ΝΕΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ  

ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ  

Διάχυτη είναι η αίσθηση ότι η αλλαγή σελίδας από τον Ομπάμα στον Τραμπ δεν είναι μια συνηθισμένη πολιτική μεταβολή, αλλά μια σεισμική ανατροπή- γι αυτό άλλωστε προκαλεί τόσα πάθη, μέσα κι έξω από τις ΗΠΑ. Για πρώτη φορά στην αμερικανική ιστορία, στοιχειακές δυνάμεις εκτόξευσαν στο Λευκό Οίκο έναν άνθρωπο χωρίς την παραμικρή πολιτική εμπειρία, μεγαλοαστό μεν, αλλά κάτι σαν παρία για το μεγαλύτερο τμήμα των ελίτ. Περνώντας σαν μπουλντόζα πάνω από 16 “σοβαρούς” υποψήφιους των Ρεπουμπλικανών, αυτός ο ωμός τύπος που έμοιαζε με παλιάτσο και δυσκολευόταν να αρθώσει περισσότερες από πέντε λέξεις στη σειρά, κατάφερε να οργανώσει πολύ μεγάλες, για τα αμερικανικά δεδομένα, συγκεντρώσεις σε όλη τη χώρα, δίνοντας στην καμπάνια του χαρακτηριστικά κινήματος. Ενός κινήματος αντιδραστικού μεν, μαζικού δε- μια μετεξέλιξη του Tea Party, αλλά αυτή τη φορά νικηφόρου.

Η νίκη αυτού του Αμερικανού “Μπερλουσκόνι στον κύβο” αποτελεί, πρώτα απ' όλα, σύμπτωμα κρίσης και αποσταθεροποίησης του πολιτικού συστήματος μιας χώρας που θέλει να εμφανίζεται ως η ισχυρότερη και σταθερότερη δημοκρατία του κόσμου. Οι συγκρίσεις με την εκλογή του Ρόναλντ Ρίγκαν είναι εντελώς άστοχες. Εκτός από ηθοποιός του Χόλιγουντ (και καταδότης συναδέλφων του επί Μακαρθισμού), ο Ρίγκαν υπήρξε έμπειρο στέλεχος των Ρεπουμπλικανών και κυβερνήτης της μεγαλύτερης αμερικανικής Πολιτείας, της Καλιφόρνιας, πριν εκλεγεί. Το κυριότερο, εξέφραζε ένα πολύ συγκροτημένο, “ανατρεπτικό” ρεύμα του αμερικανικού καπιταλισμού, το ρεύμα του νεοφιλελευθερισμού και της παγκόσμιας, ιμπεριαλιστικής αντεπίθεσης, που είχε ήδη κατακτήσει την ιδεολογική ηγεμονία στο “βαθύ κράτος” και τα πανεπιστήμια.

Τίποτα από αυτά δεν ισχύει στην περίπτωση του Τραμπ. Τις εκλογές αυτές δεν τις κέρδισε τούτος ο πολιτικός χαμαιλέοντας, που έχει αλλάξει επτά φορές πολιτική ταυτότητα (Δημοκρατικός και μάλιστα χρηματοδότης της... Κλίντον στο πρόσφατο παρελθόν, έπειτα Ρεπουμπλικανός, έπειτα Ανεξάρτητος και πάει λέγοντας), αλλά τις έχασε η Χίλαρι Κλίντον, η πιο τυπική ενσάρκωση του μισητού, για την πλειονότητα των Αμερικανών, κατεστημένου της Γουόλ Στριτ και της Ουάσιγκτον. Η επικράτηση του Τραμπ δεν αποτυπώνει καμία νέα ηγεμονία, παρά μόνο τη βαθύτατη κρίση της παλιάς. Άλλωστε, ο Τραμπ ηττήθηκε, έστω οριακά, στη λαϊκή ψήφο (η Κλίντον πήρε 400.000 παραπάνω ψήφους από αυτόν) και οφείλει την εκλογή του στο αναχρονιστικό σύστημα των εκλεκτόρων, στη μεγάλη αποχή (42%) και εν μέρει στην τύχη (κέρδισε τέσσερις κρίσιμες Πολιτείες με διαφορά μεταξύ 0,3% και 1,3%).

Έστω κι έτσι, το σοκ Τραμπ αναδεικνύει τα βαθύτατα, τεκτονικά ρήγματα που έχουν ανοίξει στον κόσμο της μιας αγοράς, της μιας υπερδύναμης και της μιας σκέψης, το οποίο εδραιώθηκε τη δεκαετία του 1990 πάνω από τα ερείπια του “υπαρκτού σοσιαλισμού”. Ως εκπρόσωπος των “Νέων Δημοκρατικών”, ο Μπιλ Κλίντον ήρθε στα πράγματα την κατάλληλη εποχή, όταν η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση κάλπαζε διεθνώς, χαρίζοντας στον βασικό πολιτικό της εκπρόσωπο μια σχετικά εύκολη οκταετία. Αντίθετα, η σύζυγός του διεκδίκησε την προεδρία σε μια εντελώς διαφορετική εποχή, καθώς η μεγάλη κρίση του 2008 αποκάλυψε την εγγενή αστάθεια της “νέας παγκόσμιας τάξης”.

Παρακολουθώντας την προεκλογική της εκστρατεία, πολλοί, μη προνομιούχοι Αμερικανοί είχαν την αίσθηση ότι βλέπουν μια ταινία τρόμου, όπου, εκεί που έλεγαν ότι είχαν απαλλαγεί από το τέρας, το έβλεπαν να ξαναζωντανεύει, σαν βαμπίρ, μπροστά τους. Σε μια Αμερική που διψούσε για αλλαγή, όπως είχε ήδη γίνει φανερό με το απροσδόκητο λαϊκό ρεύμα υπέρ του Μπέρνι Σάντερς, η Κλίντον ενσάρκωνε την αυτάρεσκη αλαζονεία των κοσμοπολίτικων ελίτ, που θεωρούν ότι ζουν στον καλύτερο των δυνατών κόσμων και ότι όσοι δεν συμφωνούν με αυτό είναι καθυστερημένοι και αντιδραστικοί, “ένας κουβάς αξιοθρήνητων”, όπως η ίδια είχε πει στην προεκλογική της εκστρατεία. Απέναντι σ' αυτή την εκπρόσωπο “της Αμερικής που κερδίζει”, ο Τραμπ βάλθηκε να εκπροσωπήσει “την Αμερική που χάνει” από την παγκοσμιοποίηση, εξαγγέλλοντας ακύρωση συμφωνιών ελευθέρου εμπορίου, εθνικούς προστατευτικούς δασμούς και εμπορικό πόλεμο στην Κίνα.

Ασφαλώς, οι ανά τον κόσμο αριστεροί δεν έχουν κανένα λόγο να πενθούν μαζί τη Χίλαρι Κλίντον ή να ανησυχούν για το μέλλον της NAFTA και της ΤΤΙΡ- το αντίθετο. Ακόμη περισσότερο, όμως, δεν έχουν κανένα λόγο να χαίρονται που νίκησε ο Τραμπ, εκτός κι αν έχουν χάσει τα λογικά τους. Όχι μόνο γιατί κανένας άνθρωπος που θέλει να λέγεται άνθρωπος δεν μπορεί να προσπερνά σαν “δευτερεύοντα” στοιχεία το Τείχος και τις μαζικές απελάσεις μεταναστών, την απαγόρευση εισόδου στους μουσουλμάνους, την περιφρόνηση των μειονοτήτων (που αντιστοιχούν σε περισσότερο από το ένα τρίτο των Αμερικανών), τον ανεκδιήγητο σεξισμό, την πολιτιστική βαρβαρότητα και τόσα άλλα στοιχεία της προεκλογικής ρητορικής του. Αλλά και γιατί θα ήταν ασυγχώρητη ελαφρότητα να δει κανείς τον Τραμπ ως έναν “χρήσιμο ηλίθιο”, που μέλλεται να κατεδαφίσει το αμερικανικό κατεστημένο και να εξαρθρώσει την θηριώδη, ιμπεριαλιστική μηχανή.

Γαλαζοαίματος του Μανχάταν, ο Τραμπ είχε την υποστήριξη μιας μειοψηφικής μεν, αλλά όχι αμελητέας μερίδας της αμερικανικής ολιγαρχίας και του “βαθέος κράτους” (η σχεδόν πραξικοπηματική παρέμβαση του διευθυντή του FBI εναντίον της Κλίντον στην τελική ευθεία της αναμέτρησης, προφανώς και δεν θα μπορούσε να είναι αποκλειστικά ατομική πρωτοβουλία). Ο αντιπρόεδρός του, Μάικ Πενς, ο οποίος ηγείται της ομάδας που θα προετοιμάσει την κυβέρνηση Τραμπ και τη στελέχωση των βασικών υπουργείων και υπηρεσιών, είναι σάρκα εκ της σαρκός του Ρεπουμπλικανικού κατεστημένου, με πολύ “ορθόδοξες” νεοφιλελεύθερες και ατλαντικές απόψεις. Διευθυντικά στελέχη της Goldman Sachs και της JP Morgan βολιδοσκοπούνται για το υπουργείο Οικονομικών και την Ομοσπονδιακή Τράπεζα. Ο πρώην αρχηγός της DIA (ξαδελφάκι της CIA) αντιστράτηγος Μάικλ Φλιν, είναι στον στενό πυρήνα του Τραμπ και το γεγονός ότι υποστηρίζει ένα κάποιο modus vivendi με τη Ρωσία δεν τον κάνει λιγότερο “γεράκι”. Η τοποθέτηση του Τραμπ υπέρ της ακύρωσης της συμφωνίας για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και η πλήρης κάλυψή του στον Νετανιάχου και την εποικιστική πολιτική του προειδοποιούν για τους κινδύνους αναφορικά με τους- πολύ ασαφείς, ακόμη- προσανατολισμούς του στην εξωτερική πολιτική.

Ούτε και η διαδεδομένη ιδέα ότι η νίκη του Τραμπ εκφράζει, με ιδιόμορφο τρόπο, μια “πληβειακή εξέγερση της κάλπης”, κατ' αναλογία με το Brexit, μπορεί να σταθεί στα σοβαρά. Πρώτα απ' όλα, ένας αριστερός αντιιμπεριαλιστής στη Βρετανία θα ψήφιζε Brexit με καθαρή συνείδηση, έστω κι αν ήξερε ότι το βράδυ θα βρεθεί να χειροκροτεί μαζί με τα λάθος άτομα, αλλά ένας αριστερός στην Αμερική οπωσδήποτε δεν θα ψήφιζε Τραμπ, εκτός κι αν είχε καταληφθεί από μαζοχιστική μανία. Στην πραγματικότητα, η πλειοψηφία της αμερικανικής εργατικής ΔΕΝ ψήφισε Τραμπ- η Κλίντον πήρε σαφώς περισσότερες ψήφους, χώρια η αποχή και οι ψήφοι στην υποψήφια των Πρασίνων. Άλλωστε, το πρόγραμμα 100 ημερών του Τραμπ, που προβλέπει κατάργηση της μεταρρύθμισης Ομπάμα στο σύστημα υγείας, μείωση στο μισό της φορολογίας των επιχειρήσεων και σειρά άλλων μέτρων θα έχει ως πρώτο θύμα την αμερικανική εργατική τάξη, λευκή και έγχρωμη, γηγενή και μεταναστευτική. Εξ άλλου, η πλειοψηφία των αστικών στρωμάτων ψήφισαν τον Ρεπουμπλικανό υποψήφιο (έστω και σε μικρότερο ποσοστό από το παρελθόν), ενώ η ανησυχία της Γουόλ Στριτ για την εκλογή του κράτησε μόνο ένα δίωρο και μετά έδωσε τη σειρά της στο πάρτι.

Είναι λοιπόν όλα μαύρα στην Αμερική; Ασφαλώς και όχι. Το μεγάλο, αριστερόστροφο λαϊκό ρεύμα που αναδύθηκε με αφορμή την υποψηφιότητα Σάντερς δεν πρόκειται να αποσυρθεί. Αντίθετα, η ταπείνωση των Δημοκρατικών εξ αιτίας της Κλίντον θα εντείνει αναπόφευκτα τα ρήγματα και τις ριζοσπαστικότερες αναζητήσεις στο εσωτερικό τους, δημιουργώντας ευνοϊκότερες προϋποθέσεις για τη δημιουργία νέου πολιτικού κινήματος. Οι πρώτες δυναμικές κινητοποιήσεις εναντίον του Τραμπ σε σειρά πόλεων επιτρέπουν να ελπίζουμε ότι, εάν επιχειρήσει μεγάλες αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις, θα αναβιώσει, ίσως με άλλο τρόπο, τα ριζοσπαστικά κινήματα τύπου Occupy Wall Street. Πάνω απ' όλα, αυτή η προεκλογική εκστρατεία μας έδειξε, με το φαινόμενο Σάντερς, ότι η Αριστερά έχει μέλλον μόνο όταν τολμά να ορθωθεί απέναντι στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και τον ιμπεριαλισμό, σε όλες τις εκφράσεις τους, χωρίς υποχωρήσεις στον εθνικισμό και το ρατσισμό. Κι αυτό το μήνυμα αφορά όχι μόνο τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, αλλά και τις υπόδουλες πολιτείες της Ευρώπης. 

πηγή: iskra.gr

Σκληρή γραμμή αναμένεται να κρατήσει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στις διαπραγματεύσεις που ξεκινούν την επόμενη εβδομάδα. Το ΔΝΤ, δια της Ντ. Βελκουλέσκου αναμένεται να θέσει στην ελληνική πλευρά συγκεκριμένους όρους, που είναι ιδιαίτερα επίπονοι.

«Καταιγίδα» φοροεισπρακτικών μέτρων αναμένεται να ξεσπάσει με την είσοδο του νέου έτους.

Από 1-1-2017 αυξάνονται σημαντικά οι συντελεστές φορολόγησης των εισοδημάτων από ακίνητα, επιχειρήσεις και αγροτικές δραστηριότητες, οι φόροι στα καύσιμα και τα τσιγάρα, ενώ επιβάλλονται νέοι φόροι στην κατανάλωση καφέ, στη σταθερή τηλεφωνία και στα ηλεκτρονικά τσιγάρα.

Επίσης με την είσοδο του νέου έτους θα καταργηθούν οι μειωμένοι κατά 30% συντελεστές ΦΠΑ για όλα τα νησιά του Αιγαίου και θα αυξηθούν σημαντικά για χιλιάδες επιχειρήσεις και ελεύθερους επαγγελματίες οι ασφαλιστικές εισφορές.

Τα μέτρα αυτά θα συνδυαστούν με άλλα, ήδη εφαρμοζόμενα από τον περασμένο Ιούνιο και Οκτώβριο, τα οποία προβλέπουν τη μείωση του αφορολόγητου ορίου και την αύξηση των συντελεστών φορολόγησης για τους μισθωτούς και συνταξιούχους, την αύξηση του κανονικού συντελεστή ΦΠΑ από το 23% στο 24%, την επιβολή τέλους 10% στους λογαριασμούς συνδρομητικής τηλεόρασης και την αύξηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στην μπίρα.

Τι αυξάνεται

Από την 1η Ιανουαρίου του 2017 ο ΕΦΚ στη βενζίνη θα αυξηθεί κατά 3 λεπτά το λίτρο, από τα 0,67 στα 0,7 ευρώ το λίτρο, ενώ στο πετρέλαιο κίνησης θα αυξηθεί κατά 8 λεπτά το λίτρο, από τα 0,33 στα 0,41 ευρώ το λίτρο.

Ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης στο υγραέριο κίνησης θα αυξηθεί κατά 10 λεπτά το λίτρο, από τα 0,33 στα 0,43 ευρώ το λίτρο.

Αυξάνονται από την 1η Ιανουαρίου του 2017 και οι ΕΦΚ στα τσιγάρα και τα λοιπά προϊόντα καπνού.

Ο πάγιος φόρος κατανάλωσης που επιβαρύνει τον λεπτοκομμένο καπνό θα φτάσει από τα 156,70 στα 170 ευρώ ανά κιλό.

Η αναλογική φορολογία θα αυξηθεί από 20% στο 26% της τελικής λιανικής τιμής πώλησης.

Επιβάλλεται ειδικός φόρος κατανάλωσης στον εισαγόμενο και εγχωρίως παραγόμενο καφέ.

Ειδικότερα από την 1-1-2017 θα επιβληθεί ΕΦΚ στην εισαγωγή και στην εγχώρια παραγωγή καφέ, με συντελεστές από 2 έως 3 ευρώ ανά κιλό στον καβουρντισμένο καφέ και με συντελεστή 4 ευρώ ανά κιλό στον στιγμιαίο καφέ και στα παρασκευάσματα από εκχυλίσματα, αποστάγματα ή συμπυκνώματα του καφέ.

Από την 1η Ιανουαρίου του 2017 επιβάλλεται ακόμη ειδικός φόρος κατανάλωσης στα υγρά που χρησιμοποιούνται στα ηλεκτρονικά τσιγάρα: Το ύψος του φόρου θα είναι 10 λεπτά ανά ml υγρού.

Επιπρόσθετα, αναμένεται να επιβληθεί νέο φορολογικό τέλος 5% σε κάθε μηνιαίο ή διμηνιαίο λογαριασμό τηλεπικοινωνιακών τελών σταθερής τηλεφωνίας.

Το νέο αυτό τέλος θα επιβάλλεται από την 1η Ιανουαρίου του 2017 επί των καθαρών (σ.σ. προ ΦΠΑ) τηλεπικοινωνιακών τελών κάθε μηνιαίου ή διμηνιαίου λογαριασμού. Επί του νέου αυτού τέλους θα επιβάλλεται εν συνεχεία ο ΦΠΑ με συντελεστή 24%.

Στο τέλος του έτους, καταργείται η έκπτωση 30% του ΦΠΑ, η οποία έχει διατηρηθεί μέχρι σήμερα σε ορισμένα νησιά.

Ποιοι θα πληρώσουν

Σύμφωνα με τον Ελεύθερο Τύπο, αποτέλεσμα της εφαρμογής όλων αυτών των μέτρων θα είναι εκατομμύρια φορολογούμενοι να επιβαρυνθούν ακόμη περισσότερο με φόρους τους οποίους δεν θα μπορούν πλέον να πληρώσουν.

Με βάση το προσχέδιο του νέου Κρατικού Προϋπολογισμού, το 2017 το υπουργείο Οικονομικών θα επιδιώξει να εισπράξει επιπλέον φορολογικά έσοδα ύψους 2,5 δισ. ευρώ.

Όπως αναφέρει το ρεπορτάζ, η μεγαλύτερη «φοροαφαίμαξη» προβλέπεται να λάβει χώρα σε βάρος των μισθωτών, των συνταξιούχων, των μη κατά κύριο επάγγελμα αγροτών, των ιδιοκτητών ακινήτων και των αυτοαπασχολουμένων με μεσαία και υψηλά εισοδήματα, οι οποίοι θα δουν τους φόρους επί των εισοδημάτων τους να αυξάνονται συνολικά κατά 1,45 δισ. ευρώ, λόγω των μειώσεων στα αφορολόγητα όρια και των αλλαγών στις κλίμακες υπολογισμού του φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων και της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης.

πηγή: real.gr

Στην εκδήλωση για την επέτειο των 100 χρόνων της ίδρυσης της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών (ΕΕΕ) που πραγματοποιήθηκε στις 9/11/2016 στο Μέγαρο Μουσικής, παραβρέθηκε και χαιρέτησε και ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας.

Στον χαιρετισμό του ο Αλέξης Τσίπρας ήταν περισσότερο αποκαλυπτικός από ποτέ αναφορικά με την κυβερνητική ναυτιλιακή πολιτική και την ανοιχτή συμπόρευσή του με το εφοπλιστικό κεφάλαιο και τα συμφέροντά του.

Ενδεικτική η παρακάτω φράση από τον χαιρετισμό του «Η πολιτεία θα συνεχίσει να είναι αρωγός και συνταξιδιώτης στις τρικυμίες και στις νηνεμίες της εφοπλιστικής κοινότητας, θα συνεχίσει να προασπίζεται τα συμφέροντα της ναυτιλίας στους διεθνείς οργανισμούς».

Παράλληλα κατέστησε σαφές ότι οι εφοπλιστές θα έχουν την ολόπλευρη στήριξη από την ελληνική κυβέρνηση στην αντιμετώπιση και στις πιέσεις του ευρωπαϊκού ανταγωνισμού.

Επίσης εξήρε το δαιμόνιο, την επιχειρηματική εφευρετικότητα και την οξυδέρκεια των ελλήνων εφοπλιστών. Στο τέλος απεύθυνε κάλεσμα εκλιπαρώντας το εφοπλιστικό κεφάλαιο «να επενδύσουν και να αξιοποιήσουν τις ευκαιρίες που αναδύονται στην χώρα μας».

Τίποτα δεν προκαλεί πλέον εντύπωση στον αντιλαϊκό κατήφορο της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ ούτε και η απροκάλυπτη συμμαχία της με το εφοπλιστικό κεφάλαιο.

Ο κ. Τσίπρας στο πολυπληθές εφοπλιστικό ακροατήριο έμπλεξε το εγκώμιο των ελλήνων εφοπλιστών για την επιχειρηματική τους δραστηριότητα δηλώνοντας την υποταγή στο θεσμικό πλαίσιο που διαμορφώθηκε τις τελευταίες δεκαετίες στην ναυτιλία και το οποίο υπηρετεί τυφλά τα εφοπλιστικά συμφέροντα.

Προφανώς ο κ. Τσίπρας σαν κοινός πολιτικός απατεώνας ξέχασε, διέγραψε και πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων όλα όσα προγραμματικά διατυμπάνιζε ο ίδιος και το κόμμα του για την ναυτιλία.

Με την ομιλία του κατέστησε σαφές ότι δεν θα θιγεί το καθεστώς της εφοπλιστικής επιχειρηματικής ασυδοσίας, θα διατηρηθεί η σκανδαλώδης και προκλητική φοροασυλία των εφοπλιστών, θα συνεχισθεί ο μαζικός διωγμός των ελλήνων ναυτικών από την ναυτιλία, θα ενισχυθεί η άγρια εκμετάλλευση των αλλοδαπών ναυτικών που αποτελούν το 80% των απασχολούμενων στην ελληνόκτητη ναυτιλία – χωρίς συγκροτημένα δικαιώματα στην κοινωνική ασφάλιση, στην ΣΣΕ και χωρίς συνδικαλιστική εκπροσώπηση.

Την παραμικρή επίσης αναφορά δεν έκανε για την ιλιγγιώδη εφοπλιστική κερδοφορία (σε περίοδο κρίσης) για το γεγονός ότι διατηρούν το 80% του στόλου σε σημαίες ευκαιρίας, όπως και για τις σκανδαλώδεις ρυθμίσεις απαλλαγής από τις δαπάνες της κοινωνικής ασφάλισης που οδήγησαν τα Ταμεία των Ναυτεργατών στην κρίση, την κατάρρευση και τελικά στο λουκέτο.

Η επισήμανσή του στην ομιλία για την στήριξη των εφοπλιστών στους διεθνείς οργανισμούς όπως αποδεικνύεται και από την ασκούμενη ναυτιλιακή πολιτική επί διετίας από τον ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, μεταφράζεται και ερμηνεύεται ως πλήρη ταύτιση της κυβερνητικής πολιτικής με τις θέσεις και τις στρατηγικές θέσεις του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

Το μόνο που απομένει στον κ. Τσίπρα είναι να κάνει πράξη το σύνθημα που ακούγεται σε όλες τις συγκεντρώσεις των Ναυτεργατών «Εφοπλιστές και Υπουργείο το ίδιο Σωματείο» μετονομάζοντας το ΥΕΝ σε Υπουργείο των εφοπλιστών…..

Η αναφορά μας αυτή δεν είναι ούτε υπερβολή ούτε λαϊκισμός (όπως μας κατηγορούν) αφού με τα έργα και τις πράξεις της η κυβέρνηση έχει πείσει και τον πιο φανατικό Συριζαίο ότι λειτουργεί ως εκτελεστικό όργανο του εφοπλιστικού κεφαλαίου υλοποιώντας απαρέγκλιτα τις αξιώσεις του.

Είναι τυχαίο άραγε ότι ο Πρωθυπουργός δεν βρήκε μια λέξη να πει για τους Ναυτεργάτες, την ανεργία, την ανασφάλεια για τον διωγμό που υφίστανται από όλες τις κατηγορίες πλοίων, για την παραβίαση και καταστρατήγηση των ΣΣΕ, για τις συνθήκες γαλέρας που βιώνουν οι έλληνες ναυτικοί;

Δεν βρήκε να πει μια λέξη για την ανάγκη αύξησης των φορολογικών εσόδων, ενώ αποσιώπησε τις 56 φοροαπαλλαγές οι οποίες διατηρούνται για τους εφοπλιστές σε περίοδο που η συγκυβέρνηση καθημερινά λαμβάνει βάρβαρα μέτρα που συνθλίβουν το ελάχιστο εργατικό εισόδημα, βάλουν ενάντια στους συνταξιούχους πετσοκόβοντας συντάξεις, επικουρικά , εφάπαξ και ταυτόχρονα εξοντώνουν τα εργατικά και λαϊκά στρώματα με φορολογικά μέτρα.

Στην πραγματικότητα έχουν μετατραπεί με την ασκούμενη πολιτική τους σε προστάτες του μεγάλου και εφοπλιστικού κεφαλαίου, υπηρετούν το μοντέλο της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων, βάζουν φαρδιά πλατιά και την δική τους σφραγίδα δίπλα και μαζί με τα κόμματα που άσκησαν την διακυβέρνηση (ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ) για την εξόντωση του λαού και των εργαζομένων.

Ίσως περισσότερο από παντού στον χώρο της ναυτιλίας διακρίνουμε το ταξικό πρόσημο αυτής της ανάλγητης αντιλαϊκής και αντεργατικής πολιτικής.

Οι Ναυτεργάτες παρά τις αντίξοες συνθήκες έχουν δώσει δείγμα υψηλής αγωνιστικότητας τόσο στο παρελθόν όσο και σήμερα, είναι βέβαιο έχουν το σθένος, την δύναμη και την βούληση να αντισταθούν και να ανατρέψουν μαζί με όλους τους εργαζόμενους αυτή την αντιλαϊκή πολιτική και την κυβέρνηση που λειτουργεί πειθήνιο όργανο του μεγάλου κεφαλαίου.

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                           Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                       Κροκίδης Νικόλαος