Στις 18 Μαΐου η Βουλή έδωσε ισχύ νόμου στη συμφωνία της κυβέρνησης με τους δανειστές, η οποία είχε τον τίτλο «Συμπληρωματικό Μνημόνιο Κατανόησης». Πρόκειται, λοιπόν, για ένα νέο Μνημόνιο που συμπληρώνει το καθοριστικό Τρίτο του Αυγούστου του 2015.

Αδυναμία πολιτικής σταθεροποίησης

Η ψήφιση του συμπληρωματικού Μνημονίου δείχνει καταρχήν την παντελή αποτυχία του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Για τα κυβερνητικά κόμματα δεν χρειάζεται να ειπωθεί τίποτε –έχουν πλήρως εξαχρειωθεί. Ο εισηγητής της πλειοψηφίας ήταν βασικό στέλεχος των 53+, της κατά φαντασίαν «αντιμνημονιακής ψυχής» του ΣΥΡΙΖΑ. Κανένας από τους βουλευτές της συγκυβέρνησης δεν είχε το κουράγιο να αντιταχθεί, κάτι που έκαναν τόσοι άλλοι στα προηγούμενα Μνημόνια. Πρόκειται για μελανή κηλίδα στην ιστορία της ελληνικής Αριστεράς.

Η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι, από την άλλη, επιδόθηκαν σε όργιο υποκρισίας. Οι λυσσαλέοι υποστηρικτές του Τρίτου Μνημονίου, καταψήφισαν με ιερή αγανάκτηση το συμπλήρωμά του. Το ΚΚΕ επίσης καταψήφισε προβάλλοντας έναν γενικόλογο αντικαπιταλισμό που δεν προσφέρει τίποτε στην ελληνική κοινωνία. Η Χρυσή Αυγή δήλωσε ότι θα καταψήφιζε, αν ήταν παρούσα, συνεχίζοντας την προσπάθεια να εμφανιστεί ως δήθεν «αντισυστημική». Για τον κ. Λεβέντη δε χρειάζεται να γίνεται λόγος.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν συστηματικά ότι η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού είναι βαθιά αντιμνημονιακή. Στη Βουλή όμως δεν υπάρχει κανένας φορέας που να εκφράζει αυτή τη λαϊκή βούληση. Πρόκειται για την κεντρική αντίφαση της ελληνικής πολιτικής ζωής σήμερα. Από τη φύση της η αντίφαση δεν επιτρέπει την πολιτική σταθεροποίηση της χώρας. Είναι θέμα χρόνου να υπάρξει γενικευμένη πολιτική αστάθεια, ο χαρακτήρας της οποίας θα πηγάσει από αυτά που μόλις ψήφισαν οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Το νεοφιλελεύθερο περιεχόμενο του Μνημονίου

Το συμπληρωματικό Μνημόνιο είναι ένα πυκνογραμμένο κείμενο που θεσμοθετεί μια εξωπραγματική λιτότητα με πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% τουλάχιστον μέχρι το 2021. Τα επιπλέον φορολογικά μέτρα, οι περικοπές των συντάξεων, οι μεγάλες επιβαρύνσεις του ασφαλιστικού, θα προσθέσουν ασφυκτική πίεση στα εργατικά και τα μεσαία στρώματα. Τα περιβόητα «αντίμετρα» θα ενεργοποιηθούν μόνον εάν και όταν επιτευχθεί το 3,5% το 2019 και θα περιλαμβάνουν περιορισμένες ελαφρύνσεις. Ακόμη χειρότερα, θα ανακουφίζουν στρώματα διαφορετικά από εκείνα που θα έχουν ήδη σηκώσει το επιπλέον φορολογικό και συνταξιοδοτικό βάρος.

Για να εξασφαλιστεί ο στόχος της λιτότητας, το Μνημόνιο παρεμβαίνει αποφασιστικά στην ελληνική πολιτεία. Η διορισμένη Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσιονομικών Εσόδων θα ασκεί την πραγματική δημοσιονομική εξουσία στην Ελλάδα. Το Μνημόνιο προβλέπει ακόμη και τον ακριβή αριθμό και τη μέθοδο προσλήψεων της ΑΑΔΕ για το 2016-8 (1160 άτομα). Δεν χρειάζεται καλύτερη απόδειξη για το πως υποχωρεί η δημοκρατία, όταν μια χώρα χάνει την κυριαρχία στη διαχείριση των εσόδων της.

Το Μνημόνιο προβλέπει και άλλα με λεπτομέρεια, όπως για τα προβληματικά δάνεια των τραπεζών, την πορεία της ΔΕΗ, τα ειδικά μισθολόγια, τη Δικαιοσύνη. Ο πυρήνας της λογικής του είναι κλασικά νεοφιλελεύθερος: η ελληνική οικονομία θα σταθεροποιηθεί μέσω της λιτότητας και οι «μεταρρυθμίσεις» θα φέρουν ανάπτυξη. Οι «μεταρρυθμίσεις» περιλαμβάνουν, βεβαίως, περαιτέρω απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις, άνοιγμα επαγγελμάτων, κοκ.

Οι κυνικοί υπολογισμοί της κυβέρνησης

Ο ΣΥΡΙΖΑ συνομολόγησε τη βαθιά νεοφιλελεύθερη μεταρρύθμιση της ελληνικής κοινωνίας, υπό τον πλήρη έλεγχο των δανειστών, κάνοντας κυνικούς υπολογισμούς. Πρώτο, ελπίζει ότι οι δανειστές θα έχουν τη γαλαντομία να δώσουν κάποια ελάφρυνση του χρέους το επόμενο διάστημα, την οποία θα παρουσιάσει ως θρίαμβο. Δεύτερο, πιστεύει ότι η καταφανής μετριότητα του κ. Μητσοτάκη και η ακόμη μεγαλύτερη μνημονιακή του αδιαλλαξία θα συνεχίσουν να φοβίζουν ευρύτατα λαϊκά στρώματα. Τρίτο και σημαντικότερο, προσδοκά ότι η ελληνική οικονομία θα παρουσιάσει ανάπτυξη το επόμενο διάστημα. Οι τρεις αυτοί παράγοντες, υπολογίζει ο κ. Τσίπρας, θα του δώσουν το περιθώριο να παραμείνει στην εξουσία.

Ο υπολογισμός είναι έωλος. Ο Υπουργός Οικονομικών μας κάλεσε από το βήμα της Βουλής να κοιτάξουμε τα «μικροοικονομικά» στοιχεία για να πειστούμε ότι η ελληνική οικονομία έχει γυρίσει σελίδα. Ο κ. Τσακαλώτος θα πρέπει να ξαναδεί τα στοιχεία επειγόντως. Η κατάρρευση των επενδύσεων, η μετριότητα των εξαγωγών, η αδυναμία του τραπεζικού συστήματος, η σχετική σταθεροποίηση των πραγματικών μισθών δείχνουν στασιμότητα και όχι ταχύρρυθμη ανάπτυξη. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η Ελλάδα ουσιαστικά επέστρεψε στην ύφεση το τελευταίο τέταρτο του 2016 και το πρώτο τέταρτο του 2017. Ούτε ότι η παραγωγικότητα και η ανταγωνιστικότητα αρνούνται πεισματικά να βελτιωθούν.

Η ελληνική οικονομία έχει σχετικά σταθεροποιηθεί ήδη από το 2014, όταν τελείωσε η οξεία φάση της κρίσης. Αλλά μέσα στο μνημονιακό πλαίσιο λιτότητας και «μεταρρυθμίσεων» η χώρα σέρνεται, με χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και παροδικές υφέσεις. Παράλληλα συνεχίζει να χάνει την εκπαιδευμένη νεολαία της προς όφελος των ξένων.

Η αναγκαιότητα της ρήξης

Φτάνουμε έτσι στη βαθύτερη σημασία του νέου Μνημονίου του κ. Τσίπρα. Το Μνημόνιο πήγασε από την απόφαση ολόκληρου του πλέγματος εξουσίας της χώρας να παραμείνει στην ΟΝΕ και να αποδεχθεί τους όρους της ΕΕ με οποιοδήποτε κόστος. Η μόνη θετική προσφορά της εξευτελιστικής διαδρομής του ΣΥΡΙΖΑ είναι το συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική πορεία χωρίς ρήξη με την ΟΝΕ και την ΕΕ.

Το μνημονιακό στρατόπεδο συνεχίζει να φαντάζεται ότι μέσα στην ΟΝΕ η χώρα ανήκει στον «σκληρό πυρήνα» της ευρωπαϊκής «ολοκλήρωσης». Ας προσέξει λίγο καλύτερα. Η κρίση της Ευρωζώνης υποχωρεί μεν, αλλά αφήνει πίσω της ένα θεμελιωμένο διαχωρισμό της Ευρώπης σε «κέντρο-περιφέρεια». Το κέντρο είναι ο εξαγωγικός βιομηχανικός τομέας της Γερμανίας που έχει δημιουργήσει μια σειρά από περιφέρειες στην Ευρώπη με βασικό μοχλό τους μηχανισμούς της ΟΝΕ και της ΕΕ. Με το νέο Μνημόνιο η Ελλάδα εντάσσεται οριστικά στην περιφέρεια, ως μια ασήμαντη και γηρασμένη χώρα που θα λιμνάζει υπό το βάρος ενός υπέρογκου χρέους.

Μετά από εφτά χρόνια η ελληνική κρίση έχει πλέον μετατραπεί σε ζήτημα κοινωνικής και εθνικής επιβίωσης. Οι έχοντες και κατέχοντες έχουν αποδεχθεί την περιθωριοποίηση της χώρας. Η λύση θα πρέπει να έρθει από τα εργατικά και μεσαία στρώματα και να περιλαμβάνει τη ρήξη. Είναι απαραίτητο να έχει ταξικό χαρακτήρα, με ανατροπή της σημερινής πνιγηρής κοινωνικής κατάστασης, και να οδηγεί σε ανάκτηση της λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας.

Μετά τον διασυρμό του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει διάχυτη απογοήτευση και απόγνωση στην ελληνική κοινωνία. Είναι λάθος όμως να συγχέεται η βουβή απέχθεια προς την πολιτική με την πλήρη παράδοση. Δεν υπάρχουν συνθήκες πραγματικής σταθεροποίησης της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό που απαιτείται σήμερα είναι η συστηματική στράτευση, ώστε να αποκτήσει κοινωνική και πολιτική υπόσταση το μήνυμα της ρήξης.

πηγη: iskra.gr

Έναν κατάλογο με τα ακραία καιρικά φαινόμενα που είχαν τα περισσότερα ανθρώπινα θύματα μέχρι σήμερα, έδωσε στη δημοσιότητα ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός (ΠΜΟ).

Τα νέα ρεκόρ, που αφορούν τους τροπικούς κυκλώνες, τους σίφωνες, τους κεραυνούς και τις χαλαζοπτώσεις, καταγράφηκαν από 19μελή διεθνή επιτροπή ειδικών του ΠΜΟ με επικεφαλής τον καθηγητή γεωγραφίας Ράντι Σερβένι του Πανεπιστημίου της Αριζόνα.

Αναλυτικότερα τα ρεκόρ μεγαλύτερης θνησιμότητας είναι τα εξής:

Τροπικός κυκλώνας (cyclone/hurricane)

Περίπου 300.000 θάνατοι στις 12-13 Νοεμβρίου 1970 στο Μπαγκλαντές. Συγκριτικά ο τυφώνας «Κατρίνα» στη Νέα Ορλεάνη των ΗΠΑ το 2005 είχε λίγο πάνω από 2.000 θύματα.

Σίφωνας (tornado)

Περίπου 1.300 νεκροί στις 26 Απριλίου 1989 επίσης στο Μπαγκλαντές.

Κεραυνός-έμμεσο πλήγμα

469 ανθρώπινα θύματα μετά από πτώση κεραυνού σε δεξαμενή πετρελαίου στη Ντρόνκα της Αιγύπτου στις 2 Νοεμβρίου 1994.

Κεραυνός-άμεσο πλήγμα

21 νεκροί από πτώση κεραυνού σε καλύβα στη Ζιμπάμπουε στις 23 Δεκεμβρίου 1975.

Χαλαζόπτωση

246 νεκροί κοντά στο Μαρανταμπάντ της Ινδίας στις 30 Αρπιλίου 1888, μετά από πτώση χαλαζιού που, σύμφωνα με τις αναφορές της εποχής «είχε μέγεθος αυγών χήνας, πορτοκαλιών και μπάλας κρίκετ».

«Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν επίγνωση πόσο επικίνδυνα μπορούν να γίνουν ορισμένα καιρικά φαινόμενα» τόνισε ο Σερβένι. Ένας πλήρης κατάλογος με τα ακραία καιρικά και κλιματικά φαινόμενα υπάρχει στο σχετικό αρχείο του ΠΜΟ στη διεύθυνση wmo.asu.edu.

πηγη: newsbeast.gr

Αυτοί που θα έσκιζαν μνημόνια μετά το 3ο ψηφίζουν και το μνημόνιο 4. 

Στα δύο ηχητικά που παραθέτουμε «λάμπει» το ψεύδος και η πολιτική απάτη σε όλο τους το μεγαλείο. 

Το πρώτο βίντεο είναι από το ραδιόφωνο της ERTOPEN 106,7 και το δεύτερο από την εκπομπή του Νίκου Μπογιόπουλου (REAL FM 17/5/2017).

πηγη: imerodromos.gr

Από τις αρχές του 2017 η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ στα πλαίσια μιας συντονισμένης αγωνιστικής πρωτοβουλίας και αντίστοιχου σχεδιασμού έχει προχωρήσει σε μια σειρά ελέγχους με σκοπό την πλήρη και ουσιαστική εφαρμογή των όρων των ΣΣΕ σε όλες τις κατηγορίες πλοίων και της ναυτικής νομοθεσίας.

Αποτελεί κοινή διαπίστωση ότι στην συντριπτική πλειοψηφία των πλοίων υπάρχει εκτεταμένη καταστρατήγηση των ΣΣΕ και της νομοθεσίας με αποτέλεσμα να ποδοπατούνται συστηματικά τα εργασιακά δικαιώματα των Ναυτεργατών.

Αποτελεί επίσης κοινό τόπο ότι το ΥΕΝ και οι κατά τόπους Λιμενικές αρχές όχι μόνο δεν προβαίνουν σε ουσιαστικούς και αποτελεσματικούς ελέγχους αλλά αντίθετα είναι απολύτως αποδεδειγμένο ότι συγκαλύπτουν τις παρανομίες των Ναυτιλιακών εταιριών και έχουν διαμορφώσει ένα διαπλεκόμενο σύστημα το οποίο εδραιώνει και ενισχύει τα φαινόμενα των παραβιάσεων των εργασιακών δικαιωμάτων.

Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν στην Ακτοπλοΐα, στις διεθνείς γραμμές. Ακόμη πιο έντονα παρατηρούνται στα πλοία των Πορθμειακών γραμμών. Χαρακτηριστικά είναι τα παραδείγματα στην γραμμή Κυλλήνη – Ζακύνθου – Κεφαλλονιά, στο Ρίο – Αντίρριο, στον Αργοσαρωνικό, στην Θάσο – Καβάλα, στην Αρκίτσα – Αιδηψό κ.λπ.

Δεκάδες παρεμβάσεις της ΠΕΝΕΝ πηγαίνουν είτε στο καλάθι των αχρήστων των Λιμενικών αρχών ή ακόμη χειρότερα με στημένους και μαϊμουδίσιους ελέγχους καλύπτονται οι αυθαιρεσίες και οι καραμπινάτες παρανομίες των εφοπλιστών.

Στην πραγματικότητα όλα τα τελευταία χρόνια έχει εγκαθιδρυθεί ένα καθεστώς ανομίας με αποτέλεσμα να δικαιώνεται και να επιβραβεύεται η συστηματική αμφισβήτηση και υπονόμευση των εργασιακών δικαιωμάτων των Ναυτεργατών από τις αρμόδιες υπηρεσίες και αρχές του ΥΕΝ.

Η άρνηση της προηγουμένης αλλά και της τωρινής πολιτικής ηγεσίας του ΥΕΝ να παταχθούν αποφασιστικά οι εφοπλιστικές παρανομίες δείχνει την πολιτική βούλησή τους να συνεχιστεί η ασύδοτη εφοπλιστική δράση και η καταπάτηση των εργασιακών Ναυτεργατικών δικαιωμάτων.

Η αναφορά του Υπουργού Ε.Ν σε πρόσφατη (20/5/2017) δήλωσή του στο ραδιόφωνο του Flash 96.0 «περί εργασιακής ζούγκλας» στην Ναυτιλία, έστω και εκ των υστέρων δείχνει να συμμερίζεται τα όσα καταγγέλλει με επαναλαμβανόμενα έγγραφά της η ΠΕΝΕΝ. Όμως αυτό δεν συνιστά από μόνο του ουσιαστική και πολύ περισσότερο θετική αντιμετώπιση αυτής της άθλιας τριτοκοσμικής κατάστασης.

Τα ίδια περίπου έλεγε και ο προκάτοχός του Υπουργός Ε.Ν Θ. Δρίτσας ο οποίος όμως επί δύο χρόνια άφησε άθικτο το αντιδραστικό και απαρχαιωμένο θεσμικό πλαίσιο της Ακτοπλοΐας και συνολικά της Ναυτιλίας και παράλληλα δεν ακούμπησε στο ελάχιστο την εφοπλιστική ασυδοσία και ειδικότερα την υπονόμευση και ποδοπάτηση των εργασιακών και ναυτεργατικών δικαιωμάτων και έμεινε παγερά αδιάφορος και αρνητικός στα δίκαια αιτήματα και τις διεκδικήσεις της ΠΕΝΕΝ στον κρίσιμο αυτόν τομέα.

Για να έχει πρακτικό αντίκρυσμα (και να μην μείνει ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα) η αναγνώριση περί εργασιακής ζούγκλας πρέπει να αποψιλωθεί και να γκρεμισθεί όλο το αντιλαϊκό και εφοπλιστόδουλο θεσμικό πλαίσιο που διαμορφώθηκε όλη την μεταπολεμική περίοδο στην Ναυτιλία.

Αυτό το καθεστώς υπηρετεί σήμερα πιστά με την Ναυτιλιακή της πολιτική η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και μάλιστα ο Πρωθυπουργός επανειλημμένα το χαρακτηρίζει «ως αναπτυξιακό πρότυπο»!!

Ταυτόχρονα η ΠΝΟ και οι δυνάμεις του εργοδοτικού κυβερνητικού και κομματικού συνδικαλισμού αντιμετωπίζουν την εφοπλιστική αυθαιρεσία αποσπασματικά, περιστασιακά, χωρίς οργανωμένο σχέδιο, χωρίς συστηματικό πρόγραμμα και χωρίς καμιά συνέχεια και συνέπεια στην αποτελεσματική πάταξη αυτού του τριτοκοσμικού φαινομένου.

Δεν είναι τυχαίο, εάν κανείς παρακολουθήσει τις καταγγελίες – παρεμβάσεις και την δράση στο επίμαχο αυτό πρόβλημα θα διαπιστώσει ότι αυτή σχεδόν μονοπωλείται στο 90% από την ΠΕΝΕΝ!!

Κραυγαλέες περιπτώσεις πλοίων και εταιριών που επικρατούσε το φαινόμενο της μαύρης ανασφάλιστης εργασίας, της εργασιακής ζούγκλας σε πλοία που υπέδειξε η ΠΕΝΕΝ στις γραμμές της Αδριατικής, συνάντησε την άρνηση αυτών των δυνάμεων να αναπτυχθεί εκεί συντονισμένη συνδικαλιστική δράση για να μπει φραγμός στα φαινόμενα της ασυδοσίας πειρατικών ναυτιλιακών εταιριών.

Επίσης χαρακτηριστικό παράδειγμα για το οποίο φέρουν τεράστιες ευθύνες οι ίδιες αυτές δυνάμεις είναι η περίπτωση της εταιρείας συμφερόντων Γκριμάλντι (MINOANLINES) η οποία εισήλθε στις γραμμές της Πάτρας – Ιταλίας με αθέμιτους όρους και πρακτικές (επάνδρωση – σύνθεση – ΣΣΕ – Κοινωνική ασφάλιση) και παρά ταύτα ουδεμία δράση έως σήμερα έχει αναπτύξει η ΠΝΟ!!!

Αντίθετα συχνά – πυκνά ορισμένοι εξαντλούν την όποια παρέμβασή τους στα προβλήματα των συνθέσεων και των εξοντωτικών ωραρίων εργασίας στα ελληνικής σημαίας πλοία (σωστά), ενώ αντίθετα σιωπούν και αδρανούν για το ίδιο φαινόμενο στα πλοία του Γκριμάλντι!!!

Από όλα τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι η ΠΕΝΕΝ δεν μπορεί να περιμένει τα αυτονόητα από την πλευρά της ΠΝΟ, τα οποία δεν πράττει όπως οφείλει, και για τον λόγο αυτόν πήρε ήδη την πρωτοβουλία, η οποία βρίσκεται ήδη σε πλήρη εξέλιξη, να συγκρουσθεί με το καθεστώς της εργασιακής γαλέρας που από κοινού παράγουν οι εφοπλιστές, το ΥΕΝ και οι υπηρεσίες του. Με την δράση της θέλει να βάλει φραγμό στο φαινόμενο της παραβίασης των εργασιακών δικαιωμάτων, έχει την δύναμη, την οργάνωση και κυρίως την βούληση να δώσει αποφασιστικά - αγωνιστικά και με συνέπεια την μάχη ενάντια σε αυτό το αμαρτωλό καθεστώς και να την κερδίσει.

Η δράση μας στα πλοία του Αργοσαρωνικού, στην γραμμή Κυλλήνης – Ζακύνθου, το πρόσφατο παράδειγμα στην εταιρεία Ηλιόπουλου και πολλά ακόμη, δείχνει και επιβεβαιώνει ότι αυτός είναι ο μόνος δρόμος που οφείλουν να ακολουθήσουν και οι ίδιοι οι Ναυτεργάτες.

Στην μεγάλη αυτή πρωτοβουλία η Ένωσή μας έχει σύσσωμο μαζί της τον ιστορικό μας κλάδο αλλά και την συντριπτική πλειοψηφία των Ναυτεργατών που βλέπουν με εκτίμηση και εμπιστοσύνη την δράση και τον αγώνα της ΠΕΝΕΝ και θα τον στηρίξουν μέσα κι έξω από τα καράβια έως το τέλος, μέχρι και το τελευταίο πλοίο να συμμορφωθεί πλήρως και να εφαρμόσει απόλυτα ότι προβλέπεται από την ισχύουσα νομοθεσία και τις ΣΣΕ αλλά ταυτόχρονα θα συμβάλουν με όλες τις δυνάμεις τους για να καταργηθεί το άθλιο και αντεργατικό καθεστώς που είναι θεσμοθετημένο στην Ναυτιλία!!

Πειραιάς 23/5/2017

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ