Δύο γιατροί καταδικάστηκαν από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης καθώς κρίθηκαν ένοχοι για τον θάνατο, από αμέλεια, μίας ασθενούς, 41 ετών, ύστερα από επέμβαση αφαίρεσης ομφαλοκήλης, στο Νοσοκομείο Παπανικολάου της Θεσσαλονίκης.

Πρόκειται για χειρουργό γιατρό και για ειδικευόμενο χειρουργό, στους οποίους το δικαστήριο επέβαλε -αντιστοίχως- ποινή φυλάκισης 18 και 12 μηνών, με 3ετή αναστολή. Για την ίδια υπόθεση κάθισαν στο εδώλιο του ίδιου δικαστηρίου δύο ακόμη γιατροί οι οποίοι κρίθηκαν αθώοι.

Σύμφωνα με το ιστορικό της υπόθεσης όπως περιγράφεται στο κατηγορητήριο, η παθούσα -μητέρα δύο ανήλικων παιδιών- υποβλήθηκε τον Δεκέμβριο του 2018 στην χειρουργική επέμβαση. Μετά το χειρουργείο της χορηγήθηκε (ενδοφλέβιο) αντιβιοτικό το οποίο όμως της προκάλεσε -μεταξύ άλλων- αλλεργικό σοκ, αναπνευστική δυσφορία και πτώση του επιπέδου συνείδησης. Κατόπιν καθυστερημένης χορήγηση αδρεναλίνης -όπως αναφέρεται στο κατηγορητήριο- μεταφέρθηκε για νοσηλεία στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Νοσοκομείου, όπου όμως σταδιακά η κατάσταση της υγείας της επιδεινώθηκε (υπέστη πολυοργανική ανεπάρκεια και βαριά εγκεφαλική βλάβη) και κατέληξε δέκα μέρες αργότερα.

«Μας είπαν ότι επρόκειτο για επέμβαση ρουτίνας, σαν να πηγαίνεις στο σούπερ μάρκετ. Όταν βγήκε από το χειρουργείο ήταν ευδιάθετη. Την πήγαν στον θάλαμο, και μου είπε πως είναι καλά» είπε, μεταξύ άλλων, ο σύζυγος της παθούσας, καταθέτοντας στο δικαστήριο.

(ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Πηγή: onmed.gr

Δευτέρα με Παρασκευή από τις 9 το πρωί μέχρι τις 8.30 το βράδυ

«Όποιος συνάδελφος αντιμετωπίζει προβλήματα με πλειστηριασμό, μπορεί να απευθυνθεί στη γραμματεία του ΕΚΠ Δευτέρα με Παρασκευή από τις 9 το πρωί μέχρι τις 8.30 το βράδυ, γιατί τα σπίτια του λαού τα σώζει ο λαός. Κανένας μόνος του!», υπογραμμίζει το Εργατικό Κέντρο Πειραιά σε ανακοίνωσή του για τους πλειστηριασμούς, σημειώνοντας ότι «το Εργατικό Κέντρο Πειραιά είναι το αποκούμπι σου. Δύναμή μας είναι η ίδια μας η οργάνωση απέναντι στην πολιτική που θέλει να τσακίσει τη ζωή μας.

Χιλιάδες εργαζόμενοι βρίσκονται αντιμέτωποι με πλειστηριασμούς που αφορούν την πρώτη κατοικία. Σε καθημερινή βάση βλέπουμε να υλοποιείται η πολιτική όλων των κυβερνήσεων και να προσπαθούν να πετάξουν κυριολεκτικά στον δρόμο συνταξιούχους, καρκινοπαθείς, μονογονεϊκές οικογένειες, ανέργους, παρουσία δικαστικών και αστυνομικών αρχών, πολλές φορές ακόμη και για χρέη που δεν ξεπερνούν τα χίλια ευρώ.

Οι πρακτικές αυτές φέρουν τη σφραγίδα όλων των μέχρι σήμερα κυβερνήσεων που απελευθέρωσαν τους πλειστηριασμούς ακόμη και της πρώτης κατοικίας, κατέστησαν την προστασία αυτής ιδιώνυμο αδίκημα, ενώ έδωσαν τη δυνατότητα στις εταιρείες-κοράκια να παίρνουν τα σπίτια του κόσμου με το πάτημα ενός κουμπιού.

Τους δηλώνουμε ότι στο έγκλημα αυτό θα συνεχίσουν να μας βρίσκουν μπροστά τους. Οι εργαζόμενοι έχουμε αποδείξει στην πράξη με τους καθημερινούς αγώνες, υπερασπιζόμενοι τα σπίτια των συναδέλφων μας που κινδυνεύουν με πλειστηριασμό, ότι ο μόνος που μπορεί να σώσει τον λαό είναι ο ίδιος ο λαός. Έχουμε μπόλικη πείρα από τις μάχες που έχουμε δώσει μέχρι σήμερα και με τους πλειστηριασμούς που έχουμε αποτρέψει.

Το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Πειραιά θα συνεχίσει να δίνει τον δίκαιο αυτό αγώνα δίπλα στους εργαζόμενους για την προστασία της λαϊκής στέγης. Αρκετοί από τους πλειστηριασμούς αφορούν εργαζόμενους στον Πειραιά. Όπου μας έχει ζητηθεί ήμασταν εκεί, με αποτέλεσμα να τους αποτρέψουμε. Αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε κόντρα στις κυβερνήσεις, το κράτος τους και τα funds.

Δίνουμε το χέρι σε όποιον το χρειάζεται.

Καλούμε τους εργαζόμενους του Πειραιά να μη διστάζουν να κάνουν το βήμα. Το Εργατικό Κέντρο είναι εδώ δίπλα τους, μαζί με τα σωματεία-μέλη του, να βοηθήσει όποιον έχει ανάγκη».

Πηγή: 902.gr

Ίλιγγο προκαλούν οι τιμές των ακινήτων σε όλη την Ελλάδα, γεγονός που καθιστά την απόκτηση ή την ενοικίαση μιας στέγης σχεδόν ένα άπιαστο όνειρο!

Ίλιγγο προκαλούν οι τιμές των ακινήτων σε όλη την Ελλάδα, γεγονός που καθιστά την απόκτηση ή την ενοικίαση μιας στέγης σχεδόν ένα ουτοπικό όνειρο! Αυτό προκύπτει από τον δείκτη τιμών της ιστοσελίδας ακινήτων Spitogatos και ειδικότερα αναδεικνύεται ότι το πρώτο τρίμηνο του 2023 είχαμε αστρονομικές αυξήσεις στις τιμές των ακινήτων.  

Έτσι, το 1o τρίμηνο του 2023 έκλεισε με τις μέσες ζητούμενες τιμές πώλησης και ενοικίασης κατοικιών να διατηρούν μια σταθερά ανοδική πορεία σχεδόν σε όλη την Ελλάδα, με +9% μέσο όρο αύξησης στις ζητούμενες τιμές πώλησης και +5% μέσο όρο αύξησης στις ζητούμενες τιμές ενοικίασης συγκριτικά με το πρώτο τρίμηνο του 2022, ενώ αύξηση κατά +3% και +4% αντίστοιχα καταγράφηκε σε σχέση με το τελευταίο τρίμηνο του 2022.

Λεκανοπέδιο: Στο 9,6% η αύξηση στην τιμή αγοράς

Αύξηση +9,6% σε σχέση με πέρσι παρουσιάζει η μέση ζητούμενη τιμή αγοράς κατοικιών σε όλο το λεκανοπέδιο της Αττικής. Οι υψηλότερες μέσες ζητούμενες τιμές αγοράς κατά το 1ο τρίμηνο του 2023 παρουσιάστηκαν σε Βουλιαγμένη (6250,0€/τ.μ.), Βούλα (4901,9€/τ.μ.), Γλυφάδα (4375,0€/τ.μ.), Άλιμο (4358,9€/τ.μ.), Κολωνάκι (4255,3€/τ.μ.) και Ελληνικό (4222,2€/τ.μ.). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός πως η μέση τιμή ενός διαμερίσματος στα ανατολικά προάστια της Αθήνας βρίσκεται ανάμεσα στις υψηλότερες ζητούμενες τιμές σε επίπεδο περιφερειακής ενότητας πανελλαδικά (2350,0€/τ.μ.) με Γέρακα, Ανθούσα και Παιανία να παρουσιάζουν τη μεγαλύτερη αύξηση σε σχέση με πέρσι κατά +21,1% κατά μέσο όρο.

Στη Θεσσαλονίκη οι υψηλότερες τιμές εμφανίζονται σε Πυλαία (2377,6€/τ.μ.), στο Κέντρο της Θεσσαλονίκης (2333,3€/τ.μ.), στην περιοχή Τριανδρία-Δόξα (2055,6€/τ.μ.), στην περιοχή Ανάληψη-Μπότσαρη-Νέα Παραλία (2026,7€/τ.μ.) και στη Θέρμη (2000,0€/τ.μ.).

Ιδιαίτερα, στα νότια προάστια της Αττικής, τα νησιά των Κυκλάδων και τη Χαλκιδική, προορισμοί που οι επενδυτές επιλέγουν τα τελευταία χρόνια, οι ζητούμενες τιμές αγοράς κατοικιών αυξήθηκαν κατά το 1ο τρίμηνο του 2023 σε σχέση με το ίδιο διάστημα πέρσι κατά +13,2%, +8,1% και +12,5% αντίστοιχα.

Αυξήσεις 15% στις νεόδμητες κατοικίες

Ενδιαφέρον προκαλεί η αύξηση των ζητούμενων τιμών αγοράς των νεόδμητων κατοικιών. Ενδεικτικά στο λεκανοπέδιο της Αττικής η μέση τιμή πώλησης των νεόδμητων κατοικιών αυξήθηκε κατά μέσο όρο κατά +15% σε σχέση με το τελευταίο τρίμηνο του 2022. Η ραγδαία αύξηση του κόστους των υλικών κατασκευής σε συνδυασμό με την ανάγκη για πράσινη προσαρμογή των ακινήτων, είναι κάποιοι από τους παράγοντες που μπορούν να εξηγήσουν τη μεγάλη αύξηση.

Συνολικά, στην επικράτεια οι μεγαλύτερες μεταβολές στις μέσες ζητούμενες τιμές πώλησης κατοικιών σε σχέση με το 1ο τρίμηνο 2022 παρατηρήθηκαν στην Πάρο (+24,9%), στην Καλλιθέα (Νότια Προάστια Αττικής) (+24,4%), στη Θέρμη (Δήμος Θεσσαλονίκης) (+23,1%), στο Κέντρο της Θεσσαλονίκης (+22,8%) στη Βούλα (Νότια Προάστια Αττικής) (+22,5%), στην Καλαμάτα (+22,4%) και στα Χανιά (+22,2%). Μάλιστα στα Χανιά καταγράφεται αύξηση +26,7% στη μέση τιμή πώλησης διαμερισμάτων σε σχέση με πέρσι, κατατάσσοντας τα στις πόλεις της Ελλάδος με τις υψηλότερες τιμές αυτών.

Αυξήσεις μέχρι 20% και στα ενοίκια

Οι μεγαλύτερες αυξήσεις σε ζητούμενες τιμές ενοικίασης κατοικιών σε σχέση με το 1ο τρίμηνο του 2022 εμφανίστηκαν σε Ρέθυμνο (+20,0%), Κέντρο Αθήνας (+15,4%), Βούλα (+14,2%), Διόνυσο (+13,9%), Νέα Ερυθραία (+13,7%) και Σεπόλια (+13,1%).

Ραγδαία άνοδο στις ζητούμενες τιμές ενοικίασης παρουσιάστηκαν σε περιοχές της Αττικής πλησίον των νέων σταθμών μετρό γραμμής 4. Πιο συγκεκριμένα, σε Εξάρχεια, Ιλίσια και στην περιοχή Πατησίων-Αχαρνών παρουσιάστηκε εντυπωσιακή άνοδος στις μέσες ζητούμενες τιμές ενοικίασης διαμερισμάτων σε σχέση με πέρσι κατά +13,3%, +13,2% και +11,2% αντίστοιχα.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η αύξηση στα διαθέσιμα studios και διαμερίσματα προς ενοικίαση σε σχέση με πέρσι, σε μεγάλες «φοιτητουπόλεις», όπως σε Βόλο, Λάρισα και Αλεξανδρούπολη, γεγονός που ενδέχεται να οφείλεται στην επιστροφή των φοιτητών στα πανεπιστήμια μετά την πανδημία, η οποία οδήγησε σε αύξηση της ζήτησης για καταλύματα.

Στο σύνολο της επικράτειας, οι περιοχές με τις υψηλότερες μέσες ζητούμενες τιμές ενοικίασης κατοικιών φαίνεται πως είναι η Χαλκιδική (32.3€/τ.μ.), οι Κυκλάδες (15.0€/τ.μ.), τα νότια (11.1€/τ.μ.) και βόρεια προάστια Αττικής (10.3€/τ.μ.), καθώς και το κέντρο Αθηνών (9.4€/τ.μ.).

Πηγή: imerodromos.gr

Το πρόβλημα της δημοκρατίας γίνεται κρίσιμο στην εποχή που ζούμε. Η διολίσθηση προς τον αυταρχισμό είναι ραγδαία. Η συνεχής υποτίμηση, θεσμικά και εξωθεσμικά, των λειτουργιών που συγκροτούν το πιο πολυδιαφημισμένο και πιο κατακρεουργημένο ιδανικό του καιρού μας είναι συστατικό στοιχείο της λειτουργίας του καπιταλιστικού μας κόσμου.

Η αστυνομική βία, όπως εισβάλλει στη ζωή μας μέσω της τηλεοπτικής ή διαδυκτιακής οθόνης, είτε από τους δρόμους της Γαλλίας, είτε από τις αθηναϊκές λεωφόρους ( σε διαδηλώσεις και όχι μόνο), είτε από τις επαναλαμβανόμενες δολοφονίες με δράστες αστυνομικούς στις ΗΠΑ, είναι μια άσκηση εξοικείωσης, με το αστυνομικό κράτος ως κανονικότητα.

Με την ανάλογη προπαγανδιστική διόγκωση των πραγματικών ή με κατασκευή φανταστικών απειλών, ορατών ή αόρατων, προσδιορίσιμων ή απροσδιόριστων. Αν, ας πούμε, δεν υπήρχε η «τρομοκρατία» με τις διάφορες μορφές θα έπρεπε να την εφεύρουν οι εξουσιαστές ή να την προκαλέσουν (όπως ο Νετανιάχου στο Ισραήλ).

Και της δίνουν καθολικές διαστάσεις ώστε να αιωρείται σαν μια αιώνια απειλή από την οποία κάποιος πρέπει να μας προστατεύει. Αυτοί και το αυταρχικό κράτος τους.

Η γενική κυριαρχία ενός φόβου που πλανιέται, αντικαθιστώντας εκείνο το άλλο παλιό φάντασμα, πάνω από τα κεφάλια μας, είναι το κατάλληλο πλαίσιο για να οικοδομηθεί ένας νέου (και πολλές φορές παλαιού) τύπου αυταρχισμός, όπου οι ελευθερίες και τα δικαιώματα των συγκεκριμένων ανθρώπων υποχωρούν μπρος στα δικαιώματα των πολλών, ενός αφηρημένου συνόλου, όπως προσδιορίζονται από τους ιθύνοντες των εξουσιαστικών δομών, είτε πολιτικών είτε ενημερωτικών, είτε οικονομικών. 

Όπου ο συνειδητός και συστηματικός αποκλεισμός των ανθρώπων από την πραγματική, και κυρίως την πολιτική ζωή, γίνεται το άλλοθι για να αναλάβουν οι εκπρόσωποι το ρόλο τους, καθώς αυτοί και ξέρουν και μπορούν – όπως λένε τα προεκλογικά συνθήματα τους.   

Η εικόνα που προσφέρεται είναι εκείνη ενός ανεξέλεγκτου και αόρατου υπερκράτους, είτε επίσημου είτε ανεπίσημου, το οποίο ορίζει τη ζωή μας και απέναντι στο οποίο δεν υπάρχουν τρόποι αντίδρασης. Όταν διαβάζω για τις δολοφονίες γυναικών στο Μεξικό, κυρίως στο βορρά, από το καρτέλ των ναρκωτικών, από παρακρατικές ομάδες ή από αστυνομικούς μένω έμφοβος και αμήχανος. Πως αντιμετωπίζεται μια τέτοια αυθαιρεσία που σέρνεται πίσω από κάθε ορατό σημείο της λογικής και του καθημερινού βίου;

Και το Μεξικό δεν είναι μοναχικό, το αντίθετο.  

Μπορεί η αστυνομία να απουσιάζει από τους τόπους και από τα γεγονότα στα οποία οφείλει να είναι παρούσα. Μπορεί να απουσιάζει, ας πούμε, από την προστασία της δωδεκάχρονης κοπέλας στον Κολωνό.

Αλλά η αστυνομία είναι πανταχού παρούσα ως ιδέα. Μια ιδέα που φοράει κουκούλα, είναι θωρακισμένη από πάνω ως κάτω, κρατάει απειλητικό όπλο και ελλοχεύει σε γωνιές, σε πάρα πολλές γωνιές της πόλης.

Μη μας μένει καμία αμφιβολία. Αυτή είναι η εικόνα ενός δύσκολου παρόντος. Είναι το προείκασμα και η προετοιμασία ενός ακόμη πιο δύσκολου μέλλοντος.

Όσο γίνεται πιο κατανοητό, τόσο από τους πάνω όσο και από τους κάτω, πως μπαίνουμε σε μια καινούργια δύσκολη περίοδο οικονομικών και κοινωνικών αναστατώσεων, όσο οι ελπίδες των κάτω θα γίνονται πιο ορατές και οι εξεγέρσεις τους θα μετατρέπουν το τοπίο σε ευοίωνο, τόσο πιο πολλές θα γίνονται οι γκρίζες στολές και τα μαύρα σχέδια τους. Οι ΗΠΑ άλλωστε παράγουν «δημοκρατία» για όλον τον κόσμο την οποία συνοδεύουν με τα μοντέλα των ράμπο της αστυνόμευσης. Εξοπλισμός, επιτελικά σχέδια δράσης, μέθοδοι και χρήση παρακρατικών οργάνων, εξάγεται κατ’ αποκλειστικότητα σχεδόν από το Ισραήλ στην περιοχή. Με βάση το πατρόν από τις ΗΠΑ.

Τι θέλει να πει ο ποιητής καταθέτοντας την ταπεινή του εμπειρία και γνώση;

Όσο η ξηρασία του μέλλοντος υποχωρεί, όσο περισσότερες υγρές και καρποφόρες ημέρες αρχίζουν να αχνοφαίνονται, τόσο πυκνώνουν τα σύννεφα στη μια πλευρά, τη δεξιά, του ορίζοντα. Και συνεπώς τόσο καλύτερα χρειάζεται να είμαστε προετοιμασμένοι και αποφασισμένοι να υπερασπιστούμε τις δημοκρατικές κατακτήσεις του κουτσού εικοστού αιώνα!

Γι’ αυτό, χώρες και ιδανικά, που ευαγγελίζονται μια καλύτερη κοινωνία, είτε κατ’ ουσίαν, είτε κατ’ επίφασιν, δεν μπορούν να προσβάλλουν τις δημοκρατικές ελευθερίες στο όνομα μιας άλλης κοινωνικής δικαιοσύνης.

Η δημοκρατία γίνεται σήμερα ζήτημα υπαρξιακό!..

Πηγή: kommon.gr