του Γεράσιμου Λιβιτσάνου

Οι ελεημοσύνες των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και ο κυνισμός της Δεξιάς είναι τα δύο πρόσωπα του νομίσματος της επίθεσης που δρομολογεί το εγχώριο και ξένο κεφάλαιο μέσω των σιδερένιων κανόνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενάντια στις κατακτήσεις και τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και του λαού. Η λαϊκή πάλη είναι ο παράγοντας που πρέπει να βγει στο προσκήνιο και να σπάσει το καθεστώς παραίτησης, μιζέριας και αυταπατών που επιχειρεί να επιβάλλει στις συνειδήσεις του κόσμου ο νέος διπολισμός.

Το συμπέρασμα προκύπτει αβίαστα από τις τελευταίες εξελίξεις και τα όσα έγιναν τόσο στις Βρυξέλλες και τη Σύνοδο Κορυφής όσο και στο εσωτερικό. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, οι συνήθεις αντιθέσεις στο εσωτερικό της Ευρωζώνης δεν μπορούν να αποκρύψουν τη σύμπλευση όλων των πόλων της ΕΕ στη γραμμή των αντιδραστικών αστικών αναδιαρθρώσεων. Οι κυβερνώντες υποστηρίζουν ότι το «ελληνικό ζήτημα» διχάζει τις κυρίαρχες δυνάμεις στην Ευρώπη, στην πραγματικότητα όμως οι διεργασίες που γίνονται ενόψει του επόμενου Eurogroup σχετίζονται με τα επιμέρους συμφέροντά τους στη διαχείριση κόστους του ελληνικού χρέους. Ένα χρέος που ούτως η άλλως θα αποτελεί το πρόσχημα του ασφυκτικού ελέγχου της χώρας είτε υλοποιηθούν είτε όχι τα περίφημα «βραχυπρόθεσμα μέτρα» για τη σχετική μείωσή του.

Στο εσωτερικό η κυβέρνηση επιχειρεί να καλλιεργήσει αυταπάτες περί «άλλου δρόμου» ύπαρξης μέτρων ανακούφισης εντός του μνημονίου, όπως τα ψίχουλα στους συνταξιούχους και το θέμα του νησιωτικού ΦΠΑ. Εκμεταλλεύεται μάλιστα επικοινωνιακά τις κυνικές επιλογές της Νέας Δημοκρατίας. Η αξιωματική αντιπολίτευση, στην προσπάθειά της να πάρει το χρίσμα του «καλύτερου διαχειριστή» από τις Βρυξέλλες, δεν ψήφισε την τροπολογία της παροχής ακόμη και αυτού του πενιχρού εφάπαξ βοηθήματος στις συντάξεις κάτω των 850 ευρώ αν και θα ψηφίσει αύριο, Δευτέρα, την εξαγγελία για αναστολή της αύξησης του ΦΠΑ στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου.

Επί της ουσίας, η εδώ και χρόνια αποφασισμένη και συνυπογραμμένη από τις ελληνικές κυβερνήσεις πολιτική σκληρής λιτότητας και πλήρους κατεδάφισης των εργατικών κατακτήσεων παρουσιάζεται ως προϊόν της συγκυρίας. Η επικαιροποίηση της που υπογράφθηκε από την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, τόσο με το 3ο Μνημόνιο του Ιουλίου του 2015 όσο και με τη συμφωνία στο Eurogroup τον περασμένο Μάιο, εμφανίζονται ως πεδία διαπραγμάτευσης και παιγνιδιών συσχετισμών με «καλούς» και «κακούς» σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. Στην ίδια λογική, άλλωστε, εντάσσονται και οι συνεχείς αναφορές στο ρόλο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Το θέμα του ΔΝΤ φέρεται να συζητήθηκε και στη συνάντηση Τσίπρα-Μέρκελ, όπου κυβερνητικές πηγές ανέφεραν ότι «ο Πρωθυπουργός ανέλυσε τις θετικές επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας». Διαφήμισε δηλαδή την αφαίμαξη των λαϊκών στρωμάτων. Συνολικά μάλιστα οι κυβερνώντες παρουσιάζουν τέτοιου είδους συζητήσεις ως «πολιτική διαπραγμάτευση» που είναι καλύτερη από την «οικονομική». Πάντως, όπως δήλωσε και η Α. Μέρκελ, οι αποφάσεις για το ελληνικό πρόγραμμα θα ληφθούν στο Eurogroup.

Εντωμεταξύ, τα μέτρα του 3ου Μνημονίου προωθούνται με ταχύτατους ρυθμούς. Ένα μεγάλο μέρος τους «πέρασε» μέσω του πρόσφατου προϋπολογισμού που πρόσθεσε 4 δισεκατομμύρια ευρώ φορολογικά βάρη στα λαϊκά στρώματα. Η διαπραγμάτευση για τα εργασιακά συνεχίζεται στη σκιά όλων αυτών των εξελίξεων με την αρμόδια υπουργό Ε. Αχτσιόγλου να ψελλίζει συνεχώς εκκλήσεις για το πόσο συμβατές με το κοινωνικό πρόσωπο της Ευρώπης είναι οι «ελεύθερες διαπραγματεύσεις», λες και το ζήτημα είναι αυτό και όχι η δια νόμου διασφάλιση της υποχρεωτικότητάς τους. Την ίδια στιγμή, από 1/1/2017 θα ισχύσει κανονικότατα το ασφαλιστικό νομοσχέδιο Κατρούγκαλου. Ο περίφημος Ενιαίος Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης ξεκινά τη λειτουργία του με δεδομένο ένα έλλειμμα της τάξης των 3 δισεκατομμυρίων ευρώ και την ταυτόχρονη κυβερνητική δέσμευση για μείωση των δαπανών για την κοινωνική ασφάλιση. Η συνθήκη αυτή σημαίνει αυτόματες μειώσεις σε κύριες και επικουρικές συντάξεις των οποίων το εύρος είναι ακόμη αδιευκρίνιστο αφού η πορεία των ασφαλιστικών πόρων συναρτάται από την συνολική πορεία της οικονομίας.

Μπροστά σε αυτό το «πακέτο» της αφαίρεσης εισοδημάτων από τα λαϊκά στρώματα ύψους δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ, προφανώς, μοιάζει (και είναι) ελάχιστο το κονδύλι των 617 εκατ. ευρώ που περιέχεται στη ρύθμιση που πέρασε από τη βουλή για την εφάπαξ ενίσχυση μέρους των χαμηλοσυνταξιούχων. Αξίζει, μάλιστα, να επισημανθεί ότι το μεγάλο πακέτο του πρωτογενούς πλεονάσματος (περίπου 4 εκατομμύρια ευρώ) φυσικά θα διατεθεί για το δημόσιο χρέος και για τα «χρέη» στους εγχώριους επιχειρηματικούς ομίλους, μέσω της εξόφλησης μέρους των οφειλών του δημοσίου σε προμηθευτές.

Ενδεικτικές των περεταίρω εξελίξεων στην Ελλάδα ήταν άλλωστε και οι επαφές που έκανε στις Βρυξέλλες ο πρόεδρος του ΣΕΒ Θ. Φέσσας με τους εκπροσώπους του Eurogroup και του ESM, ζητώντας ακόμη και μέτρα μηδενικής φορολόγησης των «επενδυτών» προκειμένου να αναζωογονηθεί η οικονομία.

Δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ στις 18/12/2016

Η ΜΕΓΑΛΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ - Η ΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ ΧΑΜΗΛΟΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥ ΜΙΛΑ ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ!

«Πράσινο» για ομαδικές απολύσεις, κατώτατο μισθό (υπουργός) και διάλυση Συλλογικών Συμβάσεων.

Συμφώνησαν κυβέρνηση και δανειστές στα βασικά σημεία του νέου Εργασιακού, λίγο πριν φύγουν τα ανώτατα κλιμάκια των δανειστών από την Αθήνα.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες του “Κ”, το σχέδιο της συμφωνίας των δύο πλευρών για τις επικείμενες ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις προβλέπουν την κατάργηση της εμπλοκής του κράτους στην απόφαση των ομαδικών απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα, την αύξηση του ορίου των ομαδικών απολύσεων στο 10% του προσωπικού μιας μεγάλης επιχείρησης, τον καθορισμό του εθνικού κατώτατου μισθού από το Κράτος και τη δυνάμει υπερίσχυση των επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων έναντι των κλαδικών συμβάσεων εργασίας.

“Κλειδί” οι κλαδικές συμβάσεις

Το τελευταίο σημείο στο οποίο υπήρχε εμπλοκή στη διαπραγμάτευση μεταξύ κυβέρνησης και “θεσμών” ήταν το θέμα της ” επεκτασιμότητας” των κλαδικών συμβάσεων εργασίας και της “αρχής της εύνοιας” υπέρ των εργαζομένων, δεδομένου πως σε όλα τα άλλα βασικά μέτωπα (ομαδικές απολύσεις, τρόπος καθορισμού του εθνικού κατώτατου μισθού), η ελληνική πλευρά είχε ήδη αποδεχθεί τις θέσεις των δανειστών.

Στο έσχατο και τελευταίο κρίσιμο μέτωπο, δηλαδή σε αυτό των κλαδικών συμβάσεων φαίνεται πως μπορεί να γίνει, εν μέρει, αποδεχτή από τους “θεσμούς” η επαναφορά της επεκτασιμότητας των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων, αλλά σε καμία περίπτωση η πλήρης υπερίσχυση των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων έναντι των επιχειρησιακών συμβάσεων.

Συγκεκριμένα:

* Οι “θεσμοί” δείχνουν να δέχονται ότι μπορούν να ισχύουν οι κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας (εφόσον, φυσικά, υπογραφούν μεταξύ κλαδικών εργοδοτικών ενώσεων-εργατικών ομοσπονδιών) και για τα μη μέλη των κλαδικών εργοδοτικών ενώσεων, αλλά με τον όρο ότι οι κλαδικές εργοδοτικές ενώσεις αντιπροσωπεύουν πάνω από το 50% των επιχειρήσεων του κλάδου (δηλαδή, πάνω από το 50% των εργοδοτών του κλάδου να είναι μέλη της αντίστοιχης κλαδικής εργοδοτικής ένωσης).

* Σε καμία περίπτωση, όμως, οι “θεσμοί” δεν δέχονται να μην μπορούν οι επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις να αποκλίνουν προς το χειρότερο(σ.σ. για τους εργαζομένους) σε σχέση με τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας.

Μέχρι πρότινος, η κυβέρνηση υποστήριζε δύο θέσεις σε σχέση με τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας και συγκεκριμένα ότι:

* Οι συμβάσεις εργασίας οι οποίες υπογράφονται από μία κλαδική εργοδοτική ένωση και μία κλαδική εργατική ομοσπονδία (κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας) θα πρέπει να είναι δεσμευτικές και για τα μη μέλη των κλαδικών εργοδοτικών ενώσεων. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε την επαναφορά της “επεκτασιμότητας” των κλαδικών συμβάσεων με την έννοια ότι οι όροι των συμβάσεων αυτών “επεκτείνονται” υποχρεωτικά σε όλους τους εργοδότες ενός κλάδου της οικονομίας.

* Οι συμβάσεις εργασίας οι οποίες υπογράφονται μεταξύ του εργοδότη και των εργαζομένων μίας επιχείρησης (επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση) να μην μπορούν να αποκλίνουν, σε σχέση με τους όρους τους (π.χ., κατώτατες αμοιβές εργαζομένων), προς το χειρότερο από τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις.

Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, τότε θα αυτό θα σήμαινε την επαναφορά της “αρχής της εύνοιας” υπέρ των εργαζομένων, από την άποψη ότι καμία επιχειρησιακή σύμβαση δεν θα μπορούσε να προβλέπει χειρότερους όρους από εκείνους που προβλέπει η συλλογική σύμβαση που έχει υπογραφεί για τον κλάδο.

Ορόσημο η 21η Δεκεμβρίου 

Η προσεχής Τετάρτη 21/12 φαίνεται πως θα αποτελέσει ορόσημο για τη διαπραγμάτευση κυβέρνησης – “θεσμών” σε σχέση με το νέο Εργασιακό. Και αυτό γιατί προβλέπεται να εκδοθεί η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου σε σχέση με την υπόθεση των ομαδικών απολύσεων στην ΑΓΕΤ.

Αν το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κάνει αποδεχτή την εισήγηση του Εισαγγελέα, σύμφωνα με την οποία είναι αντίθετη με το ευρωπαϊκό-κοινοτικό δίκαιο η προέγκριση των ομαδικών απολύσεων από το κράτος (συγκεκριμένα από τον γενικό γραμματέα του υπ. Εργασίας, σύμφωνα με το ελληνικό θεσμικό πλαίσιο), τότε φαίνεται και τυπικά να ανοίγει ο δρόμος για την κατάργηση της κρατικής προέγκρισης για τις ομαδικές απολύσεις. Και αυτό γιατί η ελληνική πλευρά έχει δεσμευθεί ότι όχι μόνο θα σεβαστεί την ετυμηγορία του Ευρω-δικαστηρίου, αλλά και θα τη χρησιμοποιήσει ως “πιλότο” για την αλλαγή συνολικά του πλαισίου που διέπει τις ομαδικές απολύσεις.

Κατέρρευσαν τα κυβερνητικά αναχώματα

Η κυβέρνηση σέρνεται σε μια πολιτικά επώδυνη για την ίδια συμφωνία με τους “θεσμούς”, αφού πρώτα έχουν καταρρεύσει όλα τα αναχώματα τα οποία χρησιμοποίησε. Συγκεκριμένα:

· Το πόρισμα της διεθνούς επιτροπής των εμπειρογνωμόνων, αν και “θετικό” προς τις θέσεις, δεν κατάφερε να ανακόψει τις πιέσεις κυρίως του ΔΝΤ.

· Η “κοινή δήλωση” των κοινωνικών εταίρων (ΓΣΕΕ, ΣΕΒ, ΓΣΕΒΕΕ, ΕΣΕΕ, ΣΕΤΕ), την οποία προέβαλε το υπ. Εργασίας ως “εθνική θέση”, δεν υποστηρίχτηκε από κανένα κόμμα της μνημονιακής αντιπολίτευσης στην Ελλάδα και δεν ελήφθη καθόλου υπόψη από τους “θεσμούς”.

· Η επίκληση δικαστικών αποφάσεων οι οποίες έβγαζαν “παράνομες” προηγούμενες μνημονιακές (π.χ., απόφαση ΣτΕ για Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας, Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για κατώτατο μισθό νέων) δεν εισακούστηκε καθόλου ούτε καν από την Κομισιόν.

· Τέλος, επίσης δεν προκάλεσε κανένα ενδιαφέρον στους “θεσμούς” η επίκληση της “δεξιάς στροφής στην Ευρώπη” (όπως επιχείρησε να κάνει ο ΥΠΟΙΚ, κ. Ευ. Τσακαλώτος, την περασμένη Πέμπτη από το Βερολίνο) προκειμένου να μπει “τέλος στη λιτότητα” στην Ελλάδα.

*Βασική πηγή: Κεφάλαιο (17/12), Δημήτρης Κατσαγάνης

ΠΗΓΗ: iskra.gr