Στη Λυγερή του Ανδρέα Καρκαβίτσα o γέροντας πατέρας συμβουλεύει τον Νικολό, τον σύζυγο της μονάκριβης κόρης του της Ανθής: «Έτσι, γαμπρέ μου!… Το καϊμένο το κορίτσι είνε καλομαθημένο… δίνε του κάποτε και καμμιά σβερκιά!»

Όπως εξηγεί ο συγγραφέας, έτσι συνήθιζε ο πατέρας «να εκδηλώνη πάντοτε τας συζυγικάς του τρυφερότητας». Και αφού ο πλούσιος μπακάλης έγραψε όλη την περιουσία του στον γαμπρό, τον πρώην  υπαλληλάκο του, η χοντρή παλάμη του Νικολού «έλαβεν από τότε μεγαλειτέραν γνωριμίαν με τον εύτορνον τράχηλον της Ανθής». Ο μέχρι χθες μπακαλόγατος έγινε αφεντικό, έγινε κύρης και αφέντης της οικονομικά εξαρτημένης λυγερής.

Μπορεί του Έλληνα ο τράχηλος ζυγόν να μην υπομένει, όμως ο γυναικείος τράχηλος  έπρεπε να υπομένει τις «σβερκιές». Στην εποχή του Καρκαβίτσα αλλά και πολύ αργότερα, οι γυναίκες έπρεπε να υπομένουν τις ταπεινώσεις, τις κλοτσιές και τα χαστούκια. Έτσι ήταν τότε η φυσική τάξη των πραγμάτων, και η γυναικεία υποταγή συγκαταλεγόταν στις παγιωμένες κοινωνικές αξίες. Το ίδιο και το δικαίωμα του άντρα να σηκώνει χέρι.

Σήμερα, μετά το έγκλημα στους Αγίους Αναργύρους, η «σβερκιά» γίνεται μαχαιριά. Και η δολοφονία, η επιβολή του σωματικά δυνατού επί του αδυνάτου, γίνεται η υπέρτατη μορφή ιδιοκτησίας, ελέγχου, μικρής ατομικής εξουσίας. Ταυτόχρονα, οι «Προστάτες του Πολίτη» γίνονται εχθροί του ευάλωτου, του ανυπεράσπιστου πολίτη και συνεργοί του δήμιου. («Δεν είναι ταξί το 100…»)

Άραγε, αν γίνει νομικά αποδεκτός ο όρος «γυναικοκτονία», οι δυνάμει δολοφόνοι θα λουφάξουν; Αυτό που μπορεί να ανακόψει τις γυναικοκτονίες θα ήταν η ύπαρξη ενός ενεργού δικτύου αλληλεγγύης στις γειτονιές και τους χώρους εργασίας και σπουδών, όπως και η ύπαρξη δομών όπου οι κακοποιημένες γυναίκες θα δέχονται νομική και πρακτική βοήθεια. Πάνω απ’ όλα θα ήταν ένας άνεμος ελευθερίας και χειραφέτησης που θα έπνεε παντού. Πώς όμως να χτιστεί ένα δίκτυο προστασίας όταν, κατά γενική ομολογία, ο περιβόητος «κοινωνικός ιστός» αποσαθρώνεται, όταν η οικονομική επιβίωση ή η «ατομική ευθύνη» έχει τον πρώτο λόγο;

Η βία, είτε την πούμε έμφυλη, είτε «σχολική» (μπούλινγκ), είτε ενδοοικογενειακή, είτε εργοδοτική, είναι πανταχού παρούσα. Σαν τοξικό δίχτυ απλώνεται και διαβρώνει σχεδόν κάθε πτυχή της ζωής. Πέρα από την «οδηγική βία» (ή road rage), αυτήν που εκδηλώνεται στους δρόμους, υπάρχει και η «επιβατική βία» στα πολυφορτωμένα, ανεπαρκή και ημισαραβαλιασμένα αστικά λεωφορεία τις ώρες της αιχμής. Αυτή τη βία, μεταξύ των πιο φτωχών, δεν την βλέπουν, δεν την βιώνουν όλοι. Είναι η βία που προέρχεται από τους ομοίους μας, όχι η βία των από πάνω, της εξουσίας. Η βία της ανελεύθερης καθημερινότητας γίνεται εργαλείο για να θριαμβεύει η βία της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, η συστημική ή δομική βία όπως χαρακτηρίζεται. Μορφές βίας μπορεί να συναντήσουμε και στους κόλπους της εργατικής τάξης, και αυτή η «συναδελφική βία», που συχνά συνυπάρχει με τη δουλοπρέπεια έναντι της εργοδοσίας, είναι εξαιρετικά θλιβερή. Υπηρέτες και τροφοδότες της Μεγάλης Βίας γίνονται κάποτε και οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Ας θυμηθούμε την 8χρονη τσιγγανοπούλα, την Όλγα, που την έλιωσε η γκαραζόπορτα στο Κερατσίνι. Ή τους ναυτεργάτες που πέταξαν από τον καταπέλτη τον Αντώνη, το παλληκάρι από την Κρήτη στο λιμάνι του Πειραιά. Δεν τον πέταξαν οι εφοπλιστές…

"Αλλεπάλληλες σβερκιές, χαστούκια, μαχαιριές μάς δίνει το κράτος, ενώ η αγορά μάς μετατρέπει σε δούλους μονομάχους που σκοτώνουν στην αρένα
τους άλλους δούλους"

Η γενικευμένη οικονομική ανασφάλεια, ο κρατικός και ο εργοδοτικός αυταρχισμός δεν οδηγούν κατ’ ανάγκη στη λαϊκή αντίσταση και την ατομική ή συλλογική απελευθέρωση. Όταν πολλοί αλλάζουν κάθε τόσο δουλειά, σε συνδυασμό με λίγο-πολύ παρατεταμένα διαστήματα ανεργίας, όταν ο μισθός εξανεμίζεται στις 15 του μήνα, τότε η ίδια η οικογένεια, το σπίτι γίνεται εστία διαρκούς έντασης και πεδίο ανταγωνισμού. Ο ανταγωνισμός αυτός, που συνήθως έχει οικονομική αφετηρία, δεν παίρνει πάντα τις διαστάσεις τραγωδίας, δεν σκοτώνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα ή ο σύντροφος τη σύντροφο. Συνήθως είναι βουβός, διαβρωτικός και αμείλικτος. Γιατί, όπως έχει ειπωθεί, «και η σιωπή σκοτώνει». Η σιωπή που είναι φορτισμένη με μνησικακία αίσθηση γενικευμένης αδικίας ενώ το μίσος μετατρέπεται σε αναγκαστική ψυχρή συνύπαρξη. Οι ξέφρενες ιδιωτικοποιήσεις στην υγεία και την εκπαίδευση, ο βίαιος «εξευγενισμός» (gentrification), η εμπλοκή της χώρας μας στους νέους βρόμικους πολέμους, όλα αυτά έχουν αντίκτυπο στο επίπεδο των διαπροσωπικών, οικογενειακών αλλά και ερωτικών σχέσεων.

Μια αλυσίδα από «σβερκιές». Αλεπάλληλες σβερκιές, χαστούκια, μαχαιριές μάς δίνει το κράτος, ενώ η αγορά μάς μετατρέπει σε δούλους μονομάχους που σκοτώνουν στην αρένα τους άλλους δούλους για να μη σκοτωθούν οι ίδιοι. Ναι, υπάρχουν κάποια ξέφωτα, υπάρχουν νησίδες αλληλεγγύης «και» στο πεδίο της έμφυλης βίας. Όμως πλάι στο σύνθημα «καμία μόνη» θα πρέπει να αντηχήσει, κραταιό και αποφασιστικό, και να γίνει πράξη και το σύνθημα «κανένας άνεργος/απολυμένος μόνος του», «κανένας κακοποιημένος μαθητής/-τρια μόνος του/μόνη της». Αλλά και καμία ΛΑΡΚΟ μόνη της.

Πηγή: prin.gr

Πραγματοποιήθηκε η ετήσια Γενική Συνέλευση των μελών στις 28 Μάρτη.

Στο επίκεντρο της Συνέλευσης βρέθηκαν τα Ναυτεργατικά προβλήματα στη Ναυτική εργασία, στην κοινωνική ασφάλιση, στις ΣΣΕ.

Αναδείχθηκαν εμπεριστατωμένα τα προβλήματα της περιόδου που διανύουμε, οι υπεύθυνοι και υπαίτιοι που τα δημιουργούν (εφοπλιστές – κυβέρνηση), αλλά και οι ευθύνες της ΠΝΟ η οποία εξακολουθεί να είναι παρατηρητής της επίθεσης που δέχονται οι Ναυτεργάτες και τα δικαιώματα τους!

Στις συνθήκες αυτές  τονίστηκε ότι αυξάνεται ο ρόλος, η παρέμβαση και η δράση της ΠΕΝΕΝ ως βασικός μοχλός οργάνωσης – διεκδίκησης και πάλης του κλάδου και όλου του Ναυτεργατικού μας κόσμου.

Η γραμμή του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού η οποία αποτελεί συνέχεια όλης της προηγούμενης περιόδου διαπιστώνεται από επιζήμια και υπομονετική στα συσσωρευμένα προβλήματα που ταλανίζουν τους Ναυτεργάτες μέσα και έξω από τα καράβια.

Αδιέξοδη ήταν και παραμένει η τακτική που ακολουθούν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ στο ν.σ.κ.

Το διεκδικητικό πλαίσιο:

• -Υπογραφή ΣΣΕ σε όλες τις κατηγορίες πλοίων με ουσιαστικές αυξήσεις.
• -Αναβάθμιση μισθών, συνθηκών εργασίας, ασφάλειας και ενδιαίτησης με σκοπό την προσέλευση νέων στο Ναυτικό επάγγελμα και την κάλυψη της προσφοράς εργασίας στον κλάδο και σε όλες τις ειδικότητες.
• -Αντιμετώπιση και αποκατάσταση των δικαιωμάτων σε κάθε πλοίο που υπονομεύονται.
• -Ενίσχυση της παρέμβασης και της δράσης μας για τα προβλήματα με υπηρεσίες του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας (Μητρώα- Σχολές Σωστικών -ΓΕΝΕ κλπ.)
• -Επαναφορά των ασφαλιστικών – συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων μαζί και το σύστημα εξαγοράς του Α’ Μαγείρου.
• -Αυτοτέλεια ΝΑΤ- Επικουρικού – Εφάπαξ και Οίκου Ναύτη.
• -Υπογραφή Ειδικής ΣΣΕ για τις εμπόλεμες περιοχές και στο δικαίωμα παλιννόστησης των πληρωμάτων από την Ερυθρά Θάλασσα κλπ.
• -Ουσιαστική μείωση της φορολογίας για όλους τους εν’ ενεργεία Ναυτεργάτες.
• -Εκδημοκρατισμός του Ναυτεργατικού σ.κ και της Ναυτικής νομοθεσίας.
• -Κατάργηση της υφιστάμενης νομοθεσίας για τα επιδόματα ανεργίας, (έκτακτα βοηθήματα Χριστουγέννων – Πάσχα) και προσαρμογή τους στην σημερινές σύγχρονες συνθήκες.
• -Κατάργηση όλων των αντιδραστικών και αντεργατικών νόμων που αφορούν τις συνθέσεις των πλοίων και την διάρκεια δρομολόγησης (ταχύπλοα). Επάνδρωση με βάση τις πραγματικές ανάγκες.
• -Η Γενική Συνέλευση ενέκρινε ομόφωνα την πρόταση του ΔΣ για την κάθοδο στις απεργίες στις 17 Απρίλη και 1^η Μάη 2024.
• -Επίσης εξουσιοδοτήθηκε η Διοίκηση για όλα τα παραπάνω μαζί με τα γενικότερα εργατικά και λαϊκά προβλήματα, να αναπτύξει πολύμορφη δράση και απεργιακές κινητοποιήσεις για την αντιμετώπιση τους.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Κάθε πιθανότητα να δοθεί παράταση στη διασύνδεση των ταμειακών μηχανών με τα POS απέκλεισε ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών,παρότι δεκάδες χιλιάδες επαγγελματίες είναι «στα κάγκελα» και υπό την απειλή προστίμων, αν και δεν ευθύνονται για την καθυστέρηση και βέβαια για τα προβλήματα σε σχέση με τη διαθεσιμότητα και την άρνηση των τραπεζών για χορήγηση.

«Μην πιστέψετε καμία φήμη, δεν υπάρχει ούτε μια στο τρισεκατομμύριο περίπτωση να δοθεί παράταση» είπε στο φετινό συνέδριο της ΕΣΕΕ, Future of Retail, αναφερόμενος στο σχετικό αίτημα των φορέων επαγγελματιών και εμπόρων.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η ολοκλήρωση του έργου «αποτελεί πρωτίστως ζήτημα φορολογικής δικαιοσύνης και σημαντικό εργαλείο στην αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής» ενώ ήδη οι μισές επιχειρήσεις έχουν κάνει τη διασύνδεση και, βάσει των ραντεβού, ως το τέλος Απριλίου θα έχει ολοκληρωθεί το 90% των διασυνδέσεων.

«Άρα τι θα κάνουμε; Θα πούμε στο 90% εσείς είστε τα κορόιδα της υπόθεσης και το 10% θα είναι οι εξυπνούληδες που θα χαμογελούν εις υγείαν των κορόιδων; Το θέλετε; Δεν μπορώ να φανταστώ ότι θέλουμε το 90% να πληρώνει και το 10% να μην πληρώνει», ισχυρίστηκε.

Επίσης, υποστήριξε πως αν δεν ολοκληρωθεί στην ώρα του το έργο θα διακοπεί μερικώς η χρηματοδότηση της χώρας από τις Βρυξέλλες και το Ταμείο Ανάκαμψης».

Στη συνέχεια ο κ. Χατζηδάκης έκανε λόγο για πρωτοβουλίες της κυβέρνησης για ενίσχυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, για το δανειακό σκέλος του Ταμείου Ανάκαμψης και για κονδύλια για την ψηφιακή και πράσινη μετάβαση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων μέσω της Ελληνικής Αναπτυξιακής Τράπεζας.

Ακόμα, αναφέρθηκε στη θετική πορεία του εξωδικαστικού μηχανισμού, μέσω του οποίου 29.000 συμπολίτες μας έχουν ρυθμίσει χρέη που ξεπερνούν τα 11 δισ. ευρώ. «Η σημαντική αυτή επιτάχυνση οφείλεται σε όσα θεσμοθετήσαμε τον περασμένο Δεκέμβριο: επιπλέον «κούρεμα» έως 28% της οφειλής σε δάνεια με εμπράγματη εξασφάλιση, μείωση του επιτοκίου για όλες τις ρυθμίσεις οφειλών στο 3% για 3 έτη, αλλά και υποχρέωση για τις Τράπεζες, τους servicers και το Δημόσιο να αποδεχτούν την πρόταση του εξωδικαστικού μηχανισμού για τους ευάλωτους οφειλέτες. Θαυματοποιοί δεν είμαστε, όμως από 92 δισ. ευρώ το 2019 τα κόκκινα δάνεια έφτασαν τα 73 δισ. ευρώ το 2023», σημείωσε.

Τέλος, αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στις αλλαγές που φέρνει το νομοσχέδιο για τον Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας, που βρίσκεται σε διαβούλευση. Σημείωσε ότι 236.000 πολίτες μπορεί να τακτοποιήσουν οφειλές τους που είναι σε εκκρεμότητα λόγω εσφαλμένης συνεννόησης με την εφορία και προβλημάτων φορολογικού συστήματος από την περασμένη δεκαετία.

Πηγή: efsyn.gr