Δεν αποτελεί είδηση πως -κάθε φορά που ανακοινώνονται τα στοιχεία του πληροφοριακού συστήματος «Εργάνη» για τα στοιχεία της μισθωτής απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα- το υπουργείο Εργασίας και οι αρμόδιοί του κινούνται στη γνωστή επικοινωνιακή προπαγάνδα για τις «μεγάλες επιτυχίες» τους και κομπορρημονούν, προσπαθώντας να μας κάνουν να ξεχάσουμε πως είναι υπεύθυνοι για την κατάργηση της απεργίας, την απληρωσιά, τη μαύρη εργασία, την εργοδοτική τρομοκρατία, την ομηρία του κόσμου της εργασίας, την επέκταση των ελαστικών σχέσεων εργασίας.

Επιχειρούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε τη μνημονιακή τους προσήλωση και τη σύμπλευσή τους με τον ταξικό αντίπαλο του εργαζομένου, την εργοδοσία και το κεφάλαιο. Αυτό κάνουν και τώρα, με την ανακοίνωση των στοιχείων του «Εργάνη» για το τρίμηνο Ιανουάριος – Μάρτιος 2018.

ΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ

Αύξηση της μισθωτής απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα και την υψηλότερη επίδοση για τον μήνα Μάρτιο, από το 2001 έως σήμερα, κατέγραψαν τα αποτελέσματα του Πληροφοριακού Συστήματος «ΕΡΓΑΝΗ». Συγκεκριμένα, το ισοζύγιο προσλήψεων – αποχωρήσεων του Μαρτίου 2018 είναι θετικό κατά 55.494 νέες θέσεις εργασίας.

Αναλυτικά, σύμφωνα με τα στοιχεία των ροών μισθωτής απασχόλησης του Μαρτίου 2018, οι αναγγελίες πρόσληψης ανήλθαν σε 196.142, ενώ οι αποχωρήσεις σε 140.648.

Παράλληλα, την υψηλότερη επίδοση, από το 2001 έως σήμερα, καταγράφει και το ισοζύγιο προσλήψεων – αποχωρήσεων για το τρίμηνο Ιανουάριος – Μάρτιος 2018, το οποίο είναι θετικό κατά 55.580 νέες θέσεις εργασίας.

Αθροιστικά για την περίοδο Ιανουάριος – Μάρτιος 2018, οι αναγγελίες προσλήψεων ανήλθαν στις 500.363 θέσεις εργασίας και οι αποχωρήσεις έφτασαν τις 444.783.

Υπενθυμίζεται ότι το αντίστοιχο διάστημα πέρυσι (Ιανουάριος – Μάρτιος 2017) καταγράφηκε θετικό ισοζύγιο προσλήψεων – αποχωρήσεων κατά 33.638 θέσεις εργασίας και στο σύνολο του έτους 2017 το ισοζύγιο ήταν θετικό κατά 143.545 θέσεις εργασίας, αποτελώντας την υψηλότερη επίδοση από το 2001.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ

Σύμφωνα, λοιπόν, με τα στοιχεία του «Εργάνη»:

– Το Μάρτιο 2018, οι ελαστικές σχέσεις εργασίας επικρατούν στις νέες συμβάσεις με… 53,34% (μερική απασχόληση: 40,04% – εκ περιτροπής εργασία: 13,30%).

– Το τρίμηνο Ιανουάριος – Μάρτιος 2018, και πάλι επικρατούν έναντι των νέων συμβάσεων εργασίας με πλήρη απασχόληση, με 53,20% (μερική απασχόληση: 39,50% – εκ περιτροπής εργασία: 13,70%).

ΕΔΩ τα στοιχεία του πληροφοριακού συστήματος ΕΡΓΑΝΗ για το τρίμηνο Ιανουάριος – Μάρτιος 2018.

Πηγή: ergasianet.gr

Αντιγράφουμε από τον Βηματοδότη ενδιαφέρον ρεπορτάζ με ενδιαφέροντες σχολιασμούς:

“Ούτε μία ούτε δύο, αλλά τέσσερις βάσεις σχεδιάζουν οι Αμερικανοί στη χώρα μας. Σύμφωνα με τον Βηματοδότη, εάν η λεγόμενη αριστερή κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα δώσει το «ok», τότε οι αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα θα είναι περισσότερες και ισχυρότερες σε δύναμη πυρός από τις αμερικανικές βάσεις στην εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου, που πάσχιζε να τις διώξει.

Πάρτε χαρτί και μολύβι και λογαριάστε πόσες στρατιωτικές βάσεις θέλουν οι Αμερικανοί: Πρώτα απ’ όλα γίνεται λόγος για επέκταση της αμερικανικής βάσης στη Σούδα της Κρήτης (μόλις υπάρξει μεταφορά της βάσης του Incirlik από την Τουρκία). Δεύτερον, συζητούν την εγκατάσταση στρατιωτικών και κατασκοπευτικών αμερικανικών drones στη Λάρισα (στο Αρχηγείο Τακτικής Αεροπορίας), μετά θέλουν επέκταση της βάσης στην Ανδραβίδα (ήδη έχουν ετοιμαστεί οι αποθήκες και για την εγκατάσταση πυρηνικών αλλά δεν πρόκειται να χρησιμοποιηθούν γιατί αυτές έχουν ήδη επαναποθηκευτεί στη Ρουμανία) και μία βάση ελικοπτέρων στην Αλεξανδρούπολη.

Η βάση στην Αλεξανδρούπολη θεωρείται από τις πλέον σημαντικές και για τα αμερικανικά αλλά και για τα ελληνικά συμφέροντα γιατί στην Αλεξανδρούπολη θα είναι το τερματικό υγροποιημένου αερίου που θα μεταφέρεται από αμερικανικά πλοία”.

Πηγή: iskra.gr

– του Ανδρέα Δενεζάκη

Μέχρι την Μ. Τετάρτη έπρεπε να καταβληθεί το Δώρο του Πάσχα στους εργαζόμενους του Δημοσίου και σε όλους τους συνταξιούχους. Η σφαγή όμως των μισθών και των εργασιακών δικαιωμάτων παίρνει πλέον μόνιμα χαρακτηριστικά. Για έκτη συνεχή χρονιά, μετά τις περικοπές του 2011 και του 2012, δεν θα καταβληθεί το δώρο.

Ο 13ος μισθός (δώρο Χριστουγέννων) και ο 14ος μισθός (επιδόματα εορτών Πάσχα και αδείας μετ’ αποδοχών) είναι μέρος των ετήσιων αποδοχών των εργαζομένων, καθιερωμένα εδώ και δεκαετίες.

Το δώρο του Πάσχα έχει τις ρίζες του στην προ του 1821 εποχή, επί τουρκοκρατίας. Ο ιστοριοδίφης Θ. Βαγενάς, μελετώντας τα κρατικά αρχεία βρήκε ένα έγγραφο που μαρτυρεί πως οι τυπογράφοι στα 1822 ζητούσαν να πάρουν και το «δώρο» του Πάσχα. Το απόσπασμα καταγράφεται στην «Ιστορία του Ελληνικού Εργατικού Κινήματος» του Γ. Κορδάτου στις σελίδες 29 – 30:

«Βρισκόμαστε ακόμα – γράφει ο Βαγενάς – στις αρχές του Μεγάλου Αγώνα του Εικοσιένα. Το Απρίλη του 1822 η Προσωρινή Διοίκηση της Ελλάδος ήταν εγκατεστημένη στην Κόρινθο, όπου έμεινε μέχρις ότου ο κίνδυνος από την κάθοδο του Δράμαλη – πασά την ανάγκασε να κατέβη στο Αργος. Εκεί στην Κόρινθο είχε μεταφερθεί και το Τυπογραφείο της Διοικήσεως, όπου δούλευαν οι πρώτοι νεοέλληνες τυπογράφοι μ’ επικεφαλής τον Κωνσταντίνο Τόμπραν και τον ανεψιό του τον Ιωάννη Τόμπρα. Λίγο πριν από τις γιορτές του Πάσχα, ο Κ. Τόμπρας, εκ μέρους του συνεργείου των τυπογράφων της Κορίνθου, έστειλε μια αίτησί του προς την Ελληνική διοίκηση, (που περισώθηκε στα Γενικά αρχεία του Κράτους), αυτήν εδώ: ‘‘Προς το Μινιστέριον της Οικονομίας. Επειδή και κατ’ αυτάς έφθασαν αι του Πάσχα εορτάσιμοι ημέραι και θέλομεν ν’ αγοράσωμεν άλλος παπούτσια, άλλος τζουράπια και άλλος άλλο τι, δια τούτο παρακαλούμεν το Μινιστέριον να μας δώση ολίγα γρόσια δια ν’ απεράσωμεν ταύτας τας εορτασίμους ημέρας, αναπληρούντες τας χρείας μας. 1822 Απριλίου α΄. Κωνσταντίνος Τόμπρας’’.» (Εφ. Αλλαγή, φ. 18 Φεβρ. 1952).

Στη συνέχεια του άρθρου του, προσθέτει ο Βαγενάς, πως το δώρο ήταν παλιά συνήθεια: «Κατά την γνώμην μας η παροχή δώρου για τις γιορτές στους εργάτες τυπογράφους αποτελούσε παράδοση και μέσα στα χρόνια της τουρκοκρατίας. Και το δώρο αυτό λεγόταν χαρετλίκι (από την τουρκική λέξη χαϊρέτ = χάρισμα). Και στην περίληψη του εγγράφου εκείνου σημειώνονται τα’ ακόλουθα: ‘‘Κωνσταντίνος Τόμπρας, τυπογράφος, διά να του δώσωμεν χαρετλίκι. α΄ Απριλίου 1822. Κόρινθος’’».

Μέχρι το 1941 κάποιοι εσωτερικοί κανονισμοί μερικών επιχειρήσεων και ορισμένες συλλογικές συμβάσεις προέβλεπαν την καταβολή του δώρου Πάσχα. Μέσα στην Κατοχή, για πρώτη φορά, με το νομοθετικό διάταγμα 310/1941 ορίζεται: «όπου από συνήθεια ή από έθιμο ή από διάταξη ΣΣΕ καταβάλλεται θα συνεχίσει να καταβάλλεται».

Το επίδομα Αδείας μετ’ αποδοχών καθιερώνεται με τον ΑΝ 539 του 1945, όπου και προσδιορίζονται οι προϋποθέσεις για να πάρει κανείς την πρώτη άδεια, καθώς και ο υπολογισμός της για τα επόμενα χρόνια στον ίδιο ή σε διαφορετικούς εργοδότες.

Το 1951 με τον Ν. 1901 ορίστηκε ότι οι υπουργοί Οικονομικών και εργασίας «δύνανται δια κοινών αποφάσεων να προσδιορίζουν εκτάκτως οικονομικάς ενισχύσεις κατά τας εορτάς των Χριστουγέννων και Πάσχα εις χρήμα ή εις είδος». Από τότε οι παροχές του 13ου και του 14ου μισθού γενικεύονται τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα.

Από τα μέσα όμως της δεκαετίας του ’80, άρχισαν να ακονίζονται τα μεγάλα μαχαίρια.

Το 1988 αρχίζει η συζήτηση για την αποσύνδεση των επιδομάτων από τον υπολογισμό της σύνταξης. Το 1992 με τον Ν. 2084/92 της ΝΔ, αποφασίζεται ο μη υπολογισμός των δώρων εορτών στις συντάξεις του ΙΚΑ. Το πρώτο πλήγμα είχε δοθεί. Πέρα από την άμεση μείωση των συντάξεων, τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα και το επίδομα αδείας άρχισαν να μη στέκονται καλά στα πόδια τους. Οι βάσεις αμφισβήτησής τους είχαν μπει. Η μεγάλη περιπέτεια του 13ου και 14ου μισθού έχει αρχίσει και συνεχίζεται.

Τον Μάη του 1999, στον «Κοινωνικό Διάλογο» που άρχισε η κυβέρνηση Σημίτη, άρχισε ανοιχτά να αμφισβητείται η χρησιμότητα του 13ου μισθού. Οικονομικοί παράγοντες άρχισαν να κάνουν δηλώσεις για τον «αναχρονιστικό» χαρακτήρα των δώρων και του επιδόματος αδείας και κάμποσοι πρόθυμοι δημοσιογράφοι άρχισαν να επιχειρηματολογούν για το πόσο περιττός και βλαβερός για την οικονομία είναι ο 13ος και ο 14ος μισθός.

Τον Αύγουστο του 2009, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) σε έκθεση του για την ελληνική οικονομία, ανάμεσα σε άλλες εφιαλτικές απαιτήσεις, αξιώνει από την κυβέρνηση της ΝΔ (Κ. Καραμανλής), το πετσόκομμα των συντάξεων, με την κατάργηση των δώρων και του επιδόματος της καλοκαιρινής άδειας. Προτείνει για τους συνταξιούχους να πληρώνονται για 12 μήνες και όχι για 14! Αυτό ήταν προάγγελος και για αντίστοιχες μειώσεις στους εργαζόμενους.

Το 2010 ξεκινάει η μεγάλη σφαγή με την υπογραφή των μνημονίων και την ψήφιση μέτρων από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ (Γ. Παπανδρέου), που χτύπησαν άμεσα τους μισθούς, τις συντάξεις, την αγορά εργασίας και τις υπηρεσίες του κοινωνικού κράτους.

Στις 2 Μάη του 2010 ανακοινώνονται τα μέτρα που συμφώνησε η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου με την τρόικα. Ανάμεσα στα άλλα αποφασίστηκε η αντικατάσταση του 13ου και 14ου μισθού των δημοσίων υπαλλήλων με επίδομα 500 ευρώ σε όλους όσους οι αποδοχές φτάνουν μέχρι 3.000 ευρώ, και πλήρης κατάργηση των δύο μισθών για μεγαλύτερες αποδοχές. Για συντάξεις ως 2500 ευρώ, αντικατάσταση της 13ης και 14ης σύνταξης με επίδομα 800 ευρώ.

Στις 21 Σεπτέμβρη 2011 ανακοινώθηκε η νέα μείωση του αφορολόγητου ορίου στις 5.000 ευρώ και περικοπές κατά 20% στις συντάξεις που ξεπερνούν τα 1.200 ευρώ το μήνα.

Στις 20 Οκτώβρη 2011 ψηφίζεται το πολυνομοσχέδιο που περιλαμβάνει το νέο βαθμολόγιο-μισθολόγιο του Δημοσίου, περικοπές σε κύριες και επικουρικές συντάξεις.

Και η επίθεση της συγκυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ, με τη μορφή χιονοστιβάδας και με πρόσχημα την οικονομική κρίση, κλιμακώθηκε, μουδιάζοντας τους πάντες:

Στις 7 Νοέμβρη 2012 ψηφίζει τον Νόμο 4093, το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2013-2016 που, ανάμεσα στα άλλα, προέβλεπε: Αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης κατά 2 έτη, μείωση στις συντάξεις από 5 έως και 15%, από τα 1.000 ευρώ και άνω, μειώσεις στο εφάπαξ έως 83%, κατάργηση της καθολικότητας της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και στο Αρθρο πρώτο, Παρ. Β΄ για τις Συνταξιοδοτικές Διατάξεις του Δημοσίου (υποπαράγραφος Β.4.):

«Τα επιδόματα εορτών Χριστουγέννων και Πάσχα, καθώς και το επίδομα αδείας που προβλέπονται από τις διατάξεις του άρθρου 5 του ν. 2592/1998 (Α’ 57) και του άρθρου Μόνου του ν. 3847/2010 (Α’ 67) καταργούνται».

Στην Παράγραφο Γ΄ – Ρυθμίσεις Θεμάτων Γενικής Γραμματείας Δημοσιονομικής Πολιτικής (υποπαράγραφος Γ.1. Μισθολογικές Διατάξεις του Δημόσιου Τομέα):

«1. Τα επιδόματα εορτών Χριστουγέννων, Πάσχα και αδείας, που προβλέπονται από οποιαδήποτε γενική ή ειδική διάταξη, ή ρήτρα ή όρο συλλογικής σύμβασης εργασίας, διαιτητική απόφαση ή με ατομική σύμβαση εργασίας ή συμφωνία, για λειτουργούς, υπαλλήλους και μισθωτούς του Δημοσίου, Ν.Π.Δ.Δ., Ν.Π.Ι.Δ., και Ο.Τ.Α., καθώς και για τα μόνιμα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και αντίστοιχους της Ελληνικής Αστυνομίας, του Πυροσβεστικού και Λιμενικού Σώματος, καταργούνται από 1.1.2013».

Στον ιδιωτικό τομέα ξεκίνησαν και ήδη μέχρι σήμερα έχουν υπογραφεί συμβάσεις εργασίας σε μεμονωμένες επιχειρήσεις που δεν προβλέπουν την καταβολή δώρων Πάσχα και Χριστουγέννων και επιδόματος καλοκαιρινής αδείας στους εργαζόμενους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίζει τις εκλογές της 25 Γενάρη 2015 υποσχόμενος, ανάμεσα στα άλλα την αποκατάσταση της καταβολής των δώρων, αλλά σε πρώτη φάση θα το κάνει για τους χαμηλοσυνταξιούχους, μόνο που… δεν πρόλαβε.

Τον Ιούνη του 2015 ο Ν.4093/2012 κρίνεται αντισυνταγματικός από το Συμβούλιο της Επικρατείας το οποίο υποχρεώνει το κράτος να επαναφέρει τις συντάξεις στα επίπεδα που ίσχυαν πριν από την εφαρμογή του Νόμου, αλλά με δεδομένη τη μεγάλη οικονομική κρίση και τα προβλήματα της χώρας δεν μπορεί η κρίση περί αντισυνταγματικότητας να έχει αναδρομική ισχύ…  Η απόφαση παραμένει σε εκκρεμότητα γιατί δεν έχει ακόμα… καθαρογραφεί!

Τον Ιούνη του 2016, στην τότε διαπραγμάτευση ξανανοίγει η κουβέντα, χωρίς να καταλήξουν σε αποφάσεις, για την κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού (δώρο Χριστουγέννων – Πάσχα και επίδομα άδειας) στον ιδιωτικό τομέα, όπως έχει ήδη γίνει στο Δημόσιο. Ανάμεσα στις προτάσεις που συζητιούνται είναι η θεσμική κατάργηση τους και η διάχυσή τους στους δώδεκα άλλους μισθούς. Ο πρόεδρος του ΣΕΒ είχε ανοίξει τη συζήτηση ένα μήνα πριν: «επιχειρήσεις και εργαζόμενοι θα μπορούσαν να συζητούν και να αποφασίζουν για το πώς θα μοιράζεται το μισθολογικό κόστος, δηλαδή αν θα είναι σε 12, 13, 14 ή 15 «κομμάτια», χωρίς αυτό να μειώνεται». Ο στόχος προφανής. Με αυτό τον τρόπο ξεμπλέκεις με «αντισυνταγματικότητες», καταργείς τις «αναχρονιστικές» ιδέες των Δώρων και εύκολα μετά στην πράξη, μια σχετική ή απόλυτη μείωση των μισθών, στο όνομα, πιθανά, της διάσωσής τους, ο 13ος και 14ος μισθός παύουν να υπάρχουν.  

Τον Δεκέμβρη του 2016 η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, «ξεμπερδεύει» με τις προεκλογικές υποσχέσεις της, περνάει από τη Βουλή τροπολογία για την εφάπαξ καταβολή βοηθήματος σε εξαθλιωμένους συνταξιούχους στα πλαίσια της «κοινωνικής αναδιανομής της υπεραπόδοσης των εσόδων». Στο εσωτερικό μάλιστα το ονομάζει«13η σύνταξη χαμηλοσυνταξιούχων», στο εξωτερικό σπεύδει να διαβεβαιώσει σε όλους τους τόνους ότι πρόκειται για εφάπαξ βοήθημα κοινωνικής αλληλεγγύης.

Μετά τη συμφωνία στο Eurogroup της Μάλτας η κυβέρνηση αναβάλλει την αποκατάσταση της καταβολής των δώρων. Ο υπουργός Υποδομών δηλώνει πανηγυρίζοντας στη Βουλή: «εφόσον έχουμε πλεονάσματα, θα έχουμε το 2019-2020 -όπως και φέτος- 13η σύνταξη». Και φυσικά εννοούσε, τελικά, το επίδομα αλληλεγγύης… 

«Πάσχα» θα πει «πέρασμα» και αναφέρεται στον άγγελο που κατέβηκε να σκορπίσει το θάνατο στους πρωτότοκους γιούς των Αιγυπτίων. Οι Εβραίοι σκλάβοι έσφαξαν την προηγούμενη μέρα από ένα αρνί και με το αίμα του σημάδεψαν τις πόρτες τους έτσι ώστε ο άγγελος να αναγνωρίσει το σπίτι και να κάνει πέρασμα (πάσχα) χωρίς να πειράξει τους γιούς τους.

Μια βασική διαφορά του Εβραίου σκλάβου της εποχής του Φαραώ με τον σύγχρονο Ελληνα συνταξιούχο, εργαζόμενο, άνεργο, είναι ότι (οι σκλάβοι) είχαν αρνί…

Καλή Ανάσταση!

Ο πίνακας είναι έργο του Ε. Σπαθάρη «Ελλήνων Πάσχα»

Πηγή: imerodromos.gr

Σε άρθρο του γενικού διευθυντή του ΣΕΒ Άκη Σκέρτσου κηρύσσεται γενική επίθεση του ΣΕΒ ενάντια σε κάθε σκέψη επαναφοράς των εργασιακών στην προ μνημονίων εποχή. Με ιδιαίτερη σφοδρότητα και έωλα επιχειρήματα προσπαθεί να υπονομεύσει την υποχρεωτική απόφαση της διαιτησίας, που προϋπήρχε πριν τη κατάργηση της από τα μνημόνια, όταν κάποιο από τα δυο μέρη προσφύγει σε αυτή. Θεωρώντας το ελάχιστο αυτό μέσο άμυνας, άμυνας και όχι επίθεσης φυσικά, να έχουν μια ελάχιστη δυνατότητα κάλυψης μέρους των εργασιακών διεκδικήσεων μετά από την πάγια τακτική των εργοδοτικών οργανώσεων να δεχτούν οποιαδήποτε παραχώρηση, πρόσφερε κάποιες επιμέρους κατακτήσεις στους εργαζόμενους.