Έξοδο θε­ω­ρούν «την πο­λυ­πο­λι­τι­σμι­κό­τη­τα κακό». Ο κα­θέ­νας μπο­ρεί να επι­λέ­ξει όποια πλευ­ρά της έρευ­νας θέλει για να αι­σθαν­θεί δι­καιω­μέ­νος για το «χα­ρα­κτή­ρα της ψήφου».  

Γι’ αυτό το λόγο, ισχύ­ει και το αντί­στρο­φο: Αν δεν επι­τρέ­πε­ται να χα­ρι­στούν 17 εκα­τομ­μύ­ρια άν­θρω­ποι στην ακρο­δε­ξιά, δεν γί­νε­ται και να χα­ρι­στούν 16 εκα­τομ­μύ­ρια άν­θρω­ποι στα «βο­λε­μέ­να νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρα ευ­ρω­λι­γού­ρια». Το κοινό της «Πα­ρα­μο­νής» δεν ταυ­τί­ζε­ται από­λυ­τα με το ελ­λη­νι­κό «Μέ­νου­με Ευ­ρώ­πη»: Έχει μέσα και αντι­ρα­τσι­στές αγω­νι­στές που απε­χθά­νο­νται τον Φά­ρατζ, και τα 2/3 της (κα­τε­ξο­χήν λαϊ­κής) εκλο­γι­κής βάσης των Ερ­γα­τι­κών, την πλειο­ψη­φία της νε­ο­λαί­ας (που δεν είναι όλοι «γκόλ­ντεν μπόις», μάλ­λον το αντί­θε­το), των μαύ­ρων, των μου­σουλ­μά­νων, των Ασια­τών.  

Το βρε­τα­νι­κό δη­μο­ψή­φι­σμα δεν ήταν σαν το ελ­λη­νι­κό: Διαί­ρε­σε τη Δεξιά, την κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά, την Αρι­στε­ρά, αλλά και όλες τις κοι­νω­νι­κές τά­ξεις. Εδώ αξί­ζει να ση­μειω­θεί πως αν και η πλειο­ψη­φία των ερ­γα­τών που πήγαν να ψη­φί­σουν στή­ρι­ξε την Έξοδο, ταυ­τό­χρο­να η αποχή ήταν μα­ζι­κό­τε­ρη στην ερ­γα­τι­κή τάξη.  

ΟΙ ΑΜΕΣΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ: Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ  

Για όλους αυ­τούς τους λό­γους, κάθε «εύ­κο­λη» ανά­λυ­ση των συ­νε­πειών του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος είναι πρό­ω­ρη. Ο αντί­κτυ­πός του στην ίδια τη Βρε­τα­νία, θα κρι­θεί από τις ίδιες τις πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις. Και αυτό είναι πεδίο μάχης.  

Κα­ταρ­χήν, άνοι­ξε ένα πεδίο μάχης. Όσοι «αρι­στε­ροί ευ­ρω­παϊ­στές» έσπευ­σαν να μι­λή­σουν για «μαύρη μέρα για τη Βρε­τα­νία», ξε­χνά­νε βο­λι­κά πως αν σή­με­ρα το απο­τέ­λε­σμα «ερ­μη­νεύ­ουν» οι ακρο­δε­ξιοί του Φά­ρατζ και οι ευ­ρω­σκε­πτι­κι­στές Τό­ρη­δες, σε πε­ρί­πτω­ση νίκης της «Πα­ρα­μο­νής» το απο­τέ­λε­σμα θα «ερ­μή­νευε» ο Κά­με­ρον που θα εφάρ­μο­ζε την άθλια, νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη, ρα­τσι­στι­κή συμ­φω­νία που είχε πε­τύ­χει με την Κο­μι­σιόν, ως «νι­κη­τής ηγέ­της». Αντί γι’ αυτό, σή­με­ρα έχου­με μια πο­λι­τι­κή κρίση.  

Έχουν δίκιο σύ­ντρο­φοι που κα­λω­σο­ρί­ζουν το Brexit, ισχυ­ρι­ζό­με­νοι πως «χωρίς ανα­τα­ρα­χή, δεν γί­νε­ται κοι­νω­νι­κή αλ­λα­γή». Ωστό­σο, δεν ισχύ­ει αυ­τό­μα­τα το «με­γά­λη ανα­τα­ρα­χή, υπέ­ρο­χη κα­τά­στα­ση». Η ανα­τα­ρα­χή είναι με­γά­λη, αλλά η κα­τά­στα­ση θα κρι­θεί από τον υπο­κει­με­νι­κό πα­ρά­γο­ντα. Αλ­λιώς, όπως γρά­ψα­με και πριν το δη­μο­ψή­φι­σμα αλλά και την επο­μέ­νη του, ο αντί­πα­λος μπο­ρεί εύ­κο­λα να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει την «ανα­τα­ρα­χή» προς όφε­λός του:  

Είτε πρό­κει­ται για την ακρο­δε­ξιά, που επι­χει­ρεί να εμ­φα­νι­στεί «ηγε­μο­νι­κή» μετά τη νίκη του Brexit, είτε πρό­κει­ται για τη Δεξιά και την αστι­κή τάξη, που «σκού­ζο­ντας» για την επερ­χό­με­νη «οι­κο­νο­μι­κή κα­τα­στρο­φή» στρώ­νει το δρόμο είτε σε μια βε­λού­δι­νη ακύ­ρω­ση της από­φα­σης του βρε­τα­νι­κού λαού είτε σε μια «εθνι­κά πε­ρή­φα­νη» σκλη­ρή λι­τό­τη­τα στο όνομα της «δια­χεί­ρι­σης των συ­νε­πειών της εξό­δου από την ΕΕ».  

ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ, ΞΕΡΟΥΜΕ ΟΤΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ  

Οι Τό­ρη­δες, για άλλη μια φορά στην ιστο­ρία τους, σπα­ράσ­σο­νται γύρω από το ζή­τη­μα της ΕΕ. Αλλά αυτή τη φορά (με το προη­γού­με­νο ενός δη­μο­ψη­φί­σμα­τος όπου βρέ­θη­καν σε αντί­πα­λα στρα­τό­πε­δα), το πράγ­μα είναι σο­βα­ρό­τε­ρο. Ο Κά­με­ρον, που ορ­γά­νω­σε το δη­μο­ψή­φι­σμα με στόχο να «λήξει η συ­ζή­τη­ση» στο κόμμα του, είναι ητ­τη­μέ­νος. Μέχρι τον Οκτώ­βρη (εκλο­γή νέας ηγε­σί­ας) θα είναι ένας «πρω­θυ­πουρ­γός-ζό­μπι», και αυτό είναι μια καλή αρχή. Στο κόμμα του έχουν βγει πολλά μα­χαί­ρια (όπως η πι­σώ­πλα­τη μα­χαι­ριά του ευ­ρω­σκε­πτι­κι­στή Γκό­ουβ στον Μπό­ρις Τζόν­σον, που ενώ πεί­στη­κε να βγει μπρο­στά ως «ηγέ­της» της κα­μπά­νιας για Brexit, έπεσε θύμα μιας συ­νω­μο­σί­ας που τον «άδεια­σε» εσω­κομ­μα­τι­κά και τον εξώ­θη­σε εκτός διεκ­δί­κη­σης της ηγε­σί­ας του κόμ­μα­τος, αφή­νο­ντας το πεδίο ελεύ­θε­ρο στον Γκό­ουβ να κα­τέ­βει εκεί­νος). Απέ­να­ντί στον Γκό­ουβ, ισχυ­ρό­τε­ρη θε­ω­ρεί­ται η Τε­ρέ­ζα Μέι, υπο­στη­ρί­κτρια της ΕΕ, που κατά την εκλο­γι­κή κα­μπά­νια δεν εκτέ­θη­κε ανοι­χτά ενά­ντια στην ευ­ρω­σκε­πτι­κι­στι­κή πτέ­ρυ­γα του κόμ­μα­τος. Είναι η υπο­ψή­φια που αντα­να­κλά κα­λύ­τε­ρα τα μι­σό­λο­γα των ευ­ρω­σκε­πτι­κι­στών την επό­με­νη της νίκης τους (για «βε­λού­δι­νο δια­ζύ­γιο» ή/και δια­τή­ρη­ση ει­δι­κής σχέ­σης με την ΕΕ).  

Αν το ένα σκέ­λος της «άτα­κτης υπο­χώ­ρη­σης» των αντι-ΕΕ δε­ξιών είναι στους Τό­ρη­δες και το πόσο σο­βα­ρά εν­νο­ού­σαν τε­λι­κά την απο­χώ­ρη­ση, η άλλη απο­κά­λυ­ψη αφορά τον Φά­ραντζ, που μετά τη νίκη υπο­χρε­ώ­νε­ται να απο­κα­λύ­ψει το πραγ­μα­τι­κό του πρό­σω­πο: ενώ επι­μέ­νει στις ατα­ξι­κές, εθνι­κι­στι­κές αο­ρι­στί­ες περί «εθνι­κής κυ­ριαρ­χί­ας», δή­λω­σε γρή­γο­ρα πως η υπό­σχε­ση να ανα­κα­τευ­θυν­θούν τα λεφτά που στέλ­νο­νταν στον ευ­ρω­παϊ­κό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό προς το βρε­τα­νι­κό ΕΣΥ «ήταν προ­ε­κλο­γι­κό λάθος»… (ακο­λού­θη­σε η αι­νιγ­μα­τι­κή πα­ραί­τη­σή του, άλλο ένα «κρι­σια­κό» γε­γο­νός).  

ΚΡΙΣΗ ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ  

Η κρίση είναι εξί­σου σο­βα­ρή στους Ερ­γα­τι­κούς. Η μπλε­ρι­κή πτέ­ρυ­γα του κόμ­μα­τος ορ­γα­νώ­νει ανταρ­σία ενά­ντια στον Κόρ­μπιν. Το brexit είναι απλά η αφορ­μή: Εί­χα­με γρά­ψει από την επο­μέ­νη της νίκης του Κόρ­μπιν, ότι το κοι­νο­βου­λευ­τι­κό-κομ­μα­τι­κό απα­ράτ έψα­χνε την αφορ­μή να του επι­τε­θεί. Το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο είναι γε­λοίο: Ενώ η γραμ­μή των μπλε­ρι­κών (άκρι­τος νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρος ευ­ρω­παϊ­σμός, ταύ­τι­ση με τον Κά­με­ρον) έχει μόλις ητ­τη­θεί, οι ίδιοι κα­ταγ­γέλ­λουν ως ένοχο τον… Κόρ­μπιν που «δεν ήταν αρ­κε­τά έν­θερ­μα φι­λο-ΕΕ». Συ­μπλη­ρώ­νουν πως ενό­ψει πι­θα­νών εκλο­γών, «ο Κόρ­μπιν είναι πολύ ρι­ζο­σπά­στης για να κερ­δί­σει». Η αλή­θεια είναι η αντί­θε­τη. Ο Κόρ­μπιν είναι ο μο­να­δι­κός που μπο­ρεί ακόμα να επι­κοι­νω­νή­σει και με το 1/3 της βάσης που επέ­λε­ξε Brexit και με σο­βα­ρό τμήμα των 2/3 που επέ­λε­ξαν Bremain, βάσει της δικής του «ευ­ρω-κρι­τι­κής» άπο­ψης. Αλλά αυτά δεν εν­δια­φέ­ρουν τους τα­λι­μπάν του σο­σιαλ­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού: Ο γκου­ρού τους, ο Τόνι Μπλερ, ήταν πολύ πιο ει­λι­κρι­νής όταν δή­λω­νε: «δεν θα ήθελα να κερ­δί­σω εκλο­γές με ένα πα­λιο­μο­δί­τι­κο αρι­στε­ρό πρό­γραμ­μα. Ακόμα κι αν αυτός ήταν ο δρό­μος προς τη νίκη, δεν θα τον ακο­λου­θού­σα».  

Η ανταρ­σία των μπλε­ρι­κών έχει βάλει τους Ερ­γα­τι­κούς μπρο­στά σε μια κο­ρυ­φαία σύ­γκρου­ση: Βου­λευ­τές (η συ­ντρι­πτι­κή πλειο­νό­τη­τά τους κατά του Κόρ­μπιν) ενα­ντί­ον βάσης (η συ­ντρι­πτι­κή πλειο­νό­τη­τά της υπέρ του Κόρ­μπιν). Είναι έκ­φρα­ση μιας κρί­σης την οποία εί­χα­με επι­ση­μά­νει την επο­μέ­νη της νίκης Κόρ­μπιν (ένας αρι­στε­ρός με­ταρ­ρυθ­μι­στής επι­κε­φα­λής ενός δε­ξιού κόμ­μα­τος, στη­ρι­ζό­με­νος από μια ρι­ζο­σπα­στι­κή βάση). Είναι μια από­δει­ξη ότι ο «συμ­φι­λιω­τι­σμός» του Κόρ­μπιν (τμήμα του οποί­ου ήταν το σύρ­σι­μό του στην κα­μπά­νια υπέρ της ΕΕ) δεν απο­δί­δει.  

Ενώ η Κ.Ο. εξε­γεί­ρε­ται ενα­ντί­ον του, ενώ όλα τα κε­ντρι­κά στε­λέ­χη τού ζη­τούν να πα­ραι­τη­θεί (μαζί με τον Κά­με­ρον), δε­κά­δες χι­λιά­δες απλά μέλη δια­δη­λώ­νουν σε κάθε πόλη της Αγ­γλί­ας ενά­ντια στο «πρα­ξι­κό­πη­μα». Οι μπλε­ρι­κοί, αφού προ­κά­λε­σαν την κρίση, αντι­λαμ­βά­νο­νται πως δεν έχουν υπο­ψή­φιο επαρ­κή να κερ­δί­σει μια νέα εσω­κομ­μα­τι­κή εκλο­γι­κή ανα­μέ­τρη­ση (πέρα από την άνετη πλειο­ψη­φία που κέρ­δι­σε προ ολί­γων μηνών, το κλίμα απο­τυ­πώ­νουν και στα 60.000 νέα μέλη στους Ερ­γα­τι­κούς σε μία βδο­μά­δα, στην πλειο­νό­τη­τά τους για να στη­ρί­ξουν τον Κόρ­μπιν σε εν­δε­χό­με­νη μάχη), γι’ αυτό και ρί­χνουν όλη τους την πίεση στον Κόρ­μπιν να πα­ραι­τη­θεί ορι­στι­κά και να μη διεκ­δι­κή­σει επα­νε­κλο­γή. Όσο ο Κόρ­μπιν αρ­νεί­ται να πα­ρα­δώ­σει τα όπλα, κι όσο δεν συμ­βι­βά­ζε­ται, δεν απο­κλεί­ε­ται ακόμα και η διά­σπα­ση, με τους οπα­δούς του να κα­λούν για «ανά­κλη­ση» (προ­βλέ­πε­ται από το κα­τα­στα­τι­κό του κόμ­μα­τος) των βου­λευ­τών που συμ­με­τέ­χουν στην ανταρ­σία. Η έκ­βα­ση αυτής της μάχης (με πι­θα­νό το σε­νά­ριο ενός νέου «συμ­βι­βα­σμού» που θα δένει χει­ρο­πό­δα­ρα τον Κόρ­μπιν) θα είναι κρί­σι­μη για την επό­με­νη μέρα στη Βρε­τα­νία.  

ΣΚΩΤΙΑ – ΙΡΛΑΝΔΙΑ  

Την ει­κό­να κρί­σης συ­μπλη­ρώ­νει η κα­τά­στα­ση σε Σκω­τία και Ιρ­λαν­δία. Το SNP διεκ­δι­κεί νέο δη­μο­ψή­φι­σμα ανε­ξαρ­τη­το­ποί­η­σης (επι­κα­λού­με­νο τη νίκη της Πα­ρα­μο­νής στη Σκω­τία), ενώ το Σιν Φέιν διεκ­δι­κεί δη­μο­ψή­φι­σμα επα­νέ­νω­σης της Ιρ­λαν­δί­ας (επι­κα­λού­με­νο τη νίκη της Πα­ρα­μο­νής στη Βό­ρειο Ιρ­λαν­δία). Είναι δείγ­μα του πόσο σύν­θε­τη είναι η κα­τά­στα­ση: Κι­νή­μα­τα «εθνι­κής ανε­ξαρ­τη­σί­ας» να επι­κα­λού­νται τη συ­νέ­χεια της σχέ­σης με την… ΕΕ για να κερ­δί­σουν τους στό­χους τους και να χτυ­πή­σουν αυτόν που θε­ω­ρούν πραγ­μα­τι­κό εχθρό, το Λον­δί­νο. Είναι επί­σης δείγ­μα των ορίων μιας «εθνι­κής στρα­τη­γι­κής»: Η «απε­λευ­θέ­ρω­ση από το Λον­δί­νο» να ταυ­τί­ζε­ται (έστω και για τα­κτι­κούς λό­γους) με την πρόσ­δε­ση στο «άρμα των Βρυ­ξελ­λών». Όπως και να χει, η προ­ο­πτι­κή διά­λυ­σης του ιμπε­ρια­λι­στι­κού κα­τα­σκευά­σμα­τος του «Ηνω­μέ­νου Βα­σι­λεί­ου» είναι ένα ακόμα υλικό στο «εκρη­κτι­κό» μίγμα κλυ­δω­νι­σμών του ιμπε­ρια­λι­σμού.  

Η ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΟ ''ΝΟΗΜΑ'' ΤΗΣ ΨΗΦΟΥ

Εν τω με­τα­ξύ, τα χει­ρό­τε­ρα στοι­χεία και των δύο στρα­το­πέ­δων, επι­χει­ρούν να επι­βά­λουν το στίγ­μα τους. Οι δια­δη­λώ­σεις υπέρ της ΕΕ και οι κι­νή­σεις αμ­φι­σβή­τη­σης του απο­τε­λέ­σμα­τος δια­κρί­νο­νται από μια ελι­τι­στι­κή λο­γι­κή ενά­ντια στους «φτω­χούς που ψη­φί­ζουν λάθος». Την ίδια ώρα, οι ακρο­δε­ξιοί αι­σθά­νο­νται αρ­κε­τά ισχυ­ροί για να πολ­λα­πλα­σιά­σουν τις ρα­τσι­στι­κές επι­θέ­σεις τις τε­λευ­ταί­ες μέρες.  

Απέ­να­ντι σε αυτά θα έχει να πα­λέ­ψει το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα στη Βρε­τα­νία. Η «επό­με­νη μέρα» πρέ­πει να βρει τα συν­δι­κά­τα και τα κι­νή­μα­τα να πα­λεύ­ουν υπέρ των ερ­γα­τι­κών δι­καιω­μά­των και ενά­ντια στο ρα­τσι­σμό. Μια πάλη που μπο­ρεί να ενώ­σει «τα κα­λύ­τε­ρα παι­διά» και στις δύο πλευ­ρές του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος. Τη μόνη πάλη που μπο­ρεί να υπερ­βεί τη ζο­φε­ρή, αντι­δρα­στι­κή συ­ζή­τη­ση που άνοι­ξαν και οι δύο πλευ­ρές του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος. Αντι­φα­σι­στι­κές δια­δη­λώ­σεις σε διά­φο­ρες πό­λεις ενώ­νουν τους αντι­ρα­τσι­στές. Απερ­γί­ες όπως των εκ­παι­δευ­τι­κών δεί­χνουν το δρόμο. Στις 16 Ιούλη, αντι­ρα­τσι­στι­κές ορ­γα­νώ­σεις και ορ­γα­νώ­σεις κατά τη λι­τό­τη­τας ορ­γα­νώ­νουν δια­δή­λω­ση στο Λον­δί­νο. Αυτές οι μάχες, για τα «τα­πει­νά» ερ­γα­τι­κά αι­τή­μα­τα, για τα «δευ­τε­ρεύ­ο­ντα» θέ­μα­τα των με­τα­να­στών, θα κρί­νουν και την επό­με­νη μέρα του «exit», μια αλή­θεια που δεν πρέ­πει να ξεχνά ποτέ η Αρι­στε­ρά.  

Όπως είπε και ο Ίμον Μακάν, μαρ­ξι­στής, ιστο­ρι­κό στέ­λε­χος της Αρι­στε­ράς στην Ιρ­λαν­δία, βου­λευ­τής πλέον, «δεν υπάρ­χει ανα­πό­φευ­κτη έκ­βα­ση… Επα­να­λαμ­βά­νου­με το σύν­θη­μα που εί­χα­με και στηδιάρ­κεια του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος: Μέσα ή έξω, ο αγώ­νας συ­νε­χί­ζε­ται».  

*Πηγή: rproject.gr  

Η πρόταση μας για έναν πραγματικό πανεργατικό συντονισμό

Το ΜΕΤΑ, με αφορμή την πρωτοβουλία που έχουν πάρει συνδικάτα στα οποία έχουν την πλειοψηφία οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ, με στόχο «… να οργανώσουμε με τόλμη, το μεγάλο μέτωπο αγώνα για τη διεκδίκηση των απωλειών που είχαμε σε μισθούς, μεροκάματα, συντάξεις και κυρίως της κατάργησης των αντεργατικών νόμων που περιορίζουν ή καταργούν τις ΣΣΕ…», και η οποία μπαίνει για συζήτηση σ’ όλα τα συνδικάτα, θέλει να δηλώσει τα εξής:

1. Σήμερα είναι απολύτως απαραίτητο – μιας και η συμβιβασμένη ηγεσία της ΓΣΕΕ δεν μπορεί να παίξει έναν τέτοιο ρόλο – η συγκρότηση ενός κέντρου αγώνα από ταξικές Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα της ΓΣΕΕ, Νομαρχιακά Τμήματα της ΑΔΕΔΥ, Πρωτοβάθμια Σωματεία, Συνδικαλιστικές Παρατάξεις και Εργατικές Συλλογικότητες, που θα ηγηθεί του αγώνα για την επαναφορά και διεύρυνση των εργατικών, κοινωνικών και δημοκρατικών κατακτήσεων και για τη συγκρότηση ενός ευρύτερου κοινωνικού μετώπου, που θα έχει ως στόχο την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών, την κατάργηση των μνημονίων και την απαλλαγή της χώρας από τη μνημονιακή επιτροπεία.

Δυστυχώς, η πρωτοβουλία αυτή που παίρνεται από τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ δεν φαίνεται να κινείται προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά σκοπεύει απλώς σε μια ακόμη στενή καταγραφή και προβολή των δυνάμεών του, που στην καλύτερη περίπτωση θα εκφραστεί με κάποια «στενά» παραταξιακά συλλαλητήρια σε όλη την Ελλάδα, όπως έχει γίνει πολλές φορές στο παρελθόν.

Το ΠΑΜΕ δεν μπορεί να μας πείσει για τις καλές του προθέσεις, γιατί πριν από λίγο καιρό και σε μια κρίσιμη φάση του αγώνα ενάντια στην αντιασφαλιστική κυβερνητική μεταρρύθμιση και το φορολογικό -με κορύφωση τη μεγάλη συμμετοχή στην γενική απεργία στις 4 Φλεβάρη-, «φρόντισε», σε συμμαχία με την ΠΑΣΚΕ και τον Παναγόπουλο στη ΓΣΕΕ, να οδηγήσει στην αποκλιμάκωση του αγώνα, προκηρύσσοντας μια 48ωρη απεργία «φάντασμα» την ημέρα συζήτησης του παραπάνω νομοσχεδίου στη Βουλή. Έτσι, έδωσε την πρωτοβουλία στην κυβέρνηση να καθορίσει ουσιαστικά και την ημερομηνία της κινητοποίησης και να μας «οδηγήσει» σε απεργία μέσα στις εορτές του Πάσχα

2. Οι δυνάμεις του ΜΕΤΑ θα συμφωνούσαν με τον συντονισμό και την κοινή δράση μέσα στα συνδικάτα και θα συνυπέγραφαν αυτή την πρωτοβουλία, αν:

α) Εκφράζονταν μια πραγματική και γνήσια διάθεση ενός ευρύτερου συντονισμού, όπως τον έχουμε προσδιορίσει παραπάνω. Για το λόγο αυτό, πρέπει να αφαιρεθεί από το κείμενο η παράγραφος που αναφέρει «… Εργατικά Κέντρα, Ομοσπονδίες, συνδικάτα, χιλιάδες εργατοϋπάλληλοι που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ…» ως μια ελάχιστη προϋπόθεση, και

β) Συμπεριλαμβάνονταν, στο πλαίσιο των διεκδικήσεων, και η ανάγκη της σύνδεσης της πάλης για την κατάργηση των μνημονίων και τη ρήξη και έξοδο από την ευρωζώνη και την ΕΕ, τη στάση πληρωμών και τη διαγραφή του μεγαλύτερου χρέους. Επίσης, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας με το σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων και την επανάκτηση από το Δημόσιο όλων των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασία, την εθνικοποίηση και τον εργατικό - κοινωνικό έλεγχο των τραπεζών, καθώς και την αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου υπέρ των εργαζομένων και των λαϊκών.

Η  σύνδεση  αυτή των επιμέρους αιτημάτων με τα γενικότερα ζητήματα είναι επιτακτικά αναγκαία σήμερα για να μη δημιουργούνται αυταπάτες στους εργαζομένους, γιατί κανένα εργασιακό δικαίωμα δεν θεωρείται δεδομένο και αυτονόητο, ούτε είναι εύκολο να ικανοποιηθεί όσο η χώρα μας βρίσκεται υπό μνημονιακή επιτροπεία.

Ιούλιος 2016
Από το γραφείο Τύπου του ΜΕΤΑ

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ Γ. ΤΟΛΙΟΥ* ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΛΑ.Ε: BREXΙΤ, ΕΥΡΩΠΗ, ΕΛΛΑΔΑ

Ο βρετανικός λαός είπε ΝΑΙ στο Brexit από διαφορετικές αφετηρίες, κόντρα στις προσπάθειες εκφοβισμού και της έντονης κινδυνολογίας που έφτασε ως τη δολοφονία της άτυχης βουλευτίνας των Εργατικών Τζο Κοξ. Εξ’ όσων γνωρίζω, δεν υπήρχε μια αναλυτική τεχνοκρατική επεξεργασία για τις επιπτώσεις του Brexit στη Βρετανία και στην ΕΕ, καθώς και για τα πιθανά σενάρια «δράσεων» και «αντιδράσεων».! Στην ουσία με το Brexit άνοιξε ο «ασκός του Αιόλου» και μέρα τη μέρα βιώνουμε τις αντιφατικές συνέπειες ενός γεγονότος, όχι μόνο στην πολιτική ζωή της Βρετανίας, όσο και στο σύνολο της ΕΕ και σε κάθε χώρα-μέλος ξεχωριστά, μαζί και στην Ελλάδα.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει από ερευνητική άποψη, η μελέτη των αντιδράσεων των αστικών δυνάμεων της Βρετανίας και των κυρίαρχων ελίτ ΕΕ και της Ευρωζώνης, καθώς των διαφορετικών μερίδων της οικονομικής ολιγαρχίας και των χρηματοπιστωτικών αγορών, όπως επίσης των ιδεολογικών μηχανισμών του συστήματος και των σύγχρονων μέσων μαζικής ενημέρωσης, πριν και μετά το δημοψήφισμα.

Το αποτέλεσμα αιφνιδίασε τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις στη Βρετανία, στις χώρες της ΕΕ, καθώς και στις ΗΠΑ, ο ρόλος των οποίων δεν είναι απολύτως καθαρός στην επιλογή του Brexit. Ωστόσο όλοι εκ των υστέρων προσπαθούν να «χτίσουν θέσεις», με βάση τα ιδιαίτερα ανταγωνιστικά συμφέροντα και επιδιώξεις, στο φόντο της γενικότερης κρίσης που διέρχεται το νεοφιλελεύθερο οικοδόμημα της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης και ιδιαίτερα της ΟΝΕ. Ήδη οι τριγμοί του Brexit έχουν οξύνει τα προβλήματα στο τραπεζικό σύστημα της Ιταλίας, καθώς της Γερμανίας και Γαλλίας, ενώ το φάσμα των κυρώσεων σε Ισπανία και Πορτογαλία, για υπέρβαση του ελλείμματος, ρίχνουν βαριά τη σκιά τους στην κλυδωνιζόμενη ευρωζώνη.

Ι. ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΒΡΕΧΙΤ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Η απόφαση του βρετανικού λαού για αποδέσμευση από την ΕΕ, ασκεί αντιφατικές επιδράσεις στην οικονομία των άλλων χωρών μαζί και στην ελληνική. Στο σύντομο διάστημα που μεσολάβησε από το δημοψήφισμα και λαμβάνοντας υπ’ όψη τις «αντιδράσεις των αγορών», παρατηρείται μια διολίσθηση (υποτίμηση) της στερλίνας γύρω στο 14%, ενώ η αύξηση του ΑΕΠ σε Βρετανία και ΕΕ, θα είναι σχετικά μικρότερη το 2017 σε σχέση με τις αρχικές προβλέψεις. Σε ότι αφορά την ελληνική οικονομία, η επίδραση του Brexit, σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις, θα είναι περιορισμένης έκτασης.

Ειδικότερα η διολίσθηση της στερλίνας θα διευκολύνει τις αγγλικές εξαγωγές στην Ελλάδα, ενώ θα δυσκολέψει αντίστοιχα τις ελληνικές εξαγωγές στη Βρετανία. Επίσης θα κάνει σχετικά ακριβότερο τον τουρισμό βρετανών στην Ελλάδα, ενώ από την άλλη θα απαιτηθεί λιγότερο φοιτητικό συνάλλαγμα για σπουδές ελλήνων στη Βρετανία. Επίσης με την αποχώρηση της Βρετανίας θα μειωθούν οι εισφορές της στον προϋπολογισμό της ΕΕ, άρα θα υπάρξει αύξηση εισφορών των άλλων χωρών, ενώ θα σταματήσει η επιστροφή κονδυλίων στη Βρετανία. Για να έχουμε μια εικόνα, το 2014 η Βρετανία εισέφερε στον προϋπολογισμό της ΕΕ 11,3 δις και πήρε 7,1 δις, ενώ η Ελλάδα εισέφερε 1,8 δις και πήρε 7,1 δις. Το τελικό αποτέλεσμα του Brexit στην Ελλάδα προβλέπεται οριακό. Όσον αφορά τους έλληνες εργαζόμενους στη Βρετανία, στο εξής θα χρειάζεται άδεια (visa) εργασίας και παραμονής.

Τέλος, σε περίπτωση που τεθεί σε εφαρμογή η εξαγγελία του υπουργού οικονομικών της Βρετανίας Τζόρτζ Όσμπορν, ότι ο φόρος των ξένων επιχειρήσεων στη Βρετανία από 20% θα πάει λιγότερο από 15%, θα ενθαρρύνει προφανώς την εγκατάσταση μεγάλων ελληνικών επιχειρήσεων στη Βρετανία και σε μείωση των δημοσίων εσόδων. Αξίζει να σημειώσουμε ότι στη δήλωση Όσμπορν απάντησε ο γάλλος πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς, ότι η Γαλλία θα δημιουργήσει ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς για εταιρίες και εργαζόμενους του City του Λονδίνου, με στόχο να μετατρέψει το Παρίση σε Χ/Π-κέντρο της Ευρώπης. Στο χορό των δηλώσεων μπήκε και ο κ.Σόϊμπλε, δηλώνοντας από την πλευρά του, ότι «δεν επιθυμεί φορολογικό ντάμπινγκ στην Ευρώπη και ότι δεν πρόκειται να ξεκινήσει κούρσα για το χαμηλότερο φόρο».!

Τα πιο πάνω γεγονότα δείχνουν ότι στην αξιολόγηση των επιδράσεων του Brexit, είναι αναπόφευκτο να υπάρχουν διαφορές μεταξύ βραχυπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων εκτιμήσεων, διότι δεν έχει ακόμα ξετυλιχτεί όλο το «κουβάρι» των αλληλοεπιδράσεων. Οι αρχικές εκτιμήσεις πρέπει να θεωρούνται ενδεικτικές.

ΙΙ. ΠΩΣ ΕΠΗΡΕΑΖΕΙ ΤΟ ''ΒΡΕΧΙΤ'', ΕΝΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ''GREXIT''

Το πιο σημαντικό ίσως ερώτημα για τον ελληνικό λαό και τη ριζοσπαστική Αριστερά είναι: Πως επηρεάζει το «Brexit», ένα πιθανό «Grexit» της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και προοπτικά από την ΕΕ;

Το καλύτερο θα ήταν να είχαμε ένα Left Brexit (Lexit), γεγονός που θα διαμόρφωνε εντελώς νέα δεδομένα, τόσο για το βρετανικό λαό, όσο και για τους λαούς της ΕΕ, μαζί και τον ελληνικό λαό. Ωστόσο υπάρχει το «second best» (δεύτερο καλύτερο).! Ακόμα και το «καπιταλιστικό» Brexit, δεν πρέπει να αφήνει αδιάφορη την Αριστερά για συγκεκριμένους πολιτικούς λόγους. Κατ’ αρχάς για τον ίδιο το βρετανικό λαό, είναι προτιμότερο να έχει αντιμέτωπη την άρχουσα τάξη της Βρετανίας, από τη συνασπισμένη δύναμη των αρχουσών τάξεων της ΕΕ, με τη μορφή μιας νέας Ιεράς Συμμαχίας. Ακόμα και μικρές νίκες για βελτίωση της κατάστασης του βρετανικού λαού, είναι ευκολότερες εκτός, παρά εντός της ΕΕ με τις δεσμεύσεις του «Συμφώνου Σταθερότητας» κά.

Όσο αφορά τους λαούς της Ευρώπης και πρώτα απ’ όλα τον ελληνικό λαό, το Brexit σπάει την αντίληψη του «μονόδρομου» της νεοφιλελεύθερης ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και μάλιστα στη σκληρή εκδοχή της ευρωζώνης με τους πολλαπλούς «πυλώνες» στήριξης της. Το Brexit αμφισβητεί τη λογική των «φυλακισμένων λαών» με δεσμοφύλακες τη Μέργκελ και Σόϊμπλε, ενισχύει αντικειμενικά τον αγώνα των δυνάμεων που επιδιώκουν την ανατροπή των Μνημονίων και του αντιδραστικού οικοδομήματος της ΟΝΕ.

Επίσης το Brexit ανατρέπει τα στερεότυπα της κινδυνολογίας και του φόβου περί «Αρμαγεδδών» που θα ενσκήψει με την αποδέσμευση από το ευρώ και ΕΕ. Στηρίζει επίσης την ιδέα ότι υπάρχει εναλλακτική λύση για τους λαούς εκτός πυλώνων της ΟΝΕ, η οποία είναι ιδιαίτερα ελπιδοφόρα με εφαρμογή αριστερής πολιτικής. Από την άλλη το Brexit φέρνει στο προσκήνιο το κρίσιμο ζήτημα της ποιότητας των σχέσεων συνεργασίας μεταξύ χωρών.

Θα είναι στη βάση του ανταγωνισμού και της ισχύος που έχει στο DNA της η ΕΕ, ή με βάση την ισότιμη και αμοιβαία επωφελή συνεργασία των λαών; Θα πρόκειται για μια Ευρώπη των πολυεθνικών ή για μια Ευρώπη των εργαζόμενων και των λαών; Αρκεί ένας κούφιος και αφηρημένος «ευρωπαϊσμός» (στην ουσία αντιδραστικός διεθνο-κοσμοπολιτισμός), ή θα στηρίζεται στη φιλική προσέγγιση, αλληλεγγύη και ισότιμη συνεργασία των λαών; Μπορούν αυτά να εξασφαλιστούν στο ιμπεριαλιστικό κέντρο της ΕΕ και στη φυλακή της ευρωζώνης, ή χρειάζονται ρήξεις αρχίζοντας από τους πιο «αδύνατους κρίκους» ώστε να ξεκινήσουν οι διαδικασίες μιας «αλυσιδωτής αντίδρασης» σε όλη την ΕΕ;

Τέλος το Brexit φέρνει στο προσκήνιο, με αφορμή την εμπειρία του ελληνικού δημοψηφίσματος, τη διασφάλιση της βούλησης του λαού, δηλαδή την περιφρούρηση της πραγματικής δημοκρατίας, από τις απόπειρες παραχάραξης και καταπάτησης της θέλησης του. Τέτοιες απόπειρες εκδηλώθηκαν ήδη στη Βρετανία μετά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, με την άθλια συμπαιγνία των «μ.μ.ε.» (δήθεν 3 εκατ. υπογραφές αμφισβήτησης του Brexit) και τελευταία με τις δηλώσεις του Επιτρόπου εξωτερικών υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, γερμανού Έλμαρ Μπρόκ, ότι το δημοψήφισμα έχει τάχα «γνωμοδοτικό» χαρακτήρα.! Αυτό δείχνει ότι η πορεία της αποδέσμευσης της Βρετανίας δεν έχει οριστικά κριθεί. Ενυπάρχει τόσο η περίπτωση του «εγκλωβισμού» (δήλωση Μέργκελ ότι «δεν πρέπει να βιαστούμε»), όσο και η περίπτωση ενός μη φιλικού «διαζυγίου» (δήλωση Ολάντ «να τελειώνουμε το συντομότερο»), εξ’ αιτίας των αντιθέσεων και ανταγωνιστικών συμφερόντων που περικλείει.

ΙΙΙ. TO GREXΙΤ ΑΠΑΙΤΕΙ PLAN B' ΣΕ ΔΥΟ ΠΡΑΞΕΙΣ

Το Brexit, θέτει στις δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς, την επεξεργασία ενός τεκμηριωμένου Plan B’ για την αποδέσμευση από το ευρωσύστημα. Τελευταία κι άλλοι μιλούν για την ανάγκη ύπαρξης ενός Plan B’ (Β.Μεϊμαράκης) που ως πρόσφατα δεν θεωρείτο αναγκαίο. Ειδικότερα το συγκεκριμένο σχέδιο απαιτεί ένα Plan B’ σε δύο πράξεις. Την άμεση αποδέσμευση από την ευρωζώνη και την αντίθεση με τις πολιτικές της ΕΕ με προοπτική την αποχώρηση. Η πρώτη πράξη, μετά από βασανιστικές προσπάθειες έχει σε μεγάλο βαθμό προσδιοριστεί ο «οδικός χάρτης». Όμως στη δεύτερη περίπτωση υπάρχουν μόνο οι επικεφαλίδες.!

Να σημειώσουμε ότι ορισμένες δυνάμεις στο χώρο της Αριστεράς που θεωρούν ρεφορμιστική την ιδέα της αποδέσμευσης από την ευρωζώνη (όπως πχ το ΚΚΕ) και προβάλλουν ως μόνη ριζοσπαστική λύση την αποδέσμευση από την ΕΕ, δεν έχουν ως τώρα καταθέσει κάποια τεκμηριωμένη επεξεργασία, πέρα από τη γενική πολιτική θέση. Αυτό το κενό χρειάζεται να καλυφθεί με συγκεκριμένη τεκμηρίωση των δυνατοτήτων εξόδου και ανάδειξης των πλεονεκτημάτων του εγχειρήματος, ώστε να περάσει πιο εύκολα η ιδέα στις μάζες και «να μετατραπεί σε υλική δύναμη», όπως θάλεγε και ο Μαρξ.!

Οι βασικές «συντεταγμένες» της αποδέσμευσης από την ευρωζώνη έχουν ήδη προσδιοριστεί. Κύριος στόχος είναι η ανάκτηση της χαμένης «εν πολλοίς» εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας και πρώτα απ’ όλα η ανάκτηση των βασικών μοχλών άσκησης οικονομικής πολιτικής (δημοσιονομικής, νομισματικής, πιστωτικής, αναπτυξιακής, εισοδηματικής, κοινωνικής κλπ πολιτικής). Βασική προϋπόθεση η πλατιά και συστηματική ενημέρωση του ελληνικού λαού και η ενεργητική στήριξη της πολιτικής ρήξης με το ευρωσύστημα και τις δυνάμεις που το στηρίζουν.

Το νέο κύμα αντιλαϊκών μέτρων εν όψει της δεύτερης αξιολόγησης, προβλέπεται ιδιαίτερα οδυνηρό για τον ελληνικό λαό. Η εφαρμογή του αυτόματου δημοσιονομικού «κόφτη» που περικόπτει μισθούς, συντάξεις και τελικά ανθρώπινες ζωές, το άγριο φοροκυνηγητό για χρέη στις εφορίες, οι κατασχέσεις ακινήτων και τραπεζικών λογαριασμών, οι πλειστηριασμοί κατοικιών και επιχειρήσεων με «κόκκινα δάνεια» και παράδοση τους σε ξένα funds, το ξεπούλημα των ΔΕΚΟ και δημόσιας περιουσίας σε εγχώριους και ξένους ιδιώτες, φτωχοποίηση του ελληνικού λαού, εξανδραποδισμός νέων επιστημόνων στο εξωτερικό και τέλος μια χώρα «προτεκτοράτο» της γερμανικής Ευρώπης.!

Η ανατροπή αυτή της πολιτικής συνδέεται άμεσα με την αποδέσμευση από την ευρωζώνη και την εφαρμογή εναλλακτικής στρατηγικής φιλολαϊκής εξόδου από την κρίση, με κατάργηση Μνημονίων και λιτότητας, διαγραφή του χρέους, μετάβαση στο εθνικό νόμισμα, εθνικοποίηση τραπεζών και Τράπεζας Ελλάδος, σχέδιο παραγωγικού-οικολογικού μετασχηματισμού, δραστική μείωση ανεργίας, ανάκτηση δημοσίου ελέγχου ΔΕΚΟ και επέκταση σε στρατηγικούς τομείς, ενίσχυση αγοραστικής δύναμης μισθών-συντάξεων, πολιτιστική αναγέννηση, ριζοσπαστικές αλλαγές στο κράτος, ανεξάρτητη και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική ισότιμης συνεργασίας με όλες τις χώρες κά.

Το πρώτο μέρος του Plan B’ για τη «σωτηρία του ελληνικού λαού», αποτελεί συστατικό στοιχείο του μεταβατικού προγράμματος της ΛΑΕ για έξοδο της χώρας από την κρίση, με ορίζοντα τη σοσιαλιστική πολιτική. Εδώ προβάλλει το κρίσιμο ζήτημα της συγκέντρωσης των αναγκαίων δυνάμεων για την αποφασιστική προώθηση και του δεύτερου μέρους του σχεδίου, της αποδέσμευσης από την ΕΕ. Η άμεση προσφυγή στο λαό για στήριξη του εγχειρήματος με δημοψήφισμα, αποκτά μεγάλη σημασία για υπερνίκηση των πρόσθετων εμποδίων από τις κυρίαρχες δυνάμεις του συστήματος, σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο.

Η κοινή δράση όλων των αριστερών και αντι-μνημονιακών δυνάμεων, σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, αποτελεί καθοριστικό παράγοντα στη δημιουργία ενός πλειοψηφικού μπλοκ και συγκρότησης μιας αντίστοιχης κυβέρνησης, που θα θέσει σε εφαρμογή το μεταβατικό πρόγραμμα. Η ανάπτυξη ισχυρού κινήματος αλληλεγγύης μεταξύ των λαών και αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων στην Ευρώπη και στον κόσμο, αποτελεί επίσης κρίσιμο παράγοντα επιτυχούς έκβασης της προσπάθειας. Όπως αντίστοιχα η έκφραση αλληλεγγύης στο βρετανικό λαό για να μην παραχαράξουν τη βούληση του.!!

Η «Λαϊκή Ενότητα» στο μέτρο του δυνατού, θα κάνει ότι μπορεί για άμεση προώθηση του σχεδίου «σωτηρίας του ελληνικού λαού» από τη φτωχοποίηση, την παραγωγική και την κοινωνική παρακμή, για άνοιγμα του δρόμου σε μια ελπιδοφόρα προοπτική της χώρας και κυρίως της νέας γενιάς.

*Ο Γιάννης Τόλιος είναι διδάκτωρ Οικονομικών και πρόεδρος του ΜΑΧΩΜΕ

ΠΗΓΗ: iskra.gr