Το 1950 το προσδόκιμο ζωής παγκοσμίως τη στιγμή της γέννησης ενός ανθρώπου ήταν μόλις στα 46 έτη. Μέχρι το 2015 εκτινάχθηκε στα 71 χρόνια. Σε μερικές χώρες η εξέλιξη δεν ήταν πάντα ομαλή. Ασθένειες, επιδημίες και απροσδόκητα γεγονότα υπενθυμίζουν ότι η μακρόχρονη ζωή δεν είναι πάντα δεδομένη.

Εν τω μεταξύ, οι θάνατοι που θα μπορούσαν να μας ανησυχούν – από τρομοκρατία, πόλεμο και φυσικές καταστροφές – αποτελούν λιγότερο από το 0,5% όλων των θανάτων.

Αλλά σε όλον τον κόσμο πολλοί πεθαίνουν νέοι και μάλιστα από αιτίες που θα μπορούσαν να έχουν προβλεφθεί, σύμφωνα με το BBC. Η ιστορία του πότε πεθαίνουν οι άνθρωποι είναι στην πραγματικότητα η ιστορία του πώς πεθαίνουν και πώς αυτό άλλαξε με το πέρασμα του χρόνου.

Αιτίες θανάτου παγκοσμίως

Στην έρευνα της Hannah Ritchie και της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης Global Change Data Lab αναφέρεται ότι περίπου 56 εκατ. άνθρωποι πέθαναν στον κόσμο το 2017. Ο αριθμός είναι μεγαλύτερος κατά 10 εκατ. σε σύγκριση με το 1990, καθώς ο παγκόσμιος πληθυσμός αυξήθηκε και οι άνθρωποι ζουν περισσότερα χρόνια κατά μέσο όρο.

Περισσότερο από το 70% πεθαίνουν από μη μεταδοτικές, χρόνιες ασθένειες. Δεν μεταδίδονται από άνθρωπο σε άνθρωπο και τυπικά εξελίσσονται αργά.

Ο μεγαλύτερος «δολοφόνος» είναι η καρδιοαγγειακή νόσος, η οποία επηρεάζει την καρδιά και τις αρτηρίες και είναι υπεύθυνη για κάθε τρίτο θάνατο. Αυτό είναι το διπλάσιο σε ρυθμό από τους καρκίνους – που είναι και η δεύτερη κύρια αιτία θανάτου – που ευθύνονται για έναν στους έξι θανάτους. Άλλες μη μεταδοτικές ασθένειες όπως ο διαβήτης, μερικές παθήσεις του αναπνευστικού και η γεροντική άνοια βρίσκονται κοντά στην κορυφή της λίστας.

Οι θάνατοι που μπορούν να προβλεφθούν

Κάτι που μπορεί να είναι πιο συγκλονιστικό είναι ο αριθμός των ανθρώπων που ακόμη πεθαίνουν από αιτίες που μπορούν να προβλεφθούν και να αποτραπούν.

Περίπου 1,6 εκατ. άνθρωποι πέθαναν από ασθένειες που συνδέονται με τη διάρροια το 2017, τοποθετώντας την στις 10 κορυφαίες αιτίες θανάτου. Σε μερικές χώρες αποτελεί μάλιστα ακόμη πιο συχνή αιτία.

Νεογνικές διαταραχές – ο θάνατος ενός βρέφους μέσα στις 28 πρώτες μέρες – έπληξαν 1,8 εκατ. νεογέννητα το 2017.

Η συχνότητα αυτών των θανάτων διαφοροποιείται από χώρα σε χώρα. Στην Ιαπωνία, λιγότερο του ενός στα 1.000 μωρά πεθαίνουν τις πρώτες 28 μέρες της ζωής τους, ενώ στις φτωχότερες χώρες του κόσμου ο αριθμός ανεβαίνει σε περίπου ένα βρέφος ανά 20.

Την ίδια χρονιά στις πλουσιότερες και τις φτωχότερες χώρες του πλανήτη οι θάνατοι σε τροχαία δυστυχήματα ανήλθαν σε 1,2 εκατ.

Ενώ σε πολλές χώρες με υψηλό κατά κεφαλή εισόδημα σημειώθηκε σημαντική πτώση στους θανάτους στον δρόμο τις τελευταίες δεκαετίες, παγκοσμίως οι αριθμοί παρέμειναν στο ίδιο σχεδόν επίπεδο.

Ακόμη, σχεδόν διπλάσιοι είναι αυτοί που αυτοκτονούν από αυτούς που δολοφονούνται. Στη Μεγάλη Βρετανία για παράδειγμα ο αριθμός των αυτοκτονιών είναι 16 φορές υψηλότερος και αποτελούν την κύρια αιτία θανάτου των ανδρών μεταξύ 20 και 40 ετών.

Τι μας δείχνουν οι «τύποι» θανάτων

Οι άνθρωποι πεθαίνουν από διάφορα αίτια όσο αλλάζουν οι εποχές και αναπτύσσουμε τις κοινωνίες μας. Το 1990, ένας στους τρεις θανάτους οφειλόταν σε ασθένειες που μπορούσαν να μεταδοθούν, αλλά 2017 ο αριθμός αυτός είχε πέσει - ένας τους τρεις. Τα παιδιά επίσης είναι ιδιαίτερα ευάλωτα σε μολυσματικές ασθένειες. Μέχρι και τον 19ο αιώνα, ένα στα τρία παιδιά στον κόσμο πέθαινε πριν την ηλικία των πέντε ετών.

Τα ποσοστά θνησιμότητας αυτά έχουν μειωθεί αρκετά λόγω των εμβολίων και την βελτίωσης στην υγιεινή, τη διατροφή, την υγεία και την πρόσβαση στο καθαρό νερό.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, οι θάνατοι παιδιών στις πλούσιες χώρες είναι πλέον σπάνιοι. Γενικότερα, η μείωση της θνησιμότητας παιδιών παγκοσμίως θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της σύγχρονης ιατρικής. Αυτό σημαίνει πως το μεγαλύτερο «βάρος» έχει μετατοπιστεί στις μη μεταδοτικές παθήσεις σε ηλικιωμένους, με πολλές χώρες να προβληματίζονται για την πίεση που αυτό ασκεί στα συστήματα υγείας, καθώς οι άνθρωποι γερνούν και έχουν ασθένειες που διαρκούν περισσότερα χρόνια.

Ωστόσο, απρόσμενα γεγονότα μπορούν να αλλάξουν τα δεδομένα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η κρίση του HIV/AIDS τη δεκαετία του 1980, η οποία επηρέασε όλο τον κόσμο, αλλά περισσότερο έπληξε την υποσαχάρια Αφρική.

Μετά από δεκαετίες σταθερής βελτίωσης, η μέση διάρκεια ζωής μειώθηκε αισθητά σε πολλές χώρες της περιοχής.

Ένας συνδυασμός θεραπειών και εκπαίδευσης ως προς την πρόληψη είχε ως αποτέλεσμα τον υποδιπλασιασμό των θανάτων από AIDS την τελευταία δεκαετία και μόνο – από δύο εκατομμύρια ετησίως στο ένα εκατομμύριο.

Ως αποτέλεσμα, η μέση διάρκεια ζωής έχει αρχίσει να ανακάμπτει σε αυτές τις χώρες, αλλά μόλις τώρα επιστρέφει σε επίπεδα προ κρίσης.

Ποιο είναι το συμπέρασμα

Η συνολική σημερινή εικόνα είναι θετική: ζούμε περισσότερο, ενώ λιγότεροι άνθρωποι - ειδικά παιδιά - πεθαίνουν από αιτίες που μπορούν να αποφευχθούν. Όμως, έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας.

Οι περαιτέρω βελτιώσεις στην υγιεινή, τη διατροφή, τον εμβολιασμό και τη βασική υγειονομική περίθαλψη είναι τα βασικά κριτήρια για ένα καλύτερο μέλλον.

Επίσης, πρέπει να υπάρξουν αυξημένα μέτρα για την ασφάλεια και την ψυχική υγεία.

Αυτό που συμπεραίνει η έρευνα, είναι πως εάν θέλουμε να συνεχιστεί η πρόοδος πρέπει να κατανοήσουμε τα αίτια θανάτου.

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

του Δημήτρη Χριστούλια

3 στα 10 νοικοκυριά ζουν με ετήσιο εισόδημα λιγότερο από 10.000 ευρώ, 9 στα 10 δεν μπορούν να αποταμιεύσουν, 2 στα 10 έχουν τουλάχιστον 1 άνεργο μέλος, 1 στα 2 νοικοκυριά έχουν βασική πηγή εισοδήματος μια σύνταξη ενώ 2 στα 10 νοικοκυριά έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την εφορία ή τις τράπεζες.

Τις δραματικές επιπτώσεις στα εισοδήματα των νοικοκυριών από την 10ετή οικονομική κρίση καταγράφει έρευνα του Ινστιτούτου Μικρών Επιχειρήσεων της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών, Βιοτεχνών και Εμπόρων Ελλάδος  (ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ) που δόθηκε πριν από λίγο στη δημοσιότητα.

Σύμφωνα με τα αποκαλυπτικά στοιχεία της έρευνας 3 στα 10 νοικοκυριά  διαβιούν με ετήσιο εισόδημα λιγότερο από 10.000 ευρώ ενώ  το μηνιαίο εισόδημα δεν επαρκεί για να «βγάλουν» τον μήνα1 στα 2 νοικοκυριά. Επίσης  9 στα 10 νοικοκυριά δεν μπορούν να αποταμιεύσουν, 2 στα 10 νοικοκυριά έχουν τουλάχιστον 1 άνεργο μέλος, 1 στα 2 νοικοκυριά έχουν βασική πηγή εισοδήματος μια σύνταξη ενώ 2 στα 10 νοικοκυριά έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την εφορία ή τις τράπεζες.

Η φετινή έρευνα του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ για το εισόδημα και τις δαπάνες διαβίωσης των νοικοκυριών, η έβδομη κατά σειρά, αποτελεί την πρώτη που διεξάγεται ύστερα από την ολοκλήρωση των προγραμμάτων δημοσιονομικής προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας. Από τα ευρήματα της έρευνας καταγράφεται μια βελτίωση στους περισσότερους από τους δείκτες προσδιορισμού της κατάστασης των νοικοκυριών, γεγονός που ακολουθεί την γενικότερη βελτίωση που καταγράφουν οι κύριοι δείκτες της ελληνικής οικονομίας, ωστόσο χιλιάδες νοικοκυριά συνεχίζουν να βρίσκονται σε δεινή οικονομική κατάσταση.

Αναλυτικότερα, το 43,9% των νοικοκυριών δήλωσε μείωση των εισοδημάτων το 2018 σε σχέση με το 2017, αλλά και ένα αυξανόμενο ποσοστό (48,9% έναντι 35,6% στην έρευνα 2017) δήλωσε σταθεροποίηση της εισοδηματικής του κατάστασης. Αύξηση του εισοδήματος δήλωσε μόλις το 7,1% των νοικοκυριών έναντι 2% της περσινής έρευνας εισοδήματος.

Έξι στα 10 νοικοκυριά δήλωσαν ότι χρειάζεται να κάνει περικοπές για να καλύψει τις βασικές του ανάγκες.

Δεν επαρκούν τα εισοδήματα

Επιπλέον το 12,7% των νοικοκυριών δήλωσε ότι τα εισοδήματά του δεν επαρκούν για να καλύψουν ούτε τις βασικές τους ανάγκες, Δύο στα 10 νοικοκυριά δήλωσαν ότι δεν θα μπορούσαν να ανταποκριθούν σε μια έκτακτη ανάγκη ύψους 500 ευρώ, ενώ το 45% θα κάλυπτε αυτή τη δαπάνη με μεγάλη δυσκολία. Περισσότερο από 1 στα 2 νοικοκυριά δηλώνει ότι το μηνιαίο εισόδημα δεν επαρκεί για όλο τον μήνα. Για αυτά τα νοικοκυριά το μηνιαίο εισόδημα επαρκεί κατά μέσο όρο για 19 ημέρες.

Σταθερά συντριπτικό παραμένει το ποσοστό αδυναμίας αποταμίευσης καθώς 9 στα 10 νοικοκυριά δήλωσαν ότι δεν καταφέρνουν να αποταμιεύσουν.

Οι προσδοκίες των νοικοκυριών για το νέο έτος παραμένουν αρνητικές, καθώς το 52%  αναμένει επιδείνωση της οικονομικής του κατάστασης το 2019, το 33,9% εκτιμά ότι θα παραμείνει σταθερή, ενώ μόνο το 11,3% αναμένει βελτίωση των οικονομικών του. 

Μακροχρόνια ανεργία

Επίσης, 2 στα 10 νοικοκυριά έχουν στην οικογένεια ένα τουλάχιστον άτομο σε ανεργία. Το ποσοστό της μακροχρόνιας ανεργίας ανέρχεται στο 70,2% του συνολικού αριθμού των ανέργων.

Το 18,9% των νοικοκυριών έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την εφορία. Το 44% αυτών των οφειλετών έχει υπαχθεί σε κάποια ρύθμιση, ενώ το 6,1% είχε αλλά την έχασε. Το γεγονός ότι περισσότεροι από 1 στους 2 οφειλέτες δεν έχουν ρυθμίσει τις οφειλές τους αποτελεί ένδειξη ότι βρίσκονται σε πάγια αδυναμία εξυπηρέτησης οφειλών και αναζητά λύσεις παρατείνοντας τους χρόνους αποπληρωμής.  Μάλιστα, 1 στα 5 νοικοκυριά εκτιμά ότι δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις φορολογικές υποχρεώσεις το 2019.

Περισσότερο από 1 στα 10 (12,9%) νοικοκυριά έχει καθυστερημένες οφειλές προς τις τράπεζες για το στεγαστικό του δάνειο, ενώ το 24,1% καταβάλει τις δόσεις του με κάποια καθυστέρηση ενώ περίπου 1 στα 2 νοικοκυριά (45,2%) που έχουν στεγαστικό δάνειο έχουν κάνει διακανονισμό με τις τράπεζες για μικρότερες δόσεις. 

Όσον αφορά το δείκτη ανησυχίας απώλειας ακινήτου παραμένει σταθερά υψηλός καθώς 1 στα 5 νοικοκυριά (19,9%) δηλώνει φόβο ότι θα χάσει το ιδιόκτητο σπίτι του λόγω αδυναμίας καταβολής δόσεων ή και φόρων. Το 7,2% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με δέσμευση /κατάσχεση λογαριασμών και περιουσιακών στοιχείων λόγω οφειλών. Το ποσοστό αυτό είναι αυξημένο σε σχέση με τα προηγούμενα έτη (4,4% το 2017 και 4% το 2016).

Το 36,7% των νοικοκυριών δήλωσε ότι έχει δανειακές υποχρεώσεις προς τράπεζες (κάρτες δανείων, καταναλωτικά, στεγαστικά δάνεια). Από αυτά τα νοικοκυριά σχεδόν 1 στα 3 (27,7%) έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές.

Αντίστοιχα 1 στα 3 (28,4%) νοικοκυριά δηλώνει ότι κατά το τρέχον έτος δεν θα καταφέρει να ανταποκριθεί στις οφειλές του προς τις τράπεζες.

Πηγή: real.gr - imerodromos.gr

Σαφάρι ελέγχων ετοιμάζει η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων, ανοίγοντας θυρίδες αλλά και τραπεζικούς λογαριασμούς οφειλετών.

Επιπλέον, αναμένεται να προβεί σε 56.000 επιτόπιους φορολογικούς, ενώ θα κάνει 105.000 τηλεφωνικές κλήσεις στους φορολογούμενους για να συμμορφωθούν στις υποχρεώσεις τους.

Από το σαφάρι του ελέγχου δεν θα γλιτώσουν ούτε και εκείνοι που πήραν επιστροφή φόρου καθώς έχει προγραμματιστεί να γίνει έλεγχος σε 5.900 τέτοιες περιπτώσεις.

Επιπλέον, θα εξεταστούν 2.500 περιπτώσεις φορολογίας ακινήτων φυσικών και νομικών προσώπων, ενώ συνολικά ο στόχος βεβαίωσης φόρων από ελέγχους αναμένεται να ξεπεράσει σύμφωνα με τον προγραμματισμό της ΑΑΔΕ και του υπουργείου Οικονομικών τα 2,6 δισ. ευρώ.

Τσουχτερά τα πρόστιμα

Η επιβολή προστίμων θα γίνεται το αργότερο εντός 3μήνου από τη διαπίστωση της παράβασης κατά τη διενέργεια ελέγχων πρόληψης για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της λαθρεμπορίας.

Μεγάλη βαρύτητα θα δοθεί μεγάλους οφειλέτες όπου εκεί υπάρχει και το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Το 66% περίπου των οφειλετών κινδυνεύουν με μέτρα αναγκαστικής είσπραξης, ενώ μέσα στο 2019 αναμένεται να χαρακτηριστούν 4,5 δισ. ευρώ ως ανεπίδεκτα είσπραξης.

Σύμφωνα με το σχέδιο Ελέγχου της ΑΑΔΕ η είσπραξη από μεγάλους οφειλέτες και στοχευμένες δράσεις εκτιμάται ότι θα ξεπεράσει για εφέτος τα 675 εκατ. ευρώ.

Μέσω e-mail οι ειδοποιήσεις

Μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου οι υπάλληλοι της ΑΑΔΕ θα στείλουν μηνύματα υπενθύμισης ληξιπρόθεσμων οφειλών σε μικροοφειλέτες προκειμένου να σπεύσουν να ρυθμίσουν ή να εξοφλήσουν τα χρέη τους.

Στελέχη της θα επιβλέπουν τη διαδικασία αποστολής ηλεκτρονικών μηνυμάτων υπενθύμισης ληξιπρόθεσμων οφειλών σε μικροοφειλέτες παλαιότερων ετών και θα αξιολογούνται τα αποτελέσματα σε τριμηνιαία βάση με υποβολή σχετικής αναφοράς εντός 15 ημερών από τη λήξη του τριμήνου.

Στο σχέδιο δράσης γίνεται αναφορά για συμμόρφωση των φορολογούμενων που εμφανίζουν για πρώτη φορά ληξιπρόθεσμες οφειλές σε ποσοστό 54%, κατόπιν εφαρμογής κριτηρίων ανάλυσης κινδύνου και διαβίβαση αρμοδίως των αρχείων μη συμμορφούμενων φορολογούμενων για περαιτέρω ενέργειες.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί πως 2.514.722 πολίτες χρωστούν έως 500 ευρώ.

ΠΗΓΗ: newsbomb.gr

Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 75 χρόνια από τη μάχη της Κοκκινιάς. Ήταν 4 Μάρτη του 1944 όταν οι Γερμανοί κατακτητές σε συντονισμένη προσπάθεια και σε συνεργασία με τους ταγματασφαλίτες περικύκλωσαν ολόκληρη την περιοχή της Κοκκινιάς, ήταν 8 Μάρτη όταν οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ και του ΕΑΜ ολοκλήρωναν τη θριαμβευτική απόκρουση της επίθεσης, κρατώντας ψηλά τη σημαία της αντίστασης.

Τα χρόνια περνούν, τα πράγματα αλλάζουν και δυστυχώς η συλλογική μνήμη εξασθενεί. Και τότε αντί να διδασκόμαστε από την ιστορία, γινόμαστε οι χειρότεροι μαθητές της. Το ίδιο συνέβη και στην Ελλάδα με την επαναστατική αριστερά και τη σχέση της με την αντιιμπεριαλιστική πάλη, που κατέληξε είτε στην υποτίμηση της τελευταίας, είτε μπροστά στην λανθασμένη ερμηνεία της, στην ενσωμάτωση και την υποταγή σε λογής αστικά σχέδια.

Αν κάτι μας διδάσκει η μάχη της Κοκκινιάς όπως άλλωστε και όλο το φάσμα της εθνικής αντίστασης, είναι το πόσο βαθιά ριζωμένη αποτελεί για τον λαό και τον τόπο μας η συνείδηση της ελευθερίας και του αγώνα γι αυτήν και η αλληλεγγύη. Τις μέρες της μάχης της Κοκκινιάς, στον Πειραιά προκηρύχθηκε πανεργατική απεργία ως ένδειξη αλληλεγγύης στον κοκκινιώτικο λαό που δοκιμαζόταν απέναντι στους ναζί και τους συνεργάτες τους.

Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα της κρίσης, της επέλασης των μνημονιακών πολιτικών λιτότητας της ΕΕ, της επιτροπείας και της καταβαράθρωσης του επιπέδου ζωής της τεράστιας κοινωνικής πλειοψηφίας οι παραπάνω έννοιες (έπρεπε να) αποκτούν την ίδια και ταυτόχρονα νέα διάσταση. Η διάλυση του κοινωνικού ιστού, η βίαιη φτωχοποίηση διευρυμένων τμημάτων της κοινωνίας, έφεραν στην επιφάνεια ένα πρωτόγνωρο κοινωνικό ζήτημα. Μαγαζιά να κλείνουν το ένα μετά το άλλο, η ανεργία να κάνει, ειδικά στην νεολαία, πρωταθλητισμό, η λαϊκή κατοικία και περιουσία να γίνονται βορά στα χέρια των τραπεζών, εργατικά δικαιώματα και λαϊκές ελευθερίες να συνιστούν ανάμνηση για τους παλιούς και αστικούς θρύλους του παρελθόντος για εμάς τους νεότερους. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τον όλο ένα και αυξανόμενο ρόλο ιμπεριαλιστικών μηχανισμών, στην άσκηση εθνικής (αστικής) πολιτικής διαμόρφωσαν ένα νέο τοπίο. Της εμφάνισης μιας έντονης λαϊκής αμφισβήτησης, δυσαρέσκειας και οργής απέναντι τόσο στην υφιστάμενη κατάσταση όσο και με έναν αντιφατικό αλλά σίγουρα υπαρκτό και εγκυμονούντα δυνατότητες τρόπο, στις αιτίες δημιουργίας της. Οι δυνάμεις της αριστεράς στο σύνολό τους, αδύναμες να αναμετρηθούν με τα νέα δεδομένα, δεν μπόρεσαν να εμπλακούν και να αλληλεπιδράσουν με τις εξελίξεις, να προσαρμόσουν το περιεχόμενο, τις μορφές, τα αιτήματα στις λαϊκές διεργασίες και έμειναν στάσιμες να κοιτούν τα αναδυόμενα ακροδεξιά και νεοφασιστικά ρεύματα να καρπώνονται όλη την παραπάνω λαική αγανάκτηση.

Έτσι εκφράσεις και αιτήματα όπως ο λαός κυρίαρχος στον τόπο του, αγώνας για λαϊκή κυριαρχία και εθνική ανεξαρτησία έμειναν πίσω υπό το βάρος της ιεράρχησης του πολιτικού αγώνα απέναντι σε Κυβερνήσεις, μνημόνια και ΕΕ. Σε άλλες περιπτώσεις η παραπάνω συνθηματολογία δίχως την αναγκαία σύνδεση με την πολιτική διάσταση της συνολικής πάλης, υπέκυψε και ενσωματώθηκε από εθνικιστικές αντιλήψεις και ρεύματα έκφρασής τους, τραυματίζοντας ακόμα περισσότερο την αριστερά και το κίνημα.

Σήμερα οι γεωπολιτικές εξελίξεις, δείχνουν με τρόπο σαφή και χαρακτηριστικό, ότι το ενδεχόμενο του πολέμου, όχι μόνο σε επίπεδο περιφερειακό αλλά και σε βαθμό διευρυμένης διεθνούς εμπλοκής, είναι πιο ορατό παρά ποτέ. Η ευαίσθητη περιοχή των Βαλκανίων, περισσότερο αποτελεί δείκτη παρά εξαίρεση της γενικότερης τάσης, ενώ η πρόσφατη Συμφωνία των Πρεσπών, έρχεται να οξύνει παρά να αμβλύνει τους εθνικούς ανταγωνισμούς των εμπλεκόμενων χωρών. Ήδη η στάση της αριστεράς έδειξε να μην ξεφεύγει, αντίθετα να επιβεβαιώνει το παραπάνω πρόβλημα. Άλλωστε στην πλειοψηφία της είτε μπροστά στην αντιπαράθεση με τα ακροδεξιά νεοφασιστικά μορφώματα και συλλαλητήρια που έδωσαν τον τόνο τον τελευταίο χρόνο, υποτίμησαν την αντιιμπεριαλιστική πάλη και τον αγώνα γι αυτήν, είτε δυστυχώς έγιναν ουρά στην ατζέντα και τα συλλαλητήρια αυτά, μένοντας σε μία στενή αντιΝΑΤΟΙΚΗ και ενάντια στην Συμφωνία φρασεολογία και ρητορική.

Σήμερα είναι πιο αναγκαία από ποτέ η μέγιστη δυνατή συσπείρωση δυνάμεων για ένα σύγχρονο δημοκρατικό, εργατολαικό κίνημα, αντιιμπεριαλιστικού χαρακτήρα. Ικανού να απαντά στα μεγάλα ερωτήματα της εποχής και να στέκεται απέναντι στην αστική πολιτική τόσο του «δημοκρατικού» νεοφιλελευθερισμού, όσο και της ακροδεξιάς, της ξενοφοβίας και του ρατσισμού. Ικανού να συνδέει την αντιιμπεριαλιστική πάλη, απέναντι στις βάσεις του ΝΑΤΟ και τον κίνδυνο του πολέμου από όπου κι αν προέρχεται με τον ταξικό πατριωτισμό και διεθνισμό, που καμιά σχέση δεν έχει με τον φερόμενο πατριωτισμό του κεφαλαίου και των φασιστών. Να μπορεί να εναντιώνεται στα σχέδια της εκάστοτε Κυβέρνησης και των αντιλαικών αντεργατικών της πολιτικών, σε ρήξη και σύγκρουση με την ΕΕ, το ευρώ, το χρέος και όλα αυτά που έχουν ρημάξει την τεράστια κοινωνική πλειοψηφία. Ενώ  την ίδια στιγμή θα θέτει επί τάπητος το κοινωνικό ζήτημα, παλεύοντας για την ουσιαστική βελτίωση των όρων ζωής της εργατικής τάξης, του λαού και της νεολαίας, για τα λαικά δικαιώματα, την ειρήνη και την ελευθερία.

Η δημοτική κίνηση «Κόντρα στο Ρεύμα» στη Νίκαια και στον Ρέντη κουβαλάει δυο βαριές κληρονομιές. Η μία είναι η κληρονομιά του να ζεις, να αναπνέεις και να αγωνίζεσαι στα αιματοβαμμένα χώματα της Κοκκινιάς, των μαζικών δημοκρατικών κοινωνικών αγώνων. Η άλλη είναι η κληρονομιά της 10ετούς πάλης του στα τοπικά δρώμενα ενάντια στις κυβερνητικές πολιτικές, τα μνημόνια και τα απόνερα τους. Μέσα από τις γραμμές του «Κόντρα στο Ρεύμα» δε παλεύουμε μόνο για τα μικρά, τα καθημερινά. Παλεύουμε, στρατευόμαστε και οραματιζόμαστε μια κοινωνία «μιας ταχύτητας», μια κοινωνία συμμετοχική με όπλο τους συλλογικούς αγώνες και την διεκδίκηση όλων όσων μας στέρησαν και όλων όσων μας αξίζουν. Το ψωμί, την αξιοπρεπή διαβίωση, την αξιοπρέπεια. Με ταξική αλληλεγγύη και συλλογική ευσυνειδησία παλεύουμε για να μπορέσουμε να βάλουμε το δικό μας μικρό λιθαράκι πλάι σε όλους εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία, τη δημοκρατία, τη δικαιοσύνη και τη κοινωνική χειραφέτηση.

ΠΗΓΗ: kommon.gr