Άρθρο - Παρέμβαση

Η υγειονομική κρίση που έχει ξεσπάσει σε παγκόσμια κλίμακα από τον περασμένο Φλεβάρη και οι περιορισμοί που επιβλήθηκαν στην πλειονότητα των χωρών του κόσμου στις μετακινήσεις των ανθρώπων και την διακοπή των αεροπορικών συνδέσεων, έφεραν στην επιφάνεια και στην συνέχεια γιγάντωσαν ένα τεράστιο πρόβλημα που σχετίζεται με τον εγκλωβισμό εκατοντάδων χιλιάδων Ναυτεργατών που παραμένουν στα πλοία για μεγάλο χρονικό διάστημα καθ’ υπέρβαση των δικαιωμάτων τους, όπως αυτά θεσπίζονται και κατοχυρώνονται στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας τους.

Το θαλάσσιο εμπόριο όχι μόνο δεν διακόπηκε και δεν περιορίστηκε αλλά αντίθετα ενισχύθηκε και αυξήθηκε την περίοδο της πανδημίας.

Σύμφωνα με στοιχεία του IMOκαι της ITF, υπολογίζονται σήμερα ότι πάνω από 150.000 Ναυτεργάτες βρίσκονται σε πολύμηνη αναμονή για σκάντζα προκειμένου να παλινοστηθούν στις πατρίδες τους.

Πρόκειται για ένα μεγάλων διαστάσεων κοινωνικό πρόβλημα που οι παρενέργειές του αφορούν την εργασιακή εξάντληση με τις αφόρητες συνθήκες εργασίας αλλά και ποικίλων ψυχολογικών προβλημάτων που διαμορφώνει η παρατεταμένη καθυστέρηση στην αντικατάστασή τους σε συνδυασμό με την αβεβαιότητα που υπάρχει στην εξέλιξη του υγειονομικού προβλήματος στις περισσότερες χώρες του κόσμου, μεταξύ των οποίων και στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Η κατάσταση αυτή όσο διαιωνίζεται (είναι και επιστημονικά αποδεδειγμένο) εγκυμονεί σοβαρότατους κινδύνους για την υγεία των Ναυτεργατών και κατ’ επέκταση και για την ίδια την ασφάλεια των πλοίων.

Διεθνείς, περιφερειακοί και εθνικοί οργανισμοί, οργανώσεις και κυβερνήσεις μαζί και η ITFκαι οι εθνικές της οργανώσεις περιορίζονται σε τηλεδιασκέψεις, σε παραινέσεις και σε εκκλήσεις σε κυβερνήσεις χωρών που όμως οι ενέργειες αυτές αποδεικνύονται ατελέσφορες και το πρόβλημα συνεχώς διογκώνεται και με τον τρόπο αυτό υποβαθμίζεται η αξία της ανθρώπινης ζωής, η αξιοπρέπεια και τα εργασιακά δικαιώματα των Ναυτεργατών. Τα βήματα που έως τώρα έχουν γίνει είναι πολύ μικρά και δεν συνιστούν λύση στο πρόβλημα.

Στην πραγματικότητα τα εργατικά δικαιώματα και οι συλλογικές συμβάσεις των Ναυτεργατών έχουν κουρελιαστεί και πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων.

Σημειώνουμε ότι σε εθνικό επίπεδο η αντικατάσταση πληρωμάτων μέσω ΣΣΕ κυμαίνεται από 2 έως 7 μήνες και στην διεθνή ναυτική σύμβαση το ανώτατο όριο είναι οι 9 μήνες.

Σύμφωνα με στοιχεία της ITF, διαπιστώνεται σε πολλές περιπτώσεις οι εγκλωβισμένοι σε πλοία Ναυτεργάτες να έχουν ξεπεράσει τον ενάμιση χρόνο σε αυτά.

Οι ευθύνες του εφοπλιστικού κεφαλαίου, των διεθνών οργανισμών (ΟΗΕ – ILO– IMO) αλλά και της ITFείναι βαρύτατες αφού έως τώρα δεν έχει δοθεί ουσιαστική λύση στο πρόβλημα και οι Ναυτεργάτες βρίσκονται σε μια ιδιόμορφη ομηρία που αρχίζει πλέον να τίθενται σοβαροί κίνδυνοι για την σωματική και ψυχική τους υγεία.

Το χειρότερο όμως είναι ότι με την συνέχιση της πανδημίας διεθνώς τίποτα δεν φαίνεται να αλλάζει στο άμεσο διάστημα με την ελεύθερη και απρόσκοπτη σκάντζα των Ναυτεργατών, τόσο αυτών που αγωνιωδώς επιζητούν την αντικατάστασή τους όσο και εκείνων που παραμένουν πολλούς μήνες άνεργοι και τους εμποδίζεται ο προορισμός στα εργασιακά τους καθήκοντα πάνω στα πλοία.

Κατά τα άλλα το αστικό πολιτικό σύστημα και το εφοπλιστικό κεφάλαιο διεθνώς χύνουν καθημερινά κροκοδείλια δάκρυα, εκφράζουν επαίνους και φιλοφρονήσεις για τους Ναυτεργάτες που επανδρώνουν τα πλοία, χωρίς ωστόσο να έχουν πράξει τα δέοντα για την ομαλή και ασφαλή αντικατάσταση των Ναυτεργατών.

Οι χώρες που έχουν έως σήμερα επιτρέψει την σκάντζα των Ναυτεργατών είναι ελάχιστες και σε αυτές υπάρχει ένα πολυδαίδαλο – γραφειοκρατικό σύστημα εισόδου και εξόδου των Ναυτεργατών από αυτές με το οποίο ταλαιπωρούνται αφάνταστα οι Ναυτεργάτες σε πολλές δε περιπτώσεις δεν τους εξασφαλίζεται ο αναγκαίο ιατρικός έλεγχος.

Επίσης σοβαρό πρόβλημα υπάρχει με τα στεγανά που έχει επιβάλει το διεθνές εφοπλιστικό κατεστημένο σε συνεργασία με τους διεθνείς οργανισμούς σχετικά με τα κρούσματα που έχουν σημειωθεί ως τώρα σε ποντοπόρα πλοία και οφείλονται στην έλλειψη των ενδεδειγμένων μέτρων προστασίας και τα οποία δεν δημοσιοποιούνται .

Αναφορικά με την χώρα μας πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι η κυβερνητική πολιτική, αυτή των εφοπλιστών αλλά και του συνδικαλιστικού κινήματος (εργοδοτικός – κυβερνητικός και κομματικός συνδικαλισμός) κινούνται στην ίδια ρότα και στην πραγματικότητα όλοι μαζί έχουν την ίδια συμβολή για την απελπιστική κατάσταση που έχουν οδηγηθεί οι έλληνες Ναυτεργάτες που είναι ναυτολογημένοι σε ελληνικά και ελληνόκτητα πλοία.

Το εφοπλιστικό κεφάλαιο όλη αυτή την περίοδο έχει τον στόλο του σε πλήρη λειτουργία, η διεθνής ναυλαγορά βρίσκεται σε ανοδική τροχιά, τα κέρδη των εφοπλιστών αυξάνουν εντυπωσιακά και μαζί με την κυβέρνηση αναλώνονται σε κινήσεις εντυπωσιασμού για το μεγάλο αυτό ναυτεργατικό πρόβλημα.

Από την άλλη η ITFκαι οι εθνικές συνδικαλιστικές οργανώσεις που ανήκουν στην δύναμή της εκλιπαρούν διεθνείς οργανισμούς και κυβερνήσεις χωρίς όμως έως και σήμερα κανένα ουσιαστικό -χειροπιαστό αποτέλεσμα.

Η ίδια ακριβώς στάση είναι και των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πολύ εύστοχα ένα Ναυτεργάτης σχολίασε πρόσφατα, μετά από πολύμηνη ομηρία του τα εξής: «άραγε εάν αυτοί οι εκατοντάδες χιλιάδες Ναυτεργάτες εγκλωβισμένοι στα πλοία ήταν αμερικάνοι – γερμανοί – άγγλοι – γάλλοι το πρόβλημα θα είχε την ίδια αντιμετώπιση σε διεθνές – περιφερειακό και εθνικό επίπεδο;»

Στο σημείο αυτό σημειώνουμε ότι το σύνολο των αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών που έχουν εθνικό στόλο, τα πληρώματα που χρησιμοποιούν προέρχονται από χώρες του τρίτου κόσμου και οι σημαίες που φέρουν αυτά είναι συντριπτικά σημαίες ευκαιρίας όπως είναι Λιβέρια - Παναμάς – Νησιά Μάρσαλ – Μάλτα - Κύπρος κλπ, που στα νηολόγιά τους βρίσκονται χιλιάδες ποντοπόρα πλοία και ο ρόλος των χωρών αυτών σχετικά με την διαχείριση του προβλήματος είναι σε διεθνές και περιφερειακό επίπεδο ανύπαρκτος. Το μόνο το οποίο έχουν εξασφαλίσει με τις σημαίες των χωρών τους είναι η φορολογική ασυλία και οι εργασιακές συνθήκες γαλέρας για τους Ναυτεργάτες.

Μέσα σε αυτή την ζοφερή, επικίνδυνη και αδιέξοδη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί ένα σημαντικό, ανατρεπτικό και αγωνιστικό μήνυμα στέλνουν Ναυτεργάτες δύο πλοίων που βρίσκονται στην Αυστραλία που δείχνει τον δρόμο που πρέπει να πορευτεί τόσο το διεθνές ν.σ.κ καθώς και αντίστοιχες ναυτεργατικές οργανώσεις σε διεθνή επίπεδο.

Οι Ναυτεργάτες σε αυτά τα πλοία σταμάτησαν την δουλειά, αρνήθηκαν την εκτέλεση του ταξιδιού, απαίτησαν την αντικατάστασή τους και αρνήθηκαν νέα επέκταση των ΣΣΕ τους. Η αγωνιστική και αυθόρμητη πρωτοβουλία τους ανησύχησε και θορύβησε το εφοπλιστικό κατεστημένο, τους διεθνείς οργανισμούς, ακόμη περισσότερο τους προδότες συνδικαλιστές της ITF που όλοι μαζί είδαν σε αυτό το αυθόρμητο αγωνιστικό ξέσπασμα των Ναυτεργατών τον κίνδυνο μιας γενικευμένης παράλυσης στο διεθνές θαλάσσιο εμπόριο και το κυριότερο ότι οι Ναυτεργάτες μπορούν, μη έχοντας επίσημη συνδικαλιστική κάλυψη και προστασία, με την αυτοοργάνωσή τους να επιβάλουν αυτό που επίμονα αρνούνται οι εφοπλιστές, οι αστικές κυβερνήσεις και οι διεθνείς οργανισμοί που είναι στην υπηρεσία τους, δηλαδή την ομαλή εναλλαγή των πληρωμάτων με την τήρηση όλων των υγειονομικών κανόνων για την προστασία των ίδιων και των συναδέλφων τους.

Εάν αυτή την αγωνιστική πρωτοβουλία αυτών των Ναυτεργατών στα δύο πλοία την έκανε η ITF ή εθνικές οργανώσεις της δύναμής της σε περιφερειακό επίπεδο ή έστω στοχευμένα σε μεγάλα λιμάνια αυξημένης εμπορικής κίνησης, σήμερα κανείς Ναυτεργάτης δεν θα ήταν όμηρος και εγκλωβισμένος σε πλοίο ανά την υδρόγειο.

Αυτός είναι ο δρόμος και η διέξοδος που πρέπει να ακολουθήσουν οι Ναυτεργάτες, να πιέσουν και να επιβάλουν στις οργανώσεις τους για να δοθεί άμεση ουσιαστική λύση στον πολύμηνο εργασιακό τους γολγοθά.

Αντώνης Νταλακογεώργος

Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ

Υ.Γ.: Καθόλου δεν μας προξενεί εντύπωση η στάση των δυνάμεων του κομματικού συνδικαλισμού στο ν.σ.κ που και αυτοί βλέπουν την «λύση» του προβλήματος είτε μέσω συναντήσεών τους με τον Υπουργό Ε.Ν (τον οποίο μέμφονται ότι δεν τους δέχεται…..) είτε μέσω Ε.Ε και διεθνών οργανισμών και όπως και οι δυνάμεις του κυβερνητικού – εργοδοτικού συνδικαλισμού δηλώνουν οπαδοί των θεσμικών παρεμβάσεων, δηλαδή από τις εθνικές κυβερνήσεις, τους διεθνείς οργανισμούς και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Από κοινού αυτές οι δυνάμεις δηλώνουν την εχθρότητά τους στην αναγκαία οργάνωση, συσπείρωση και αγωνιστική παρέμβαση των Ναυτεργατών.

Σε αντιδιαστολή η ΠΕΝΕΝ, παίρνοντας υπόψη όλες αυτές τις δυσμενείς εξελίξεις στο πρόβλημα, θεωρεί μονόδρομο την αγωνιστική δράση και παρέμβαση των Ναυτεργατών όλου του κόσμου.

ΥΓ 2: Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ με βάση τις θέσεις που αναλύονται στα κείμενα των παρεμβάσεών της,  τις αμέσως επόμενες  μέρες θα στείλει τόσο στις διεθνείς όσο και στις εθνικές ναυτεργατικές συνδικαλιστικές οργανώσεις ανοιχτή επιστολή για την ανάγκη αγωνιστικής - απεργιακής δράσης με σκοπό την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Χριστίνα Πάντζου

Ιστορική είναι η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της Κολομβίας να διατάξει την κατ’ οίκον φυλάκιση του ακροδεξιού πρώην προέδρου Αλβαρο Ουρίμπε, όσο διερευνώνται οι κατηγορίες δωροδοκίας, χειραγώγησης μαρτύρων και εξαπάτησης των δικαστικών αρχών που τον βαρύνουν.

Το παράδοξο είναι ότι η υπόθεση που έκανε τον Ουρίμπε να γίνει ο πρώτος πρόεδρος της χώρας που προφυλακίζεται ξεκίνησε από τον ίδιο το 2012. Τότε, ο γερουσιαστής Ιβάν Σεπέδα του αριστερού Δημοκρατικού Πόλου ερευνούσε τις σχέσεις του Αλβαρο Ουρίμπε με παραστρατιωτικούς και ναρκέμπορους: σύμφωνα με στοιχεία που παρέθεσε μία από τις διαβόητες ομάδες της παραστρατιωτικής οργάνωσης «Ενωμένες Αυτοάμυνες της Κολομβίας», αυτή είχε ιδρυθεί υπό τις εντολές του ίδιου και του αδελφού του, Σαντιάγο, σε κτήμα ιδιοκτησίας της οικογένειας Ουρίμπε τη δεκαετία του 1990, τότε που ο μετέπειτα πρόεδρος ήταν κυβερνήτης της Πολιτείας Αντιόκια.

Μετά τις αποκαλύψεις, ο Αλβαρο Ουρίμπε προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο κατηγορώντας τον Σεπέδα ότι κατασκεύασε ψεύτικες κατηγορίες εναντίον του. Ωστόσο, το 2018 το Ανώτατο Δικαστήριο όχι μόνο απέρριψε κάθε κατηγορία εναντίον του Σεπέδα, αλλά ξεκίνησε έρευνα εναντίον του Ουρίμπε για χειραγώγηση μαρτύρων. Στα χέρια των δικαστικών αρχών υπάρχει σωρεία στοιχείων που αποδεικνύουν ότι δικηγόροι του επισκέπτονταν στη φυλακή παραστρατιωτικούς στους οποίους υπόσχονταν λεφτά και ευνοϊκή δικαστική μεταχείριση για να αποκρύψουν κάθε σχέση του μαζί τους.

Μάλιστα διατάχθηκε επίσης η κατ’ οίκον κράτηση ενός εκ των δικηγόρων του, του Ντιέγο Καδένα, που φέρεται να προσλήφθηκε για να «αποδομήσει» τους ισχυρισμούς του Σεπέδα με ψευδομαρτυρίες παραστρατιωτικών. Οι δικαστές έχουν στα χέρια τους ηχογραφημένες συνομιλίες στις οποίες ο δικηγόρος ενημερώνει συστηματικά τον Ουρίμπε για την πρόοδο του «έργου» του. Οι συναντήσεις με τους παραστρατιωτικούς για να συμφωνήσουν τι θα πούνε ή για να αναιρέσουν προηγούμενες καταθέσεις τους δεν έγιναν μόνο στην Κολομβία αλλά και στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με έγγραφα στα οποία είχε πρόσβαση η εφημερίδα El Pais, o Ουρίμπε έδωσε στον δικηγόρο τα στοιχεία για να έρθει σε επαφή με έναν άντρα που οι δικαστές εκτιμούν πως είναι ο παραστρατιωτικός Κάρλος Σιέρα «Τούσο», ο οποίος είχε εκδοθεί στις ΗΠΑ και έχει εκτίσει πλέον την ποινή του εκεί.

Μπορεί ο Αλβαρο Ουρίμπε να μην αμφισβήτησε την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου και να εξέφρασε απλά τη λύπη του δηλώνοντας: «Η στέρηση της ελευθερίας μου μού προκαλεί βαθιά θλίψη, για τη σύζυγό μου, για την οικογένειά μου και για τους Κολομβιανούς που ακόμη πιστεύουν ότι κάτι καλό έκανα για την Πατρίδα», αλλά το κόμμα που ίδρυσε και που κατ’ ευφημισμόν ονόμασε Δημοκρατικό Κέντρο αντέδρασε με πολεμική ρητορική. Εκπρόσωποί του κατήγγειλαν πολιτική επίθεση και «εκδίκηση εναντίον του την ώρα που οι πρώην αντάρτες των FARC μένουν στο απυρόβλητο», ενώ η γερουσιάστρια Πάολο Ολγκίν ζήτησε δημόσια τη «βοήθεια» των ενόπλων δυνάμεων, χωρίς να διευκρινίζει τι είδους βοήθεια και προς τι…;

Λάδι στη φωτιά ήταν και οι δηλώσεις του κομματικού του συντρόφου και προέδρου Ιβάν Ντούκε, πως πληγώνει τους Κολομβιανούς να βλέπουν ότι «πολλοί που έσυραν τη χώρα στη βαρβαρότητα μπορούν να υπερασπίζονται εαυτόν ελεύθεροι ή έχουν εξασφαλίσει ότι ποτέ δεν θα πάνε φυλακή, ενώ δεν επιτρέπουν σε έναν παραδειγματικό δημόσιο υπηρέτη να υπερασπιστεί τον εαυτό του σε συνθήκες ελευθερίας με το τεκμήριο της αθωότητας». Πολλοί κατηγόρησαν τον πρόεδρο Ντούκε για απαράδεκτη παρέμβαση στη Δικαιοσύνη καθώς έσπευσε να δηλώσει την αμέριστη στήριξή του στον πολιτικό του μέντορα και να τονίσει ότι «πάντα θα πιστεύω στην αθωότητα του Αλβαρο Ουρίμπε, ένα άτομο στου οποίου τη συμπεριφορά βρίσκεται πάντα η λέξη εντιμότητα». Αλλά αυτή η εντιμότητα αμφισβητείται από την ίδια την πραγματικότητα.

Ο 68χρονος Ουρίμπε, ηγέτης της Ακροδεξιάς της Κολομβίας, έχει κυριαρχήσει επί δεκαετίες στην πολιτική ζωή της χώρας και υπήρξε πρόεδρος επί δύο θητείες (2002-2010) και από το 2018 είναι γερουσιαστής και μάλιστα αυτός που εξελέγη με τις περισσότερες ψήφους. Ο πολιτικός του βίος έχει υπάρξει θυελλώδης και όλα αυτά τα χρόνια έχουν συσσωρευτεί κάπου 250 καταγγελίες κάθε τύπου εναντίον του: από ποινικά αδικήματα, ευνοϊκή μεταχείριση τρίτων με σκοπό τον πλουτισμό του ίδιου και των παιδιών του, εξαγορά ψήφων στο κοινοβούλιο, παράνομες παρακολουθήσεις πολιτικών αντιπάλων κ.λπ.

Επιπλέον, 14 υποθέσεις εκκρεμούν ενώπιον του Ανώτατου Δικαστηρίου. Ανάμεσά τους οι σφαγές του 1996 στην Γκράνχα και του 1997 στο Ελ Αρο όσο ήταν κυβερνήτης στην Αντιόκια και εδραίωνε τη σχέση του με τις παραστρατιωτικές ομάδες, η δολοφονία το 1998 του ακτιβιστή για τα ανθρώπινα δικαιώματα Χεσούς Μαρία Βάγε ή του άλλοτε φίλου του Πέδρο Χουάν Μορένο. Ενώ επί της προεδρίας του ξέσπασε και το σκάνδαλο των «ψευτοθετικών», των αμάχων που δολοφονούνταν από στρατιωτικούς κι έπειτα τους έντυναν αντάρτες για να υπερκαλύψουν το «πλάνο» τους και να καρπωθούν άδειες και χρηματικά επιδόματα.

Κατηγορίες που περιμένουν εδώ και χρόνια να εκδικαστούν και σίγουρα πολύ πιο σοβαρές από αυτήν για την οποία διατάχθηκε η κατ’ οίκον κράτησή του. Ωστόσο αυτή η απόφαση προμηνύει το βάθεμα της πολιτικής πόλωσης στη χώρα και νέα προβλήματα για τον Ιβάν Ντούκε σε μια εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία. Πριν από την πανδημία η χώρα γνώρισε τις μαζικότερες διαδηλώσεις των τελευταίων δεκαετιών, ενώ η κυβέρνηση βρίσκεται στη δίνη του κυκλώνα λόγω της κακής διαχείρισης της πανδημίας του κορονοϊού, που σαρώνει έχοντας καταγράψει έως το περασμένο Σαββατοκύριακο περισσότερα από 390.000 κρούσματα και σχεδόν 13.000 νεκρούς, αλλά και της τεράστιας οικονομικής κρίσης που ήδη έχει αφήσει εκατομμύρια πολίτες χωρίς δουλειά. Και ακόμη ο αντίκτυπος της οικονομικής κρίσης, τονίζουν οι οικονομολόγοι, δεν έχει γίνει αισθητός σε όλη του την έκταση.

πηγη: efsyn.gr

Οι πληγέντες από φτώχεια στη Γερμανία αυξήθηκαν περαιτέρω τον τελευταίο χρόνο.

Σύμφωνα με την Ομοσπονδιακή Στατιστική Υπηρεσία, σχεδόν το 16% του πληθυσμού σε εθνικό επίπεδο επλήγη από τη φτώχεια το 2019. Το προηγούμενο έτος ήταν 0,5% λιγότερο.

Φτωχός θεωρείται κάποιος ο οποίος έχει το 60% ή λιγότερο του μέσου μηνιαίου εισοδήματος ενός νοικοκυριού. Πέρυσι, ο μέσος όρος ήταν 1.074 ευρώ για το νοικοκυριό ενός ατόμου.

Το υψηλότερο ποσοστό ατόμων που επλήγησαν από τη φτώχεια κατεγράφη στη Βρέμη: επλήγη το ένα στα τέσσερα νοικοκυριά, ενώ το χαμηλότερο ποσοστό κατεγράφη στα κρατίδια της Βαυαρίας και της Βάδης-Βυρτεμβέργης όπου επλήγη το 12% των νοικοκυριών.

Δεν υπάρχουν ακόμα σαφή στοιχεία για τις επιπτώσεις της κρίσης του κορονοϊού στο επίπεδο φτώχειας των νοικοκυριών.

πηγη: newsbeast.gr