Μπάμπης Συριόπουλος

«Το «έθνος» περιλαμβάνει την εθνική ενότητα όπως η χελώνα κουβαλάει το καβούκι της. Το εθνικό είναι πάντα σε ένταση με το ταξικό. Αυτό δεν είναι καθόλου θεωρητικό συμπέρασμα, αρκεί να δει κανείς πώς χρησιμοποιείται στον δημόσιο λόγο αλλά και από τους απλούς ανθρώπους.»

Πάλη κατά της ΕΕ
ΔΥΟ ΕΘΝΗ
ΟΙ ΦΤΩΧΟΙ ΚΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ
Το κεφάλαιο χρειάζεται τα κράτη

Φέτος με αφορμή τα 70 χρόνια από τον θάνατο του αρχικαπετάνιου του ΕΛΑΣ Άρη Βελουχιώτη επαναλαμβάνονται σε μια τελείως διαφορετική συγκυρία απόψεις που εκφράζουν τις αδυναμίες του Άρη και του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα και όχι την επαναστατική τους πλευρά. Είπε ο αρχικαπετάνιος στον περίφημο λόγο του στη Λαμία: «Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουν τέτοια. Γι’ αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο που έχουμε είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, όπου βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε».
Είναι όμως έτσι;

Απαραίτητη προϋπόθεση για την κερδοφορία του κεφαλαίου είναι και η ύπαρξη κρατών, συνόρων, στρατών και ενιαίας αγοράς, μαζί με την αναγκαία φαντασιακή τους πλευρά. Όπως έχει ειπωθεί, το πρώτο κόμμα της αστικής τάξης είναι το κράτος της. Το κεφάλαιο προκαλεί τους πολέμους ακριβώς για να διασφαλίσει την κερδοφορία του.

Σήμερα παρά την κυριαρχία των πολυεθνικών πολυκλαδικών μονοπωλίων το κεφάλαιο, ακόμα και το πιο διεθνοποιημένο, έχει μια εθνική αφετηρία και την ανάγκη της κρατικής στήριξης. Οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες χρειάζονται τη στήριξη των εθνικών κρατών τους όπως  και οι ελληνικές πολυεθνικές χρειάζονται τη στήριξη του ελληνικού κράτους για τις επενδύσεις τους στο εξωτερικό πχ. ελληνικές κατασκευαστικές που αναλαμβάνουν μεγάλα έργα από το «γειτονικό» Κατάρ μέχρι τη μακρινή Κολομβία.

Οι αστοί πολεμάνε για τα σύνορα και τις πατρίδες μέχρι θανάτου, όχι του δικού τους βέβαια αλλά των εργατών και των φτωχών «τους». Το κόστος των πολέμων και των εθνικών ανταγωνισμών το επωμίζονται οι λαοί κι όχι οι άρχουσες τάξεις. Οι φτωχοί είναι προσκολλημένοι στις «καλύβες» τους, όπως οι κωπηλάτες στις ρωμαϊκές τριήρεις ήταν αλυσοδεμένοι στους πάγκους τους. Τα σύνορα, τα κράτη και οι πατρίδες φτιάχτηκαν από τις άρχουσες τάξεις και αυτές εξυπηρετούν πρώτα από όλα, οι εργαζόμενοι χρειάζεται να προτάξουν τα συμφέροντά τους. Η πάλη ενάντια στο ζυγό της ΕΕ και της ευρωζώνης προϋποθέτει τη σύγκρουση του «έθνους» των εργαζομένων  με το «έθνος» των αστών.

Εθνική Ενότητα και Αντικαπιταλιστική Ανατροπή

Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου αποκάλυψε την ταξική πόλωση της ελληνικής κοινωνίας με τον πιο καθαρό τρόπο. Η διαφορά των αποτελεσμάτων ανάμεσα στις λαϊκές και στις αστικές συνοικίες ήταν ενδεικτική. Αυτό είχε φανεί και κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, πριν από το δημοψήφισμα, όπου το σύνολο της «συντεταγμένης πολιτείας» σύμφωνα με τον Πρετεντέρη είχε αδίστακτα και φανατικά ταχθεί υπέρ του ΝΑΙ και δεν εισακούστηκε από την πλατιά λαϊκή πλειοψηφία. Αυτός ο ταξικός διχασμός βέβαια εκφράστηκε στην κάλπη και όχι στους χώρους εργασίας, και ήταν σε κάποιο βαθμό αυθόρμητος ή διστακτικός. Η κομμουνιστική και αντικαπιταλιστική αριστερά χρειάζεται να ερμηνεύσει αυτή την ελπιδοφόρα αλλά και αντιφατική συγκυρία και να παρέμβει σ’ αυτή.

Τα συγκρουόμενα ταξικά συμφέροντα εκφράζονται με τις αντίθετες επιδιώξεις για την πορεία της χώρας

      Σκίτσο του Altan

Η ταξική πάλη σε κρίσιμες καμπές συμπυκνώνεται σε κεντρικά πολιτικά ζητήματα που αφορούν και επηρεάζουν όλες τις ανταγωνιζόμενες τάξεις, δηλαδή το σύνολο του έθνους, και σφραγίζουν, όπως λέγεται, «το μέλλον της χώρας». Τα συγκρουόμενα ταξικά συμφέροντα εκφράζονται με τις αντίθετες επιδιώξεις για την πορεία της χώρας. Στη χώρα μας η ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου ενάντια στην εργατική τάξη και στα φτωχά λαϊκά στρώματα εκδηλώνεται με την ασφυκτική επιτροπεία από τους υπερεθνικούς καπιταλιστικούς μηχανισμούς της ΕΕ, του ΔΝΤ και της ευρωζώνης η οποία γίνεται αποδεκτή από το σύνολο της ελληνικής αστικής τάξης.

Η τελευταία με τα κόμματά της και το ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση έδειξε απροκάλυπτη περιφρόνηση της λαϊκής βούλησης και της δημοκρατίας όπως εκφράστηκε στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, ενώ οι έλληνες στιγματίζονται ως τεμπέληδες και κομπιναδόροι συλλήβδην. Αυτή η εκ βάθρων ανασυγκρότηση του ελληνικού καπιταλισμού διαπερνά και μεταλλάσσει όλους τους θεσμούς -τη δικαιοσύνη, το κοινοβούλιο, την ερμηνεία του συντάγματος κτλ- απαιτώντας μια διαρκή κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.

Με δεδομένη την αδυναμία του εργατικού κινήματος και μιας κατεύθυνσης συνολικής ρήξης με τον καπιταλισμό είναι φυσικό ένα μεγάλο τμήμα του λαού που στενάζει να στέκεται στην επιφάνεια των συντελούμενων αλλαγών στους θεσμούς και να αποβλέπει σε μια ανατροπή της σημερινής κατάστασης εντός των πλαισίων τους.

Αν η εφαρμογή των διαδοχικών μνημονίων απαιτεί συνεχείς παραβιάσεις του συντάγματος, αυτό που θα δώσει τη λύση είναι η αυθεντική εφαρμογή του ή και η αναθεώρησή του.

Αν για την ευρωπαϊκή και ελληνική αστική τάξη το μέσο για να επιβάλλουν την εξαθλίωση της εργαζόμενης πλειοψηφίας είναι η επιτροπεία της χώρας μας από την ΕΕ και το ΔΝΤ, τότε το ζητούμενο είναι η κατάκτηση της «εθνικής ανεξαρτησίας». Τελικά ο μνημονιακός εφιάλτης μπορεί να φύγει χωρίς ταξικές συγκρούσεις, χωρίς «διχασμό», χωρίς ανατροπές των θεσμών, χωρίς αντικαπιταλιστική ανατροπή. Σε αυτήν την αφήγηση ο ρόλος του έθνους και της πατρίδας είναι κεντρικός.

Η αντικαπιταλιστική αριστερά και οι κομμουνιστές δε μπορούν παρά να πάρουν υπ’ όψη τους αυτές τις λαϊκές διαθέσεις, σε καμία περίπτωση δεν λοιδορούν την πολιτική και ιδεολογική «ανεπάρκεια» των μαζών και δεν ωφελεί να απαγγέλλουν τσιτάτα ή γενικές αλήθειες που παρά την ορθότητά τους παρουσιάζονται απλά ως αξιώματα.

Αντίθετα χρειάζεται να αποκαλύπτουν τα ταξικά συμφέροντα που επιδιώκουν ή ανέχονται την επιτροπεία από την ΕΕ μέσα στο έθνος, αυτούς που κερδίζουν από τα μνημόνια μέσα στο έθνος, να ενισχύουν την πολιτική και ιδεολογική αυτοτέλεια της εργατικής τάξης και την τάση χειραφέτησης. Αυτά δεν είναι καθήκοντα του μέλλοντος αλλά του παρόντος. Χωρίς αυτά οποιαδήποτε μετωπική πολιτική χτίζεται πάνω στην άμμο. Για να παρέμβει όμως έτσι πρέπει η ίδια η αντικαπιταλιστική αριστερά να είναι απελευθερωμένη από τέτοιες αυταπάτες.

Οι αστικοί κρατικοί μηχανισμοί όσο κι αν επηρεάζονται και διαπερνώνται από την ταξική πάλη και τη δράση των υποτελών τάξεων είναι εχθρικοί από τη φύση τους στην αξιοποίησή τους από την εργατική τάξη, έχουν, όπως έχει ειπωθεί, μια δομική επιλεκτικότητα απέναντι στους σκοπούς που καλούνται να υπηρετήσουν δηλ. «διαλέγουν» ποιόν αφέντη να υπηρετήσουν. Έτσι και οι ιδέες ανάλογα με την καταγωγή και την ιστορία τους έχουν μια σημειολογική επιλεκτικότητα δηλ. διαλέγουν ποια ερμηνεία τους αρμόζει και δεν μπορεί να παίζει κανείς μαζί τους όπως θέλει. Το «έθνος» περιλαμβάνει την εθνική ενότητα όπως η χελώνα κουβαλάει το καβούκι της. Το εθνικό είναι πάντα σε ένταση με το ταξικό. Αυτό δεν είναι καθόλου θεωρητικό συμπέρασμα, αρκεί να δει κανείς πώς χρησιμοποιείται στον δημόσιο λόγο αλλά και από τους απλούς ανθρώπους.

Σε κάποιες συγκυρίες το εθνικό στοιχείο μπορεί να συμβαδίζει ως ένα βαθμό με την ταξική συνείδηση της εργατικής τάξης (ξένη κατοχή, άλυτα εθνικά προβλήματα, αποικιοκρατία, απελευθερωτικοί πόλεμοι κτλ.). Αυτό συμβαίνει όταν όλες οι τάξεις του έθνους αντιμετωπίζουν έναν εχθρό εναντίον του οποίου μπορούν έστω και θεωρητικά να συμμαχήσουν, σήμερα πχ Παλαιστίνη, ανατολική Ουκρανία, Κουρδιστάν. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι αναγκαίο να υπάρχει το εθνικό στοιχείο με την επίσης αναγκαία πάλη από την πλευρά των στρατηγικών εργατικών συμφερόντων για ηγεμονία επί των αστικών.

Όταν όμως, όπως σήμερα στην Ελλάδα, η ζωή της πλειοψηφίας του λαού, η διάσωση της δημόσιας περιουσίας, η περιφρούρηση των λαϊκών ελευθεριών έρχονται σε κατευθείαν σύγκρουση με την ιδιοκτησία και εξουσία της ελληνικής αστικής τάξης, η επικέντρωση στο εθνικό στοιχείο δεν μπορεί παρά, ανεξάρτητα από προθέσεις, να  αφοπλίζει τις εκμεταλλευόμενες τάξεις στην πάλη τους ενάντια στο κεφάλαιο. Όσες θεωρητικές και λεκτικές ακροβασίες κι αν χρησιμοποιήσει κανείς κι όσες φορές κι αν προσπαθήσει να ορίσει αλλιώς (με αντικαπιταλιστικές υποσημειώσεις) το έθνος και την πατρίδα, αυτά αντιστέκονται σ’ αυτές τις ερμηνείες, εξάλλου τους αστερίσκους ελάχιστοι τους διαβάζουν.

Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ, 26.7.2015

Μιχάλης Ρίζος

Να λοιπόν που εξαιρετικά γρήγορα όσο και θλιβερά στήθηκε και η αριστερή μονταζιέρα, υπεράσπισης  του Τρίτου Μνημονίου.

Πάνος Σκουρλέτης 1:

«Πρόθεσή μας είναι να καταστήσουμε όσο το δυνατόν λιγότερο επώδυνη τη συμφωνία, επιδιώκοντας ταυτόχρονα να δημιουργήσουμε τους όρους απεμπλοκής από τις πολιτικές λιτότητας».

Από τη φιλολαϊκή προσαρμογή στην ΕΕ στη φιλολαϊκή διαχείριση του μνημονίου λοιπόν. Από τον «έντιμο» στον ταπεινωτικό συμβιβασμό και από το σκίσιμο του μνημονίου στο «να γίνει λιγότερο επώδυνο».

 Πάνος Σκουρλέτης 2:

Σχολιάζοντας την απόφαση της Συνόδου Κορυφής, που προβλέπει ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ, δήλωσε ότι:

«θα ακολουθήσουμε το δρόμο των εναλλακτικών ισοδύναμων μέτρων, όπως άλλωστε συμβαίνει και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες σε αντίστοιχους τομείς».

Η ΔΗΜΑΡ επανέρχεται δριμύτερη λοιπόν, και όχι μόνο με τον Πανούση.

Πάνος Σκουρλέτης 3:

Για την ενότητα στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ:

«Αντιλαμβάνομαι πως η δραματική αλλαγή των συνθηκών και η εξαναγκασμένη συμφωνία, αναδεικνύουν την ανάγκη μιας σε βάθος συζήτησης για το σχέδιό μας, τη στρατηγική μας. Αυτήν, όμως, τη συζήτηση πρέπει να την κάνουμε με όρους ενότητας και να μην αφήσουμε το θυμικό να υπερισχύσει της λογικής».

Η αντίθεση στο μνημόνιο και η προβολή άλλου δρόμου έξω από την ΕΕ, τη χρεομηχανή και την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση είναι συναισθηματική αντίδραση, ιδεοληψία ή και τρέλα, όπως λένε τα μέσα της αστικής προπαγάνδας. Η λογική και ο ρεαλισμός λέει μνημόνιο, ευρώ, κέρδη, ανταγωνιστικότητα.

Χριστόφορος Βερναρδάκης 1:

«Εμείς δεν πιστεύουμε στο μνημόνιο, όπως η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ. Δώσαμε σκληρή μάχη στην ΕΕ, αλλά είχαμε να κάνουμε με υπέρτερες δυνάμεις. Είμαστε επομένως η καλύτερη εγγύηση ότι το μνημόνιο θα το εφαρμόσουμε με περισσότερο κοινωνικό πρόσημο ώστε να μειώνονται τα αρνητικά από την εφαρμοζόμενη πολιτική της συμφωνίας».

Φάτε δηλ. το νέο μνημόνιο από την κυβέρνηση της αριστεράς, αλλά θα σας το σερβίρουμε πιο ανθρωπιστικά και θα σας μπουχτίσουμε με την αριστερή ηθική και την κοινωνική συνείδηση, για να σας πείσουμε ότι υποφέρουμε μαζί σας, είμαστε κάποιοι από εσάς. Δείξτε μας ανοχή.

Χριστόφορος Βερναρδάκης 2:

«Η κόντρα που κάναμε στην ΕΕ, ανέδειξε φίλους και εχθρούς. Έθεσε θέμα ύπαρξης της Ευρώπης της λιτότητας. Αν η Ευρώπη δεν αλλάξει θα διαλυθεί».

Ξαναζέσταμα της μπαγιάτικης θεωρίας για διάλυση της ΕΕ, εκ των έσω, που δικαιολογεί το ξόρκισμα (όπως ο διάβολος με το λιβάνι) κάθε σκέψης για μονομερή ρήξη με την ευρωζώνη και την ΕΕ. Αφού GREXIT θέλει μόνο ο Σόιμπλε και οι αντιδραστικές δυνάμεις, εξακολουθούμε, φαντασιακά και μεταφυσικά, να παλεύουμε, να αναζητούμε και να μελλοντολογούμε για την Ευρώπη των λαών και ας έχει γίνει  Ευρώπη των μνημονίων και του ολοκληρωτισμού.

Αλέκος Φλαμπουράρης 1:

Μιλώντας στον ΣΚΑΪ (που αλλού;) απηύθυνε κάλεσμα στους διαφωνούντες να «συνέλθουν» έστω και την τελευταία στιγμή. Υποστήριξε ότι για πρώτη φορά υπάρχει αριστερή, ριζοσπαστική κυβέρνηση και είναι «unfair» τα ίδια τα στελέχη της να μην της δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης.
Και συνεχίζει ακάθεκτος:

«Αναγνωρίζουμε το δικαίωμα της διαφοροποίησης. Να δηλώσουν όμως ότι από εδώ και πέρα στις ψηφοφορίες θα υπερψηφίσουν τις προτάσεις της κυβέρνησης μέχρι να κλειδώσει η συμφωνία. Αλλιώς οι επιλογές είναι ή φεύγεις από την κυβέρνηση ή αγωνίζεσαι μέσα σε αυτές τις συνθήκες να διευκολύνεις αυτούς που πλήττονται περισσότερο».

Καλές λοιπόν οι διαφωνίες, τα άρθρα, οι γνώμες, οι τάσεις και ο πλουραλισμός (δεν είμαστε δα και σεχταριστές, ούτε σαν το δογματικό ΚΚΕ) για τον γερόλυκο του ΚΚΕ εσωτερικού. Αλλά με την κυβέρνηση, το μνημόνιο και τις ψηφοφορίες δεν παίζουμε. Ή ψηφίζετε ή πάρτε δρόμο.

 Αλέκος Φλαμπουράρης 2:

Προτείνει ανοιχτό συνέδριο για ένα νέο πολιτικό σχέδιο. Τι σημαίνει αυτό;
«Είναι ανάγκη να συζητήσουμε, σε ένα ανοιχτό συνέδριο με τον κόσμο και τον κοινωνικό χώρο που συνέβαλε να φτάσει ως εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ, τα πραγματικά προβλήματα που υπάρχουν για να μπορέσουμε να διαμορφώσουμε το νέο πολιτικό σχέδιο στις συγκεκριμένες συνθήκες. Και από τη στιγμή που θα το συνδιαμορφώσουμε, οφείλουμε και να το υπηρετήσουμε όλοι μαζί».

 Και στη συνέχεια γίνεται πιο αναλυτικός:

«Οι σύνεδροι πρέπει να εκλεγούν από μια ευρεία βάση, ύστερα από μια καμπάνια εγγραφών. Φυσικά δεν εννοώ να γίνουμε σαν το ΠΑΣΟΚ (γλώσσα λανθάνουσα….) που έλεγε πως όλοι είναι μέλη και πρέπει να ψηφίσουν. Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είναι μόνιμα ανοιχτός στην κοινωνία, και στις δυνάμεις εκείνες που τον στήριξαν».

Σαφέστατος: Ποια Κεντρική Επιτροπή, Συνέδρια, οργανώσεις και καταστατικά; Όπως γράψαμε στα παλιά μας τα παπούτσια το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ανατρέψαμε πραξικοπηματικά την ετυμηγορία του λαού στο δημοψήφισμα, έτσι θα αλλάξουμε και το κόμμα. Και ας φαντάζονται μερικοί δημοκρατικές διαδικασίες και πλειοψηφίες. Ορισμένοι ειδικά όφειλαν να το γνώριζαν από το βρώμικο ’89.

 Αλέκος Φλαμπουράρης 3:

Για την παραγωγική ανασυγκρότηση:

«Θα καταφέρουμε να φτιάξουμε ένα παράλληλο σύστημα, το οποίο θα παρέχει στην κοινωνία ανάσες. Θα αξιοποιηθούν τα 35 δισ. Ευρώ για την εφαρμογή αναπτυξιακής πολιτικής. Πως;  Ο κυβερνητικός σχεδιασμός θέτει στο επίκεντρο την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, με δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις (…) θα δίνεται η δυνατότητα δημιουργίας εταιρειών που θα αξιοποιούν ανεκμετάλλευτα στρέμματα του δημοσίου ή της Εκκλησίας, τα οποία θα καλλιεργήσουν οι αγρότες, με τη στήριξη του κράτους στα πρώτα τους βήματα. «Αντίστοιχα θα προχωρήσουμε και σε άλλους τομείς όπως η βιομηχανία, οι κατασκευές, ο τουρισμός και άλλα. Με αυτό τον τρόπο αφενός θα αντιμετωπίσουμε την ανεργία και αφετέρου θα αλλάξουμε το παραγωγικό μοντέλο της χώρας».

Μείγμα ιδιωτικών και δημοσίων επενδύσεων λοιπόν με τα 35 δις αργύρια της προδοσίας (στην πράξη μόνο ιδιωτικών με την «εποπτεία» και εγγύηση του κράτους, καθώς και των επιτρόπων που ήδη είναι στην Αθήνα και θα παρακολουθούν βήμα-βήμα το που «θα πάνε τα λεφτά»). Για ίδρυση εταιρειών – δεν έχει σημασία η μορφή – που θα αξιοποιούν και θα λυμαίνονται τα νέα προγράμματα των θεσμών. Για ένα κομμάτι ψωμί, για μια μέρα δουλειάς (στις είκοσι της ανεργίας), για ένα κομμάτι γης στους σύγχρονους κολλήγους της Θεσσαλίας. Αυτή είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση της ΕΕ, του μνημονίου και των αγορών.
Το δούλεμα του λαού και η κατεργασία της συνείδησης των εργαζομένων δεν σταματά. Η κατρακύλα δεν έχει όρια.

Στο ΜΕΦΙΣΤΟ ο Κλάους Μαν παρουσιάζει τον κομμουνιστή ηθοποιό που προσχωρεί στον ναζισμό να δικαιολογεί την φοβερή αποστασία του (και να παλεύει με τις τύψεις του) μονολογώντας: «δεν μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο, δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Τρέμω μόνο στη σκέψη του τι θα μου ζητήσουν να κάνω ακόμα».

Οι αγνοί αγωνιστές, τα τίμια αριστερά στελέχη, αλλά και οι διαφωνούντες βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ δεν τα βλέπουν όλα αυτά; Τι αλήθεια προσδοκούν  πέρα από την κλιμάκωση της διαπόμπευσης και του αυτοεξεφτιλισμού τους; Τόσο άβουλοι και μοιραίοι;

Το θέμα έχει τεθεί

Ή με την αντικαπιταλιστική, αντιΕΕ, μετωπική αριστερά των φτωχών και της εργατικής τάξης για την ανατροπή, την επανάσταση και την κομμουνιστική απελευθέρωση ή το μέλλον θα έχει ακόμα πολύ ξηρασία.

πηγη: pandiera.gr

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Εκστασιασμένος είναι ο Γερμανός δημοσιογράφος της εβδομαδιαίας εφημερίδας της σοσιαλδημοκρατικής διανόησης, Ντι Τσάιτ, Ματίας Κρούπα, στο ολοσέλιδο άρθρο που γράφει εναντίον της Ελλάδας. «Η σκληρότητα και η αποφασιστικότητα που μαθαίνει τώρα η ΕΕ συνιστούν πρόοδο για την κοινότητα, η οποία συχνά πάσχει από την έλλειψη αυτών των αρετών», γράφει ενθουσιασμένος. «Ποτέ μέχρι τώρα μια σύγκρουση στο εσωτερικό της ΕΕ δεν είχε διεξαχθεί τόσο σκληρά όσο αυτή», τονίζει συνεπαρμένος. «Ποτέ ως τώρα δεν είχε φανεί η πιθανότητα σχίσματος στην ΕΕ, όπως τις προηγούμενες μέρες. Αυτό καταστρέφει πολλά. Φίλοι και εχθροί φαντάζονται για μια ακόμη φορά στο δρόμο προς το γκρεμό» προσθέτει.

Έξω φρενών είχαν γίνει οι Γερμανοί και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δανειστές με την απόφαση του Έλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα να προκηρύξει δημοψήφισμα για τις προτάσεις των δανειστών, με την κυβέρνησή του να προτείνει την απόρριψή τους. Δεν είναι ότι οι Γερμανοί και οι άλλοι θα θεωρούσαν εμπόδιο στην υλοποίηση της γραμμής τους την επικράτηση του «Όχι» στο ελληνικό δημοψήφισμα με το συντριπτικό ποσοστό του 61,3%. Το κατάτμησαν αδίστακτα, όπως είδαμε ήδη.

Η καγκελαρία όμως γνωρίζει ότι σε πολιτικό επίπεδο τέτοιες κινήσεις έχουν βαρύτατο πολιτικό κόστος, καθώς αυξάνουν κατακόρυφα τον αντιγερμανισμό. Όπως γράφει ο αρθρογράφος της Ντι Τσάιτ, οι Γερμανοί θεώρησαν …«προδοσία» (!) τη στάση του Τσίπρα. Τονίζει σχετικά: «Στα μάτια της Μέρκελ, του Γιούνκερ και της κομπανίας (σ.σ. η απόφαση του Έλληνα πρωθυπουργού για τη διοργάνωση δημοψηφίσματος) αυτό ήταν μια προσπάθεια εκβιασμού. Θεώρησαν την πράξη του Τσίπρα ως προδοσία. Ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν παραβίασε μόνο τους άγραφους κανόνες της ευρωπαϊκής διαδικασίας εξεύρεσης συμβιβασμού. Πολλοί από τους συμμετέχοντες αισθάνονται επίσης και προσωπικά απογοητευμένοι. Είναι η στιγμή που η ΕΕ μεταλλάσσεται καθώς βρίσκεται σε σύγκρουση».

Εννοείται, κατά τον Γερμανό σοσιαλδημοκράτη δημοσιογράφο, ότι για όλα αυτά δεν φταίει καθόλου η γερμανική πολιτική. Αποκλειστικά και μόνο υπεύθυνος είναι ο «προδότης» Αλέξης Τσίπρας! «Η ελληνική κυβέρνηση υποχρέωσε την ΕΕ σε μια μέχρι τώρα άγνωστη σκληρότητα, η οποία πέφτει δύσκολη στην καλόβολα μετριοπαθή κοινότητα», υπογραμμίζει ο αρθρογράφος και συνεχίζει συνεπαρμένος από τον γερμανικό θρίαμβο: «Την ευθύνη γι’ αυτό τη φέρει ο ίδιος ο Τσίπρας. Οι διαστάσεις της ήττας ανταποκρίνονται στο μέγεθος της αντιπαράθεσης που επεζήτησε». Όχι, γράφει, η εξήγηση της στάσης των Ευρωπαίων ηγετών δεν είναι η αναζήτηση εκδίκησης, την οποία ο Πολ Κρούγκμαν απέδωσε στην καγκελάριο Μέρκελ, αλλά η αποτροπή του κινδύνου μετάδοσης της …ΣΥΡΙΖίτιδας στην υπόλοιπη ευρωζώνη: «Κάθε σπιθαμή υποχώρησης στον εξτρεμιστή αριστερό Τσίπρα, θα μπορούσε να ενθαρρύνει άλλους εξτρεμιστές σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες να τον μιμηθούν» επισημαίνει ο αρθρογράφος. Εφιστώντας την προσοχή και αναλύοντας τη στάση των ηγετών της Γερμανίας και της υπόλοιπης Ευρωζώνης. «Αν και κανένας δεν το φωνάζει ανοιχτά, η ήττα του Τσίπρα έπρεπε να αποβεί τόσο καθαρή ώστε να αποτρέπει τρομοκρατώντας δυνητικούς μιμητές του. Σοκ και δέος, μόνο χωρίς όπλα» υπογραμμίζεται στο άρθρο της γερμανικής εφημερίδας. «Ακόμη και πολλοί που δεν συμπαθούν την ελληνική κυβέρνηση, βρήκαν το έγγραφο (σ.σ. του Σόιμπλε αναφορικά με προσωρινή αποβολή της Ελλάδας από την Ευρωζώνη) ως ταπείνωση», ομολογεί ο αρθρογράφος.

«Τα πράγματα είναι πιο μπερδεμένα για τη Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ» γράφει και συνεχίζει, αναφερόμενος στο γεγονός ότι οφείλει να κρύβει τη γερμανική δύναμη όσο ισχυρότερα ασκεί τον ηγετικό της ρόλο: «Σε αυτή την περίπτωση δεν της πέτυχε». Αγανάκτησε ακόμη και ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας Μισέλ Ροκάρ, ο οποίος σε άρθρο που έγραψε στη γαλλική εφημερίδα Λε Μοντ αναφέρει μεταξύ άλλων: «Αφού τα δύο πρώτα προγράμματα βοήθειας προκάλεσαν μείωση της οικονομικής δραστηριότητας κατά 25% του ΑΕΠ και εκτόξευση της ανεργίας και της φτώχειας, χωρίς παράλληλα να μειωθεί το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, ποιος μπορεί να πιστέψει ότι αυτό το τρίτο πρόγραμμα θα οδηγήσει την Ελλάδα σε έξοδο από την κρίση;». Ως Γάλλος σοσιαλιστής, ο Ροκάρ δεν μπορεί να μην παίξει και μια υποκριτική παράσταση συμπόνιας στον ελληνικό λαό, αφού μάλιστα δεν συμμετέχει στη σοσιαλιστική κυβέρνηση του Φρανσουά Ολάντ. «Πώς μπορείς να κλείσεις τα μάτια στον πόνο των Ελλήνων που είδαν τις συντάξεις τους, με τις οποίες βοηθούσαν παιδιά και εγγόνια, να μειώνονται κατά 30% και 40%; Πώς να επικροτήσεις μια συμφωνία λογιστών, όταν βλέπεις ότι χιλιάδες Έλληνες δεν έχουν πρόσβαση σε βασικά αγαθά;» αναρωτιέται.

Πού καταλήγει όμως ο Ροκάρ; «Από την άλλη πλευρά όμως πώς να μην κατανοήσεις και τους Γερμανούς που δεν επιθυμούν να πληρώνουν;… Είμαστε όλοι Έλληνες και Γερμανοί! Θέλουμε να είμαστε αλληλέγγυοι, αλλά δεν θέλουμε να πληρώνουμε! Πώς μπορούμε να απαλλαγούμε από αυτή τη σχιζοφρένεια;» γράφει ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας Μισέλ Ροκάρ.

Αξίζει να κλείσουμε κι εμείς όπως κλείνει το άρθρο της Ντι Τσάιτ: «Στην αντιπαράθεση με την Ελλάδα, η ΕΕ έμαθε μια νέα αποφασιστικότητα η οποία της έλειπε μέχρι τώρα. Από την αποφασιστικότητα όμως ως την υπεροψία πολλές φορές η απόσταση είναι μόνο ένα βήμα»!

*Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ την Κυριακή 26 Ιουλίου 2015

ΗΠΑ: TΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟ ΡΚΚ

Ως ευκαιρία για γενική εκκαθάριση είδε η Άγκυρα τη φονική επίθεση στην πόλη Σουρούτς της νοτιοανατολικής Τουρκίας. Πριν προλάβει να συμπληρωθεί μια εβδομάδα από το μακελειό του ISIS κατά δεκάδων νεαρών αριστερών φοιτητών, ξεκίνησε επιχείρηση – σκούπα, δήθεν αντιτρομοκρατική, στην περιοχή. Με πρόσχημα την ανάγκη ελέγχου των τζιχαντιστών που, διαχρονικά, δρουν σχεδόν ανεξέλεγκτα στην περιοχή, λόγω της τουρκικής διαμάχης με το συριακό καθεστώς του Άσαντ, η κυβέρνηση του Α. Νταβούτογλου ξεκίνησε ανελέητο πογκρόμ κατά των πολιτικών της αντιπάλων. Έγιναν εκατοντάδες συλλήψεις. Ευκαιρία βρήκαν και οι ΗΠΑ, που ξεκίνησαν νέα παρέμβαση στην περιοχή, ανοίγοντας βάση για τα αμερικάνικα μαχητικά στην πόλη Ιντσιρλίκ.

Στις εφόδους της αντιτρομοκρατικής μέχρι το πρωί της Παρασκευής, στις οποίες κινητοποιήθηκαν ακόμα και ελικόπτερα και ειδικές δυνάμεις, τέθηκαν υπό κράτηση 297 φερόμενοι ως ύποπτοι σε 13 περιφερειακές της χώρας. Από τους 297, οι 37 ήταν ξένοι υπήκοοι. Οι επιχειρήσεις δεν ήταν αναίμακτες. Μια γυναίκα, μέλος της οργάνωσης DHKP- C σκοτώθηκε στην Κωνσταντινούπολη, σε ανταλλαγή πυροβολισμών. Ενώ ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν προειδοποίησε ότι τα πλήγματα στη μεθόριο ήταν μόνο το «πρώτο βήμα». Η δράση «εναντίον των ενόπλων ισλαμιστών, κούρδων και αριστερών οργανώσεων θα συνεχιστεί» υπογράμμισε ο Ερντογάν, απευθυνόμενος στους δημοσιογράφους. Οι ένοπλες οργανώσεις «πρέπει να κατεβάσουν τα όπλα ή θα υποστούν τις συνέπειες», τόνισε.

Η επιχείρηση της Παρασκευής «δεν ήταν μια και έξω», πρόσθεσε από την πλευρά του ο τούρκος πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου. «Η Τουρκία δεν μπορεί να μένει ακόμα αδρανής όταν κούρδοι, αριστεροί και τζιχαντιστές ένοπλοι βάζουν τη χώρα στο στόχαστρο» είπε. Ταυτόχρονα, με φόντο το μακελειό και μεμονωμένα περιστατικά βίας που ακολούθησαν, ξεκίνησε η άμεση εμπλοκή της Τουρκίας, στην μάχη εναντίον του ISIS στη Συρία. Τουρκικά F-16 επιχείρησαν στην μεθόριο, παράλληλα με το άνοιγμα της βάσης του Iντσιρλίκ για αμερικάνικες επιδρομές σε θέσεις των τσιχαντιστών στη Συρία, όπως ανακοινώθηκε.

Ο Ερντογάν επιβεβαίωσε ότι συμφωνήθηκε χρήση της βάσης του Ιντσιρλίκ από αμερικάνικες δυνάμεις, «εντός συγκεκριμένου πλαισίου» όπως ανέφερε, καθώς έγινα σαφές, ότι η σφαγή στο Σουρούτς άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου. Η επίθεση αυτοκτονίας σε πολιτιστικό κέντρο με στόχο νεαρούς αριστερούς φοιτητές, που ετοιμάζονταν να μεταβούν στον ηρωικό Κομπανί, προκάλεσε τον θάνατο 32 εξ’ αυτών και τον τραυματισμό άλλων εκατό. Φρικιαστικές εικόνες με σορούς θυμάτων κάτω από τα δέντρα έκαναν το γύρο του διαδικτύου.

Το Σουρούτς απέχει μόλις δέκα χιλιόμετρα από το Κομπανί, το οποίο καταστράφηκε μετά από τέσσερις μήνες σφοδρών μαχών, που κατέληξαν στη νίκη των Κούρδων της Συρίας επί των τζιχαντιστών. Στον απόηχο της αιματηρής επίθεσης, αυτονομιστές αντάρτες του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) προχώρησαν σε αντίποινα. Ανέλαβαν την ευθύνη για τη δολοφονία δύο αστυνομικών στην νοτιοανατολική Τουρκία. Στην ανακοίνωση του ΡΚΚ αναφέρεται ότι δύο αστυνομικοί δολοφονήθηκαν το πρωί της Τετάρτης στην πόλη Τσεϊλάνπιναρ, στα σύνορα με τη Συρία, «γιατί συνεργάζονταν με τις συμμορίες του Νταές, αραβικό ακρωνύμιο του Ισλαμικού Κράτους». Οι αστυνομικοί βρέθηκαν νεκροί με σφαίρα στο κεφάλι στο σπίτι όπου συγκατοικούσαν. Ένοπλη επίθεση δέχτηκε αστυνομικός, ο οποίος έπεσε νεκρός, ενώ ο δεύτερος τραυματίστηκε σοβαρά και στο Ντιγιάρμπακιρ της νοτιοανατολικής Τουρκίας, μόλις μια μέρα μετά το περιστατικό Τζεϊλάνπιναρ. Λίγο αργότερα, σε άλλο σημείο, πυρά από τη Συριακή πλευρά σκότωσαν στρατιώτη και τραυμάτισαν δεύτερο. Εν τω μεταξύ, αντικυβερνητικές διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν σε αρκετές πόλεις, υπό το σύνθημα «Ισλαμικό Κράτος δολοφόνος, Ερντογάν και ΑΚΡ συνεργοί». Οργανώσεις Κούρδων και το κόμμα της αντιπολίτευσης CHP κατηγόρησαν μάλιστα την Άγκυρα για το ότι δεν κήρυξε ημέρα πένθους για την τραγωδία.

Παρά το κλίμα τρομοκρατίας, εκατοντάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν κοντά στην πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης. Οι διαδηλώσεις έλαβαν αντικυβερνητικό χαρακτήρα με τους συγκεντρωμένους να επιρρίπτουν την ευθύνη για την επίθεση στους χειρισμούς της πολιτικής ηγεσίας της χώρας. Ακούστηκαν συνθήματα εναντίον του προέδρου της Τουρκίας Ρεντζέπ Ταγίπ Ερνογάν και του κυβερνώντος κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ). Οι Κούρδοι της Τουρκίας εξέφρασαν αμέσως μετά την επίθεση την οργή τους διότι, όπως είπαν, η Άγκυρα δεν έκανε τίποτα για να σταματήσει τη δράση του Ισλαμικού Κράτους. Ενώ το PKK ανακοίνωσε ότι καθιστά υπεύθυνη την κυβέρνηση για την επίθεση, καθώς διατείνεται ότι η Άγκυρα «υποστήριξε» τη δράση των τζιχαντιστών εναντίον των Κούρδων τη Συρία.

Από την πλευρά της, η τουρκική κυβέρνηση αντέδρασε με χρήση χημικών βίας κατά των διαδηλωτών αρχικά και με τις επιχειρήσεις –σκούπα στη συνέχεια. Ενώ δεν δίστασε να ρίξει για ακόμη μια φορά μαύρο στου Τουίτερ, μπλοκάροντας την πρόσβαση την Τετάρτη. Σύμφωνα με τα τουρκικά ΜΜΕ, το δικαστήριο απαγόρευσε τη δημοσιοποίηση οπτικού υλικού της τρομοκρατικής επίθεσης σε εφημερίδες και τηλεοράσεις, ενώ απαγορεύτηκε η πρόσβαση σε φωτογραφίες και στο Διαδίκτυο. Υπενθυμίζεται ότι σε ανάλογη απαγόρευση είχαν προχωρήσει οι Τουρκικές Αρχές και τον περασμένο Απρίλιο στην υπόθεση της αιματηρής ομηρείας δικαστικών στην Κωνσταντινούπολη.

Παράλληλα, η Άγκυρα προειδοποίησε ότι οποιαδήποτε ένταση του «συριακού χρώματος» στην τουρκική πλευρά της μεθορίου, η πλειονότητα του πληθυσμού είναι εθνοτικά Κούρδοι.. Η ένταση φυσικά δεν αποτελεί κάτι νέο για τον κουρδικό πληθυσμό και τους αριστερούς αγωνιστές της περιοχής. Παρόλο που η τουρκική πλευρά αρνιόταν πεισματικά να το παραδεχτεί. Κούρδοι και αριστεροί έδωσαν και εξακολουθούν να δίνουν ηρωικό αγώνα για τη διατήρηση των θέσεων τους κατά των τζιχαντιστών. Πληρώνοντας με αίμα των αγώνα για ελευθερία και ανεξαρτησία, τόσο απέναντι στον ISIS, όσο και απέναντι στον τουρκικό κυβερνητισμό.

ΕΙΡΗΝΗ ΚΟΣΜΑ

Πηγή:''Eφημερίδα ΠΡΙΝ''

ΗΠΑ: TΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟ PKK

«Τρομοκρατική οργάνωση» χαρακτήρισε ο Λευκός Οίκος το PKK, λίγο μετά τη συμφωνία ΗΠΑ-Τουρκίας για συνεργασία με στόχο την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους.

Υπενθυμίζεται ότι με αφορμή τις επιχειρήσεις κατά θέσεων τζιχαντιστών στη Συρία, η Τουρκία ξεκίνησε επιδρομές κατά θέσεων των κούρδων ανταρτών στο βόρειο Ιράκ.

Εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου χαιρέτισε τις προσπάθειες της Τουρκίας να καταπολεμήσει τους τζιχαντιστές στη Συρία.

Τα σχόλια έγιναν από το Ναϊρόμπι, στη διάρκεια επίσκεψης του αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα στην Κένυα.

Μάλιστα, εκπρόσωπος του Λευκοί Οίκου δήλωσε ότι η Τουρκία «έχει το δικαίωμα να υπερασπίζεται τον εαυτό της» ενάντια σε επιθέσεις από το PKK.

Νωρίτερα, αμερικανός διπλωμάτης καταδίκασε τις επιθέσεις των κούρδων μαχητών στην Τουρκία, γράφοντας στο Twitter ότι δεν «υπάρχει σύνδεση» ανάμεσα στις επιδρομές της Τουρκίας εναντίον του PKK και στη συμφωνία για εντατικοποίηση των προσπαθειών κατά του Ισλαμικού Κράτους.

«Δεν υπάρχει σύνδεση ανάμεσα σε αυτές τις αεροπορικές επιδρομές εναντίον του PKK και στις πρόσφατες συνεννοήσεις για την εντατικοποίηση της αμερικανο-τουρκικής συνεργασίας κατά του ISIL» έγραψε στον λογαριασμό του στο Twitter ο Μπρετ ΜακΓκουρκ, συνεργάτης του αμερικανού προέδρου για την καταπολέμηση των τζιχαντιστών.

To Σάββατο τουρκικά μαχητικά έπληξαν θέσεις του PKK στο βόρειο Ιράκ. Τα πλήγματα αυτά πραγματοποιήθηκαν με αφορμή τις επιδρομές που πραγματοποιεί η Αγκυρα εναντίον θέσεων τζιχαντιστών στη βόρεια Συρία.

Η αντίδραση του PKK ήταν άμεση: «Δεν έχει πλέον νόημα η εκεχειρία μετά τα έντονα πλήγματα του τουρκικού στρατού κατοχής» ανέφερε μήνυμα στην ιστοσελίδα του, με το οποίο το κουρδικό κίνημα εμφανίζεται ουσιαστικά να ξεθάβει το τσεκούρι του πολέμου.

Ο τούρκος πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου έχει υποσχεθεί να πολεμήσει εξίσου η Τουρκία όλες «τις τρομοκρατικές οργανώσεις», ενώ η Άγκυρα -η οποία υπήρξε απρόθυμη να εμπλακεί στις επιχειρήσεις κατά των τζιχαντιστών- έχει υποσχεθεί να επιτρέψει στις ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν βάσεις της στο πλαίσιο της προσπάθειας καταπολέμησης του Ισλαμικού Κράτους.

*Πηγή: in.gr

Κυριακή 26 Ιουλίου 2015