Το παρασιτικό εφοπλιστικό κεφάλαιο το οποίο έχει οικοδομήσει μια τεράστια οικονομική αυτοκρατορία στον τόπο μας (η οποία αποκτήθηκε πάνω στην άγρια εκμετάλλευση των Ναυτεργατών και τις ανείπωτες θυσίες τους αλλά και σε ένα τερατώδες και αντιδραστικό θεσμικό πλαίσιο), την οποία διαφημίζει μαζί με τα χρυσωμένα παπαγαλάκια του ότι δήθεν είναι αποτέλεσμα του επιχειρηματικού δαιμονίου, της ευφυΐας, της οξυδέρκειας και της εξωγενούς επιχειρηματικότητας και άλλα τέτοια επικοινωνιακά τερτίπια, δεν χάνει την ευκαιρία, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσεων όπως η καταστροφή στο Μάτι, οι καταστροφικές πλημμύρες στη Μάνδρα, παλιότερα η φωτιά στην Ηλεία αλλά και πρόσφατα η υγειονομική κρίση με τον κορονοϊό να «σπρώχνει» κάποια ψίχουλα από τα υπερκέρδη του με στόχο να αποκαταστήσει την θρυμματισμένη εικόνα του στην κοινή γνώμη της χώρας μας και να εμφανιστεί ως ευαίσθητο και κοινωνικά αλληλέγγυο…. με διάφορες δωρεές και χορηγίες.

Στην κατεύθυνση αυτή αξιοποιεί τον έλεγχο που έχει στα ΜΜΕ (σε πολλά το ίδιο έχει την ιδιοκτησία) εφημερίδες, τηλεοπτικά κανάλια, ραδιόφωνα, ιστοσελίδες έτσι ώστε κάθε πρωτοβουλία να κερδίζει προβολή και δημοσιότητα παρουσιάζοντας και σερβίροντας τον μύθο ότι είναι ευεργέτες της χώρας και των αναγκών της…..

Το αστικό πολιτικό σύστημα με τη σειρά του αναλαμβάνει να αγιοποιήσει την επιχειρηματική δραστηριότητά του και με τυμπανοκρουσίες να αναδείξει την προσφορά των εφοπλιστών.

Πρόσφατο παράδειγμα η αγορά σεντονιών στα δημόσια νοσοκομεία – πρωτοβουλία για την οποία ο Μητσοτάκης δέχθηκε να συναντηθεί μαζί τους (ΕΕΕ) και να εξυμνήσει τους ευεργέτες εφοπλιστές.

Όμως οι εφοπλιστές δεν περιορίζουν τις «ευεργεσίες» τους σε έκτακτα γεγονότα που φανερώνουν ως επί το πλείστον την χρεοκοπία της αστικής πολιτικής σε κρίσιμους τομείς όπως είναι: το δημόσιο σύστημα υγείας, η έλλειψη μέτρων και υποδομών για την πυροπροστασία και για την αντιπλημμυρική θωράκιση της χώρας.

Να σημειώσουμε επίσης ότι προνομιακός χώρος των εφοπλιστικών χορηγιών ήταν και είναι το ΥΕΝ και ειδικότερα το Λιμενικό σώμα. Οι λόγοι ευνόητοι και σαφείς…

Παράλληλα εδώ και δεκαετίες έχουν εγκαινιάσει και πραγματοποιούν μια φορά τον χρόνο υπό την αιγίδα της ΕΕΕ «τιμητική» εκδήλωση στην οποία βραβεύουν Ναυτεργάτες με πολυετή θαλάσσια υπηρεσία στην Ποντοπόρο Ναυτιλία.

Αν γυρίσουμε τη σελίδα του χρόνου πριν 30-40 χρόνια πίσω, τότε ίσως είχε κάποια συμβολική σημασία η ενέργειά τους αυτή (χωρίς και τότε όμως η υποκρισία και η σκοπιμότητα να εκλείπει…). Όλα όμως τα τελευταία χρόνια η εκδήλωση-παρωδία που οργανώνουν, μόνο ως βαθειά υποκριτική θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και αυτό διότι:

 Η πολιτική των εφοπλιστών και της ΕΕΕ έχει εξοστρακίσει από την Ποντοπόρο Ναυτιλία την συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων Ναυτεργατών.

 Στην Ελληνική σημαία το 75 – 80% είναι πλέον χαμηλόμισθοι και ανασφάλιστοι αλλοδαποί Ναυτεργάτες χωρίς συγκροτημένα δικαιώματα.

 Στα ελληνόκτητα ποντοπόρα πλοία με σημαίες ευκαιρίας η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη, αφού σχεδόν στο σύνολο απασχολούνται αμιγώς αλλοδαπά πληρώματα με όρους και συνθήκες γαλέρας, οι οποίοι γίνονται αντικείμενο αισχρής εκμετάλλευσης.

Κατά συνέπεια ποιο είναι το νόημα και το περιεχόμενο μιας εκδήλωσης η οποία δήθεν έχει ως στόχο να αναδείξει την επαγγελματικότητα, την ναυτοσύνη και τις ικανότητες των Ελλήνων Ναυτεργατών;

Στις εκδηλώσεις αυτές συνήθως παρίστανται εκπρόσωποι της ΕΕΕ, διάφοροι επώνυμοι εφοπλιστές που έχουν αποβάλει εδώ και χρόνια από τα πλοία τους το ελληνικό ναυτεργατικό δυναμικό, ο εκάστοτε Υπουργός Ε.Ν., ανώτερα στελέχη του Λ.Σ. και βεβαίως η ηγεσία και η πλειοψηφία της ΠΝΟ που όλοι μαζί είναι οι νεκροθάφτες των Ελλήνων Ναυτεργατών.

Σε όλες αυτές τις εκδηλώσεις ακολουθούν ομιλίες και χαιρετισμοί από κίβδηλους και αγαθοφανείς «οι λόγω μεν άπαντα, έργω δε ουδέν έρδοντες» (Δημόκριτος).

Μήπως λοιπόν ήρθε η ώρα αυτή η κακόγουστη, υποκριτική και αξιοθρήνητη φιέστα, να λάβει τέλος;

Αντώνης Νταλακογεώργος

Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ

Ο κίνδυνος της φτώχειας αυξάνεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό είναι το συμπέρασμα της απάντησης ερωτήματος το οποίο υπέβαλε στην Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία (Eurostat) η βουλευτής της ομοσπονδιακής Βουλής (Bundestag) Σαμπίνε Τσίμερμαν, του κόμματος της Αριστεράς (Die Linke), για την παροχή των σχετικών δεδομένων, σύμφωνα με τα φύλλα των εφημερίδων του «Δικτύου Συντακτών της Γερμανίας» ( Redaktionsnetzwerk Deutschland / RND) όπως αναμεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Συγκεκριμένα, ο κίνδυνος της φτώχειας αφορά 86 εκατομμύρια πολίτες στην Ευρωπαϊκή Ένωση, επομένως το πρόβλημα  το αντιμετωπίζει ένα στους έξι πολίτες της.

Συνολικά, το 2018 το 17,1% του πληθυσμού διέτρεχε τον  κίνδυνο της φτώχειας, ενώ την προηγούμενη χρονιά το ποσοστό ανέρχονταν σε 16,9%. Πτωχοί θεωρούνται όσοι διαθέτουν λιγότερο από το 60% του μέσου εισοδήματος του πληθυσμού στη χώρα τους.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, ο κίνδυνος της φτώχειας αφορούσε στη Γερμανία το 16% του πληθυσμού το 2018, έναντι 12,5% το 2006. Ο αριθμός των ανθρώπων που διατρέχουν τον κίνδυνο της φτώχειας στη Γερμανία αυξήθηκε από 10 σε 13 εκατομμύρια κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση απέτυχε κοινωνικοπολιτικά. Αντί να μειώσει τη φτώχεια, το κοινωνικό ρήγμα στην Ευρώπη διευρύνεται. Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτά τα στοιχεία δεν περιλαμβάνουν ακόμη τις δραματικές επιπτώσεις της πανδημίας του κορονοϊού. Η γερμανική προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου είναι τώρα μια μεγάλη ευκαιρία να δρομολογηθεί αποφασιστικά η πορεία για μια κοινωνική Ευρώπη, ειδικά σε καιρούς όπως η πανδημία του κορονοϊού», τόνισε η Τσίμερμαν στο RND.

Η βουλευτής της γερμανικής Αριστεράς ζήτησε επίσης τη θέσπιση ενός ευρωπαϊκού ελάχιστου μισθού, περισσότερες προσπάθειες στον δημόσιο τομέα απασχόλησης και ευρωπαϊκή ασφάλιση απασχόλησης.

πηγη: newsbeast.gr

Έρευνα ανεξάρτητης ΜΚΟ δείχνει ότι ορισμένοι από τους μεγαλύτερους ρυπαντές στον πλανήτη είναι και οι μεγάλοι εχθροί του αγώνα κατά του ρατσισμού και της προστασίας του περιβάλλοντος.

Σύμφωνα με νέα έρευνα, αυτές οι επιχειρήσεις που κατηγορούνται ότι ευθύνονται για τις μεγάλες ανισότητες στις μειονοτικές κοινότητες είναι οι ίδιες που χρηματοδοτούν και τις πανίσχυρες οργανώσεις των αστυνομικών στις μεγάλες πόλεις των ΗΠΑ.

Οπως αναφέρεται στα ευρήματα του μη κερδοσκοπικού ινστιτούτου για τη λογοδοσία επιχειρήσεων και κράτους Public Accountability Initiative, ιδρύματα αστυνομικών σε πόλεις όπως το Σιάτλ, το Σικάγο, την Ουάσιγκτον, τη Νέα Ορλεάνη και το Σολτ Λέικ Σίτι, χρηματοδοτούνται από πολύ γνωστά ονόματα όπως τη Chevron, τη Shell και τη Wells Fargo.

Τα ιδρύματα αυτά διοχετεύουν σημαντικά κονδύλια σε αστυνομικά τμήματα, ωστόσο επειδή χαρακτηρίζονται «μη κερδοσκοπικά», αποφεύγουν ως επί το πλείστον τον δημόσιο έλεγχο. Πρόκειται για αδιαφανείς ιδιωτικές οντότητες που συγκεντρώνουν χρήματα από «δωρητές», με στόχο να διοχετεύσουν τα χρήματα στις αστυνομικές διευθύνσεις σε ολόκληρη τη χώρα για εκπαίδευση, εξοπλισμό και τεχνολογία παρακολουθήσεων.

Η έρευνα αυτή δείχνει με κάθε λεπτομέρεια πώς η πετρελαϊκή βιομηχανία χρηματοδοτεί «εκδηλώσεις», αθλητικές ή «κοινωνικές» των αστυνομικών ιδρυμάτων, ορισμένα από τα οποία με κάποιο τρόπο «επιβλέπει», αφού τοποθετεί δικά της στελέχη στα διοικητικά συμβούλια.

Στην έρευνα αναφέρονται μεταξύ άλλων οι πολυεθνικές: Chevron, Shell, τα μεγαλύτερα διυλιστήρια στις ΗΠΑ Marathon Petroleum και Valero, εταιρείες παροχής δημοσίων υπηρεσιών, επιχειρήσεις επεξεργασίας και διακίνησης ορυκτών καυσίμων, όπως οι Aramco, Cabot Oil & Gas, Energy Transfer Partners, Hilcorp. Αλλά και οι κολοσσοί του χρηματοπιστωτικού τομέα: JPMorgan Chase, Wells Fargo, Bank of America, Morgan Stanley, BlackRock, Goldman Sachs

Τα ιδρύματα των αστυνομικών παίζουν σημαντικό ρόλο στην αστυνόμευση των πόλεων. Οι υποστηρικτές τους ισχυρίζονται ότι «παρεμβαίνουν» εκεί που υπάρχουν ελλείμματα στους προϋπολογισμούς των αστυνομικών διοικήσεων, διασφαλίζοντας ότι τα αστυνομικά τμήματα είναι εξοπλισμένα με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας.

Οι επικριτές τους από την άλλη πλευρά λένε ότι  τα αστυνομικά τμήματα έχουν ήδη άφθονους πόρους, ότι σε όλη τη χώρα περίπου 100 δισ. δολάρια δαπανώνται κάθε χρόνο για την αστυνόμευση και ότι οι δήμοι δίνουν από 20% έως 45% του γενικού προϋπολογισμού τους στα αστυνομικά τμήματα. Και οι «δωρεές» από τα ιδρύματα των ένστολων είναι πρόσθετα κονδύλια, τα οποία μάλιστα δύσκολα εντοπίζονται και δεν υπόκεινται στους ίδιους κανόνες διαφάνειας, όπως άλλες οργανώσεις.

πηγη: efsyn.gr

Tον κώδωνα του κινδύνου έκρουσε για ακόμα μία φορά το International Chamber of Shipping (ICS) σχετικά με την εφαρμογή των πρωτοκόλλων του ΙΜΟ για τις αλλαγές πληρωμάτων.

To ICS αναφέρει ότι έχει δεχτεί έναν αριθμό αναφορών για διαχειρίστριες εταιρείες που δεν εφαρμόζουν επαρκώς τις εθνικές κατευθυντήριες γραμμές για τις αλλαγές πληρωμάτων. Παράλληλα, στην ανακοίνωσή του τονίζει ότι υπάρχουν crew agencies και ναυτικοί οι οποίοι δεν «λαμβάνουν σοβαρά» υπόψη το πρωτόκολλο της υποχρεωτικής καραντίνας των 14 ημερών. Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα, ναυτικοί στη Σιγκαπούρη επιβιβάστηκαν σε πλοίο και ήρθαν σε επαφή με πολλούς συναδέλφους τους, παρά το γεγονός ότι είχαν εμφανίσει συμπτώματα όμοια με αυτά του Covid-19.

Ως εκ τούτου, το ICS προειδοποιεί ότι αυτή η μειονότητα ναυτικών που δεν ακολουθούν τους κανονισμούς ενδεχομένως να υπονομεύσει τη μέχρι τώρα πρόοδο στις αλλαγές πληρωμάτων. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει το ICS, η πλήρης συμμόρφωση της ναυτιλιακής βιομηχανίας και των εθνικών κυβερνήσεων με το πρωτόκολλο των 12 βημάτων του IMO, το οποίο έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα αποτελεσματικό, είναι αναγκαία για τις απρόσκοπτες αλλαγές των πληρωμάτων.

Το ICS κάνει έκκληση προς ολόκληρη τη βιομηχανία να μη χάσει την πίστη της στις κυβερνήσεις, ενώ προειδοποιεί επίσης ότι η αμέλεια των λίγων μπορεί να αποτελέσει τροχοπέδη στην όποια πρόοδο έχει επιτευχθεί στο ζήτημα των αλλαγών πληρωμάτων.

Τέλος, καλεί όλα τα μέρη της βιομηχανίας να συνεχίσουν να συνεργάζονται και να συμμορφώνονται με τους διεθνείς κανονισμούς, προκειμένου οι ναυτικοί να επιστρέψουν επιτέλους στις πατρίδες τους.

πηγη: naftikachronika.gr