Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Προσάραξη πέντε πλοίων λόγω ισχυρής καταιγίδας
Πέντε φορτηγά πλοία και δεξαμενόπλοια προσάραξαν στο λιμάνι Kaoshiung της Ταιβάν, λόγω των ισχυρών ανέμων και της βροχής.
Σύμφωνα με τοπικά μέσα και τα 66 μέλη των πληρωμάτων των πλοίων είναι ασφαλή. Η κακοκαιρία έκανε πολύ δύσκολο το έργο της διάσωσης.
Ένα από τα πλοία, το Chang Long 68, υπέστη σοβαρές ζημιές και το πλήρωμα αναγκάστηκε να το εγκαταλείψει.
Οι ισχυρές βροχοπτώσεις, είναι αποτέλεσμα της τροπικής υπό πίεσης που υπάρχει στην περιοχή, και έχουν πλήξει το Kaoshiung και το Pingting από την Πέμπτη το πρωί.
πηγη: e-nautilia.gr
Η Ελλάδα έκανε “τσεκ άουτ” από τα Μνημόνια… αλλά ποτέ δεν θα φύγει
Ο Εργατικός Αγώνας, για την πληρέστερη ενημέρωση των αναγνωστών του, αναδημοσιεύει τα στοιχεία που παραθέτει ο καθηγητής οικονομικής ανάλυσης στο Πανεπιστήμιο Πειραιά Θεόδωρος Πελαγίδης, χωρίς φυσικά να συμφωνεί με τις εκτιμήσεις του για το “αναπόφευκτο” της παραμονής της χώρας μας στην ΕΕ.
Μετά από οκτώ χρόνια επώδυνων προγραμμάτων διάσωσης, αυτή την εβδομάδα η Ελλάδα άφησε πίσω της, τεχνικά, την εποχή των προγραμμάτων διάσωσης υπαγορευμένων από τους πιστωτές.
Ωστόσο, παρά τις αισιόδοξες απόψεις που εκφράζονται τόσο από την ελληνική κυβέρνηση, όσο και από τους αξιωματούχους της Ευρωζώνης, πολλοί πιστεύουν ότι η χώρα, για να παραφράσω το τραγούδι “Hotel California”, μπορεί να έκανε 'τσεκ άουτ' αλλά ποτέ δεν θα φύγει.
Αυτό αναφέρει στην τελευταία του ανάλυση ο συνεργάτης του Brookings, Θεόδωρος Πελαγίδης, καθηγητής οικονομικής ανάλυσης στο Πανεπιστήμιο Πειραιά.
Σύμφωνα με τον ίδιο σπάνια ο διεθνής Τύπος έχει αναδείξει τους ενόχους και τις αιτίες της απαισιοδοξίας, δίνοντας έμφαση στις αδυναμίες της οικονομίας που δεν αντιμετωπίστηκαν στα πλαίσια τριών διαδοχικών προγραμμάτων διάσωσης.
Σε αυτές περιλαμβάνονται: η αναποτελεσματική δημόσια διοίκηση, η μαύρη οικονομία της αγοράς, η διαφθορά και η φοροδιαφυγή, η αργή και αναποτελεσματική δικαιοσύνη και τα πολυάριθμα διοικητικά εμπόδια στις εξαγωγές και τις επενδύσεις.
Άλλες ελλείψεις των τριών προγραμμάτων διάσωσης περιλαμβάνουν μια μεγάλη τάση για την εφαρμογή μέτρων λιτότητας.
Αυτά είναι όλα, τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό, τα μεγάλα προβλήματα.
Μάλιστα ο κ. Πελαγίδης επισημαίνει τα παραπάνω με μερικά γραφήματα, χρήσιμα για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων.
Το πρώτο γράφημα δείχνει ότι παρά τη μεγάλη προοδευτικότητα στους φορολογικούς συντελεστές, τα φορολογικά έσοδα είναι χαμηλά.
Αυτό δεν οφείλεται στη φοροδιαφυγή, αλλά στην υψηλή και προοδευτική φορολογική επιβάρυνση: Υπάρχουν λίγοι εργαζόμενοι, και μάλιστα λιγότεροι σε υψηλότερα εισοδήματα, που κατέβαλλαν το μεγαλύτερο μέρος του φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων.
Τώρα που η φορολογική βάση έχει κινηθεί σε μεγάλο βαθμό σε χαμηλότερα επίπεδα, τα φορολογικά έσοδα αρχίζουν να αυξάνονται.
Το Σχήμα 2 δείχνει αυτό το ατυχές συνδυασμένο αποτέλεσμα όταν το μερίδιο των πρώην μισθωτών εργαζομένων είναι χαμηλό ως ποσοστό του συνολικού πληθυσμού μαζί με το έλλειμμα στα φορολογικά έσοδα.
Δείτε επίσης πώς η κατάσταση έχει επιδεινωθεί από το 2009!
Συνεπώς, η κυβέρνηση, για να επιτύχει το υποσχεθέν πρωτογενές πλεόνασμα του ΑΕΠ του 3,5%, θα επιλέξει να διπλασιάσει τους φόρους.
Πράγματι, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται ότι το έκανε αυτό με κάποιο ενθουσιασμό, καθώς η υπερφορολόγηση και το πρωτογενές πλεόνασμα ευθυγραμμίζεται με την αριστερή ιδεολογία της εκτεταμένη αναδιανομή εισοδήματος.
Έτσι, η Ελλάδα έχει σήμερα καθολικά υψηλούς φόρους και επιβαρύνσεις ανά απασχολούμενο - γεγονός που έχει διαβρώσει τη φορολογική βάση σε πολλές αγορές.
Εάν προστεθούν οι γνωστές θεσμικές αδυναμίες, οι οποίες αναφέρονται συχνά από τους διεθνείς αναλυτές, τους πιστωτές και τους εμπειρογνώμονες, τότε είναι εύκολο να εξηγηθεί η τεράστια ποσότητα άμμου στους τροχούς της ανάπτυξης.
Έτσι, το μεγάλο χρέος δεν είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο για την ανάκαμψη - ο χειρότερος ένοχος είναι η υπερβολική επιβάρυνση και οι υψηλού κινδύνου εισφορές, οι οποίες δεν ανταμείβονται.
Μαζί, ακυρώνουν κάθε πιθανή αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος, διαβρώνουν την φορολογητέα παραγωγική βάση της οικονομίας, μειώνουν τις προσλήψεις και πιέζουν τους μισθούς.
Οι υπερβολικοί φόροι και επιβαρύνσεις καταστρέφουν επίσης τα κίνητρα για εργασία και νέες επενδύσεις, οδηγώντας σχεδόν μισό εκατομμύριο νέους να μεταναστεύσουν, γεγονός που επιδεινώνει το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας.
Και, τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, δίνουν μια τεράστια ώθηση στη μαύρη οικονομία της αγοράς, καθώς οι οικονομικοί παράγοντες προσπαθούν να αποφύγουν τη φτηνή φορολογία.
Αξίζει να σημειωθεί ότι για μια ημερήσια κέρδη 100 ευρώ, ένας επαγγελματίας πρέπει να πληρώσει 45 ευρώ φόρο εισοδήματος, 28 ευρώ προς ΕΦΚΑ, 10 ευρώ στο φόρο αλληλεγγύης, και μια προκαταβολή φόρου για το επόμενο έτος που εξατμίζει το υπόλοιπα 17 ευρώ (δεν είναι για γέλια...).
Και αναμένουμε ότι η χώρα αυτή θα ανακάμψει προσελκύοντας ξένες επενδύσεις;
Παραδόξως, όταν η ΕΕ εξέφρασε την αλληλεγγύη και την υποστήριξή της με τη χορήγηση πολλών δισεκατομμυρίων, οι Έλληνες αντιτάχθηκαν στην ένταξη στο ευρώ.
Τώρα, ελλείψει χρημάτων διάσωσης, η πλειοψηφία των Ελλήνων είναι υπέρ του ευρώ.
Είναι σαν το "Hotel California".
Η Ευρωζώνη είναι "... ένα τόσο όμορφο μέρος".
Αλλά ίσως μόνο επειδή δεν υπάρχει άλλο μέρος για να πάει κανείς, καταλήγει ο κ. Πελαγίδης.
Πηγή: bankingnews.gr - ergatikosagwnas.gr
Οι Ελληνες έγιναν φτωχότεροι αλλά οι τιμές παρέμειναν υψηλά
ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΑΝΙΦΑΒΑ
Το 2007 η Ελλάδα ήταν η 14η πλουσιότερη χώρα μεταξύ των 27 τότε κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης (δεν είχε γίνει μέλος ακόμη η Κροατία) και το πραγματικό μέσο κατά κεφαλήν ΑΕΠ (ΠΜΚΑ) βρισκόταν στο 95,1% του κοινοτικού. Το 2017 η Ελλάδα ήταν πλέον η 24η πλουσιότερη χώρα της Ε.Ε.-28 και το ΠΜΚΑ είχε καταποντισθεί στο 69,7% του κοινοτικού. Το ότι οι Ελληνες έγιναν κατά πολύ φτωχότεροι μέσα στα δέκα αυτά χρόνια, δεν σημαίνει ότι και οι τιμές προϊόντων και υπηρεσιών ακολούθησαν την ίδια πορεία.
Το γενικό επίπεδο τιμών διαμορφώθηκε το 2017 στο 82,2% του μέσου κοινοτικού, καθιστώντας την Ελλάδα τη 19η ακριβότερη χώρα, ενώ στην πλέον βασική ομάδα προϊόντων, αυτή των τροφίμων, οι τιμές στην Ελλάδα διαμορφώθηκαν σε επίπεδα υψηλότερα από τον μέσο όρο της Ε.Ε.
Η μη πλήρης λειτουργία του ανταγωνισμού σε αρκετούς κλάδους, αλλά κυρίως η επιβάρυνση βασικών ειδών διατροφής με υψηλούς έμμεσους φόρους –ΦΠΑ και Ειδικούς Φόρους Κατανάλωσης– βρίσκονται πίσω από αυτή την οδυνηρή για την τσέπη μας ανισορροπία. Ειδικότερα, σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποίησε χθες η Eurostat οι τιμές των τροφίμων στην Ελλάδα τον προηγούμενο χρόνο ήταν κατά 3,4% υψηλότερες σε σύγκριση με το μέσο επίπεδο τιμών στην Ε.Ε. Ως προς τα τρόφιμα είναι η 13η ακριβότερη χώρα, με άλλα κράτη-μέλη, όπως για παράδειγμα η Πορτογαλία, η Ισπανία και βεβαίως το Ηνωμένο Βασίλειο, να έχουν επίπεδο τιμών τροφίμων κάτω από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο. Στο Ηνωμένο Βασίλειο οι τιμές των τροφίμων ήταν πέρυσι 7% κάτω από τον μέσο όρο της Ε.Ε., φαινόμενο που σχετίζεται σε σημαντικό βαθμό με το γεγονός ότι βασικά είδη διατροφής δεν επιβαρύνονται με ΦΠΑ.
Στην κατηγορία των αλκοολούχων ποτών και καπνού η Ελλάδα ήταν το 2017 η 12η ακριβότερη χώρα μεταξύ των «28», με τις τιμές να είναι μεν χαμηλότερες από το μέσο επίπεδο τιμών στην Ε.Ε., αλλά με πολύ μικρή απόκλιση από αυτό, μόλις 5,5%. Πρόκειται άλλωστε για τις δύο ομάδες προϊόντων που βρέθηκαν στο στόχαστρο των μνημονιακών κυβερνήσεων ως πηγή εσόδων και προς τούτο η τιμή τους επιβαρύνθηκε με αλλεπάλληλες αυξήσεις του ΕΦΚ.
Οι τηλεπικοινωνίες
Η ομάδα προϊόντων βάσει της οποίας η Ελλάδα είναι η ακριβότερη μεταξύ των «28» με τις τιμές να αποκλίνουν από τον μέσο κοινοτικό όρο κατά 54%, είναι οι τηλεπικοινωνίες (περιλαμβάνει χρεώσεις τηλεφωνίας, ταχυδρομικά τέλη, αλλά και τις συσκευές τηλεφώνων). Στον αντίποδα βρίσκονται οι κατηγορίες «Στέγαση» και «Εκπαίδευση», με τις τιμές στην Ελλάδα να βρίσκονται το 2017 κάτω από τον μέσο κοινοτικό όρο κατά 36,9% και 35,8%, αντιστοίχως. Σε ό,τι αφορά ειδικά τη στέγαση, τα στοιχεία της Eurostat δείχνουν στην πραγματικότητα τη μισή αλήθεια. Το χαμηλό επίπεδο τιμών οφείλεται στο γεγονός ότι τα ενοίκια συγκριτικά με τη Δυτική Ευρώπη είναι χαμηλά, ενώ κατά την περίοδο της κρίσης υποχώρησαν σημαντικά. Δεν ισχύει όμως το ίδιο με τις τιμές για παράδειγμα της ηλεκτρικής ενέργειας ή του πετρελαίου θέρμανσης, που επίσης περιλαμβάνονται στις δαπάνες στέγασης, ενώ φυσικά δεν συγκαταλέγονται άλλοι παράγοντες κόστους, όπως είναι για παράδειγμα ο ΕΝΦΙΑ.
Σύμφωνα με το εβδομαδιαίο δελτίο της Eurobank, η ελληνική οικονομία για να προσεγγίσει σε ορίζοντα 10ετίας ή 15ετίας ή 20ετίας τα προ κρίσης (2007) επίπεδα πραγματικής σύγκλισης που είχε με την Ε.Ε.-28, θα πρέπει να τρέχει με ρυθμούς μεγέθυνσης σε όρους ΠΜΚΑ κατά 3,2, 2,1 ή 1,6 ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερους από τους αντίστοιχους της Ε.Ε.-28. Για την ώρα η «σύγκλιση» με την Ε.Ε. φαίνεται να επιτυγχάνεται μόνο στο επίπεδο των τιμών...
πηγη: kathimerini.com.cy
Η μη έξοδος του Τσίπρα και η έξοδος στους δρόμους του αγώνα
Ο Οδυσσέας έφτασε στην Ιθάκη χωρίς τους συντρόφους του και ξανακάθισε στο θρόνο του. Έτσι και ο Αλέξης Τσίπρας πήγε σήμερα στην Ιθάκη χωρίς το 1,5 εκατομμύριο ανέργους, τις 450.000 που έχουν φύγει στο εξωτερικό, τα εκατομμύρια που εργάζονται για μισθούς πείνας, τους συνταξιούχους που αγωνιούν να τα βγάλουν πέρα. Χωρίς ένα μεγάλο τμήμα του κόσμου που στήριξε τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το 2015. Έχει βεβαίως μαζί του την Μέρκελ και τον Γιουνκέρ, τους χρυσοκάνθαρους της ΕΕ και τους ΤΡΑΜΠούκους των ΗΠΑ, τον ΣΕΒ και το κεφάλαιο, αφού έδειξε πως μπορεί να είναι ικανός διαχειριστής και προωθητής της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης και της μνημονιακής σφαγής. Και βεβαίως, ο Αλ. Τσίπρας ελπίζει πως με όλα αυτά θα μπορεί να ξανακαθίσει στο «θρόνο», στην πρωθυπουργική καρέκλα, που είναι πια το μόνο που τον ενδιαφέρει. Γι’ αυτό τους δίνει εγγυήσεις δημοσιονομικού αντιλαϊκού σφαγείου: «Με σύνεση και ευθύνη να μη ξαναγυρίσουμε ποτέ πίσω στην Ελλάδα των ελλειμμάτων και της χρεοκοπίας», είπε από την Ιθάκη.
Το διάγγελμα του Αλ. Τσίπρα ήταν μια έκθεση ιδεών γεμάτη καρυκεύματα συμβολισμού, με στραμμένα τα βέλη στη ΝΔ, που διεκδικεί την κουτάλα. Άνοιξε και επίσημα η προεκλογική περίοδος, με το βασικό επιχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ να είναι πως με τον Μητσοτάκη τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα. Ο ισχυρισμός πως «βγαίνουμε από τα μνημόνια» είναι καταγέλαστος την ώρα που όλο το μνημονιακό νομοθετικό οικοδόμημα στέκεται στο σβέρκο του λαού, που υπάρχουν σφαγιαστικές δεσμεύσεις μέχρι το 2022 και το 2060 και ήδη στις 10 Σεπτέμβρη θα είναι στην Αθήνα το νέο κλιμάκιο ελέγχου για την εφαρμογή της αυξημένης εποπτείας της ΕΕ.
«Τα μνημόνια είναι εδώ γιατί είναι εδώ η ΕΕ και το ΔΝΤ, το ΝΑΤΟ, η ευρωδικτατορία και η νέα Αμερικανοκρατία. Τα μνημόνια είναι εδώ γιατί αυξάνονται τα επιχειρηματικά κέρδη, οι ιδιωτικοποιήσεις και η ληστεία του δημόσιου πλούτου, η καταστροφή του περιβάλλοντος από τη λυσσαλέα ανάπτυξη του κεφαλαίου. Τα μνημόνια είναι εδώ ως μια γιγαντιαία διαδικασία αντιδραστικής αναδιάρθρωσης, όπου οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Τα μνημόνια είναι εδώ γιατί ενισχύεται ο κοινοβουλευτικός ολοκληρωτισμός, ο εμπαιγμός του λαού, η καταπάτηση της λαϊκής θέλησης», τονίζει στην ανακοίνωσή του το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση.
Ο Αλ. Τσίπρας είπε πως «η Ιθάκη είναι μόνο η αρχή». Προβάλλουν στο μέλλον την διακυβέρνησή τους. Καλούν σε αντιδεξιό μέτωπο και επιδιώκουν να ενσωματώσουν το μαχόμενο δυναμικό της Αριστεράς που είναι ενάντια στην κυβερνητική πολιτική, με το βλέμμα σε με μια συμμαχία με το χώρο του ΚΙΝΑΛ και των ρεταλιών του ΠΑΣΟΚ. Στην πραγματικότητα, τα μνημόνια τρώνε τις κυβερνήσεις τους κι απ’ αυτό δεν θα ξεφύγει και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.
Το ζητούμενο είναι να βρεθούμε στην αρχή νέων αγώνων, γιατί όπως τονίζει και το ΝΑΡ στην ανακοίνωσή του «την έξοδο μπορεί να την επιβάλλει μόνο το εργατικό λαϊκό κίνημα, μόνο η είσοδος των εργαζομένων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, της ανυπόταχτης νεολαίας στο προσκήνιο και στο δρόμο του αγώνα». Η έξοδος από τη μνημονιακή καπιταλιστική βαρβαρότητα απαιτεί την έξοδο από τον μονόδρομο της κερδοφορίας του κεφαλαίου και της δικτατορίας των αγορών, την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, την παύση πληρωμών στους τοκογλύφους δανειστές και τη διαγραφή του χρέους. Γι’ αυτό είναι αναγκαίο «το επόμενο διάστημα να μην σφραγιστεί από τα προκλητικά πανηγύρια της κυβέρνησης και τα πυροτεχνήματα της αστικής αντιπολίτευσης, τον άθλιο προεκλογικό δικομματικό καυγά των δύο βασικών διαχειριστών της ίδιας πολιτικής, αλλά από την αντεπίθεση του εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος και την αποφασιστική ενίσχυση της αντικαπιταλιστικής, αντιΕΕ και σύγχρονα κομμουνιστικής Αριστεράς και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ».
Γιάννης Ελαφρός, ιστοσελίδα εφημερίδας ΠΡΙΝ, 21/8/2018
- Τελευταια
- Δημοφιλή