Σε εποχές του Πιουριφόυ, ίσως και χειρότερες, επιστρέφει η Ελλάδα με τον σημερινό αμερικάνο πρέσβη Τζέφρι Πάϊατ.

Η Ελλάδα των Τσίπρα – Καμμένου και του μνημονιακού μπλοκ δεν είναι μόνο η Ελλάδα Γερμανικό ευρωπαϊκό οικονομικό προτεκτοράτο αλλά και αμερικάνικο στρατηγικό – στρατιωτικό οικόπεδο.

Ο Αλ. Τσίπρας με πολυμελή κυβερνητική αντιπροσωπεία, σχεδόν η μισή κυβέρνηση, επισκέπτεται τις ΗΠΑ, προσφέροντας γη και ύδωρ στον Ντ. Τραμπ με τον οποίο θα συναντηθεί στο οβάλ γραφείο στις 17 Οκτώβρη.

Ο Αλ. Τσίπρας πήρε το εισιτήριο ανόδου στην κυβέρνηση με το ταξίδι του ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο Τέξας και επιδιώκει τώρα να κρατηθεί με νύχια και με δόντια στην εξουσία μετατρέποντας της χώρα σε στρατηγικό αμερικανικό οικόπεδο, αφού προηγουμένως την έχει καταστήσει πειθήνιο, πειθαρχικό και αφοσιωμένο οικονομικό προτεκτοράτο της Γερμανικής Ευρώπης.

Η Ελλάδα του Τσίπρα είναι η χώρα εκείνη που στο δίλημμα Γερμανία ή ΗΠΑ, Μέρκελ ή Τραμπ, απαντά ανερυθρίαστα: υπαλληλίκι και στους δύο και ισορροπία κατά περίπτωση στις τυχόν διαφορές και αντιθέσεις τους.

Η μεγάλη τέχνη του ραγιαδισμού ήταν πάντα το προσκύνημα και η αφωνία, τα οποία έχουν μάθει πολύ γρήγορα Τσίπρας και Καμμένος, αδιαφορώντας, περίπου, για τα εθνικά συμφέροντα και σίγουρα για την αξιοπρέπεια της χώρας.

Ο Αλ. Τσίπρας σύμφωνα με το ρεπορτάζ είναι έτοιμος να συμφωνήσει σε ότι του ζητηθεί για μια νέα πολύχρονη, μάλλον πενταετή, συμφωνία χρήσης της στρατηγικότατης βάσης της Σούδας από τις ΗΠΑ, έστω χωρίς ανταλλάγματα και μόνο με την προσδοκία τους, αρκεί όπως έχει πει να το δοθεί ο απαραίτητος χρόνος για το σχετικό “μασάζ” με την βούλα της “άνομης” Βουλής.

Ο Αλ. Τσίπρας, επίσης, είναι αποφασισμένος να δηλώσει πλήρη και χωρίς συζήτηση υποταγή και παρακολούθηση σε όλους ανεξαιρέτως τους σχεδιασμούς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην περιοχή, τα Βαλκάνια, την Μ. Ανατολή και την Ευρώπη, σε πλήρη διάσταση με εθνικές προτεραιότητες αλλά και την ειρήνη και βεβαίως σε αντιδιαστολή με την στάση της Τουρκίας, η οποία με τον Ερντογάν προτάσει ανά περίπτωση το εθνικό της συμφέρον και όχι κατ’ ανάγκην τους προσανατολισμούς των ΗΠΑ, ανταμειβόμενη αδρά γι’ αυτό από την Ουάσιγκτον με όλες σχεδόν, τις απαιτήσεις της και με την ουδετερότητα των ΗΠΑ σε θέματα ακόμα που η Ελλάδα έχει εξόφθαλμα και αναντίρρητα το δίκιο με το μέρος της.

Ο Αλ. Τσίπρας είναι έτοιμος, επίσης, να ικανοποιήσει τις συγκεκριμένες οικονομικές και κυρίως ενεργειακές επιδιώξεις των ΗΠΑ.

Ειδικότερα, ο Αλ. Τσίπρας θα διαβεβαιώσει για τον ενταφιασμό του έργου με τον αγωγό ρώσικου φυσικού αερίου δια μέσου της Ελλάδας και γενικότερα θα δώσει εξετάσεις απόστασης εφ’ όλης της ύλης από την Ρωσία του Πούτιν, ενώ θα υποσχεθεί μια Ελλάδα ενεργειακή αποικία των ΗΠΑ, του Ισραήλ και της Δύσης.

Ο Τσίπρας ξέρει ότι στην πραγματικότητα δεν μπορεί να φέρει τίποτα από τις ΗΠΑ για το καλό της χώρας, πέραν από την αμέριστη στήριξη τους στο πρόσωπο του στην εξουσία. Αυτό, όμως, αρκεί στο σημερινό πρωθυπουργό, διότι ο βασικός του στόχος είναι να υπερφαλαγγίσει τα παραδοσιακά εξωτερικά στηρίγματα του Κυρ. Μητσοτάκη και να εμφανιστεί “βασιλικότερος του βασιλέως” στην πολιτική της απεριόριστης υποτέλειας και δουλοφροσύνης.

Ζήτω το ελληνικό οικόπεδο. Προσφέρεται δωρεάν δια πάσαν χρήσιν της δυτικής νεοαποικιοκρατίας, όσα και αν υποφέρει ο λαός μας σε ρόλο σύγχρονου ραγιά!

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Το ergasianet.gr έχει αναφερθεί στην τρομοκρατική επίθεση της εργοδοσίας των «Media Markt», που το καλοκαίρι άλλαξε επί τα χείρω τις συμβάσεις, ενώ τώρα συνεχίζει την αντεργατική της πρακτική με απολύσεις αλλά και με νέα τρομοκρατία, μοιράζοντας… αδρά επιπλήξεις τύπου «δεν κάνεις καλά τη δουλειά σου».

Προκλητική ήταν η στάση της εργοδοσίας, μέσω της νομικής της εκπροσώπου, στην τριμερή στο υπ. Εργασίας. «Πλέον το 70% των εργαζομένων δουλεύει 6ήμερο, μας έμεινε ένα 30%”. », είπε αφήνοντας να εννοηθεί τι εργασιακό μέλλον περιμένει τους υπολοίπους εργαζομένους και τι αυτούς που δουλεύουν με ωράριο – λάστιχο, υπό το φόβο της απόλυσης και της τιμωρίας – επίπληξης.

Προκλητικότερη, όμως, ήταν η στάση του υπουργείου Εργασίας, το οποίο μέσω το γενικού γραμματέα του Ανδρέα Νεφελούδη είπε το… αμίμητο: αν όλα γίνονται με διαβούλευση και σύμφωνα με τους νόμους, τότε κανένα πρόβλημα.

Με διαβούλευση; Σύμφωνα με τους νόμους; Προφανέστατα, εννοεί τους μνημονιακούς νόμους που ψήφισε και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, νόμοι που έχουν κάνει τα εργασιακά δικαιώματα και την προστασία των εργαζομένων… όνειρο θερινής νυχτός.

Αλλά είπαμε και θα το ξαναλέμε μέχρι την τελική νίκη: οι εργαζόμενοι ξύπνησαν και ξέρουν με ποιανού το μέρος έχει ταχθεί η σημερινή κυβέρνηση· με την εργοδοσία. Γιατί οι νόμοι που επικαλείται ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Εργασίας μεταφράζονται σε κέρδη για το κεφάλαιο και δουλειά χωρίς δικαιώματα και με μισθούς πείνας για τους εργαζομένους.

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr

του Στάθη Γκότση*

Στο κενό έπεσε ο εκβιασμός της κυβέρνησης, με την απεργοσπαστική τροπολογία Γεροβασίλη, να κάμψει το φρόνημα των δημοσίων υπαλλήλων και να σπάσει την απεργία-αποχή από τις διαδικασίες της αξιολόγησης. Ο πανικός της κυβέρνησης μπροστά στην αποφασιστική στάση του δημοσιοϋπαλληλικού κινήματος την οδήγησε, την προηγούμενη εβδομάδα (και καθώς η σχετική προθεσμία για την κατάθεση φύλλων αξιολόγησης έληξε στις 2 Οκτώβρη), σε ανοιχτές απειλές και προσπάθεια τρομοκράτησης.

Σύμφωνα με καταγγελίες που καταφθάνουν καθημερινά, σε νοσοκομεία, σε δήμους, σε υπουργεία και οργανισμούς, επιστρατεύτηκαν μηχανισμοί, διοικήσεις και καλοθελητές οι οποίοι επιδόθηκαν σε ένα όργιο αυθαιρεσιών, εκβιασμών και σπερμολογίας, καλώντας τους εργαζόμενους να καταθέσουν φύλλα αξιολόγησης ακόμη και μετά την καταληκτική ημερομηνία, διαβεβαιώνοντάς τους ότι θα θεωρηθούν εμπρόθεσμα! Ο αυταρχικός κατήφορος της κυβέρνησης και η λυσσαλέα προσπάθεια εκφοβισμού των εργαζομένων είχε πενιχρά αποτελέσματα. Στις περισσότερες των περιπτώσεων οι κάθε λογής μεθοδεύσεις λειτούργησαν τελικά αντίθετα από τους σχεδιασμούς των εμπνευστών τους: συσπείρωσαν τους εργαζόμενους, δυνάμωσαν την αποφασιστικότητά τους και ενίσχυσαν τη στάση αξιοπρέπειας και ανυπακοής.

Άλλωστε, όλη την προηγούμενη εβδομάδα, πύκνωσαν οι συνελεύσεις σωματείων, οι συσκέψεις, οι περιοδείες σε χώρους δουλειάς, σε Αθήνα και περιφέρεια. Σε μαζικές γενικές συνελεύσεις και άλλες διαδικασίες βάσης άνοιξαν συζητήσεις για το πραγματικό περιεχόμενο της «αξιολόγησης», τη σύνδεσή της με τις μνημονιακές δεσμεύσεις για ακόμη μεγαλύτερη μείωση του κράτους, του αριθμού δημοσίων υπαλλήλων και του μισθολογικού κόστους, την εργαλειακή της χρήση για την πλήρη πειθάρχηση των υπαλλήλων στην εντατικοποίηση της εργασίας υπό ραγδαία επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων, την επιβολή συγχωνεύσεων-καταργήσεων δομών και θέσεων εργασίας, καθώς και της υποχρεωτικής κινητικότητας του προσωπικού.

H συμμετοχή των υπαλλήλων στην απεργία-αποχή με πολύ μεγάλα ποσοστά έχει ήδη απονομιμοποιήσει πλήρως κάθε διαδικασία «αξιολόγησης» και έχει ενταφιάσει το νόμο Βερναρδάκη. Σε μεγάλα υπουργεία όπως Αγροτικής Ανάπτυξης, Εσωτερικών, Ναυτιλίας, Δικαιοσύνης η συμμετοχή στην απεργία-αποχή είναι καθολική, στον ΟΑΕΔ 90%, στα υπουργεία Εργασίας 86%, Οικονομίας-Ανάπτυξης 68%, στους αιρετούς Περιφερειών Ελλάδος 90%. Στα νοσοκομεία παρά τις πιέσεις, ΨΝΑ Δαφνί 99%, Μεσολόγγι 99%, Αττικό 70%, Ασκληπιείο 70% κ.α. Όλα αυτά τα ποσοστά καταρρίπτουν τους καταγέλαστους ισχυρισμούς της Ο. Γεροβασίλη ότι αντιδρά μόνο μια μικρή μερίδα συνδικαλιστών, καθώς καταγράφεται παντού μια βαθιά αντίθεση των εργαζόμενων τόσο στην αξιολόγηση όσο και στο συνολικότερο σχέδιο για αμφισβήτηση των εργασιακών δικαιωμάτων και για αναδιάρθρωση του δημοσίου σε όφελος του κεφαλαίου και ενάντια στις λαϊκές ανάγκες.

Η μάχη, ωστόσο, πρέπει να συνεχιστεί και να ενταθεί και το επόμενο 15ημερο, μέχρι και την τυπική λήξη των προθεσμιών που έθεσε η Ο. Γεροβασίλη για την κατάθεση αξιολογήσεων και από τους αξιολογητές Β΄ (23 Οκτώβρη), για να τονωθεί η αυτοπεποίθηση των απεργών και για να μην επιτραπεί αντιστροφή του κλίματος για οποιονδήποτε λόγο. Η ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση του απεργιακού αγωνιστικού ρεύματος και η νίκη του δημοσιοϋπαλληλικού κινήματος στο ζήτημα της αξιολόγησης θα επιτρέψει να σχεδιαστεί από καλύτερες θέσεις η αντεπίθεση για το σύνολο της αντιλαϊκής πολιτικής κυβέρνησης, ΕΕ και κεφαλαίου και την αποτροπή των προαπαιτούμενων μέτρων για την 3ης αξιολόγηση.

Οι Παρεμβάσεις Δημοσίου έχουν ήδη εισηγηθεί πως πρέπει να τεθεί τώρα επιθετικά το αίτημα «Πάρτε πίσω την αξιολόγηση Βερναρδάκη», να αναβαθμιστούν οι μορφές πάλης με πανελλαδική στάση εργασίας στις 12 Οκτώβρη (ημέρα λήξης της προθεσμίας για την αξιολόγηση από τους αξιολογητές Αʹ), πλαισιωμένη με καταλήψεις εργασιακών χώρων, μπλοκάρισμα γραφείων προσωπικού, συνέντευξη τύπου κοκ και 24ωρη απεργία στις 23 Οκτώβρη, που είναι η καταληκτική μέρα για όλη τη διαδικασία της αξιολόγησης, με συγκεντρώσεις στις μεγάλες πόλεις.

Η ολοκληρωτική ακύρωση της αξιολόγησης, μέσα από τη συλλογική δράση των εργαζομένων, μπορεί να αποτελέσει τη θρυαλλίδα για ένα νέο ξέσπασμα αγώνων με στόχο το μπλοκάρισμα του νέου συνδικαλιστικού νόμου και της φαλκίδευσης των συνδικαλιστικών ελευθεριών και του δικαιώματος στην απεργία, το ξεπάγωμα του μισθολογίου με κάλυψη των απωλειών των μνημονιακών χρόνων και πρώτο βήμα την επιστροφή των δώρων Χριστουγέννων και Πάσχα, τη δυναμική διεκδίκηση μαζικών διορισμών σε όλο το δημόσιο για την κάλυψη των πραγματικών αναγκών, της μονιμοποίηση των συμβασιούχων, της κατάργησης των αντιασφαλιστικών νόμων με αυξήσεις στις συντάξεις, την αποτροπή της εκπαιδευτικής αντιδραστικής μεταρρύθμισης καθ’ υπόδειξη του ΟΟΣΑ και της ΕΕ και της αντιδραστικής μεταρρύθμισης στην υγεία και ευρύτερα στο δημόσιο, τη συνολική αμφισβήτηση και ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών.

*εκπρόσωπος των Παρεμβάσεων στην ΕΕ της ΑΔΕΔΥ

ΠΗΓΗ: prin.gr

Ο πλανήτης μας γίνεται πιο ζεστός, πιο ασταθής και πιο επικίνδυνος. Η κλίμακα και το κόστος των καταστροφών διογκώνεται συνεχώς.

Μόνο το κόστος από τους τυφώνες «Χάρβεϊ» και «Ιρμα» ανέρχεται στα 290 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ από τις πρόσφατες πλημμύρες στην Ινδία και στο Μπανγκλαντές –που προβλήθηκαν λιγότερο από τα μέσα ενημέρωσης– επλήγησαν 40 εκατομμύρια άνθρωποι και έχασαν τη ζωή τους 1.200. 

Ποιος θα καλύψει το κόστος γι’ αυτές τις καταστροφές που είχαν προβλεφθεί από τα κλιματικά μοντέλα και που αναμένεται να γίνουν σφοδρότερες μέσα στα επόμενα χρόνια;

Ποιος θα πληρώσει για τη στέγαση και τη μετεγκατάσταση των κλιματικών προσφύγων και για την ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων σπιτιών, επιχειρήσεων και υποδομών; 

Μια έκθεση που δημοσιεύθηκε στις αρχές Σεπτεμβρίου από το περιοδικό Climatic Change βοηθά σε μια πιθανή απάντηση.

Σύμφωνα με την έκθεση, 90 εταιρείες ευθύνονται για το 42-50% της αύξησης της επιφανειακής θερμοκρασίας της Γης και 26-32% της αύξησης της στάθμης της θάλασσας. 

Ορισμένοι λένε ότι είμαστε όλοι υπεύθυνοι για την κλιματική κρίση, ωστόσο υπάρχουν λόγοι για τους οποίους αυτές οι 90 εταιρείες οφείλουν ένα σημαντικό χρέος σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Κατά πρώτο, γιατί πολλές από αυτές τις εταιρείες γνώριζαν τι ζημιά προκάλεσαν. Σύμφωνα με την έκθεση, περισσότερο από το ήμισυ των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα που παράγονται από τη βιομηχανική επανάσταση εκπέμπονται από το 1986, όταν οι κίνδυνοι της υπερθέρμανσης του πλανήτη ήταν γνωστοί. Ωστόσο, αυτές οι εταιρείες απέκρυψαν αυτά τα δεδομένα και διπλασίασαν την εξόρυξη ορυκτών καυσίμων. 

Και κατά δεύτερο, πολλές από αυτές τις εταιρείες δαπανούν τεράστια ποσά για να ενισχύσουν την αμφισβήτηση της κλιματικής αλλαγής και υπονομεύουν την υποστήριξη στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τα ηλεκτρικά οχήματα και οτιδήποτε ενδέχεται να αναστρέψει την κλιματική κρίση. 

Συνεπώς, ακούγεται λογική η απαίτηση να πληρώσουν αυτοί που προκάλεσαν την καταστροφή του κλίματος. Οι 90 εταιρείες θα μπορούσαν να ξεκινήσουν βοηθώντας τις οικογένειες και τις κοινότητες να ανακάμψουν από τις πλημμύρες, τις ζημιές από τις έντονες καταιγίδες και τις πυρκαγιές, βοηθώντας τους ιδιοκτήτες σπιτιών και τις πόλεις να δημιουργήσουν την ανθεκτικότητα που απαιτείται για να αντέξουν τις επιπτώσεις των μελλοντικών καταστροφών. Αλλά δεν πρέπει να σταματήσουν εκεί.

Οι εταιρείες που ευθύνονται για τη ζημιά πρέπει να πληρώσουν το μερίδιό τους για τη μετάβαση σε ένα μέλλον χωρίς άνθρακα. 

Και υπάρχει ένα προηγούμενο για αυτό. Οι εταιρείες καπνού επίσης έκρυβαν και απέκλειαν τα αποδεικτικά στοιχεία για τις βλαπτικές συνέπειες των προϊόντων τους. Ωστόσο, το 1998 σχεδόν κάθε Πολιτεία των ΗΠΑ απαίτησε από τις μεγάλες εταιρείες καπνού να πληρώσουν πάνω από 200 δισεκατομμύρια δολάρια για το αυξημένο κόστος της υγειονομικής περίθαλψης που προκύπτει από το κάπνισμα και της εκπαίδευσης για την πρόληψη. 

Ανενόχλητοι

Ποιος θα μπορούσε να αναλάβει σήμερα το «κυνήγι» αυτών των εταιρειών, προκειμένου να πληρώσουν το αντίτιμο που τους αντιστοιχεί για την κλιματική αλλαγή και τις συνέπειές της;

Θεωρητικά, αυτόν τον ρόλο θα τον αναλάβουν οι νέες γενιές, αλλά στην πράξη δεν διαφαίνεται κάτι τέτοιο καθώς μια νέα, πρόσφατη έρευνα υποδεικνύει ότι οι νέοι περιμένουν τις επιχειρήσεις να λύσουν τα προβλήματα του πλανήτη. 

Σύμφωνα με την έρευνα, οι καταναλωτές εξακολουθούν να απαιτούν από τις εταιρείες να διαδραματίσουν τον ρόλο των «καλών πολιτών», με τις νεότερες γενιές να βρίσκονται στην κορυφή αυτής της αξίωσης.

Σχεδόν τρεις από τις τέσσερις μιλένιαλ (Millennials) –όπως αποκαλούνται οι γεννημένοι γύρω από την αλλαγή της χιλιετίας και έχουν σήμερα ηλικία 18 έως 35 ετών– δηλώνουν ότι θα πλήρωναν περισσότερα για ένα βιώσιμο προϊόν, αλλά ότι είναι λιγότερο πιθανό να συμμετάσχουν σε άλλες βιώσιμες δραστηριότητες.

Οι μιλένιαλ είναι λιγότερο πιθανό να ανακυκλώσουν σε σχέση με τους ηλικιωμένους, σύμφωνα με την έρευνα και έκθεση του ομίλου Shelton, μιας εταιρείας μάρκετινγκ και έρευνας, που επικεντρώνεται στην ενέργεια και το περιβάλλον.

Μόνο το 34% ανέφερε ότι ανακυκλώνει τακτικά χαρτόκουτα και δοχεία αλουμινίου, σε σύγκριση με το 46% των Αμερικανών συνολικά.

Οι μιλένιαλ είναι επίσης 15% λιγότερο πιθανό να χαμηλώσουν τον θερμοστάτη για να εξοικονομήσουν ενέργεια σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. 

Στην πραγματικότητα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια αλλαγή στην ίδια την κουλτούρα. Οι νέοι της δεκαετίας του '60 και του '70 υπερασπίστηκαν τη «μείωση, επαναχρησιμοποίηση, ανακύκλωση».

Σήμερα, το 41% ​​των μιλένιαλ παραδέχεται ότι πρόσφατα έριξε τα σκουπίδια από το παράθυρο ενός αυτοκίνητου εν κινήσει. 

Κάποιοι μπορεί να εκπλαγούν από αυτά τα αποτελέσματα, αλλά στην πραγματικότητα είναι αντίστοιχα με προηγούμενες έρευνες που δημοσιεύθηκαν το 2014 και το 2016.

Τι σημαίνει αυτό; Οι νέοι άνθρωποι ασχολούνται λιγότερο με το περιβάλλον από ό,τι ισχυρίζονται;

Οι δεσμεύσεις τους τελειώνουν στον βιολογικό καφέ και στην αγορά «πράσινων» προϊόντων;

«Οι μιλένιαλ πιέζουν τις εταιρείες να έχουν θετικό αντίκτυπο στον πλανήτη επειδή πιστεύουν ότι τα παγκόσμια προβλήματα είναι πολύ μεγάλα για να λυθούν από άτομα», δήλωσε η Ζούζαν Σέλτον, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Shelton Group.

Οι μιλένιαλ βλέπουν τις επιχειρήσεις να έχουν τη δύναμη πολλών και ότι το να ξοδεύουν χρήματα για τα προϊόντα αυτών των εταιρειών είναι μια άλλη μορφή ακτιβισμού. 

Κάπως έτσι, από τη συλλογική μας απάθεια μεταβαίνουμε στην ατομική δράση και αυτή δίνει τη σκυτάλη στην ανάθεση και, μάλιστα, στην ανάθεση της επίλυσης καυτών ζητημάτων, όπως αυτό της κλιματικής αλλαγής, στα χέρια αυτών που τα προξένησαν.

Με τη δύναμη της συλλογικοποίησης να περνά σε δεύτερη μοίρα, αλλά να παραμένει ο αντίποδας στις ατομικές αντιστάσεις.