Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Πυρηνικοί εφιάλτες στην Ασία
Από Πέτρος Παπακωνσταντίνου
Ενώ η άδοξη κατάληξη της συνάντησης Ντόναλντ Τραμπ – Κιμ Γιονγκ Ουν στο Ανόι επανέφερε στην ημερήσια διάταξη τον κίνδυνο υποτροπής στο πυρηνικό πρόγραμμα της Βόρειας Κορέας, μια πιο χειροπιαστή απειλή κατέβαινε από τους παγετώνες των Ιμαλαΐων. Για πρώτη φορά στην ιστορία, δύο πυρηνικές δυνάμεις, η Ινδία και το Πακιστάν, εμπλέκονταν σε αερομαχίες με κατάρριψη πολεμικών αεροσκαφών για τη διαφιλονικούμενη περιοχή του Κασμίρ.
Η ανάφλεξη αυτής της παλιάς διένεξης, που πυροδότησε δύο από τους τρεις πολέμους Ινδίας – Πακιστάν στον εικοστό αιώνα, προκάλεσε διεθνή ανησυχία. Ηνωμένες Πολιτείες και Ρωσία προσφέρθηκαν να διαμεσολαβήσουν για να αποτραπούν τα χειρότερα, ενώ Ευρωπαϊκή Ενωση και Κίνα κάλεσαν τις δύο πλευρές να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση.
Η επίθεση αυτοκτονίας
Ρόλο πυροκροτητή έπαιξε επίθεση αυτοκτονίας εναντίον κονβόι Ινδών παραστρατιωτικών στο υπό ινδική διοίκηση τμήμα του Κασμίρ, που στοίχισε τη ζωή 44 ενόπλων.
Η Ινδία κατήγγειλε ως οργανωτή της επίθεσης την οργάνωση «Jaish-e-Mohammad» (Στρατός του Μωάμεθ), η οποία μάχεται για την ενσωμάτωση ολόκληρου του Κασμίρ στο Πακιστάν και είναι υπεύθυνη για σειρά τρομοκρατικών επιθέσεων όχι μόνο στο Κασμίρ, αλλά και στο ινδικό κοινοβούλιο.
Το Πακιστάν έχει κηρύξει παράνομη την οργάνωση, αλλά το Νέο Δελχί υποστηρίζει ότι το Ισλαμαμπάντ συνεχίζει να της προσφέρει κάθε είδους υποστήριξη μέσω της μυστικής υπηρεσίας του στρατού.
Ινδία και Πακιστάν ενεπλάκησαν σε πόλεμο αμέσως μετά την κήρυξη της ανεξαρτησίας τους από τη Βρετανική Αυτοκρατορία, το 1947, ακριβώς λόγω της διένεξης γύρω από το Κασμίρ.
Η στρατηγικής σημασίας περιοχή είχε μουσουλμανικό, κατά κύριο λόγο, πληθυσμό αλλά ινδουιστή μαχαραγιά, ο οποίος προσχώρησε στην Ινδία. Αποτέλεσμα αυτού του πρώτου πολέμου ήταν να χωριστεί το Κασμίρ σε δύο περιοχές, μία υπό ινδικό και μία υπό πακιστανικό έλεγχο (ένα τρίτο, μικρότερο τμήμα, είχε παραχωρηθεί στην Κίνα).
Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ αποφάσισε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την αυτοδιάθεση του Κασμίρ, κάτι που δεν έγινε ποτέ, καθώς η Ινδία έθετε ως προϋπόθεση την αποχώρηση των πακιστανικών στρατευμάτων.
Για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο του 1971, η απάντηση της Ινδίας δεν περιορίστηκε σε πυρά πυροβολικού, αλλά συμπεριέλαβε αεροπορικές επιχειρήσεις στο εσωτερικό του Πακιστάν – κι αυτό ενώ, σε αντίθεση με το 1971, αυτή τη φορά και οι δύο χώρες διαθέτουν πυρηνικές βόμβες. Ο στρατός του Πακιστάν απάντησε με τις δικές του αεροπορικές επιθέσεις επί ινδικού εδάφους, κλιμακώνοντας ακόμη περισσότερο την κρίση.
Οι Πακιστανοί υποστήριξαν ότι κατέρριψαν δύο ινδικά αεροσκάφη, ενώ η Ινδία ισχυρίστηκε ότι κάθε πλευρά κατέρριψε από ένα. Γεγονός είναι ότι το Πακιστάν αιχμαλώτισε έναν Ινδό πιλότο, ο οποίος μάλιστα εμφανίστηκε σε βίντεο να αιμορραγεί, ύστερα από ξυλοδαρμό που υπέστη από μουσουλμάνους του Κασμίρ, κάτι που ηλέκτρισε περαιτέρω την ατμόσφαιρα.
Το μείζον ερώτημα είναι αν η επικίνδυνη αυτή σύγκρουση κλιμακωθεί σε έναν τέταρτο, ανοικτό ινδο-πακιστανικό πόλεμο τις επόμενες ημέρες. Η απλή λογική λέει ότι και οι δύο πλευρές έχουν κάθε λόγο να αποφύγουν το εφιαλτικό σενάριο.
Το Πακιστάν γνωρίζει καλά –και οι σκληρές εμπειρίες των προηγούμενων τριών πολέμων του το υπενθυμίζουν– ότι δεν μπορεί να υπερισχύσει σε μια στρατιωτική σύγκρουση με τη στρατιωτικά, οικονομικά και πληθυσμιακά πολύ ισχυρότερη Ινδία.
Αλλωστε, ο Πακιστανός πρωθυπουργός Ιμράν Χαν προσπάθησε από την πρώτη στιγμή να ρίξει τους τόνους, αποφάσισε να απελευθερώσει τον αιχμάλωτο Ινδό πιλότο σε μια χειρονομία καλής θέλησης, ζήτησε απευθείας διάλογο με τον Ινδό ομόλογό του Ναρέντρα Μόντι, έφτασε μάλιστα να προτείνει μυστικές διαπραγματεύσεις για τη διευθέτηση της διένεξης γύρω από το Κασμίρ.
Αλλά και ο Μόντι έχει καλούς λόγους να μην παρασυρθεί από τα εθνικιστικά πάθη, που είναι ιδιαίτερα εξημμένα στην υποήπειρο.
Οι εκλογές του Μαΐου
Οι αεροπορικές επιθέσεις που διέταξε (και οι οποίες είναι αμφίβολο αν βρήκαν στόχους ή αν είχαν μόνο συμβολικό χαρακτήρα) ασφαλώς ικανοποιούσαν την ανάγκη να δοθεί η εικόνα της δυναμικής απάντησης, κάτι το οποίο θα του είναι χρήσιμο ενόψει των βουλευτικών εκλογών του Μαΐου, όπου θα διεκδικήσει και δεύτερη θητεία.
Ωστόσο ένας ανοικτός πόλεμος θα είχε σοβαρότατες συνέπειες στην ινδική οικονομία, η οποία δεν βρίσκεται στα καλύτερά της, ενώ θα πυράκτωνε τις αντιθέσεις μεταξύ ινδουιστών και μουσουλμάνων στην ίδια τη χώρα του.
Το κυριότερο, η προσπάθειά του να απομονώσει διπλωματικά το Πακιστάν και να εξασφαλίσει υποστήριξη από το σύνολο των μεγάλων δυνάμεων στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας δεν είχε τα αποτελέσματα που θα ήθελε ο Ινδός πρωθυπουργός.
Αν και αναγνώρισαν το δικαίωμα της Ινδίας να αμύνεται εναντίον της τρομοκρατίας, όλες οι μεγάλες δυνάμεις κράτησαν γραμμή ίσων αποστάσεων, πιέζοντας και τις δύο πλευρές να αποκλιμακώσουν γρήγορα την κρίση.
Οι συμμαχίες
Παραδοσιακός σύμμαχος των ΗΠΑ στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, όταν η Ινδία διατηρούσε καλές σχέσεις με τη Σοβιετική Ενωση, το Πακιστάν υποχρεώθηκε να αναζητήσει καινούργιο γεωπολιτικό ρόλο από τις αρχές του 21ου αιώνα. Οι σχέσεις του με τις ΗΠΑ μπήκαν σε περίοδο ψυχρότητας και αμοιβαίας καχυποψίας μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 και τον πόλεμο των Αμερικανών κατά των Ταλιμπάν, που εξασφάλιζαν «στρατηγικό βάθος» στο Πακιστάν, στην αντιπαράθεσή του με την Ινδία. Ταυτόχρονα, οι Αμερικανοί προσέγγισαν την Ινδία ως αντίβαρο στην αναδυόμενη Κίνα. Οι φονικές επιθέσεις με drones (που κορυφώθηκαν επί Ομπάμα) επί πακιστανικού εδάφους, με πολλές απώλειες αμάχων, ενίσχυσαν τον αντιαμερικανισμό στην ισλαμική χώρα. Ωστόσο, το Πακιστάν κατάφερε να αντισταθμίσει σε μεγάλο βαθμό τις απώλειες ενισχύοντας τους δεσμούς του με έναν άλλο παραδοσιακό του σύμμαχο, την Κίνα. Ο «Νέος Δρόμος του Μεταξιού», το μεγάλο αναπτυξιακό σχέδιο του Κινέζου ηγέτη Σι Τζινπίνγκ, προσφέρει μεγάλες ευκαιρίες οικονομικής ανάπτυξης στο Πακιστάν, ενώ η Κίνα μπλόκαρε στο Συμβούλιο Ασφαλείας τις προσπάθειες της Ινδίας για αποφάσεις που θα επέβαλαν στο Ισλαμαμπάντ πιο σκληρά μέτρα κατά της τρομοκρατίας. Δύο άλλοι σημαντικοί σύμμαχοι του Πακιστάν, η Σαουδική Αραβία και η Τουρκία, έσπευσαν επίσης να συσφίγξουν τις σχέσεις μαζί του, με τελευταίο δείγμα την πρόσφατη επίσκεψη του Σαουδάραβα πρίγκιπα διαδόχου Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν στο Ισλαμαμπάντ.
*Πηγή: Καθημερινή - iskra.gr
Ποια είναι η πιο μολυσμένη πρωτεύουσα στον κόσμο Τι δείχνει νέα μελέτη
Η πιο μολυσμένη πρωτεύουσα στον κόσμο για το 2018 ήταν το Νέο Δελχί, ανέφεραν σήμερα δύο οργανώσεις, που παρακολουθούν την ατμοσφαιρική ρύπανση, σε μελέτη τους για την ποσότητα των μικροσωματιδίων PM2,5 σε 61 πρωτεύουσες σ' ολόκληρο τον κόσμο.
Την ινδική πρωτεύουσα, στην οποία ζουν περισσότεροι από 20 εκατομμύρια άνθρωποι, ακολουθεί η πρωτεύουσα του Μπανγκλαντές Ντάκα και η Καμπούλ, η πρωτεύουσα του Αφγανιστάν, σύμφωνα με τη μελέτη που πραγματοποιήθηκε από την IQ AirVisual, μια οργάνωση με έδρα την Ελβετία που συγκεντρώνει δεδομένα απ' όλον τον κόσμο για την ποιότητα του αέρα, και την Greenpeace.
Ο τοξικός αέρας του Νέου Δελχί προκαλείται από οχήματα και βιομηχανικές εκπομπές, τη σκόνη από εργοτάξια, τον καπνό από την καύση απορριμμάτων και υπολειμμάτων από σοδειές σε γειτονικά χωράφια.
Η μέση ετήσια συγκέντρωση PM2,5 ανά κυβικό μέτρο αέρα στην πόλη αυτή ήταν 113,5 το 2018, αναφέρουν οι οργανώσεις στην έκθεσή τους, περισσότερο από το διπλάσιο του επιπέδου του Πεκίνου, ο μέσος όρος του οποίου ήταν 50,9 στη διάρκεια της χρονιάς, καθιστώντας το την όγδοη πιο μολυσμένη πρωτεύουσα του κόσμου.
Τα PM2,5 ή σωματίδια διαμέτρου 2,5 μm (μικρόν) ή μικρότερης, είναι τόσο επικίνδυνα επειδή φθάνουν βαθιά μέσα στους πνεύμονες.
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας θέτει ως ημερήσιο όριο για την ποιότητα του αέρα τα 25 μικρογραμμάρια PM2,5 ανά κυβικό μέτρο αέρα.
Η Κίνα πάσχιζε για χρόνια να επιβάλει περιβαλλοντικούς κανόνες και να περιορίσει τις ρυπογόνες βιομηχανίες, όμως τα τελευταία χρόνια επωφελήθηκε από τη μεγάλη βελτίωση της νομοθεσίας και την ενίσχυση της πολιτικής βούλησης για την καταπολέμηση της κακής ποιότητας του αέρα.
Στην Ινδία βρίσκονται οι 15 από τις 20 πιο μολυσμένες πόλεις στον κόσμο, αναφέρουν οι οργανώσεις στην κοινή μελέτη τους.
ΠΗΓΗ: newsbeast.gr
Σάλος: Έγγραφο «My Market» στους εργαζόμενους. «Να χαμογελάτε γιατί έχετε δουλειά»
Έντονες αντιδράσεις έχει προκαλέσει η επιστολή της Περιφερειακής Διευθύντριας Λειτουργίας Καταστημάτων του My Market – Καλεί τους εργαζόμενους να χαμογελούν επειδή έχουν δουλειά
Σοκάρουν τα στοιχεία για το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας
Σύμφωνα με το πόρισμα της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για το Δημογραφικό που συζητείται στην Ολομέλεια της Βουλής, οι γυναίκες γεννούν όλο και λιγότερα παιδιά σε όλο και μεγαλύτερη ηλικία.
Στην ανάλυση των δεδομένων προκύπτει ένα πολύ σημαντικό και ταυτόχρονα απογοητευτικό εύρημα.
Η ατεκνία μεταξύ των Ελληνίδων δεν φαίνεται να αποτελεί συνειδητή επιλογή, όπως συμβαίνει σε άλλες ανεπτυγμένες χώρες, όπως π.χ. η Γερμανία ή η Ιαπωνία. Αντίθετα, είναι μάλλον το αποτέλεσμα καταστάσεων και συνθηκών που επιβάλλονται από το ευρύτερο κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον και δυσκολεύουν την απόφαση για τεκνοποίηση, με σημαντικό παράγοντα της επιδείνωσης, την οικονομική κρίση.
Ταυτόχρονα η συνεχής αύξηση της μέσης ηλικίας των γυναικών που μπορούν να τεκνοποιήσουν συμβάλλει και αυτή στην αύξηση του ποσοστού της ατεκνίας.
Χαρακτηριστικά είναι τα στοιχεία της Eurostat για τη μέση ηλικία στην γέννηση, που δείχνουν ότι ενώ στην Ελλάδα μια γυναίκα γεννούσε το 1960, κατά μέσο όρο στα 28,7 έτη της ηλικίας της, το 2015 γεννούσε στα 31,3 έτη.
Την ίδια ώρα ο αριθμός των μονογονεϊκών οικογενειών έχει αυξηθεί, κυρίως ως αποτέλεσμα της αύξησης των διαζυγίων αλλά και λόγω της αύξησης των εκτός γάμου γεννήσεων. Το φαινόμενο αφορά κυρίως τις γυναίκες. Ο αριθμός αυτών που μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους είναι πενταπλάσιος του αριθμού των πατέρων. Οι εκτός γάμου γεννήσεις αν και παραμένουν σε ένα χαμηλό για τα ευρωπαϊκά δεδομένα επίπεδο, έχουν σχεδόν τριπλασιαστεί ως απόλυτο μέγεθος τα τελευταία 25 χρόνια. Έτσι ενώ το ποσοστό των εκτός γάμου γεννήσεων ήταν 2% το 1990, το 2017 αγγίζει το 9%.
Ταυτόχρονα το μέσο μέγεθος της οικογένειας μειώνεται, ενώ παράλληλα αυξάνεται ο αριθμός των οικογενειών χωρίς παιδιά. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2001, οι συζυγικές οικογένειες είχαν στην πλειονότητά τους δύο παιδιά. Το 2011, άνω του 65% των ζευγαριών (παντρεμένων και συμβιούντων) έχουν το πολύ ένα παιδί, το 27% έχουν δύο παιδιά και μόλις το 7% έχουν τρία ή περισσότερα παιδιά. Το 37% των παντρεμένων ζευγαριών και το 85% των ζευγαριών που συμβιώνουν, χωρίς να έχουν παντρευτεί, δεν έχουν παιδιά.
Οι προοπτικές εξέλιξης του πληθυσμού
Στο τέλος της επόμενης εικοσαετίας (2035) ο πληθυσμός της Ελλάδας θα κυμανθεί από 10,4 έως 9,5 εκατομμύρια.
Σύμφωνα με την επιστημονική έκθεση που περιλαμβάνεται στο πόρισμα της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για το Δημογραφικό, το 2015 ήταν 10,9 εκατομμύρια, ενώ η μείωση του πληθυσμού θα είναι 0,45% ή 1,4 εκατομμύρια σε απόλυτες τιμές. Επίσης, το 2050 ο πληθυσμός της Ελλάδας θα κυμανθεί από 10,0 έως 8,3 εκατομμύρια και, κατά συνέπεια, η μείωση θα είναι έως και 2,5 εκατομμύρια σε απόλυτε τιμές σε σχέση με το 2015.
Εκτός από τις διαφορές σε απόλυτα μεγέθη του συνολικού πληθυσμού, σημαντικές αλλαγές αναμένονται τα επόμενα χρόνια και στην ηλικιακή δομή (του πληθυσμού). Το 2035 το ποσοστό των άνω των 65 ετών και των άνω των 85 ετών στο συνολικό πληθυσμό (20,9% και 2,8% αντίστοιχα το 2015), αναμένεται να κυμανθεί από 27,9% έως 27,7% για τους άνω των 65 ετών και 4,1% έως 4,5% για τους άνω των 85 ετών. Τα ποσοστά των νέων θα κυμανθούν από 11% έως 12,4% για τους 0 έως 14 ετών και 15,8% έως 14,2% για τους 0 έως 18 ετών.
Το 2050 το ποσοστό των άνω των 65 ετών και των άνω των 85 ετών στον συνολικό πληθυσμό, αναμένεται να κυμανθεί από 33,1% έως 30,3% για τους άνω των 65 ετών και 6,5% έως 4,9% για τους άνω των 85 ετών. Το 2050 το ποσοστό των νέων, από 0 έως 14 ετών, αναμένεται να κυμανθεί από 14,8% έως 12%. Για τους νέους 0 έως 18 ετών θα είναι 19% έως 15,4%.
Η δημογραφική γήρανση δεν επέρχεται χωρίς συνεπακόλουθα. Η ποσοστιαία μείωση του πληθυσμού στις αποκαλούμενες παραγωγικές ηλικίες και η δυσανάλογη αύξηση του ποσοστού των ηλικιωμένων, θέτουν σε άμεσο κίνδυνο, εκτός των άλλων, και τη χρηματοοικονομική βιωσιμότητα του συνταξιοδοτικού συστήματος και του συστήματος υγείας. Οι συντάξεις και οι παροχές υγείας ενός διαρκώς αυξανόμενου αριθμού ατόμων θα καλύπτονται από τις εισφορές και τους φόρους που καταβάλλονται από ένα διαρκώς μειούμενο αριθμό εργαζομένων.
Εξάλλου, χάνοντας τη νεανικότητά του ένας πληθυσμός υστερεί σημαντικά στην έρευνα και την καινοτομία, τομείς καθοριστικούς για την ανάπτυξη της πραγματικής οικονομίας.
Πηγή: ΑΠΕ - enikos.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή