Του Νίκου Γουρλά.

Ένας νέος γύρος αντιπαράθεσης, ως φυσική συνέπεια εντεινόμενων δυσκολιών και μεγαλύτερων πολιτικών αδιεξόδων, έχει ξεκινήσει ανάμεσα στις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής, ριζοσπαστικής  και κομουνιστικής αριστεράς πάνω στα ερείπια των εργατικών κατακτήσεων.

Η αντιπαράθεση αυτή δεν είναι μόνο ανάμεσα σε όμορες δυνάμεις της Αριστεράς αλλά και στο εσωτερικό των οργανώσεων της όπως φάνηκε και από το τελευταίο ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Θα έλεγε κανείς πως όσο δυσκολεύουν τα πράγματα τόσο δυναμώνει ο καβγάς εντός της μαχόμενης Αριστεράς.

Η αντιπαράθεση αυτή, όπως είναι φυσικό, στέκεται μακριά από τις αγωνίες των εργαζομένων, των ανέργων, είναι μακριά ακόμη και από τον κόσμο του αγώνα.

Ο κόσμος του αγώνα προσπαθεί να βρει τρόπους να συγκροτήσει την άμυνα του, να περάσει από την οπισθοχώρηση στην αντεπίθεση, να αξιοποιήσει τα πρώτα σκιρτήματα εργατικών αντιστάσεων που υπάρχουν σε χώρους δουλειάς (ΟΤΑ, Γεωργίου, ντελιβεράδες-κούριερ, Σκοτ, αντιστάσεις στην εργοδοτική αυθαιρεσία στην εστίαση, απεργία μετά από πέντε χρόνια στον τουρισμό κ.α.)

Η δομική – απ' ότι φαίνεται - ανεπάρκεια των συγκεκριμένων ηγεσιών να προσαρμόσουν την πολιτική τους στην διαφορετική κατάσταση που υπάρχει μετά την ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας από το ΣΥΡΙΖΑ βρίσκει «διέξοδο» σε ατέρμονες και αδιέξοδες συζητήσεις. Σε συζητήσεις που ψάχνουν ακόμα το τι είδους κόμμα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, αν είναι αστικό κόμμα ή σοσιαλδημοκρατία - για άλλους δεξιά για άλλους αριστερή- ή ακόμη απλή ρεφορμιστική Αριστερά. Σε συζητήσεις που ξοδεύονται για το τι πρέπει άραγε να γίνει, να προηγηθεί η έξοδος από το ευρώ και μετά από την ΕΕ, ή αν δεν βγούμε από την ΕΕ δεν μπορεί να ύπαρξη και έξοδος από το ευρώ. Σε συζητήσεις που «αναζητούν» ακόμη ποιος είναι ο σωστός συντονισμός σωματείων, η «πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων σωματείων για συντονισμό», ή «ο συντονισμός ενάντια στα μνημόνια» που πάει στις συγκεντρώσεις της ΓΣΕΕ; Συζητήσεις που παραπέμπουν δηλαδή στη ρήση, "η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα";

Στο ερώτημα γιατί στα κατά καιρούς συλλαλητήρια και των δυο συντονισμών ο κόσμος που συμμετέχει δεν ξεπερνά τις λίγες εκατοντάδες, όταν ο δήμαρχος της Πάτρας Ν. Πελετίδης π.χ. μαζεύει χιλιάδες, κάνεις δεν απαντά.

Ακόμα και οι προτάσεις που κατατίθενται για κοινές δράσεις και πρωτοβουλίες στο κίνημα, αλλά και για την συγκρότηση πολιτικών και κοινωνικών μετώπων (όλοι έχουν και από μια πρόταση για μέτωπα που φτάνουν ή όχι έως και τις εκλογές)  γίνονται προσχηματικά, όπως αποκαλύπτει η πράξη, αφού στο δια ταύτα τελικά υπονομεύονται από τους ίδιους που τις διατύπωσαν (βλέπε ΑΔΕΔΥ).

Αυτό διακρίνεται ολοκάθαρα σε τοποθετήσεις που έγιναν στο πλαίσιο του τελευταίου πανελλαδικού συντονιστικού (ΠΣΟ) της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Εκεί προτάθηκε ακόμη και να μην υπάρξει καμιά συμμέτοχη, σε κανένα διάλογο, με καμιά αφορμή και σε κανένα φόρουμ.

Κι ενώ η ταξική πάλη οξύνεται και διεξάγεται με όλο και πιο δυσχερείς όρους για το εργατικό κίνημα, ενώ οι πρώτες απόπειρες για την συγκρότηση του νέου επαναστατικού υποκείμενου βρίσκονται σε εμβρυώδη κατάσταση έχοντας να ξεπεράσουν αντιφάσεις αλλά και βιασύνες που θέλουν κόμμα εδώ και τώρα, η μετά ΣΥΡΙΖΑ Αριστερά όλων των εκφάνσεων αδυνατεί να θέσει με ανοιχτούς πολιτικούς όρους την πρόταση της για το μεταβατικό της πρόγραμμα. Το αναμηρυκάζει από συνδιάσκεψη σε συνδιάσκεψη και από συνέδριο σε συνέδριο δίνοντας την εντύπωση ότι στην πραγματικότητα δεν το πιστεύει φοβούμενη μην κατηγορηθεί από το ΚΚΕ ότι καλλιεργεί αυταπάτες και ψευδαισθήσεις.

Φυσικά το ζητούμενο δεν είναι να επαναληφτεί το εγχείρημα ενός νέου ΣΥΡΙΖΑ, αυτή τη φορά λίγο πιο αριστερού. Γι' αυτό και είναι δικαιολογημένες οι επιφυλάξεις απέναντι σε προτάσεις που τα όρια των κοινωνικών και πολιτικών μετώπων έχουν ορίζοντα μέχρι τις εκλογές. Αλλά και ούτε ζητούμενο είναι να συγκροτηθούν αυτοαναφορικά μέτωπα - προέκταση των κομματικών φορέων που τα συγκροτούν π.χ. ΠΑΜΕ. 

Το ζητούμενο καταρχήν είναι ένα λαϊκό και εργατικό μέτωπο που θα δώσει την ευκαιρία στο λαό να βγει ξανά στο προσκήνιο κάνοντας ο ίδιος κουμάντο σους αγώνες του.

Αυτό προϋποθέτει και συνεπάγεται στο συνδικαλιστικό κίνημα την άμεσα συνάντηση όλου του δυναμικού του αγώνα σε μια πραγματική συνέλευση αγώνα των "κάτω", με πρωτεύοντα το ρόλο των σωματείων που θα αναζητήσουν ένα μίνιμουμ πρόγραμμα εργατικής αντεπίθεσης με άξονα το ψωμί, τη δουλειά, τη δημοκρατία. Στόχος είναι να συγκεντρώνονται δυνάμεις από το χώρο της εργασίας που θα αντιπαλεύουν νικηφόρα την πολιτική ισοπέδωσης των εργαζομένων και της κοινωνίας.

Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να υπάρξει πολιτική συμφωνία μεταξύ των μαχόμενων αριστερών δυνάμεων που να υπηρετεί αυτόν το σκοπό.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από εκεί. Και στο βαθμό που προχωρήσει η ενότητα στην βάση ας κάνουμε τότε το επόμενο βήμα που είναι η δημιουργία και μιας πολιτικής συμμαχίας που θα στηρίζεται στο μαζικό κίνημα. Θα έχει πρόγραμμα διεκδικήσεων και πάλης τα προγράμματα που είναι σχεδόν πανομοιότυπα κι εκ των πραγμάτων αντικαπιταλιστικά. Γιατί ακόμη και τα πιο άμεσα προβλήματα έχουν πλέον αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο και γι' αυτό η πάλη για ένα νέο γύρο επανακατακτήσεων του εργατικού κινήματος, του οκτάωρου, της μόνιμης και σταθερής δουλειάς, των αυξήσεων στους μισθούς, στην πραγματικότητα θα οδηγούν σε μεγάλες αντικαπιταλιστικές ανατροπές, θα συγκρούονται με την ίδια τη στρατηγική του κεφαλαίου.

Προϋπόθεση για την συγκρότηση ενός τέτοιου μετώπου δεν είναι φυσικά η ιδεολογική - πολιτική συμφωνία στα πάντα, αλλά η συμφωνία σε ένα πλαίσιο με τέτοιο προσανατολισμό. 

Σήμερα, δέκα χρόνια περίπου από  την αρχή της οικονομικής κρίσης, οι δυνάμεις που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν στην στρατηγική τους πρόταση την αλλαγή της κοινωνίας, για να μπορέσουν να αντιστρέψουν το κλίμα της αποστράτευσης, της απογοήτευσης, της εχθρότητας και της καχυποψίας αντί να αναπαράγουν παθογένειες άλλων εποχών ας σταματήσουν να βάζουν σε κάθε ευκαιρία νέους αστερίσκους και απίθανες προϋποθέσεις για τη συγκρότηση μετώπου το οποίο έπρεπε, όπως οι ίδιες αναγνωρίζουν, να υπάρχει ήδη από χθες.

Φυσικά, το πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο που έχει ανάγκη η εποχή δεν μπορεί να αυτοπεριορίζεται σε προεκλογικού τύπου «δεσμεύσεις», ούτε φυσικά μπορεί να είναι ένα νέο πιο αριστερούτσικο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ του 2012. Γι' αυτό και η ευθύνη σε εκείνες τις δυνάμεις που βλέπουν ότι η κοινοβουλευτική εκπροσώπηση είναι το άπαν και για να την πετύχουν πρέπει να συμπεριλάβουν δυνάμεις ετερόκλητες που το μοναδικό στοιχείο που τις ενοποιεί είναι  ένας θολός αντιμνημονιακός λόγος έχουν τόσο ευθύνη όση ευθύνη υπάρχει στις δυνάμεις που φέρουν προσκόμματα αναζητώντας ένα επαναστατικό μέτωπο στις σημερινές μη επαναστατικές καταστάσεις.  

Η αναγκαιότητα και το περιεχόμενο του προγράμματος ενός σύγχρονου εργατολαϊκού πολιτικού και κοινωνικού μετώπου διαμορφώνονται στη βάση των υλικών αναγκών και δικαιωμάτων των εργαζομένων. Συγκροτείται στον αντίποδα των επιλογών του κεφαλαίου, δηλαδή σε πλήρη ρήξη με το ευρώ, την ΕΕ, το χρέος, κλπ. Αλλιώς δεν θα υπάρξει.

Η  συγκρότηση ενός τέτοιου άμεσου μετώπου δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την πολιτική συνεννόηση και στήριξη όλων των δυνάμεων της μαχόμενης Αριστεράς. Άρα, το μέτωπο άμεσα δεν αποτελείται μόνο από τις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.

Η ίδια η συγκρότηση του θα αναζωογονήσει το συνδικαλιστικό κίνημα και το κίνημα των μετώπων και των κομμάτων καθώς θα πάψει η ανάθεση στο κίνημα και των καθηκόντων των πολιτικών μετώπων πρακτική που οδηγεί στην υποβάθμιση και του εργατικού κινήματος και του κινήματος των κομμάτων και των μετώπων και ανατροφοδοτεί με εύσχημο τρόπο την αποφυγή οποιαδήποτε πολίτικης συνεννόησης των δυνάμεων της Αριστεράς.

Στο κείμενο «Για το παρόν και το μέλλον της Αριστεράς» η ουσία των πολιτικών μετώπων συνδέεται με τη διαδικασία χειραφέτησης της τάξης και την αντικαπιταλιστική ανατροπή. Εκεί σημειώνεται ότι:

«Το εργατικό πολιτικό μέτωπο διαμορφώνεται στη βάση της εργατικής πολιτικής. Έχει ως κύριο στοιχείο τη συσπείρωση και πάλη σε ενιαία και συνολική πολιτική κατεύθυνση όλων των δυνάμεων της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, οι οποίες αντιπαλεύουν, συνειδητά, ημισυνειδητά ή αυθόρμητα, τις στρατηγικές επιλογές της αστικής τάξης. Αποτελεί, ταυτόχρονα, πεδίο συνάντησης και μετασχηματισμού των πιο μαχητικών ρεφορμιστικών τάσεων ή των επιμέρους πολιτικών αγώνων σε ενιαίο αγώνα για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της αστικής στρατηγικής».  

Γι' αυτό αξίζει τον κόπο να προσπαθήσουμε!

Πηγή: kommon.gr

«Προκειμένου εκτελέσουμε την ανωτέρω σχετική παραγγελία της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών παρακαλούμε όπως μας χορηγήσετε αντίγραφο της απόφασης περί κήρυξης και συνέχισης της απόφασης της υπό κρίσης απεργίας, καθώς και τα πλήρη στοιχεία ταυτότητας των μελών που ψήφισαν σχετικώς. 

Λόγω του κατεπείγοντος της προκαταρκτικής παρακαλούμε για την απάντηση σας μέχρι την 28/6/2017».

Το έγγραφο δεν είναι από αυτό που παλιότερα λέγανε «συνδικαλιστικό της ασφάλειας».

Είναι από τη ΓΑΔΑ και συγκεκριμένα από την υποδιεύθυνση Προστασίας Περιουσιακών Δικαιωμάτων Πολιτιστικής Κληρονομιάς και Περιβάλλοντος και ακόμα πιο συγκεκριμένα από το τμήμα Περιβαλλοντικής Προστασίας προς την ΠΟΕ – ΟΤΑ.

Μάλλον έτσι ονομάζουν το «συνδικαλιστικό της ασφάλειας» με «πρώτη φορά Αριστερά»! 

Όπως μπορείτε να διαβάσετε ζητούν εκτός από τη σχετική απόφαση και τα «τα πλήρη στοιχεία ταυτότητας των μελών που ψήφισαν σχετικώς»! 

Δημοσιεύουμε το έγγραφο:

Ακούστε το σχόλιο του δημοσιογράφου Νίκου Μπογιόπουλου (REAL FM -29/6/2017) για την αποκάλυψη του εγγράφου:

{youtube.com}lmGyH3Xg1a0{/youtube.com}

Η καταγγελία είχε δημοσιευθεί (διαβάστε εδώ – aftodioikisi.gr), και σημειωνόταν πως η κίνηση αυτή της ΓΑΔΑ, έγινε στο πλαίσιο της παραγγελίας της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών, για τα σκουπίδια στους δρόμους της πρωτεύουσας, κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων των εργαζομένων. 

Υπενθυμίζεται ότι η εντολή του εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών, Ηλία Ζαγοραίου, ήταν να διερευνηθεί η διάπραξη του κακουργήματος της διακεκριμένης περίπτωσης ρύπανσης περιβάλλοντος και του πλημμελήματος της παρεμπόδιση αποτροπής κοινού κινδύνου. Συγκεκριμένα, η εντολή ήταν πως εφόσον υπήρχαν ενδείξεις τέλεσης των δύο αδικημάτων, να εντοπιστούν οι υπαίτιοι και να απαγγελθούν κατηγορίες. Την έρευνα είχε αναλάβει ο εισαγγελέας Δημήτρης Γκίζης, ο οποίος θα καλούσε μάρτυρες, για να αξιολογήσει τα στοιχεία που έχουν ήδη δει το φως της δημοσιότητας.

Πηγή: imerodromos.gr

Η κατανόηση της δυναμικής που αναπτύσσεται στα συνταξιοδοτικά συστήματα, απαιτεί μεθοδολογικά την διάκριση μεταξύ του αριθμού των συνταξιούχων και της συνταξιοδοτικής δαπάνης. Κι’ αυτό γιατί τα δύο αυτά μεγέθη δεν μεταβάλλονται στη διάρκεια του χρόνου με τον ίδιο ρυθμό. Η αιτία αυτής της αναντιστοιχίας μεταξύ του ρυθμού μεταβολής των δύο μεγεθών οφείλεται, κατά βάση, στην μεταβίβαση της σύνταξης ενός θανόντος ατόμου στην σύζυγο ή/και τα παιδιά του. Για παράδειγμα μπορεί ο αριθμός των συνταξιούχων να αυξάνει με ρυθμό 1% και η συνταξιοδοτική δαπάνη να αυξάνει με ρυθμό 2,5%.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός της μεταβίβασης της σύνταξης στα δικαιούχα μέλη του θανόντος συνταξιούχου. Λαμβάνοντας υπόψη τον αριθμό των νέων συνταξιοδοτήσεων και τον αριθμό των θανάτων συνταξιούχων από το 2000 μέχρι σήμερα και χρησιμοποιώντας αναλογιστικά μοντέλα προβολών εκτιμάται ότι η συνταξιοδοτική δαπάνη θα διαμορφωθεί στο επίπεδο των 32,8 δις ευρώ το 2021, με την παραδοχή ότι το μέσο επίπεδο των συντάξεων θα παραμείνει στα επίπεδα που έχουν διαμορφωθεί τον Ιούνιο του 2017 (722 ευρώ (μικτά) μέση κύρια σύνταξη και 170ευρώ (μικτά) μέση επικουρική σύνταξη). Άρα στην πραγματικότητα, η συνταξιοδοτική δαπάνη δεν μειώνεται από 30,2 δις (2017) σε 27,1 δις ευρώ (μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα) το 2021, αλλά από 32,8 δις ευρώ σε 27,1 δις ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι οι επακόλουθες μειώσεις εκτιμώνται σε 5,7 δις ευρώ και όχι σε 3,1 δις ευρώ (30,2 δις ευρώ – 27,1 δις ευρώ). ‘Όμως, το παράδοξο που παρατηρείται είναι ότι στα 27,1 δις ευρώ που ορίζει ως συνταξιοδοτική δαπάνη το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα δημοσιονομικής σταθερότητας το 2021, ο συντελεστής συνταξιοδοτικές δαπάνες προς ΑΕΠ μπορεί να επιτευχθεί στο ανώτερο όριο του 16% (όπως ορίζεται στον Ν.4387/2016) με ΑΕΠ περίπου 171,3 δις ευρώ, όταν το ΑΕΠ του 2016 ήταν 175,4 δις ευρώ. Με άλλα λόγια, η αντίφαση που εντοπίζεται, συνίσταται στο γεγονός ότι ενώ οι δανειστές από την μία πλευρά προβλέπουν ότι ο ρυθμός μεταβολής του ΑΕΠ θα είναι άνω του 2% ετησίως, από την άλλη πλευρά επιδιώκουν ένα ύψος συνταξιοδοτικής δαπάνης (16% του ΑΕΠ), το οποίο επιτυγχάνεται ακόμη και με συνθήκες στασιμότητας μέχρι και το 2021.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι: γιατί αφού οι δανειστές πιστεύουν σε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, επιβάλλουν εκ των προτέρων την μείωση του επιπέδου των συντάξεων, προκειμένου ο δείκτης συνταξιοδοτικές δαπάνες προς ΑΕΠ να διαμορφωθεί στο ανώτερο όριο (16% του ΑΕΠ), το οποίο επιτυγχάνεται ακόμη και με συνθήκες στασιμότητας? Μήπως, όπως από το 2010 μέχρι σήμερα, οι προβλέψεις και οι εκτιμήσεις των δανειστών βασίζονται, για τους δικούς τους λόγους, σε ευμετάβλητα στατιστικά στοιχεία τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με την οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα της χώρας μας, γεγονός που τους οδηγεί, όπως προκύπτει εκ του αποτελέσματος, στην επιβολή συνεχών περικοπών των συντάξεων χωρίς την ύπαρξη αντικειμενικών και επιστημονικά τεκμηριωμένων στοιχείων?

Αξίζει να σημειωθεί ότι με βάση το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα δημοσιονομικής σταθερότητας 2017-2021, ο προβλεπόμενος στόχος της συνταξιοδοτικής δαπάνης ύψους 27,1 δις ευρώ θα οδηγήσει το επίπεδο της μέσης κύριας σύνταξης στα 620 ευρώ (μικτά) από 722 ευρώ (μικτά) που είναι σήμερα και την επικουρική σύνταξη θα την οδηγήσει κάτω από τα 150 ευρώ (μικτά), (144 ευρώ περίπου), με ό,τι αυτό αρνητικά συνεπάγεται για το βιοτικό επίπεδο των συνταξιούχων και την κοινωνική συνοχή στην χώρα μας. Έτσι, οι δανειστές ή κάνουν κάποιο σοβαρό λάθος στις εκτιμήσεις και τις μελέτες τους ή υποκρίνονται με τις προβλέψεις τους για την ανάπτυξη, πιστεύοντας στην ουσία ότι αυτή δεν μπορεί να επιτευχθεί με τα επιβαλλόμενα μέτρα δημοσιονομικής πειθαρχίας και λιτότητας ή αποκρύπτουν την πραγματικότητα, η οποία συνίσταται στην λανθασμένη επιστημονικά και αδιέξοδη επιλογή της μείωσης της συνταξιοδοτικής δαπάνης (αριθμητής) με περικοπές των συντάξεων και όχι με την αύξηση του ΑΕΠ (παρανομαστής), σε συνδυασμό με την σύνδεση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης με τα πρωτογενή πλεονάσματα και την εξυπηρέτηση του χρέους. Κατά συνέπεια, με αφετηρία αυτά τα δεδομένα, επιβάλλεται, η εφαρμογή των προαπαιτούμενων μέτρων μείωσης (2019) των συντάξεων (κύριων και επικουρικών) να τεθεί υπό αίρεση και αποτροπή καθώς και υπό σοβαρή επανεξέταση.

πηγή: iskra.gr

Μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης κατά 5,7 δισ. ευρώ το 2021, δείχνουν τα στοιχεία που περιλαμβάνονται στο Μεσοπρόθεσμο, με αποτέλεσμα η μέση κύρια σύνταξη να φτάσει τα 620 ευρώ μεικτά και η μέση επικουρική μόλις τα 144 ευρώ.

Αυτό προκύπτει από επιστημονική μελέτη των Σάββα Γ. Ρομπόλη (ομότιμου καθηγητή Παντείου Πανεπιστημίου) και Βασίλειου Γ. Μπέτση (υποψ. διδάκτορα Παντείου), την οποία παρουσιάζουν Τα Νέα.

Ειδικότερα, σύμφωνα με τη μελέτη, εάν διατηρούνταν οι συντάξεις στα σημερινά επίπεδα (722 ευρώ μεικτά), το 2021 η συνολική δαπάνη θα έφτανε τα 32,8 δισ. ευρώ. Στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Σταθερότητας (ΜΣΠΔ) όμως προβλέπεται ότι η συνταξιοδοτική δαπάνη τη συγκεκριμένη χρονιά θα διαμορφωθεί στα 27,1 δισ.

Άρα, η μείωση στις συντάξεις δεν θα είναι 3,1 δισ. αλλά 5,7 δισ. Κατά συνέπεια, η μέση κύρια σύνταξη θα μειωθεί κατά 102 ευρώ τον μήνα: από 722 ευρώ (μεικτά) το 2017 στα 620 μεικτά το 2021. Η δε μέση επικουρική σύνταξη θα μετατραπεί σε επίδομα των 144 ευρώ τον μήνα (μεικτά).

Σύμφωνα με τη μελέτη, το παράδοξο που παρατηρείται είναι ότι στα 27,1 δισ. που ορίζει ως συνταξιοδοτική δαπάνη το ΜΣΠΔ το 2021, ο συντελεστής συνταξιοδοτικές δαπάνες προς ΑΕΠ μπορεί να επιτευχθεί στο ανώτερο όριο του 16% (όπως ορίζεται στον Ν. 4387/2016) με ΑΕΠ περίπου 171,3 δισ. ευρώ, όταν το ΑΕΠ του 2016 ήταν 175,4 δισ. ευρώ.

πηγή: iskra.gr