Μεγάλη απεργία του συνδικάτου Verdi παραλύει τη Γερμανία και τα αεροδρόμιά της

Σε εκατοντάδες ακυρώσεις πτήσεων αναγκάζονται να προχωρήσουν Lufthansa και Air France, λόγω της μεγάλης απεργίας των εργαζομένων που αναμένεται να παραλύσουν τα αεροδρόμια Φρανκφούρτης, Μονάχου, Βρέμης και Κολωνίας.

Το πανίσχυρο Συνδικάτο Verdi με περίπου 2 εκατ. μέλη σε όλη τη Γερμανία, (το δεύτερο μεγαλύτερο στη χώρα μετά το IG Metal) κάνει λόγο για μια μαζική κινητοποίηση, που σκοπό έχει να ασκήσει πιέσεις στην κυβέρνηση, προκειμένου να ακυρώσει τα σχέδιά της για περιστολή μισθών και εργασιακών δικαιωμάτων.

Η απεργιακή κινητοποίηση του συγκεκριμένου κλάδου εργαζομένων θα είναι σε πρώτη φάση 48ωρη, δηλαδή θα λήξει το πρωί της Πέμπτης, ενώ μια ακόμη 48ωρη έχει ανακοινωθεί από το συνδικάτο Verdi και για τις 23 και 24 Απριλίου.

Ήδη οι δυο αεροπορικές εταιρίες ανακοίνωσαν την ακύρωση εκατοντάδων επιβατικών πτήσεων, ενώ αντίστοιχες ακυρώσεις αφορούν και πτήσεις μεταφοράς εμπορευμάτων.

Συγκεκριμένα η Lufthansa ανακοίνωσε την ακύρωση τουλάχιστον 800 πτήσεων από τις συνολικά 1.600, που ήταν προγραμματισμένες μόνο για την Τρίτη και θα αφορά τουλάχιστον 90.000 επιβάτες, ενώ η Air France ανακοίνωσε, ότι θα αναγκαστεί να ακυρώσει το 25% των προγραμματισμένων της πτήσεων.

Ταυτόχρονα στη Γαλλία συνεχίζονται οι κυλιόμενες απεργιακές κινητοποιήσεις των σιδηροδρομικών, που αντιτάσσονται στην αναδιάρθρωση της κρατικής εταιρείας σιδηροδρόμων, και οι κινητοποιήσεις των φοιτητών ενάντια στην εκπαιδευτική αντιμεταρρύθμιση και των συνταξιούχων ενάντια στην αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών τους. Επίσης, νέες κινητοποιήσεις έχουν εξαγγελθεί για τον επόμενο μήνα των δασκάλων, των εργαζομένων σε βρεφονηπιακούς σταθμούς και των δημοσίων υπαλλήλων ενάντια στα σχέδια του Μακρόν για την περικοπή περισσότερων από 100.000 θέσεων εργασίας στο δημόσιο τομέα.

Επίσης, στη Νορβηγία μετά από κινητοποίηση των συνδικάτων του ιδιωτικού τομέα κατάφεραν να εξασφαλίσουν συμφωνία με την ένωση των εργοδοτών με αυξήσεις στους μισθούς 2,8%.

Οι κινητοποιήσεις αυτές αποδεικνύουν ότι οι πολιτικές της αιώνιας λιτότητας που κυριαρχούν στην Ευρώπη συναντούν σοβαρές αντιδράσεις των εργαζομένων και συνταξιούχων ακόμα και σε χώρες του πλούσιου ευρωπαϊκού βορρά και αναδεικνύουν την ανάγκη επέκτασης και συντονισμού τους σε όλη τον Ευρωπαϊκό χώρο.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Καμία εμπλοκή άμεση ή έμμεση της Ελλάδος  σε επιθέσεις των ΗΠΑ ενάντια στην Συρία

Όλα δείχνουν ότι ΗΠΑ, Γαλλία, Βρετανία είναι έτοιμες να τυλίξουν στις φλόγες την Ανατ. Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή, εξαπολύοντας πυραυλικές επιθέσεις κατά της Συρίας.

Μια τέτοια στρατιωτική επίθεση των Δυτικών δυνάμεων συνεπικουρουμένη και από το Ισραήλ, κατά Συριακών στόχων μόνο ως πρόσχημα θα έχει την αναπόδεικτή χρήση χημικών από την κυβέρνηση Άσαντ.

Ο πραγματικός σκοπός μιας ενδεχόμενης επίθεσης στην Συρία δεν θα είναι κανένας άλλος, πάρα να εξυπηρετήσει τους ιμπεριαλιστικούς ληστρικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ και των δυτικών δορυφόρων τους σε βάρος της Συρίας και της περιοχής μας, σε μια φάση που οι δυτικές δυνάμεις βλέπουν να χάνουν έδαφος σε πολιτική και στρατιωτική επιρροή, τόσο στο Συριακό μέτωπο όσο και στην ευρύτερα στην Μ. Ανατολή.

Η Ελλάδα αλλά και η Κύπρος, αυτές τις κρίσιμές αλλά και επικίνδυνες για την ειρήνη και την περιοχή μας ώρες, δεν έχουν κανένα λόγο να εμπλακούν και να προσφέρουν την παραμικρή άμεση η έμμεση στήριξη στου Δυτικούς στρατιωτικούς τυχοδιωκτισμούς.

Αντίθετα, η Ελλάδα θα πρέπει άμεσα να δηλώσει την πλήρη και ριζική της αντίθεση σε κάθε επιθετική ενέργεια σε βάρος της Συρίας, να σπεύσει να αποκαταστήσει διπλωματικές σχέσεις μαζί της και να αναλάβει κάθε δυνατή πρωτοβουλία ειρήνευσης στην περιοχή.

Είναι τραγικό, όμως, να βλέπουμε την ελληνική κυβέρνηση αντί όλων τούτων, να δίνει γη και ύδωρ στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, να προσφέρει απλόχερα κάθε δυνατή διευκόλυνση στα αμερικάνικα πολεμικά πλοία και αεροπλάνα τα οποία έχουν κατακλύσει τα λιμάνια και τα αεροδρόμια μας, από την Σύρο μέχρι την Σούδα και από την Λάρισα μέχρι το Ηράκλειο.

Είναι τραγικό ότι η Ελλάδα των Τσίπρα – Καμμένου και όλης της συνένοχης ακολουθίας τους, έχουν μετατρέψει την χώρα από στεριά, θάλασσα και αέρα σε ανεξέλεγκτο στρατιωτικό οικόπεδο των ΗΠΑ και των Δυτικών δυνάμεων και σε ενδεχόμενο στόχο επώδυνων αντιποίνων από όσους υποστούν τις συνέπειες των αμερικανικών ιμπεριαλιστικών επιθέσεων.

Η κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου και όλο το εθελόδουλο μνημονιακό μπλοκ της χωράς δεν έχουν κανένα δικαίωμα και καμία εξουσιοδότηση να θέτουν την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό σε κίνδυνο και να μετατρέπουν την πατρίδα μας σε ξέφραγο αμπέλι και ορμητήριο επιθετικών ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών, που δυναμιτίζουν την ειρήνη και στρέφονται σε βάρος των πιο ζωτικών εθνικών μας συμφερόντων.

Αυτή τη ώρα καλούμε τον ελληνικό λαό και πρώτα από όλα την ελληνική νεολαία να ξεσηκωθούν και να πάρουν την Ελλάδα στα χεριά τους και να απαιτήσουν καμία σπιθαμή των ελληνικών εδαφών και του ελληνικού θαλάσσιου και εναέριου χώρου να μην χρησιμοποιηθεί από τον Trump και τους πρόθυμους συμμάχους του για τους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς τους στην περιοχή.

Αγωνιζόμαστε για μια Ελλάδα κυρίαρχη και ανεξάρτητη, χωρίς κηδεμόνες και προστάτες, χωρίς μνημόνια και λιτότητα, χωρίς ευρωατλαντικά δεσμά και ξένες στρατιωτικές βάσεις. Για μια Ελλάδα ασπίδα ειρήνης και γέφυρα φιλίας και συνεργασίας στην περιοχή με μια πολυδιάστατη οικονομική, εξωτερική και αμυντική πολιτική, ικανή να θωρακίσει την ασφάλεια και την ακεραιότητα της πατρίδας μας.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Άρθρο του Βασίλη Προβατά

Με ένα κατάπτυστο άρθρο της η εφημερίδα Ναυτεργατική (Φλεβάρης 2018 - αριθμός φύλλου 612) από ένα σύνηθες γεγονός συνδικαλιστικής προσέγγισης και πρακτικής σε επίπεδο Ομοσπονδίας, βρήκε για μια ακόμη φορά την ευκαιρία να εκφράσει και να εξωτερικεύσει το μίσος, την αντιπάθεια και το αντισυνδικαλιστικό μένος που την διακατέχει κομματικά και παραταξιακά απέναντι στον σ. Αντώνη Νταλακογεώργο, Πρόεδρο στην ΠΕΝΕΝ.

Στο συγκεκριμένο άρθρο έχει ήδη απαντήσει εμπεριστατωμένα ο σ. Αντώνης μέσα από το περιοδικό ΜΑΤΣΑΚΟΝΙ (Γενάρης – Φλεβάρης – Μάρτης 2018) και το SITEτης ΠΕΝΕΝ κατακεραυνώνοντας με στοιχεία και ατράνταχτα επιχειρήματα τον εμπνευστή αυτού του γελοίου λιβελογραφήματος, έτσι από την πλευρά μου δεν θα χρειαστεί να ασχοληθώ ειδικά με αυτό το θέμα.

Η τοποθέτησή μου η οποία εκφράζει πλήθος συντρόφων – συναδέλφων οι οποίοι βρίσκονται εν ζωή και συνεχίζουν να βρίσκονται δίπλα μας έχει το ειδικό βάρος της καταγραφής ορισμένων αληθινών γεγονότων και τα οποία έχουν μια ιδιαίτερη σημασία, ειδικά σήμερα, να τα αποκαλύπτουμε και να τα μνημονεύουμε σε αυτούς που πιστεύουν πως καταγράφοντας αναλήθειες θα κερδίσουν πολιτικά και συνδικαλιστικά.

Ένας αριθμός μελών της Ν.Σ.Κ της δεκαετίας του 80 και αρχές του 90 και τα οποία κατά 99% ήταν μέλη του ΚΚΕ δεν αποδέχθηκαν ποτέ την αποχώρηση μεγάλου αριθμού στελεχών κυρίως της ΠΕΝΕΝ τα οποία διαφώνησαν με την τότε κομματική – πολιτική και συνδικαλιστική γραμμή της παράταξης δημιουργώντας στην συνέχεια κάτω από αντίξοες συνδικαλιστικές συνθήκες μια αυτόνομη ανεξάρτητη πορεία στον ναυτεργατικό χώρο και κυρίως στην ΠΝΟ.

Αυτά τα ίδια μέλη της ΝΣΚ και τα οποία παραμένουν στις γραμμές του ΚΚΕ αλλά και σε θέσεις Προεδρείου ή μελών Διοίκησης των ναυτεργατικών σωματείων ΠΕΜΕΝ – ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ και ΠΕΣ-ΝΑΤ σε μια πολύχρονη διαδρομή μέχρι και σήμερα με συνδικαλιστικούς αγώνες οι οποίοι χρειαζόντουσαν στέρεες – αγαστές συνεργασίες για να έχουν ανάλογη επιτυχία, κάτω από μια ζηλόφθονη νοοτροπία δεν αποδέχθηκαν ποτέ ανοιχτά την ηγετική φυσιογνωμία και το υψηλό επίπεδο άμεσης σκέψης, έκφρασης, αντίληψης και τοποθέτησης του Αντώνη Νταλακογεώργου σε καίρια ναυτεργατικά ζητήματα που αφορούσαν διεκδικήσεις όχι μόνο αποκλειστικά του κλάδου καταστρώματος αλλά ολόκληρου του ναυτεργατικού κόσμου.

Δεν αντιλήφθηκαν ποτέ την αποδοχή σχεδόν ολόκληρου του κόσμου της ναυτεργασίας και όχι μόνο (εκτός από τον συνδικαλιστικό χώρο που εκφράζουν στερεότυπα τις θέσεις τους τα σωματεία ΠΕΜΕΝ, ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ, ΠΕΕΜΑΓΕΝ) για τις σταθερές και τεκμηριωμένες θέσεις και απόψεις του, πάντα προς όφελος των ναυτεργατών και κατ’ επέκταση των συνταξιούχων σε όλη την 40χρονη συνδικαλιστική του διαδρομή.

Δεν χωρά καμιά αμφιβολία πως αν ο Αντώνης Νταλακογεώργος δεν προερχόταν πολιτικά και συνδικαλιστικά από τον χώρο του ΚΚΕ αλλά κατάφερνε να ηγηθεί μέσα από τις παρατάξεις ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ κ.λπ δεν θα χρειαζόταν να ασχολούμαστε αυτή την στιγμή με το πρόσωπό του. Θα είχε μια εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση από τους λεγόμενους «ηγεμόνες του ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος» και αυτό διαπιστώνεται σε καθημερινή βάση με τους συνδικαλιστές οι οποίοι στηρίζουν σταθερά και αταλάντευτα αυτό που εκφράζει ο εκάστοτε Γενικός Γραμματέας της ΠΝΟ και στην συγκεκριμένη περίπτωση ο σημερινός Ι. Χαλάς.

Όποτε τέθηκε θέμα εκδημοκρατισμού του ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και αλλαγής πλεύσης της Ομοσπονδίας, έστω και με αργά σταδιακά βήματα, από την πλευρά της ΠΕΝΕΝ και παλαιότερα σε συνεργασία με άλλα σωματεία και μεμονωμένους συνδικαλιστές, έβρισκαν πάντα σε κάποιο συρτάρι την αναμασημένη καραμέλα του εκδημοκρατισμού της ΠΝΟ μέσα και πάνω απ’ όλα κατ’ αρχή της τροποποίησης του καταστατικού, λες και αυτό το θέμα δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί στην συνέχεια υπό ευνοϊκές συνδικαλιστικές προϋποθέσεις σε επίπεδο συνεδρίου έχοντας την πλειοψηφία που χρειάζεται .

Στις συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης με αρνητικό τον συσχετισμό δύναμης στον χώρο της Ναυτιλίας και του ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, με το εφοπλιστικό κεφάλαιο να έχει κυρίαρχο ρόλο και με το πολιτικό και συνδικαλιστικό σύστημα να στηρίζει την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία του, η πάλη και η δράση από ένα ανεξάρτητο από την εργοδοσία, το κομματικό κατεστημένο και την κυβερνητική πολιτική συνδικάτο ήταν και αποτελεί την μεγαλύτερη επιτυχία που αποδείχνει ότι ένας άλλος δρόμος για το συνδικαλιστικό κίνημα είναι εφικτός, ρεαλιστικός, μπορεί να συσπειρώσει και να κινητοποιήσει σε ταξική κατεύθυνση τους Ναυτεργάτες και τους εργαζόμενους.

Η μακρόχρονη ταύτιση που προσπαθούν μάταια τόσα χρόνια να μπολιάσουν στις συνειδήσεις ανθρώπων οι οποίοι δεν έχουν επαφή με τον χώρο μας ή ανήκουν στον κομματικό τους μηχανισμό και όχι απαραίτητα τον ναυτεργατικό, ότι ο Αντώνης Νταλακογεώργος είναι ένας αδίστακτος υπονομευτής ολόκληρου του ναυτεργατικού κόσμου έχει πέσει στο κενό και στην ουσία με τις πράξεις τους γυρίζουν μπούμερανγκ εναντίον τους αυτές οι αστήρικτες κατηγορίες εμπνευσμένες από ανθρώπους που στερούνται συνδικαλιστικής προοπτικής και μέλλοντος.

Κλείνοντας αυτό το γραπτό και αποτιμώντας από όλες τις πλευρές την 37χρονη συνδικαλιστική μας στενή και αγαστή συνεργασία, δεν θα αποσιωπήσω το γεγονός πως σε αυτή την διαδρομή ο Αντώνης Νταλακογεώργος έκανε φυσικά και λάθη, τα οποία όμως ουδεμία σχέση έχουν με τα όσα του προσάπτουν και τον κατηγορούν οι δυνάμεις του κομματικού συνδικαλισμού και κυρίως σε ζητήματα τακτικής και στρατηγικής ή χειρισμών του στο εργατικό και Ναυτεργατικό κίνημα και στην πολιτική – συνδικαλιστική δράση που ανέπτυξε στα πλαίσια της ΠΕΝΕΝ όλα αυτά τα χρόνια.

Τα λάθη όμως που έκανε ήταν ανθρώπινα και δεν είχαν προσωπικό όφελος ούτε ζημιογόνα αποτελέσματα σε βάρος των Ναυτεργατών.

Τα λάθη που θα του προσάψουμε είναι περισσότερο στην υπερβολική του εκτίμηση που εστίασε σε ορισμένους στενούς συνεργάτες σε επίπεδο Προεδρείου και Δ.Σ και οι οποίοι στην πορεία εξαγόρασαν και σφετερίστηκαν αυτήν την εμπιστοσύνη στο πρόσωπό τους στρεφόμενοι εναντίον του και γενικότερα των συναδέλφων, αποσκοπώντας ξεκάθαρα σε εφήμερα προσωπικά οφέλη, όπως διαπιστώνεται από το παρελθόν μέχρι και σήμερα.

Βασίλης Προβατάς

Πρόεδρος ΠΣΣ ΝΑΤ

Πρώην Ταμίας της ΠΕΝΕΝ

Μεγάλες εκτάσεις του Αμαζονίου, οι οποίες έως τώρα θεωρούνταν σχεδόν ακατοίκητες, στην πραγματικότητα φιλοξενούσαν ένα μεγάλο αριθμό χωριών, όπου ζούσαν μισό έως ένα εκατομμύριο άνθρωποι στα προκολομβιανά χρόνια, από το 1250 έως το 1500 μ.Χ. και μάλιστα μακριά από τα μεγάλα ποτάμια.

Η σχετική ανακάλυψη με τη βοήθεια δορυφόρων και η αντίστοιχη επιστημονική ανακοίνωση έγινε από επιστήμονες, με επικεφαλής τον Γιόνας Γκρεγκόριο ντε Σούζα του Τμήματος Αρχαιολογίας του βρετανικού Πανεπιστημίου του Έξετερ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Nature Communications". Η αποψίλωση των δασών βοήθησε στην μελέτη της έως πρόσφατα απρόσιτης περιοχής.

Η περιοχή του Αμαζονίου, γνωστή και ως Αμαζονία, περιλαμβάνει το μεγαλύτερο βροχοδάσος της Γης και καλύπτει μια έκταση περίπου 6,7 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων διαμοιρασμένη σήμερα σε εννέα χώρες.

Πριν από την άφιξη των Ευρωπαίων στην Αμερική, κατά την τελευταία δεκαετία του 15ου αιώνα, αποδεικνύεται ότι η νότια Αμαζονία κάθε άλλο παρά ακατοίκητη ήταν. Ανακαλύφθηκαν 81 οχυρωμένα χωριά και άλλες εγκαταστάσεις, καθώς και 104 κυκλικά και πολυγωνικά γεωγλυφικά, που καλύπτουν μια τεράστια έκταση περίπου 1.800 χιλιομέτρων σε μήκος και άνω των 400.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων σε επιφάνεια.

Η επιτόπια δειγματοληπτική έρευνα σε 24 από αυτές τις τοποθεσίες στη λεκάνη του ποταμού Ταπάχος, μεγάλου παραπόταμου του Αμαζονίου, στην περιοχή του Μάτο Γκρόσο στη σημερινή Βραζιλία, περίπου 2.000 χιλιόμετρα από τις εκβολές του Αμαζονίου, έφερε στο φως κεραμικά, πέτρινους πελέκεις, ίχνη καλλιεργημένου χώματος και άλλα στοιχεία που επιβεβαιώνουν ότι οι περιοχές αυτές κατοικούνταν επί μακρόν.

Οι οικισμοί είχαν διάμετρο από 30 έως 400 μέτρα, με τον μεγαλύτερο να έχει έκταση σχεδόν 200 στρέμματα. Οι πιο μεγάλοι, συνήθως εξαγωνικού σχήματος, διέθεταν οχύρωση, πλατείες και δρόμους.

Τεράστια τμήματα του Αμαζονίου παραμένουν έως σήμερα ανεξερεύνητα από τους αρχαιολόγους, ιδίως οι περιοχές που είναι απομακρυσμένες από τα ποτάμια. Έως τώρα πιστευόταν ότι κατοικούνταν μόνο οι παραποτάμιες περιοχές, αλλά τώρα γίνεται αντιληπτό ότι η εξάπλωση των ανθρώπων είχε συμβεί πολύ βαθύτερα μέσα στα βροχοδάση.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι στο εσωτερικό της Αμαζονίας υπήρχαν 1.000 έως 1.500 χωριά και τουλάχιστον τα δύο τρίτα από αυτά δεν έχουν ανακαλυφθεί ακόμη. Επίσης εκτιμάται ότι υπάρχουν τουλάχιστον 1.300 μυστηριώδη γεωγλυφικά, για τα οποία οι επιστήμονες δεν έχουν κάποια εξήγηση, αν και θεωρούν πιθανό ότι είχαν κάποιο τελετουργικό σκοπό. Μερικές φορές υπάρχουν χωριά μέσα στην έκταση των γεωγλυφικών ή ακριβώς δίπλα τους. Πολλά χωριά συνδέονται μεταξύ τους μέσω ενός πολύπλοκου δικτύου δρόμων μήκους έως ενάμισι χιλιομέτρου.

«Υπάρχει ακόμη μια κοινή παρανόηση ότι ο Αμαζόνιος είναι ένα ανέγγιχτο τοπίο, η κατοικία μόνο διάσπαρτων νομαδικών κοινοτήτων. Δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Βρήκαμε ότι μερικοί πληθυσμοί μακριά από τα μεγάλα ποτάμια είναι πολύ μεγαλύτεροι από ό,τι νομίζαμε έως τώρα και αυτοί οι άνθρωποι διαμόρφωναν το περιβάλλον τους, όπως μπορούμε να δούμε μέχρι σήμερα» δήλωσε ο Σούζα.

«Πρέπει να επαναξιολογήσουμε την ιστορία του Αμαζονίου. Σίγουρα δεν ήταν μια περιοχή που κατοικείτο μόνο κοντά στις όχθες των μεγάλων ποταμών, ενώ και οι άνθρωποι που ζούσαν εκεί, άλλαζαν το τοπίο» δήλωσε ο καθηγητής Χοσέ Ιριάρτε του Έξετερ.

Ενώ, έως τώρα, ο συνολικός πληθυσμός του Αμαζονίου (παράκτιος και μη) πριν την έλευση των Ευρωπαίων πιστευόταν ότι δεν ξεπερνούσε το ένα εκατομμύριο, μετά τα νέα στοιχεία οι επιστήμονες δεν αποκλείουν να ξεπερνούσε και τα δέκα εκατομμύρια. Οι αρρώστιες και η γενοκτονία εξαφάνισε τους περισσότερους και μετά η ζούγκλα σκέπασε τα απομεινάρια του πολιτισμού τους.