Χιλιάδες Κούρδοι στα κάτεργα των Τουρκικών φυλακών έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας από την 1η Μάρτη 2019. Ανάμεσα σε αυτούς και η LEYLAGUVENβουλευτίνα του δημοκρατικού κόμματος των λαών (HDP).

Κεντρικό αίτημα των χιλιάδων απεργών πείνας να τερματιστεί η απομόνωση του Αμπντουλάχ Οτσαλάν που η επιδείνωση των συνθηκών κράτησής του έχει επιβαρύνει την υγεία του.

Η πάλη του Κουρδικού λαού για ειρήνη όχι μόνο δεν βρήκε ανταπόκριση από το αυταρχικό καθεστώς της Τουρκίας αλλά αντιμετωπίζουν τον Κουρδικό λαό ως εχθρό της χώρας.

Μετά την απόπειρα πραξικοπήματος το 2016 ο Ερντογάν έχει εξαπολύσει μια βάρβαρη επίθεση στον Κουρδικό λαό και σε άλλες μειονότητες με εκκαθαρίσεις, συλλήψεις, φυλακίσεις και βασανιστήρια. Οι χιλιάδες φυλακισμένοι είναι σύμβολα ειρήνης, παλεύουν για ένα καλύτερο και ειρηνικό κόσμο. Το σύνθημά τους είναι "η αντίσταση φέρνει ζωή".

Απαιτούμε την απελευθέρωσή τους, τον απόλυτο σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα. Ζητάμε να τελειώσει εδώ και τώρα η απάνθρωπη και βάρβαρη μεταχείριση του ηγέτη των Κούρδων Αμπντουλάχ Οτσαλάν και το καθεστώς απομόνωσής του.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Από το Γιώργο Αλεξάτο, ιστορικό, ερευνητή, συγγραφέα

«Η Κόκκινη Ρόζα χάθηκε κι αυτή / Κανείς δεν ξέρει πού το κορμί της παραχώσαν / Έλεγε την αλήθεια στους φτωχούς / Γι’ αυτό κι οι πλούσιοι τη σκοτώσαν».

Στους στίχους αυτούς του Μπέρτολντ Μπρεχτ περικλείεται όλη η ζωή της Ρόζας Λούξεμπουργκ, της μεγάλης επαναστάτριας και θεωρητικού του μαρξισμού, που γεννήθηκε σε μια μικρή πόλη της Πολωνίας στις 5 Μαρτίου 1870 και δολοφονήθηκε στο Βερολίνο στις 15 Ιανουαρίου 1919.

Από εβραϊκή μεσοαστική οικογένεια, η Ρόζα θα συνδεθεί από τα εφηβικά της χρόνια, σε ηλικία μόλις 16 ετών, με το εργατικό επαναστατικό κίνημα και θα αφιερώσει τη ζωή της στην υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης της εργατικής τάξης.

Δρώντας στις γραμμές του πολωνικού και αργότερα του γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, σε μια εποχή που η σοσιαλδημοκρατία αποτελούσε την πολιτική έκφραση του μαρξισμού, θα συνδυάσει την έντονη επαναστατική πολιτική της δραστηριότητα με την εμβάθυνση της μελέτης της επαναστατικής θεωρίας, την οποία αντιμετώπιζε ως επιστημονική διαδικασία μελέτης των ταξικών – κοινωνικών αντιθέσεων. Κατά συνέπεια, την εκλάμβανε πάντα ως υποκείμενη σε διαρκή ανάπτυξη, σε αντίθεση με την αντίληψη της δογματικής αποστέωσης και κωδικοποίησης, που κυριαρχούσε στη σκέψη των τότε «ιερών τεράτων» του μαρξισμού της Β΄ Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Έτσι, δεν θα διστάσει να έρθει σε αντιπαράθεση, όχι μόνο με τον απροκάλυπτο «ρεφορμισμό» που προωθούσαν θεωρητικοί όπως ο Έντουαρντ Μπερνστάιν, αλλά και με τον συγκαλυμμένο, που κυριαρχούσε στην πρακτική των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, τα οποία αντιμετώπιζαν τον σοσιαλιστικό κοινωνικό μετασχηματισμό ως ομαλή, λίγο-πολύ, μετεξέλιξη του καπιταλισμού, μέσα από την επέκταση της καπιταλιστικής ανάπτυξης και την κοινοβουλευτική τους ισχυροποίηση.

Κατά τη Λούξεμπουργκ, ήδη από τη δεκαετία του 1900, ο μεν καπιταλισμός είχε όριο ανάπτυξης την αδυναμία επέκτασής του μετά από την ολοκλήρωση της κυριαρχίας του σ’ ολόκληρο τον πλανήτη, ενώ ο σοσιαλισμός θα ήταν αποτέλεσμα της προλεταριακής επανάστασης, που θα είχε ως κύρια μορφή τη γενική απεργία για την ανατροπή της αστικής εξουσίας.

Η άποψή της αυτή, χαρακτηριστική των επιρροών από τη γραμμική και οικονομίστικη αντίληψη που κυριαρχούσε στο έργο των θεωρητικών στους οποίους αντιπαρατιθόταν (με πιο σημαντικό τον Καρλ Κάουτσκι), την εμπόδισε να κατανοήσει τη νέα πραγματικότητα του ιμπεριαλισμού, όπως και τις διαδικασίες ανισόμερης και ανισόμετρης ανάπτυξης. Κατά συνέπεια, δεν μπορούσε να κατανοήσει και την ιδιαίτερη βαρύτητα που είχε το ζήτημα των εθνικών αντιθέσεων.

Θεωρώντας πως η αναφορά στο ζήτημα της εθνικής αυτοδιάθεσης και οι αγώνες για την κατάκτησή της, αποπροσανατόλιζαν το εργατικό κίνημα και αλλοίωναν τον διεθνιστικό του χαρακτήρα, θα αντιταχθεί στην τοποθέτηση των Πολωνών μαρξιστών υπέρ της απελευθέρωσης της κατεχόμενης από την τσαρική Ρωσία χώρας τους.

Καθώς η ιστορική συγκυρία της έκρηξης του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου θα σηματοδοτήσει την κρίση της σοσιαλδημοκρατίας, με την εγκατάλειψη από το μεγαλύτερο μέρος της ηγεσίας της των αντιπολεμικών διεθνιστικών διακηρύξεων, η Ρόζα Λούξεμπουργκ θα βρεθεί, μαζί με τον Καρλ Λίμπκνεχτ και άλλους συνεπείς μαρξιστές επαναστάτες, επικεφαλής της μειοψηφίας του γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, που αντιτάχθηκε στον πόλεμο.

Η τοποθέτησή της αυτή θα έχει ως συνέπεια τη φυλάκισή της το 1916, μέχρι το ξέσπασμα της Γερμανικής Επανάστασης του Νοέμβρη 1918 και τον τερματισμό του πολέμου.

Ως μέλος της ηγεσίας της επαναστατικής αντιπολεμικής οργάνωσης του Σπάρτακου, θα συμμετάσχει στην ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας, τον Ιανουάριο 1919, και παρόλο που θα εκφράσει τη διαφωνία της με την εξέγερση κατά της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης –θεωρώντας την πρόωρη και καταδικασμένη σε αποτυχία-, θα πάρει μέρος σ’ αυτήν. Με την καταστολή της θα δολοφονηθεί, μαζί με τον Λίμπκνεχτ και θα αναδειχθεί σε σύμβολο της εργατικής τάξης και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος.

Προσηλωμένη σε μια βαθιά δημοκρατική αντίληψη για τη δομή και λειτουργία του εργατικού επαναστατικού κόμματος και της σχέσης κόμματος και εργατικής τάξης, η Λούξεμπουργκ θα εκφράσει την αντίθεσή της στις απόψεις του Λένιν για τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, ενώ θα αντιταχθεί και σε πρακτικές της Οκτωβριανής Επανάστασης που χαρακτήριζε αντιδημοκρατικές.

Εντούτοις, θα υποστηρίξει την Επανάσταση και τους μπολσεβίκους έναντι των αντιπάλων τους σοσιαλδημοκρατών, καθώς για τη Λούξεμπουργκ το δίλημμα δεν ήταν μεταξύ αστικού κοινοβουλευτισμού και μπολσεβικισμού, αλλά μεταξύ συγκεντρωτικής επαναστατικής εξουσίας και εξουσίας της ίδιας της εργατικής τάξης, όπως υλοποιούνταν από τα εργατικά συμβούλια, τα σοβιέτ.

Ανεξαρτήτως της άποψης που μπορεί να έχει κάποιος για ετούτες ή τις άλλες απόψεις της, κανένας δεν θα μπορούσε να αμφισβητήσει όχι μόνο την προσήλωσή της στην υπόθεση του εργατικού κινήματος, αλλά και την τεράστια συμβολή της στην ανάπτυξη της μαρξιστικής θεωρίας, μέσω των ζητημάτων που έθετε προς συζήτηση.

ΠΗΓΗ;  ergasianet.gr

Σχετικά με τις εξελίξεις του παρασωματείου "Δυτικής Ελλάδας και Ιονίων Νήσων" αποκαλύπτεται για άλλη μια φορά ο βρώμικος ρόλος του και η εξαπάτηση σε βάρος των Ναυτεργατών, όπως έχουμε με σωρεία εγγράφων μας αποδείξει.

Η φερόμενη ως Διοίκηση περιφέρεται σε διάφορες Πορθμειακές γραμμές, δήθεν κοπτόμενη για τα Ναυτεργατικά προβλήματα, έχοντας και το απύθμενο θράσος να μιλούν για αγώνες, κάνοντας ψευτοκαταγγελίες!!

Όλα αυτά εκτός της Πορθμειακής γραμμής Ρίου - Αντιρρίου όπου είναι και η έδρα του παρασωματείου τους! Γιατί εκεί υπηρετούν πιστά τα συμφέροντα των τοπικών πλοιοκτητών. Αφού έφτασαν στον άθλιο και υπονομευτικό ρόλο μέλος της Διοίκησης να συλλέγει υπογραφές σε υπεύθυνες δηλώσεις Ναυτεργατών προς την Λιμενική αρχή, ότι δεν θέλουν τις δύο 24ωρες μηνιαίες άδειες (ρεπό) που φυσικά ούτε παίρνουν αλλά και ούτε πληρώνονται. Να μην γίνεται κατάθεση μισθοδοσίας σε τραπεζικούς λογαριασμούς, να μην έχουν δοθεί οι αυξήσεις της Σ.Σ Πορθμείων 2018, να μην πληρώνονται οι υπερωριακές ώρες εργασίας σε καθημερινή απασχόληση των πληρωμάτων σε δωδεκαωρίες!!!  

Εκεί έχουν βγάλει στην κυριολεξία τον σκασμό βάζοντας πλάτη η Πορθμειακή γραμμή Ρίου - Αντιρρίου να λειτουργεί σε συνθήκες γαλέρας!!!

Η ΠΕΝΕΝ σε πρόσφατο έλεγχο που διενήργησε στην εν λόγω Πορθμειακή γραμμή διαπίστωσε τις εν λόγω καταστρατηγήσεις της Ναυτικής Νομοθεσίας, τον άθλιο ρόλο του παρασωματείου "Δυτικής Ελλάδας και Ιονίων Νήσων" και την εξαπάτηση των Ναυτεργατών.

Δηλώνουμε στα μέλη μας ότι δεν θα επιτρέψουμε στην τυχοδιωκτική αυτή ομάδα που λειτουργεί για προσωπικά συμφέροντα να διαλύσει το ιστορικό Σωματείο της γραμμής Ρίου - Αντιρρίου.

Σχετικά με τα όσα φαιδρά ισχυρίζονται για την Πορθμειακή γραμμή Κυλλήνης - Ζακύνθου - Κεφαλονιάς σημειώνουμε ότι η ΠΕΝΕΝ σήκωσε μόνη της το βάρος και έδωσε έναν δύσκολο αγώνα και (παρά την υπονομευτική στάση του ΥΕΝ, των υπηρεσιών του και των τοπικών Λιμενικών αρχών) πέτυχε σε μεγάλο βαθμό ιδιαίτερα την θερινή περίοδο τα προβλήματα που συνδέονται με την υπερεργασία, με τα επιβαρυμένα ωράρια εργασίας και την παραβίαση της Δ.Σ 180 περί ελάχιστου χρόνου ανάπαυσης και μέγιστου εργασίας, να δώσει θετικές λύσεις.

Αυτή η προσπάθειά μας θα συνεχιστεί και την νέα περίοδο παρά το γεγονός ότι η πολιτική ηγεσία του ΥΕΝ ξεδιάντροπα με την στάση της στηρίζει και ενθαρρύνει την εφοπλιστική παραβατικότητα, όπως αποδείχθηκε με την έγκριση των νέων δρομολογίων μέσω του ΣΑΣ που επικύρωσε απόλυτα τις απαιτήσεις της πλοιοκτησίας στο σύνολο των Πορθμειακών γραμμών και όχι μόνο.

Στις 8 Μάρτη 1857 στην Νέα Υόρκη εκατοντάδες ράφτρες και υφάντρες βγαίνουν για πρώτη φορά δυναμικά και αγωνιστικά στο προσκήνιο οργανώνοντας διαδήλωση και απεργία διεκδικώντας μείωση του χρόνου εργασίας (από 16 σε 12 ώρες) και ίση μισθολογική μεταχείριση με τους άνδρες.

Η Κλάρα Τσέτκιν χαιρέτισε την ιστορική αυτή αγωνιστική δράση "σαν το χελιδόνι που προαναγγέλλει τον ερχομό της άνοιξης"!!!

Στις σημερινές συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης που η εκμετάλλευση γιγαντώνεται, η βαρβαρότητα της εκμεταλλευτικής κοινωνίας έχει ξεπεράσει κάθε όριο, η καταπίεση των γυναικών, οι διακρίσεις λόγω φύλου αποτελούν κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα των καπιταλιστικών κοινωνιών στην αντιμετώπιση και μεταχείριση των γυναικών.

Στις συνθήκες αυτές η πάλη για την ισότητα, για μια κοινωνία με επίκεντρο τον άνθρωπο, τις ανάγκες και τα δικαιώματά του αποκτά κεντρική και δεσπόζουσα σημασία.

Στην χώρα μας, ιδιαίτερα την μνημονιακή περίοδο, όλες οι αστικές κυβερνήσεις, μαζί και ο ΣΥΡΙΖΑ, έχουν υλοποιήσει μέτρα και πολιτικές σε βάρος των γυναικών επιδεινώνοντας ακόμη περισσότερο την εργασιακή τους ανασφάλεια, αυξάνοντας για αυτές την ανεργία αλλά και τις διακρίσεις στους μισθούς.

Το εργατικό κίνημα και τα συνδικάτα οφείλουν να προβάλουν, να αναδείξουν και να παλέψουν ενάντια σε κάθε μορφή διάκρισης και καταπίεσης σε βάρος των γυναικών,

Να συνδέσουν αυτή την πάλη με την συνολική προσπάθεια να μην ευοδωθεί η επίθεση του κεφαλαίου σε βάρος του κόσμου της εργασίας.

Οι διακρίσεις σε βάρος των γυναικών εκφράζονται με ιδιαίτερη ένταση στον χώρο της Ναυτιλίας και με τον πιο κραυγαλέο τρόπο για αυτές που σπουδάζουν στις διάφορες δημόσιες σχολές του Εμπορικού Ναυτικού οι οποίες αντιμετωπίζονται με έναν ιδιότυπο ρατσισμό, δεν προσλαμβάνονται στα πλοία, υφίστανται μια απίστευτη υποβάθμιση της προσωπικότητάς τους, ταλαιπωρούνται καθημερινά έχοντας μια άθλια και απαίσια αντιμετώπιση, κινδυνεύουν και πολλές χάνουν το εκπαιδευτικό τους ταξίδι που είναι προϋπόθεση για την συνέχιση των σπουδών τους και γενικότερα αντιμετωπίζουν χιλιάδες εμπόδια και δυσκολίες για να εκπληρώσουν τις επαγγελματικές τους φιλοδοξίες.

Την ίδια αντιμετώπιση έχουν και οι γυναίκες Ναυτεργάτισσες διαφόρων άλλων ειδικοτήτων όπου η συντριπτική πλειοψηφία των Ναυτιλιακών εταιριών τις αντιμετωπίζουν ως πολίτες Β΄ κατηγορίας ενώ πολλές φορές τα προβλήματα αυτά συνεχίζονται και μέσα στα καράβια και για όσες από αυτές εξασφαλίσουν εργασία......

Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ παρά τις αντίθετες προεκλογικές και προγραμματικές θέσεις του αποδείχθηκε ότι στην πράξη υλοποιεί τις διακρίσεις σε βάρος των γυναικών στα καράβια, υιοθέτησε και εφαρμόζει πιστά το εφοπλιστικό δόγμα "ότι οι γυναίκες είναι πηγή και αιτία προβλημάτων στα πλοία "!!! για αυτό πρέπει να αποκλειστούν από το επάγγελμα......

Το αγωνιστικό συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να αναδείξει, να προβάλει και να παλέψει με συνέπεια τα προβλήματα της εργαζόμενης γυναίκας και μητέρας, τις συνθήκες εργασίας της, στην μητρότητα, στον σεβασμό στα εργασιακά της δικαιώματα., ενάντια στην εργοδοτική παραβατικότητα και σε κάθε είδος διάκρισης σε βάρος της.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ