Αιμιλία Καραλή Πρόσφατα εξελέγη η «πρώτη γυναίκα» πρόεδρος της Δημοκρατίας. Διθύραμβοι και εορταστική ατμόσφαιρα για το γεγονός. «Νίκη του γυναικείου κινήματος(!)», έγραφε μια εφημερίδα. Ας σκεφτούμε, όμως, εάν η γυναικεία της «ιδιότητα» είναι αρκετή για να εξασφαλίσει την λειτουργία μιας κοινωνίας που κατοχυρώνει τα δικαιώματα όλων των ανθρώπων. Τις τελευταίες μέρες στους δρόμους του Μιλάνου έχουν αναρτηθεί αφίσες που απεικονίζουν τα πρόσωπα γυναικών επιμελώς μακιγιαρισμένα, ώστε να εμφανίζονται θύματα σωματικής βίας. Πάνω από τα πρόσωπα υπάρχει ο τίτλος: «απλά επειδή είμαι γυναίκα». Κάτω από τις φωτογραφίες αναγράφονται δεινά των γυναικών: οικογενειακή βία, χαμηλότεροι μισθοί, ακρωτηριασμός γεννητικών οργάνων, καταναγκαστικός γάμος, βιασμός. Το προκλητικό είναι ότι στις φωτογραφίες απεικονίζονται γυναίκες που άσκησαν, ασκούν ή εκπροσωπούν εξουσία, η οποία με τον έναν ή τον άλλο τρόπο διαιωνίζει το σύστημα που ταπεινώνει γυναίκες (και άντρες). Ανάμεσά τους η Άνγκελα Μέρκελ, Μισέλ Ομπάμα, Χίλαρι Κλίντον, η Αούνγκ Σαν Σου Κι. Στην πλειοψηφία τους –ή με…

Τα λόγια που εκφώνησε δημόσια ο Jacques Rancière στις 16 Ιανουαρίου στους απεργούς του σιδηροδρομικού σταθμού της Vaugirard. Δημοσιεύτηκαν από την Le Monde στις 23 Ιανουαρίου. «Αν βρίσκομαι εδώ σήμερα, είναι, φυσικά, για να διατρανώσω την απόλυτη στήριξη μου σε έναν παραδειγματικό αγώνα, αλλά και για να πω μερικά λόγια για τον λόγο που μου φαίνεται παραδειγματικός. Πέρασα αρκετά χρόνια της ζωής μου μελετώντας την ιστορία του εργατικού κινήματος, και αυτό μου έδειξε ένα ουσιώδες πράγμα: αυτό που ονομάζεται «κοινωνικά κεκτημένα», είναι πολλά περισσότερα από τα οφέλη που κατέχουν συγκεκριμένες ομάδες. Ήταν η οργάνωση ενός συλλογικού κόσμου, ο οποίος κυβερνάται από την αλληλεγγύη. Ποιος είναι αυτός ο ειδικός τρόπος διακυβέρνησης των εργαζομένων στους σιδηροδρόμους (cheminots), ο οποίος μας παρουσιάζεται ως ένα αρχαϊκό προνόμιο; Πρόκειται για το στοιχείο μιας οργάνωσης ενός κοινού κόσμου όπου τα αναγκαία πράγματα για την ζωή όλων, έπρεπε να είναι ιδιοκτησία όλων. Οι σιδηρόδρομοι ανήκαν στην συλλογικότητα.…

Κυριάκος Νασόπουλος Δημήτρης Σταμούλης «Παγωνιά» Ο χαμός εννέα συνανθρώπων μας (ανάμεσά τους και δύο μικρά παιδιά), σε διάστημα μικρότερο του ενός μήνα, από την παγωνιά ή στην προσπάθειά τους να ζεσταθούν επανέφερε στο προσκήνιο με τον πιο τραγικό τρόπο το γεγονός ότι χιλιάδες πολίτες συνεχίζουν να ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες και στερούμενοι βασικά κοινωνικά αγαθά, όπως η στέγαση και η θέρμανση. Στην Ελλάδα της «κανονικότητας» των ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ τα εργατικά και λαϊκά νοικοκυριά καθώς και οι πρόσφυγες/μετανάστες είναι καταδικασμένοι σε ενεργειακή φτώχεια και σε αρκετές περιπτώσεις οδηγούνται ακόμα και στον θάνατο. Αφού είτε χάνουν την ζωή τους από κρυοπληξία, όπως η 63χρονη στην Κέρκυρα, είτε καίγονται ζωντανοί και πεθαίνουν από αναθυμιάσεις από την χρήση αυτοσχέδιων σομπών ή μαγκαλιών. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία της ίδιας της ΕΕ και συγκεκριμένα του Ευρωπαϊκού Παρατηρητηρίου Ενεργειακής Φτώχειας, η Ελλάδα βρίσκεται στην τρίτη θέση των δεικτών ενεργειακής φτώχειας, με το 22,7%…

Της Μ. Παπαχριστούδη στη στήλη “Πίσω από τις κάμερες” στο ΠΡΙΝ της Κυριακής Με τον πιο επίσημο τρόπο άνοιξε η παραδοσιακή διαπραγμάτευση της πολιτικής εξουσίας με τους εκδότες αλλά και τους ιδιοκτήτες τηλεοπτικών σταθμών, τις διαφημιστικές εταιρείες και τους περιφερειακούς σταθμούς. Στο μενού βρέθηκε η συνέχιση της έκδοσης των εφημερίδων πανελλήνιας κυκλοφορίας με απευθείας κρατική στήριξη, στα πρότυπα του περιφερειακού Τύπου, αλλά και η ικανοποίηση όλων των απαιτήσεων των αφεντικών της τηλεόρασης. Εδώ, το πάνω χέρι πλέον έχει η κυβέρνηση που τόσο υποστηρίχθηκε και συνεχίζει να υποστηρίζεται από τη συντριπτική πλειονότητα των Μέσων — άλλωστε, εκτός από τις τρεις-τέσσερις εφημερίδες που κατατάσσονται στην ευρύτερη επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ (Documento, ΕφΣυν, Αυγή), όλες οι άλλες στηρίζουν Μητσοτάκη. Ωστόσο, η απόσυρση της ενίσχυσης για το 2019, δηλαδή των χρημάτων που προορίζονταν για να πληρωθούν τα χρωστούμενα δεδουλευμένα σε εργαζόμενους και τα χρέη σε ασφαλιστικά ταμεία, έχει προκαλέσει ρωγμή στο μέτωπο εκδοτών-Μητσοτάκη. Τη μικρή…

Του Αλέξη Λιοσάτου Κεντρικό θέμα των τελευταίων εβδομάδων στον Αθλητικό Ραδιοφωνικό Σταθμό «Αθλητικό Metropolis» (τον μεγαλύτερο σε ακροαματικότητα αθλητικό σταθμό στη Β.Ελλάδα κι έναν από τους πρώτους πανελλαδικά, σταθμός –ειρήσθω εν παρόδω- που καθημερινά δίνει κάλυψη σε ακροδεξιές φωνές και ιδέες) είναι η «Συνάντηση των Big Four». Τι εστί Big Four; Είναι η συνάντηση των 4 μεγαλύτερων καπιταλιστών που λυμαίνονται το ελληνικό ποδόσφαιρο: Μαρινάκης-Σαββίδης-Μελισσανίδης-Αλαφούζος, που θα συναντηθούν λέει για να αποφασιστούν σημαντικά πράγματα για την κατεύθυνση του ελληνικού ποδοσφαίρου. Νύχτα-μέρα βομβαρδισμός με τη «φυσιολογική» είδηση ότι 4 καπιταλιστές θα αποφασίσουν για όλες τις ομάδες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Δημοκρατία στα χαρτιά, δεν κρατάνε πλέον ούτε τους τύπους. Στην πραγματική ζωή τουλάχιστον ψηφίζουν μερικά εκατομμύρια και διατηρείται μια επίφαση δημοκρατίας, ενώ πολύ ξέρουν ότι «άλλοι από πίσω κάνουν πάντα κουμάντο». Εδώ δεν χρειάζονται τέτοια φύλλα συκής. Με τι κριτήρια «Βig Four»; Μήπως αγωνιστικά; Όχι, διαφορετικά ίσως ήταν λογικότερο να καλέσουν και τον…

Γραφει ο Βαγγέλης Μητράκος. Να είναι καλά οι κυβερνήτες μας! Και να θέλουμε να ξεχάσουμε ποια πολιτική υπηρετούν φροντίζουν να μας το θυμίζουν και μάλιστα πολύ έντονα: 1.Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ψήφιζε (στα πλαίσια του δικού του 3ου μνημονίου) τον εξοντωτικό για τους συνταξιούχους νόμο Κατρούγκαλου, η ΝΔ τον κατήγγειλε και ο Κ. Μητσοτάκης, προεκλογικά, είχε δεσμευθεί ότι θα τον καταργήσει. Τώρα η ΝΔ και ο Κ. Μητσοτάκης δεν μιλούν για κατάργηση του νόμου Κατρούγκαλου αλλά για κατάργηση «κάποιων διατάξεων» που ενδεχομένως κριθούν «αντισυνταγματικές»! 2.Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Α. Τσίπρας επανυπολόγιζαν και μείωναν τις παλιές συντάξεις, θεσπίζοντας την περίφημη «προσωπική διαφορά», καθησύχαζαν τις ανησυχίες των συνταξιούχων με το πρόσχημα ότι η προσωπική διαφορά δεν θα καταργηθεί αλλά θα απορροφηθεί μέσω του συμψηφισμού της με τις αυξήσεις που θα δίνονταν! Τώρα η ΝΔ και ο Κ. Μητσοτάκης, οι οποίοι κατήγγειλαν τότε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο διατηρούν την προσωπική διαφορά αλλά…

του Βασίλη Λιόση Τον τελευταίο καιρό παίζεται ένα αστυνομικό σίριαλ στην τηλεόραση με το όνομα CHICAGO P.D. Ο επικεφαλής ενός αστυνομικού τμήματος στο Σικάγο που είναι και ο πρωταγωνιστής του σίριαλ «δεν μασάει». Υπερχειλίζει από τεστοστερόνη, έχει μπάσα φωνή και λέει λίγα λόγια και σταράτα, κοιτάει με παγωμένο βλέμμα κακοποιούς αλλά και συνεργάτες, περπατά ως άλλος καουμπόι στην Άγρια Δύση. Το κυριότερο, όμως, είναι πως όταν θέλει να αποσπάσει κάποια ομολογία πάει τους κρατούμενους στο μπουντρούμι κι εκεί τους «περιποιείται». Όλοι γνωρίζουν τις μεθόδους του, αλλά είναι κοινό μυστικό. Άλλωστε το κάνει για καλό. Κακοποιούς κακομεταχειρίζεται και για αυτό νομιμοποιείται ηθικά η όποια παράνομη βία. Εξαιτίας αυτής της ηθικά νομιμοποιημένης βίας κατορθώνει και φέρνει τις επιχειρήσεις σε πέρας. Ο σύγχρονος σερίφης της αμερικανικής σειράς, σίγουρα θα αποτελεί πρότυπο για τους σημερινούς κυβερνώντες. Ειδικά για τον Χρυσοχοΐδη, τον Γεωργιάδη, τον Βορίδη, τον Μπογδάνο και δεν ξέρουμε ποιον άλλο. Μέσα σε ένα…

Κίμων Ρηγόπουλος Η κοινή γνώμη είναι μια κατασκευή. Ο κοινός και άνυδρος τόπος που επιβάλλει η ισχύς της άρχουσας τάξης. Η «ουδέτερη» πληροφορία, αμετάφραστη, γίνεται φήμη προς χειραγώγηση και καλός αγωγός του φόβου που διαχέεται ως ο μόνος τρόπος ύπαρξης. Το 224, που κάνει τη διαδρομή Καισαριανή-Πολύγωνο, έρχεται στη στάση μετά από 45 λεπτά. Σαρδελοποιημένοι άνθρωποι αγκομαχούν να ανεβούν και να χωρέσουν. Οι πιο πολλοί δείχνουν παραιτημένοι. Κάποια χέρια μετεωρίζονται μέχρι να βρουν χειρολαβή. Ταπεινωμένοι και συμφιλιωμένοι οι περισσότεροι με την πτώση τους. Απ’ έξω, σαν υπόμνηση ειρωνείας, μερικά ξεχασμένα στολίδια των γιορτών. Μια γυναίκα αρχίζει να ξεφωνίζει άκυρα: Φταίνε οι μετανάστες. Ένας κύριος δίπλα της την σεκοντάρει: Γι’ αυτό μας πετσόκοψαν και τις συντάξεις, για να τους έχουμε τους κηφήνες στα ώπα ώπα. Ξεθαρρεύουν και κάποιοι άλλοι. Υπερθεματίζουν: Να πάνε στον αγύριστο, στο διάολο να πάνε. Η σιωπηρή πλειοψηφία μίλησε. Βρήκε τον ένοχο για την καθυστέρηση του λεωφορείου και…

Στις αρχές Ιανουαρίου του 1919 ξέσπασε στη Γερμανία η Επανάσταση των Σπαρτακιστών. Στην εξέγερση αυτή πρωταγωνιστούσε το προλεταριάτο του Βερολίνου ενώ επικεφαλής είχαν τεθεί οι ηγέτες του νεαρού Κομμουνιστικού Κόμματος Καρλ Λίμπκνεχτ, Βίλχελμ Πικ, Ρόζα Λούξεμπουργκ. Μετά την προδοσία της ηγεσίας του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και την ανοιχτή συνεργασία της με τις αστικές πολιτικές δυνάμεις και τα εθνικιστικά στοιχεία του στρατού, η επανάσταση συντρίφθηκε και χιλιάδες εργάτες συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν. Η οριστική επικράτηση της αντεπανάστασης έγινε στις 11 Ιανουαρίου. Στις 13 Ιανουαρίου η Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας πήρε απόφαση για να περάσουν στην παρανομία ο Καρλ Λίμπκνεχτ και η Ρόζα Λούξεμπουργκ. Την ίδια μέρα στην προλεταριακή εφημερίδα «Ρότε Φάνε», δημοσιεύτηκε άρθρο της Ρ. Λούξεμπουργκ με τίτλο «Η τάξη επικρατεί στο Βερολίνο», όπου εξηγούνται οι λόγοι της ήττας της επανάστασης. Στις 14 Ιανουαρίου στην ίδια εφημερίδα δημοσιεύεται άρθρο του Καρλ Λίμπκνεχτ με τίτλο «Παραβλέποντας το καθετί», όπου τόνιζε: «Ναι, οι…

Νίκος Ξηρουδάκης Πριν 40 χρόνια, στις 3 Ιανουαρίου 1980, ο ίδιος ο τότε πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής ανακοίνωσε την αναστολή εφαρμογής του ν. 815. Ήταν η πρώτη φορά μετά τη μεταπολίτευση –και μοναδική μέχρι σήμερα– που ψηφισμένος και ήδη εφαρμοζόμενος νόμος καταργούνταν, κάτω από την πίεση ενός ιδιαίτερα μαχητικού και μαζικού κινήματος. Στηριζόμενο καταρχήν από την αριστερή μειοψηφία της ΕΦΕΕ, κατάφερε να κερδίσει μεγάλο μέρος των γενικών συνελεύσεων των φοιτητικών συλλόγων (ΦΣ), να αναδείξει τις ριζοσπαστικές τάσεις και να εμπνεύσει νικηφόρο αγώνα. ……………………………………………………………………………………………………………………………………….. 40 χρόνια πριν, το φοιτητικό κίνημα καταργεί το νόμο 815 1978, Αύγουστος ● Ψηφίζεται ο νόμος 815, νόμος-πλαίσιο για τα ΑΕΙ. 1978, 28 Αυγούστου ● Πρώτη συγκέντρωση κατά του νόμου. 1979, 12 Οκτωβρίου ● Αστυνομική παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου. 1979, Οκτώβριος –Νοέμβριος ● Οι καταλήψεις επεκτείνονται. 1979, Δεκέμβριος ● Η κυβέρνηση Καραμανλή αποφασίζει λοκ-άουτ στα πανεπιστήμια μέχρι 8/1/1980. 1979, Δεκέμβριος ● Η ΕΦΕΕ, κάτω από την πίεση του…