Ομάδα ερευνητών δημιούργησε ένα μοντέλο πρόβλεψης που αναφέρει ότι η ανατολική Αυστραλία και η Μεσόγειος απειλούνται με περισσότερες ακραίες πυρκαγιές τις επόμενες δεκαετίες.

Η Ελλάδα και άλλες χώρες της Μεσογείου, όπως η Τουρκία, η Γαλλία και η Ισπανία, είναι ανάμεσα σε αυτές που κατ' εξοχήν κινδυνεύουν με περισσότερες ακραίες πυρκαγιές στο μέλλον, σύμφωνα με μια νέα διεθνή επιστημονική μελέτη.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Ντέιβιντ Μπάουμαν του αυστραλιανού Πανεπιστημίου της Τασμανίας, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό για θέματα περιβάλλοντος Nature Ecology and Evolution, δημιούργησαν μία παγκόσμια βάση δορυφορικών δεδομένων για 23 εκατομμύρια πυρκαγιές που συνέβησαν στο διάστημα 2002-2013. Από αυτές, η έμφαση δόθηκε στις 468 πιο ακραίες σε έκταση και ένταση.

Οι ερευνητές δημιούργησαν ένα μοντέλο πρόβλεψης που παίρνει υπόψη του τις εκτιμήσεις για την κλιματική αλλαγή και κάνει προβλέψεις για τις πιθανές μελλοντικές πυρκαγιές. Η πρόβλεψη είναι ότι η ανατολική Αυστραλία και η Μεσόγειος απειλούνται με περισσότερες ακραίες πυρκαγιές τις επόμενες δεκαετίες.

«Οι προβλέψεις μας είναι μια αύξηση σε αυτές τις περιοχές κατά 20% έως 50% στον αριθμό των ημερών που θα ευνοούν το ξέσπασμα ακραίων πυρκαγιών, με τις μεγαλύτερες αυξήσεις να αναμένονται στο υποτροπικό νότιο ημισφαίριο και στις ευρωπαϊκές χώρες της Μεσογείου» δήλωσε ο κ. Μπάουμαν.

Η μελέτη προβλέπει ότι γενικότερα το παγκόσμιο «αποτύπωμα» των ακραίων πυρκαγιών θα αυξηθεί στη Γη μελλοντικά. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, «οι ακραία έντονες πυρκαγιές σχετίζονται με ανώμαλα καιρό, όπως ξηρασίες, ανέμους ή ερημοποίηση».

Κατ' εξοχήν ευάλωτες είναι οι δασικές περιοχές που γνωρίζουν παρατεταμένες περιόδους ξηρασίας και στις οποίες οι άνθρωποι έχουν αναπτύξει οικιστικές και άλλες δραστηριότητες.

Σύμφωνα με τα δορυφορικά δεδομένα που αναλύθηκαν, οι ΗΠΑ έχουν πληγεί περισσότερο από κάθε άλλη χώρα, καθώς μόνο το 2015 οι πυρκαγιές έκαψαν πάνω από 40 εκατομμύρια στρέμματα γης.

Η μελέτη επισημαίνει το τρίπτυχο που προοιωνίζεται καταστροφικές πυρκαγιές: σπίτια κτισμένα διάσπαρτα μέσα σε δασική περιοχή – κατάλληλες για πυρκαγιά κλιματικές συνθήκες – ανεπαρκής προετοιμασία για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών.

Σε κάθε περίπτωση, οι επιστήμονες τονίζουν ότι δεν είναι δυνατό να σταματήσουν οι μεγάλες καταστροφικές πυρκαγιές, πολύ περισσότερο καθώς θα επιδεινώνεται η κλιματική αλλαγή. Μπορεί όμως, όπως λένε, να μειωθεί η καταστρεπτικότητά τους με την έγκαιρη λήψη προληπτικών μέτρων.

Μεταξύ των ερευνητών ήταν και ο ελληνικής καταγωγής Τζον Αμπατζόγλου, αναπληρωτής καθηγητής του Τμήματος Γεωγραφίας του Πανεπιστημίου του Αϊντάχο των ΗΠΑ.

Πηγή: ΑΜΠΕ

  ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ

Ένα μικροτσιπ στο σώμα, που θα έχει προσωπικές πληροφορίες για τον καθένα. Δεν είναι εφιαλτικό σενάριο, αλλά η πρόταση που έκανε μια εταιρεία, στο Βέλγιο, στους εργαζόμενους!

Πρόκειται για την εταιρεία Newfusion στην περιοχή Mechelen (Malines), στην Αμβέρσα. 

Η ιδέα (!) είναι το μικροτσίπ να καταργήσει τις κάρτες εργαζομένων και να έχουν …άνετη πρόσβαση στις εγκαταστάσεις του χώρου εργασίας! Το μικροτσίπ (σε μέγεθος ενός κόκκου ρυζιού) «τοποθετείται» στο χέρι.

Αξιοσημείωτο είναι πως κάποιοι εργαζόμενοι δέχονται την εμφύτευση του μικροτσίπ, που θα έχει και προσωπικά δεδομένα. Περισσότερες πληροφορίες για το θέμα στo ρεπορτάζ (στα γαλλικά) του rtbf.be. Στο βίντεο του ρεπορτάζ  του rtbf.be (μετά το 1.30) ένας εργαζόμενος δεν εφαρμόζει την κάρτα του, αλλά το χέρι του, για να μπει στην επιχείρηση.

Μάλιστα, όπως υποστηρίζει εκπρόσωπος της εταιρείας (στο βίντεο του ρεπορτάζ), η «ιδέα» ήρθε από έναν εργαζόμενο, για λυθεί ένα …πρόβλημα. Οι εργαζόμενοι έχαναν ή ξέχναγαν τις κάρτες. Άλλος εκπρόσωπος της εταιρείας ισχυρίζεται πως είμαστε σε μια εποχή που δημοσιεύουμε προσωπικά στοιχεία στο διαδίκτυο. Χρειάζεται, συμπληρώνει, να υπάρχει μια προσοχή στις πληροφορίες που θα έχει το μικροτσιπ…

Τι να πούμε; Αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα, αλλά οι εκμεταλλευτές τα θεωρούν «ωραίες ιδέες»;

Οι εργαζόμενοι δεν είναι δούλοι, για να «σφραγίζονται» και να κουβαλάνε στο σώμα τους τα προσωπικά τους δεδομένα!

Για πόσο ακόμα οι κατακτήσεις της τεχνολογίας θα γίνονται σχέδια για ακόμα μεγαλύτερη εκμετάλλευση, για τον απόλυτο έλεγχο της ζωής μας;  

Η άρνηση και η αντίσταση στη βαρβαρότητα ενός συστήματος που θέλει να μετράει τους εργαζόμενους σε «τσιπάκια» είναι ζήτημα ανθρώπινης επιβίωσης, είναι θέμα αξιοπρέπειας.   

πατήστε τον σύνδεσμο: gr.euronews.com για να δείτε  το ρεπορτάζ τουgr.euronews.com  (στα ελληνικά).

πηγη: imerodromos.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Στις 9 Φλεβάρη τα κόμματα της κυβέρνησης Παπαδήμου (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ) συμφωνούν στο Δεύτερο Μνημόνιο και δρομολογούν την ψήφισή του από την άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία για την Κυριακή 12 Φλεβάρη. Όλοι περίμεναν το κλασικό χρονολόγιο δράσεων: απεργία ΓΣΕΕ, διαδηλώσεις, κάποιες συγκρούσεις και συγκέντρωση διαμαρτυρίας και εξαγωγής πολιτικών συμπερασμάτων στη Βουλή. Ο λαός απ’ έξω, η αριστερή αντιπολίτευση μέσα να καταψηφίζει στο όνομά του. Η κυβέρνηση νικήτρια με όλους τους τύπους της αστικής δημοκρατίας.

Ωστόσο, τα πράγματα έχουν ωριμάσει μετά από μια διετία κοινωνικής αναστάτωσης (2010-11). Η μαζικότητα και η συγκρουσιακή διάθεση των διαδηλώσεων έχουν ανεβάσει την αυτοπεποίθηση. Η εμπειρία της αντικατάστασης της κυβέρνησης Παπανδρέου με απόφαση δανειστών και αστικού κατεστημένου στην Ελλάδα έχει καταρρακώσει τη θεσμική δημοκρατία. Η δουλικότητα της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας έχει δείξει την αντιδραστικότητα της αντιπροσωπευτικής, μεσολαβούμενης από ΜΜΕ και κεφάλαιο, δημοκρατίας.

Οι δημοσιογράφοι το βράδυ της 9^ης Φλεβάρη διαβάζουν εμβρόντητοι δήλωση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΚΚΕ που αποτελούσε την αξιωματική αντιπολίτευση. Το ΚΚΕ δηλώνει πως όχι μόνο δεν συναινεί στη μνημονιακή σφαγή που δρομολογείται, αλλά  και ότι δεν αναγνωρίζει τη νομιμότητα της παρούσας Βουλής, καθώς αυτή αποτελεί όργανο επιβολής της εργατικής γενοκτονίας. Καλεί σε εργατικό και παλλαϊκό ξεσηκωμό για την ανατροπή της κυβέρνησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ, μικρότερος και πιστότερος στον κοινοβουλευτισμό, ακολουθεί ωστόσο με μια αντίστοιχη κίνηση.

Τα αστικά ΜΜΕ αλυχτούν για πρόβα εξέγερσης. Η ΓΣΕΕ αναστέλλει τη 48ωρη απεργία, αλλά περιθωριοποιείται. Τα γραφεία της έχουν καταληφθεί με πρωτοβουλία συνδικάτων και ανέργων. Σε διακήρυξη που κυκλοφορεί, αναλαμβάνεται η ευθύνη της 48ωρης απεργίας και της κλιμάκωσης της, μαζί με καταλήψεις επιχειρήσεων και βιομηχανιών.

Η κρατική καταστολή μετατρέπει τη Βουλή σε απόρθητο κτίριο, αλλά αυτό χάνει τη σημασία του από μια άλλη εξέλιξη. Η Παλιά Βουλή έχει καταληφθεί με πρωτοβουλία και ισότιμη πολιτική στήριξη από την κομμουνιστική και άλλη Αριστερά (ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΣΥΡΙΖΑ), συνδικάτα, εργατικές επιτροπές, ενώσεις ανέργων, φοιτητικούς συλλόγους. Η Δήλωση Αγώνα και Νίκης είναι συγκεκριμένη και ρητή: «Στο όνομα της αξιοπρεπούς ζωής των εργατικών λαϊκών στρωμάτων, της δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας, δηλώνουμε πως θεωρούμε παράνομη και έκπτωτη την κυβέρνηση. Αναλαμβάνουμε να συντονίσουμε τον αγώνα για την άμεση ανατροπή της, καλώντας σε παλλαϊκό ξεσηκωμό και εργατική εξέγερση στην Ελλάδα, με τη συμπαράσταση των λαών της Ευρώπης και του κόσμου».

Η πανελλαδική 48ωρη απεργία μετατρέπεται σε γενικό ξεσηκωμό και κορύφωση της αυτοπεποίθησης. Με το πέρασμα της πρωτοβουλίας των κινήσεων στο λαϊκό παράγοντα, ο κρατικός μηχανισμός παραλύει. Καταλαμβάνονται επιχειρήσεις, δημαρχεία, εφορίες, γραφεία ΟΑΕΔ. Οι πλατείες μετατρέπονται σε χώρους λαϊκού πανηγυριού.

Τα ξημερώματα της Κυριακής στην Αθήνα εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες, άνεργοι, νέοι, συνταξιούχοι, φτωχοί κατακλύζουν το κέντρο, υπερασπίζοντας το βήμα εξέγερσης και τη ντε φάκτο «κυβέρνησή» της. Η κυβέρνηση επιλέγει την αστυνομική επίθεση για την εκκένωση της Παλιάς Βουλής. Η Αθήνα μετατρέπεται σε πεδίο μάχης. Η Παλιά Βουλή καταλαμβάνεται από την αστυνομία, αλλά όλα έχουν αλλάξει. Η Βουλή και η κυβέρνησή της δεν είναι παρά μόνο ένας πόλος εξουσίας που μάχεται για την επιβολή μιας πολιτικής κοινωνικής σφαγής.

Παρά την πεποίθηση ότι η Κυριακή θα είναι η αρχή του τέλους της λαϊκής δράσης, συμβαίνει το αντίθετο: είναι αφετηρία μιας ασυγκράτητης αντεπίθεσης και σύγκρουσης για την ανατροπή της κυβέρνησης και την επιβολή της λαϊκής θέλησης.

Κύμα απεργιών, διαδηλώσεων και καταλήψεων σε όλη την Ελλάδα.

Τα αεροδρόμια κλείνουν, ενώ ΔΕΗ, ΟΤΕ, συγκοινωνίες παραλύουν με την απεργία τους τον παραγωγικό μηχανισμό.

Οι αγρότες καταλαμβάνουν δρόμους και διόδια.

Η ΕΡΤ και οι περιφερειακοί σταθμοί της αναμεταδίδουν υπό κατάληψη το κάλεσμα του ξεσηκωμού.

Τα πανεπιστήμια πλημμυρίζουν από νεολαία και το Πολυτεχνείο ξαναβρίσκει τον εαυτό του, φιλοξενώντας αυτό πλέον την πρωτοβουλία εξέγερσης.

Μετανάστες εργάτες και φοιτητές καταλαμβάνουν συμβολικά τις ελληνικές πρεσβείες σε Παρίσι και Βερολίνο και διακηρύσσουν τη στήριξή τους στην εξέγερση. Οι ευρωπαϊκές πόλεις συγκλονίζονται από διαδηλώσεις συμπαράστασης.

Θα μπορούσε κανείς να συνεχίσει με σενάρια συντριβής της εξέγερσης ή της επικράτησής της, μετά από ένα διάστημα «δυαδικής» συνύπαρξης αντιμαχόμενων κέντρων εξουσίας.

Το ζητούμενο ωστόσο δεν είναι τα σενάρια φαντασίας. Ο σκοπός της συμβολικής «υπόθεσης εξελίξεων» είναι διαφορετικός.

Πρέπει να σκεφτόμαστε όχι μόνο τι έγινε, αλλά και τι δεν έγινε. Είναι αναγκαίο να αποτυπώνουμε τι θα μπορούσε να πάει αλλιώς, να στοχαζόμαστε το πώς και υπό ποιες προϋποθέσεις. Είμαστε υποχρεωμένοι να βλέπουμε το παρελθόν από τη σκοπιά της παροντικής δράσης και για το μετασχηματισμό του μέλλοντος. Αυτό κάνουν οι επαναστάτες. Δεν είναι ούτε ιστορικοί του παρελθόντος, ούτε φωτογράφοι του παρόντος, ούτε μελλοντολόγοι και στοιχηματίες.

Σε εκείνο το μαγικό Φλεβάρη του 2012 υπήρχαν συνδυασμένα τρία αποφασιστικά πολιτικά στοιχεία.

Το πρώτο ήταν η μαζικότατη λαϊκή συμμετοχή, σε περισσότερο εργατική και ώριμη μορφή από την πρώιμη εκδοχή των «πλατειών».

Το δεύτερο ήταν η διάχυτη απόφαση σημαντικότατων τμημάτων για έμπρακτη σύγκρουση με την κυβέρνηση, τις δυνάμεις καταστολής και το κράτος.

Το τρίτο ήταν η συγκέντρωση όλων των προηγούμενων πάνω στο στόχο της ανατροπής της κυβέρνησης.

Από την άλλη μεριά, η αναντιστοιχία με την ωριμότητα και αποφασιστικότητα της κομμουνιστικής πρωτοπορίας ήταν τεράστια. Δεν υπήρξε σχέδιο, ούτε καν επιλογή σύγκρουσης. Οι αναρχικοί με την άναρθρη δράση τους, ήταν εκεί για να το υπενθυμίζουν.

Δεν τέθηκε ζήτημα ανατροπής της κυβέρνησης, παρά μόνο μέσω της κάλπης. Εκεί ακριβώς κέρδισε η «στρατηγική ΣΥΡΙΖΑ». Πάνω στην ήττα μιας ανατρεπτικής προοπτικής.

Θα μπορούσε όμως να είχαν πάει αλλιώς τα πράγματα και να υπάρχουν άλλες παρακαταθήκες. Θα τεθεί ξανά το ερώτημα, αν και όχι με τον ίδιο τρόπο. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι ώστε να αναγνωρίσουμε τις νέες δυνατότητες.

πηγη: ΠΡΙΝ 12/2/2017

Από Χρήστος Δημητρίου

Στη συνέντευξη τύπου που έδωσε η καγκελάριος Μέρκελ μετά τη Σύνοδο Κορυφής στη Βαλέτα της Μάλτας δήλωσε: «Η ιστορία των τελευταίων χρόνων έδειξε ότι θα υπάρξει και μια ΕΕ πολλών ταχυτήτων, ότι δεν θα συμμετέχουν πάντα όλοι στα ίδια επίπεδα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης».

Η φράση αυτή δεν απασχόλησε ιδιαίτερα την ειδησεογραφία της επόμενης μέρας. Εντούτοις ήταν η πρώτη φορά που η καγκελάριος υιοθετούσε τόσο ανοιχτά μια σχετικά παλιά ιδέα. Όποιος νόμισε ότι επρόκειτο για μεμονωμένη δήλωση ή και γλωσσικό ολίσθημα διαψεύστηκε την περασμένη τρεις μέρα μετά από την ίδια την Α. Μέρκελ. Σε συνέντευξη τύπου με την Πολωνή πρωθυπουργό Σίντβο έκανε και πάλι λόγο για μια Ευρώπη «δυο ταχυτήτων».

Είναι σαφές ότι η καγκελάριος αποφάσισε να ακολουθήσει έναν κατά την ίδια βιώσιμο δρόμο στην Ευρώπη της κρίσης. Και σκοπεύει να το εφαρμόσει με συνέπεια και προτεσταντική αποφασιστικότητα.

Στην προσοχή Σύνοδο της Ρώμης οι πρωθυπουργοί και αρχηγοί κρατών δεν σκοπεύουν απλώς να γιορτάσουν τα 60 χρόνια της ενωμένης Ευρώπης αλλά και να υποδείξουν ένα όραμα για το μέλλον για την μετά-Μπρέξιτ εποχή. Όπως διαφαίνεται, η Ευρώπη των «δυο ταχυτήτων» θα αποτελέσει κομμάτι αυτού του οράματος.

Γεγονός είναι ότι η Ευρώπη τα τελευταία χρόνια κινείται με διαφορετικές ταχύτητες. Η ευρωζώνη, η ελευθερία της μετακίνησης στο πλαίσιο της Συνθήκης Σένγκεν, που με το προσφυγικό δεν την εφαρμόζουν, το Κοινωνικό Πρωτόκολλο του Μάαστριχτ που αφαιρεί τα κυριαρχία δικαιώματα των κρατών – μελών, αποτελούν τμήματα μιας βαθμιαίας μονομερής ολοκλήρωσης.

Για το μέλλον θα μπορούσαν να εξεταστούν διάφορα σενάρια: η ευρωζώνη, ένας πυρήνας χωρών με ηγέτη το γαλλογερμανικό δίδυμο ή Βορράς και Νότος ή ακόμη και απλώς η ομάδα των ιδρυτριών χωρών της ΕΕ.

Αν ρίξουμε μια ματιά πολύ εύκολα θα διαπιστώσουμε ότι ήδη η ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι μόνο δυο ταχυτήτων αλλά πολλών. Το Ευρωπαϊκό όραμα της Αλληλεγγύης, της ισότητας, των λαών , έχουν καταργηθεί και έχουν γίνει όραμα των πολυεθνικών, των αγορών και των τραπεζιτών.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο τυπικός βασικός μισθός των εργαζομένων των κρατών – μελών. Ο Εθνικός κατώτατος μηνιαίος μισθός ξεκινά από 235 ευρώ έως 2.000 ευρώ έχουν οι 22 από τις 28 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στη δεύτερη κατηγορία η Ελλάδα -η μόνη χώρα όπου σημειώθηκε μείωση πάνω από 25%.

Η μισθολογική “ψαλίδα” στον βασικό μισθό είναι τόσο μεγάλη ανάμεσα στα κράτη-μέλη, που αυτοστιγμεί δημιουργείται μια Ευρώπη πολλών -μισθολογικών- ταχυτήτων, όχι μακριά από το όραμα της γερμανίδας Καγκελαρίου Άνγκελας Μέρκελ και του υπουργού οικονομικών Φ. Σόιμπλε .

Ειδικότερα, δέκα κράτη μέλη, κυρίως από το ανατολικό τμήμα της ΕΕ., έχουν κατώτατους μισθούς κάτω των 500 ευρώ ανά μήνα:

Βουλγαρία στα 235 ευρώ

Ρουμανία στα 275 ευρώ

Λετονία, Λιθουανία στα 380 ευρώ

Τσεχία στα 407 ευρώ

Ουγγαρία στα 412 ευρώ

Κροατία στα 433 ευρώ

Σλοβακία στα 435 ευρώ

Πολωνία στα 453

Εσθονία στα 470 ευρώ

Σε πέντε άλλα κράτη-μέλη, που βρίσκονται κυρίως στο νότιο τμήμα της ΕΕ, οι κατώτατοι μισθοί ήταν μεταξύ 500 και 1.000 ευρώ ανά μήνα:

Πορτογαλία στα 650 ευρώ

Ελλάδα στα 684 ευρώ είναι τυπικά ο βασικός αλλά ο πραγματικός δεν ξεπερνά τα 310 ευρώ η με τις ευέλικτες σχέσεις εργασίας και 100ευρώ το μήνα. Και ο μέσος όρος του ωριαίου μισθού είναι 3,5 ευρώ με τα στατιστικά στοιχεία της Eurostat,

Μάλτα στα 736 ευρώ

Σλοβενία στα 805 ευρώ

Ισπανία στα 826 ευρώ.

Στα επτά κράτη μέλη, τα οποία βρίσκονται στα δυτικά και βόρεια της ΕΕ, οι κατώτατοι μισθοί είναι πολύ πάνω από 1.000 ευρώ ανά μήνα:

Ηνωμένο Βασίλειο στα 1397 ευρώ

Γαλλία στα 1 480 ευρώ

Γερμανία στα 1.498 ευρώ

Βέλγιο στα 1.532 ευρώ

Ολλανδία στα 1.552 ευρώ

Ιρλανδία στα 1.563 ευρώ

Λουξεμβούργο στα 1.999 ευρώ.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα ανέρχεται στα 684 ευρώ, ενώ από την 1η Ιανουαρίου 2017, 22 από τα 28 κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) έχουν εθνικούς κατώτατους μισθούς (εξαιρέσεις αποτελούν η Δανία, η Ιταλία, η Κύπρος, η Αυστρία, η Φινλανδία και η Σουηδία).

Αυξήθηκαν οι Μισθοί

Αναφέρεται, δε, πως σε σύγκριση με το 2008, οι εθνικοί κατώτατοι μισθοί αυξήθηκαν σε όλα τα κράτη-μέλη εκτός από την Ελλάδα, όπου μειώθηκαν πάνω από 25% χωρίς να λαμβάνεται υπ’ όψιν, οι περικοπές των επιδομάτων, του εφάπαξ, και φυσικά η υψηλή φορολόγηση των πολιτών.

Μεταξύ 2008 και 2017, οι ελάχιστοι μισθοί διπλασιάστηκαν στη Βουλγαρία (+ 109%) και τη Ρουμανία (+ 99%). Επιπλέον σημαντικές αυξήσεις καταγράφηκαν στη Σλοβακία (+ 80%), καθώς και στα τρία κράτη-μέλη της Βαλτικής, την Εσθονία (+ 69%), τη Λετονία (+ 65%) και τη Λιθουανία (+ 64%).

Προκειμένου να γίνει δυνατή η σύγκριση με τις ΗΠΑ, η Eurostat αναφέρει πως ο κατώτατος μισθός στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Ιανουάριο του 2017 ήταν 1.192 ευρώ το μήνα.

Τέλος, υπογραμμίζεται ότι εάν ληφθούν υπόψη οι διαφορές των επιπέδων τιμών (δηλαδή υπολογιστούν σε μονάδες αγοραστικής δύναμης) το εν λόγω χάσμα μειώνεται σε αναλογία περίπου 1 προς 3, (501 της Μονάδας Αγοραστικής Δύναμης ανά μήνα στη Βουλγαρία σε 1.659 ΜΑΔ στο Λουξεμβούργο).

Σε αυτή την Ευρώπη ζούμε και δυστυχώς το πολίτικο νέο και παλιό κατεστημένο επιμένει να είμαστε μέλη αυτής της Ένωσης, που σταδιακά έχει καταργήσει τη Δημοκρατία, τα εργασιακά δικαιώματα, την οικονομία, το κοινωνικό κράτος στο όνομα των πολυεθνικών αγορών και των τραπεζιτών. κ.ά.

πηγή: iskra.gr