Αποτελεί νομοτέλεια το γεγονός πως το οικονομικό και πολιτικό σύστημα κυριαρχείται από τις κεφαλαιοκρατικές σχέσεις παραγωγής και διανομής πλούτου. Άρα οι συνθήκες ζωής που βιώνουν οι εργαζόμενοι εξαρτώνται από τις ανάγκες συσσώρευσης κεφαλαίου και από τις στρατηγικές που εκπονούν οι εκπρόσωποί του. Την ένταση και την έκταση αυτών των στρατηγικών των κατόχων κεφαλαίων, θα τις πραγματώσει το πολιτικό προσωπικό, το οποίο γνωρίζει πολύ καλά πως ο καπιταλισμός και  ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι υπόθεση ιδεολογικών αρχών, αλλά συμφερόντων.

κοινωνικό-οικονομική κρίση διεύρυνε το χάσμα ανάμεσα στα εισοδήματα των πλουσίων και των φτωχών, οδηγώντας ταυτόχρονα με φρενήρη ρυθμό στην αύξηση της μερικής απασχόλησης, της μαζικής ανεργίας και της εξαθλίωσης ευρύτατων τμημάτων της κοινωνίας σε διεθνή κλίμακα.

Ωστόσο, η θεαματική αποτυχία των «ελεύθερων αγορών» ελάχιστα έπληξε την πίστη στον οικονομικό φιλελευθερισμό. Οι χρηματοπιστωτικοί θεσμοί, που σώθηκαν με δημόσιο χρήμα, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, βγήκαν αλώβητοι από την κρίση,  σε αντίθεση με το δημόσιο, το οποίο δυσφημήθηκε και λοιδορήθηκε.  Αυτή η κατάσταση συνέτεινε στην κυριαρχία της διαφθοράς της πολιτικής (μην αμελούμε πως η «κρίση» αποδόθηκε στην ανικανότητα των κυβερνώντων να διαχειριστούν το δημόσιο χρέος), και στην μετατροπή της σε τεχνοκρατική και διαχειριστική, με σκοπό την μεταφορά του δημόσιου πλούτου στις «αγορές», δηλαδή στον οικονομικό υπόκοσμο.

Ας δούμε ένα παράδειγμα:

 “Στις ΗΠΑ το 2008 γιγαντιαία δημόσια ποσά δαπανήθηκαν για να σώσουν τον χρηματοπιστωτικό τομέα. Σύμφωνα με το «Bloomberg Businessweek» σε άρθρο του στις 14 Σεπτεμβρίου 2012 με τίτλο  «Tallying the full cost of the financial crisis », οι δημόσιες δαπάνες, για να ορθοποδήσει το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα, υπολογίζονται  στα 12,8 τρισεκατομμύρια δολάρια!

Ο τότε υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ Henry Paulson, πρώην διευθύνων σύμβουλος της Goldman Sachs, ακυρώνει την «ελεύθερη αγορά» καθώς προβαίνει σε μια «σοσιαλιστική» πολιτική και διασώζει τα ιδιωτικά χρηματοοικονομικά ιδρύματα με χρήματα του κράτους. Οι αγορές, δηλαδή οι εταιρείες  Lehman Brothers, η Fannie Mae, η Merill Lynch, η Citigroup, η Freddie Mac, η American International Group (AIG) απόλαυσαν την προστασία του κράτους. 

Το σύστημα ορθοπόδησε μιας και διασώθηκε με δημόσιο χρήμα, αλλά τί επιπτώσεις είχε αυτή η διάσωση, όσον αφορά στους εργαζόμενους;

Ο Robert Reich υπουργός Εργασίας της κυβέρνησης Κλίντον γύρισε το 2013 ένα ντοκιμαντέρ  με τίτλο « Inequality for All », όπου κατέγραψε την πτώχευση του λαού με άλλοθι την «κρίση» και την άνοδο της κυριαρχίας του χρηματοοικονομικού τομέα. Εκεί, αναφέρει ότι μετά την «κρίση» η ανάπτυξη που ακολούθησε είχε ευεργετική επίδραση: «στο 1% του πληθυσμού (που) έχει καρπωθεί το 90% της αύξησης του ΑΕΠ, ενώ το 99% του πληθυσμού μοιράστηκε το υπόλοιπο 10%. Η περιουσία των 400 πλουσιότερων ατόμων της χώρας αντιστοιχεί σε εκείνη των 150.000.000 φτωχότερων Αμερικανών.»

Για την «κοινωνικοποίηση» των βαρών από τις ζημιές των τραπεζιτών, που ειρήσθω εν παρόδω χαροποίησε  τους  θαυμαστές των μεγάλων φιλελεύθερων στοχαστών,  Φρίντριχ Χάγιεκ και ο Μίλτον Φρίντμαν,  ο  οικονομολόγος  James K. Galbraith σε ομιλία του στο Βερολίνο με τίτλο «Η μεγάλη κρίση και η Αμερικανική αντίδραση» αναφέρει: «Ήταν μια κατάσταση όπου οι τράπεζες διασώθηκαν αλλά όχι οι οικονομίες, και το κόστος καταβάλλεται από ανηλεείς γύρους δημοσιονομικής λιτότητας.»  (http://www.levyinstitute.org/pubs/ppb_112GR.pdf  σελ 14.  Το απόσπασμα αντιγράφηκε από το βιβλίο Άσπρα Μαντίλια στην Plaza de Mayo Εκδόσεις ΚΨΜ 2015 )

Ωστόσο, αν και υπάρχουν φωνές στην καρδιά του συστήματος  που παραδέχονται ολοένα και πιο ανοιχτά τη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στις ανισότητες  και στην εκπτώχευση της πλειονότητας του πληθυσμού  με τις  «ελεύθερες αγορές», το καπιταλιστικό σύστημα είναι τόσο αλαζονικό,που υπονομεύει τους ίδιους τους όρους, στους οποίους στηρίζεται η αναπαραγωγή του. Γιατί αυτή την στιγμή, η  περιουσία των πλουσιότερων δεν αυξάνεται χάρη σε παραγωγικές δραστηριότητες, αλλά μέσα από την ιδιοποίηση ενός ολοένα μεγαλύτερου ποσοστού της προστιθέμενης αξίας. (Διάβασε και : monde-diplomatique Η φριχτή υποψία που ανησυχεί τους φιλελεύθερους)

Απόδειξη:

Οι έξι μεγαλύτερες τράπεζες των ΗΠΑ, JPMorgan, Goldman Sachs, Bank of America, Citigroup, Wells Fargo και Morgan Stanley, θα μοιράσουν κέρδη 100 δισ. δολάρια στους μετόχους τα επόμενα τέσσερα τρίμηνα. (Διάβασε και Εφημερίδα Καθημερινή Πράσινο φως από Fed για επιστροφή 100 δισ. δολ. σε μετόχους τραπεζών)

Στην Ελλάδα, όπου διάφορες απειλές περί χρεοκοπίας βοήθησαν ώστε να   απεγκλωβιστούν δημόσια χρηματικά ποσά ύψους πέρα από κάθε λογική  προκειμένου να σωθούν οι τράπεζες, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, σε περίοδο «κρίσης»  τα καθαρά κέρδη τους για  το 2016, σύμφωνα με συγκλίνουσες εκτιμήσεις τραπεζικών θα ανέλθουν στα 400 εκατ. Ευρώ. Για το 2017 τα καθάρια κέρδη των τραπεζών προβλέπεται πως θα ανέλθουν στα 900 εκατ. ευρώ, ενώ το 2018 η πρόβλεψη τα υπολογίζει σε 1,5 δισ. ευρώ!

Όλα αυτά την ώρα που η ανεργία ξεπερνά το 25% του εργατικού δυναμικού, η μερική απασχόληση αποτελεί καθεστώς, ένα εκατομμύριο εργαζόμενοι στη χώρα αμείβονται με «μισθούς» μέχρι 400 ευρώ, 500.000 ιδιωτικοί υπάλληλοι με σχέσεις μερικής απασχόλησης έχουν  μηνιαίες αποδοχές κάτω και από το επίδομα ανεργίας των 360 ευρώ και 126.956 εργαζόμενοι αμείβονται με μεικτό μηνιαίο μισθό έως 100 ευρώ. (Ημεροδρομος  Η άγρια εκμετάλλευση και εξαθλίωση της εργατικής τάξης στην Ελλάδα σε αριθμούς!).

Ο Ελβετός φιλόσοφος Jean-Jacques Rousseau στο βιβλίο του «Πραγματεία περί της καταγωγές και των θεμελίων της ανισότητας…» ευρηματικά εξηγεί πώς λειτουργεί ο Κόσμος: «[…] η κοινωνία και οι νόμοι που έβαλαν νέα δεσμά στους αδύνατους και έδωσαν περισσότερη δύναμη στους πλούσιους, αναπόφευκτα κατέστρεψαν τη φυσική ελευθερία, εγκαθίδρυσαν για πάντα το νόμο της ιδιοκτησίας και της ανισότητας, έκαναν τον επιδέξιο σφετερισμό ένα τελεσίδικο δικαίωμα, και για το κέρδος λίγων φιλόδοξων ανθρώπων καταδίκασαν από κει και μετά ολόκληρη την ανθρωπότητα στην εργασία, την υποτέλεια και τη φτώχεια».

Αναμφισβήτητα, ο οικονομικός φιλελεύθερος υπόκοσμος, έτσι κι αλλιώς αδιάφορος και απανθρωποποιημένος  όσο αφορά  την κοινωνία,  διαπράττει τόσο μεγάλες κλοπές, οι οποίες είναι πολύ εγκληματικές για να αγνοηθούν!

Ο,τι ισχύει για αυτούς, ισχύει και για εμάς!

 Όσο λοιπόν  και αν οι νεοφιλελεύθεροι κατάφεραν να ριζώσουν  βαθειά την ιδέα ότι « δεν υπάρχει εναλλακτική »,τα μέτωπα της μάχης μας υπάρχουν και  είναι ξεκάθαρα:  βρίσκονται στη συλλογική δράση με σκοπό την κατεδάφιση αυτής της επικίνδυνης και βάρβαρης κατάστασης, ώστε όλη αυτή η βρωμιά του νεοφιλελεύθερου φονταμενταλισμού, που  προέρχεται  από τους κόλπους των επιχειρηματιών, των τραπεζιτών και των αστών πολιτικών, να φύγει προς την αποχέτευση. Το μόνο μέρος όπου ανήκει!

ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΗΣ (ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ)

πηγή: imerodromos.gr

Η μελέτη συμπέρανε ότι πολλές χιλιάδες ζωές θα μπορούσαν να σωθούν κάθε χρόνο, αν μειώνονταν οι σωματιδιακοί ρύποι

'Αλλη μια επιστημονική έρευνα -με ελληνική συμμετοχή- αναδεικνύει τους κινδύνους που εγκυμονεί η ατμοσφαιρική ρύπανση, ιδίως τα εισπνεόμενα μικροσκοπικά σωματίδια και το όζον.

Η μεγάλη μελέτη στις ΗΠΑ, που έγινε σε ηλικιωμένους, δείχνει ότι η έκθεση ενός ανθρώπου επί αρκετά χρόνια σε συνθήκες ρύπανσης αυξάνει τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου, ακόμη κι αν η ρύπανση συνήθως δεν ξεπερνά τα όρια ασφαλείας.

Οι ερευνητές της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, με επικεφαλής την καθηγήτρια βιοστατιστικής Φρανσέσκα Ντομίνικι, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό ιατρικό περιοδικό «New England Journal of Medicine», ανέλυσαν στοιχεία για πάνω από 60 εκατομμύρια άτομα άνω των 65 ετών.

Η μελέτη συμπέρανε ότι πολλές χιλιάδες ζωές θα μπορούσαν να σωθούν κάθε χρόνο, αν μειώνονταν οι σωματιδιακοί ρύποι, ιδίως τα μικρότερα σωματίδια (Ρ2,5). Συγκεκριμένα μία μείωση κατά μόνο ένα μικρογραμμάριο ανά κυβικό μέτρο στο επίπεδο των σωματιδίων Ρ2,5 στις ΗΠΑ, θα έσωζε περίπου 12.000 ζωές ετησίως.

Επίσης, αν το επίπεδο του όζοντος κοντά στην επιφάνεια της Γης μειωνόταν κατά μόνο ένα μέρος ανά δισεκατομμύριο (ppb), περίπου 1.900 ζωές θα σώζονταν κάθε χρόνο.

Ο κίνδυνος πρόωρου θανάτου λόγω των αερολυμάτων είναι μεγαλύτερος για τους άντρες από ό, τι για τις γυναίκες, καθώς και για τα άτομα χαμηλότερου εισοδήματος. 

Στη μελέτη συμμετείχε ο ελληνικής καταγωγής Πέτρος Κουτράκης, καθηγητής του Τμήματος Περιβαλλοντικής Υγείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, ο οποίος αποφοίτησε το 1980 από το Πανεπιστήμιο της Πάτρας, από όπου πήρε και το διδακτορικό του το 1984.

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ

του Βασίλη Γάτσιου

Το κίνημα εμφανίζεται με τη μορφή της άμπωτης και της πλημμυρίδας. Το είδαμε το 2010–2012 στην Ελλάδα, ύστερα στο ιστορικό δημοψήφισμα του 2015 (αυτές τις μέρες συμπληρώνονται δυο χρόνια) και λίγο μετά το ριζοσπαστικό κοινωνικό ρεύμα εμφανίζεται στη Γαλλία, στις ΗΠΑ και στην Αγγλία. Αλλά το ριζοσπαστικό αυτό ρεύμα περνά από πάνω μας και το καρπώνονται άλλοι.

Με αποτέλεσμα η όλη κατάσταση – διαρκής επίθεση ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ και κυβέρνησης, ο αγώνας που καθυστερεί, αλλά δεν ανατρέπει την κανιβαλική πολιτική των μνημονίων- να δημιουργεί μια κοινωνική κατάσταση που ολοένα δυσκολεύει. Να θρυμματίζονται οι κοινωνικοί δεσμοί. Να κλείνονται άνθρωποι στο σπίτι και στον εαυτό τους, ο γείτονας να τσακώνεται με το γείτονα, ο φίλος με το φίλο. Οι οικογένειες να σκορπούν, τα παιδιά να μεταναστεύουν. Να εντείνονται ανησυχητικά τα σημάδια κοινωνικής απάθειας, του υποβόσκοντος νεοφασισμού, της εναπόθεσης της ελπίδας από εργαζόμενους στη θρησκεία.

Και η αριστερά (ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΛΑΕ, μ-λ ρεύμα, τροτσκιστικό ρεύμα, μαχόμενη αναρχία);

Τι κάνει για να αλλάξει αυτή η κατάσταση;

Στην πράξη όσο δυσκολεύουν τα πράγματα τόσο παραμένουν στα ίδια προγράμματα, τις ίδιες πρακτικές και τόσο περισσότερο τσακώνονται αναμεταξύ τους.

Φυσικά όλοι ξέρουμε ότι μεταξύ των αριστερών κομμάτων και οργανώσεων υπάρχουν διαφορές, όχι μόνο στρατηγικού αλλά και τακτικού χαρακτήρα. Οι διαφορές αυτές δεν μπορεί, όσο κι αν θέλει κάνεις, να καταργηθούν γιατί βασίζονται τόσο στα διαφορετικά συμφέροντα που εκφράζουν τα κόμματα της αριστεράς, όσο και στην ατομική και συλλογική πρόσληψη της πραγματικότητας που διαφέρει από άτομο σε άτομο, από συλλογικότητα σε συλλογικότητα.

Όμως άλλο αυτό, κι άλλο να αδυνατούμε να σχεδιάσουμε τα βήματά μας και να παλέψουμε από κοινού.

Τι σόι αριστερά είμαστε, που αν και παλεύουμε κατά μόνας, δεν μπορούμε να σχεδιάσουμε και να παλέψουμε από κοινού για το ψωμί, την δουλειά, το επίδομα ανεργίας, την παιδεία, την υγεία, τη φοροληστεία, τους πλειστηριασμούς, τα προβλήματα που αφορούν την άμεση επιβίωση του λαού;

Τι σοι αριστερά είμαστε, που δεν μπορούμε να σχεδιάσουμε και να παλέψουμε από κοινού για να μην περάσει στην πράξη η κατάργηση του δικαιώματος της απεργίας (με την καθιέρωση του 50% +1), την ίδια στιγμή που οι ίδιοι οι αστοί βγάζουν κυβερνήσεις με ποσοστά του 12,7%; ( εκλογή του Μακρόν στις βουλευτικές γαλλικές εκλογές).

Τι σοι αριστερά είμαστε, που δεν παρεμβαίνουμε από κοινού για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος με κορμό τις δικές του οργανώσεις, τα δικά του όργανα πάλης, κόντρα στην αστικοποιημένη και γραφειοκρατική ηγεσία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, ενώ την ίδια στιγμή προτάσσουμε στο σήμερα διαρκώς και ανέξοδα διάφορες εκδοχές κυβέρνησης (προοδευτική, αριστερή, εργατολαϊκή, επαναστατική κ.α) που όντως χρήζουν κατάλληλης πολιτικής προβολής αλλά στον χρόνο τους;

Τι σοι αριστερά είμαστε, που ενώ ορκιζόμαστε νυχθημερόν στο όνομα του μαζικού κινήματος δεν μπορούμε να κατανοήσουμε ότι αυτό που απαιτείται σήμερα, με τους συγκεκριμένους συσχετισμούς και όχι σε κάποιες άλλες καταστάσεις, είναι ένα κοινό πολιτικό πρόγραμμα παρέμβασης στο μαζικό κίνημα για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της άμεσης επιβίωσης του λαού, μαζί με το δημόσιο διάλογο και την αντιπαράθεση, ακόμα και την πολεμική, αλλά με ένα πολιτισμό, γι’ αυτά που διαφωνούμε ως προς την πολιτική και τη στρατηγική;

Και πώς θα γίνει αυτό, αφού διαφωνούμε για την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, για τη διαγραφή του χρέους (άλλος με λαϊκή εξουσία, άλλος χωρίς λαϊκή εξουσία, άλλος να φύγουμε πρώτα από το ευρώ και μετά από την ΕΕ κ.α);

Όλα αυτά είναι σημαντικά ζητήματα για μια προγραμματική συμφωνία. Και όσο δεν θα κατακτιέται μια συναντίληψη για αυτά όπως πχ μια εργατολαϊκή έξοδο από την ΕΕ, μια τέτοια συμφωνία δεν θα μπορεί να επιτευχθεί.

Αλλά γιατί πρέπει να συμφωνούμε στα παραπάνω για να σχεδιάσουμε και να παλέψουμε από κοινού για να πάρουν επίδομα οι άνεργοι, για ανεβούν οι μισθοί και οι συντάξεις, για να καταργηθούν οι ελαστικές σχέσεις εργασίας, για να μειωθούν οι ώρες εργασίας χωρίς μείωση των αποδοχών, για να σταματήσει η φορομπηξία των λαϊκών στρωμάτων, για να μπει φραγμός στις ιδιωτικοποιήσεις, για να αυξηθούν οι δαπάνες για τη δημόσια υγεία και παιδεία, για να μην καταργηθεί το δικαίωμα στην απεργία, για να υπάρχουν ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις, για να μην γίνονται κατασχέσεις πρώτης κατοικίας κ.α;

Ο κάθε ένας από αυτούς τους στόχους μπορεί να επιβληθεί, εν μέρει κι ασταθώς, στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ(και σε κάθε αστική κυβέρνηση) με σκληρούς εργατικούς, λαϊκούς αγώνες από ένα κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο πάλης με μοχλό το αναγεννημένο εργατικό λαϊκό κίνημα, παρά την ΕΕ αλλά και ενάντιά της, παρά το χρέος αλλά και εναντίον του.

Επιπλέον, το καθένα απ αυτά και όλα μαζί, δεν έρχονται σε αντίθεση με το νεοφιλελευθερισμό, την ΕΕ, το ΔΝΤ και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που εφαρμόζει με θρησκευτική ευλάβεια τη μνημονική πολιτική;

Άρα παλεύοντας σχεδιασμένα και από κοινού γι αυτά δεν παλεύουμε ενάντια στην ουσία της πολιτικής του κεφαλαίου, της ΕΕ, του ΔΝΤ, της ΕΚΤ, των μνημονίων και της κυβέρνησης;

Ασφαλώς και υπάρχουν διαφορές στην συνολική πολιτική λύση που προτείνει κάθε δύναμη της αριστεράς.

Αλλά αυτές οι διαφορές πρέπει να αποτελούν εμπόδιο για την κοινή και σχεδιασμένη δράση των δυνάμεών μας στο μαζικό κίνημα;

Ή πρέπει ταυτόχρονα με την κοινή μας πάλη για κατακτήσεις που θα σπάνε επιμέρους πλευρές της επίθεσης και θα ανοίγουν το δρόμο για μια συνολική αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης να συζητούνται οι διαφορετικές μας απόψεις ανοιχτά και δημόσια μπροστά στο εργατικό λαϊκό κίνημα και να αποφασίζει το ίδιο το κίνημα γι αυτές;

Κατακτήσεις που έχουν όχι μόνο μεγάλη αξία για την καθημερινή ζωή μας, αλλά και που θα δίνουν θάρρος, αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση στο εργατικό-λαϊκό κίνημα ότι μπορεί τα πράγματα να πάνε αλλιώς.

Γιατί οι άνθρωποι όταν «τσακίζονται» όχι μόνο δεν επαναστατούν, «μετατρέπονται σε φτωχοδιάβολους».

Εκεί λοιπόν, στην πραγματική κίνηση των μαζών, στο λαϊκό ποτάμι των αγωνιστών, εκεί επιβάλλεται να μιλήσει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με την αυτοτέλεια της, με τις δικιές της προκηρύξεις για να ενώνει και όχι να χωρίζει, και για τα μεγάλα ζητήματα της αντικαπιταλιστικής αποδέσμευσης από την Ευρωπαϊκή Ένωση, της διαγραφής του δημόσιου χρέους, της επανάστασης, της εργατικής εξουσίας και κυβέρνησης, της χειραφετημένης και χειραφετητικής κοινωνίας.

Αυτό είναι επαναστατικό στο σήμερα.

Διαφορετικά, αν συνεχίσουμε να μένουμε ακίνητοι χρόνια τώρα στη βολή του προγράμματός μας, αν συνεχίσουμε o καθένας στο ίδιο βιολί της κομματικής μας αυτοδικαίωσης, τότε οδηγούμε με μαθηματική ακρίβεια σε μακρόχρονη ήττα το λαϊκό κίνημα.

Και ο λαός θα μας βάλει όλους μαζί στο καλάθι των αχρήστων της ιστορίας.

Έχουμε ήδη αργήσει σύντροφοι.

Ας αναλάβουμε, έστω τώρα, όλοι μας το μερίδιο των ευθυνών που μας αναλογεί.

Πηγή: pandiera.gr

Ο διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός (IMO) αποτελεί ένα πολυεθνικό διακυβερνητικό όργανο του ΟΗΕ και ο οποίος ασχολείται και επιβλέπει θέματα της διεθνούς ναυσιπλοΐας που σχετίζονται με την ασφάλεια των πλοίων, την ρύπανση του θαλασσίου περιβάλλοντος και γενικότερα ζητήματα της Ναυτιλιακής δραστηριότητας.

Πρόκειται για έναν οργανισμό που ασχολείται επίσης με την εκπαίδευση των Ναυτικών, την διαχείριση όλων των τύπων των φορτίων και στα πλαίσια των δραστηριοτήτων σχεδιάζει και τις προδιαγραφές και τις διαδικασίες για την τήρηση των δεσμευτικών αποφάσεών του για τα μέλη του.

Ορισμένοι από τους κανόνες που έχει επεξεργασθεί ο IMOείναι 1) Η συνθήκη ασφάλειας ζωής στην θάλασσα (SOLAS), 2) Συνθήκη περιορισμού θαλάσσιας ρύπανσης (MARPOL), 3) Κανόνες διεθνούς Ισάλου γραμμής, 4) Κανόνες ασφάλειας πλοίων και λιμένος, 5) Παγκόσμιο σύστημα κινδύνου και ασφάλειας (GMDSS) κ.λπ.

Από τα παραπάνω που αφορούν μια τεράστια γκάμα αρμοδιοτήτων του IMOστις ναυτιλιακές δραστηριότητες προκύπτει μεταξύ των άλλων ότι είναι στην δικαιοδοσία του και τα θέματα κατασκευών πλοίων σε παγκόσμια κλίμακα και σε αυτό το σκέλος εμπλέκεται και η ναυπηγική βιομηχανία.

Για τα παραπάνω ζητήματα η εμπειρία δείχνει ότι παρά το γεγονός ότι σε αυτόν συμμετέχει η συντριπτική πλειοψηφία των χωρών του πλανήτη μας, ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, τον κυρίαρχο λόγο και ρόλο καθώς και τους άξονες της πολιτικής του τον καθορίζουν οι δυνάμεις των ΗΠΑ – Ευρώπης – Ιαπωνίας και Κίνας.

Ανάμεσα σε αυτές τις δυνάμεις πέρα από την συμμαχία και την σύμπλευσή τους στην δράση του IMO συχνά διαμορφώνονται ανταγωνιστικά συμφέροντα τα οποία αντικατοπτρίζουν τις ιδιαίτερες επιδιώξεις του μεγάλου κεφαλαίου κάθε χώρας ξεχωριστά καθώς και τα τμήματά του όπου κυρίαρχο ρόλο διαδραματίζει το μεγάλο κεφάλαιο του εφοπλιστικού λόμπυ και της ναυπηγικής βιομηχανίας.

Οι παραπάνω συμμαχίες αλλά και οι αντιθέσεις διαμορφώνουν το πλαίσιο της πολιτικής του που τελικά καθορίζει τόσο τις αποφάσεις όσο και τις δράσεις του.

Η Ελλάδα παραδοσιακά αποτελεί μια ισχυρή ναυτιλιακή δύναμη που συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πρώτες στον κόσμο και η πρώτη με διαφορά στον αριθμό πλοίων και χωρητικότητας στην Ευρώπη.

Δεν είναι του παρόντος σημειώματος να αναφερθούμε ποιοι παράγοντες και αιτίες συνετέλεσαν στο να βρεθεί η ελληνική ναυτιλία στην κορυφή της παγκόσμιας ναυτιλιακής πυραμίδας. Έχει όμως ξεχωριστή σημασία να υπογραμμίσουμε ότι η πολιτική που άσκησε διαχρονικά η χώρα μας στα πλαίσια του IMOμε όλες ως τώρα τις κυβερνήσεις ήταν και είναι η μονομερής στήριξη του ελληνικού εφοπλισμού.

Από αυτήν την ασκούμενη πολιτική όχι μόνο δεν εξαιρείται και η «πρώτη φορά αριστερά» αλλά αντίθετα με δείγματα γραφής που έδωσε έως τώρα πολλά, απέδειξε ότι ενεργεί ως πιστός υπηρέτης του εφοπλιστικού κεφαλαίου στην υπεράσπιση των συμφερόντων του σε αυτό τον σημαντικό διεθνή οργανισμό.     

Μάλιστα ο λαλίστατος και πολυπράγμων Πρόεδρος της Ε.Ε.Ε Θεόδωρος Βενιάμης σε κάθε δημόσια ευκαιρία τονίζει μετ’ επαίνων την «αγαστή συνεργασία της κυβέρνησης – εφοπλιστών» τόσο στον IMO όσο και στα άλλα υπερεθνικά όργανα και οργανισμούς όπως είναι ο ILO, η Ευρωπαϊκή Ένωση κ.λπ.

Το παρασιτικό εφοπλιστικό κεφάλαιο πανηγυρίζει δικαίως που η «αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ ωρίμασε και είδε ως κυβερνητικό κόμμα ότι η Ναυτιλία αποτελεί «σπουδαίο εθνικό κεφάλαιο» το οποίο είχε και έχει τεράστια συνεισφορά στην χώρα!!!

Οι εφοπλιστές θεωρούσαν και εξακολουθούν να θεωρούν τεράστιο πολιτικό πλεονέκτημα να έχουν στους διεθνείς οργανισμούς την στήριξη της εκάστοτε κυβέρνησης η οποία να υπερασπίζεται τα συμφέροντά τους αφού μέσα από αυτήν την στήριξη αποκτούν διεθνές κύρος, ασκούν επιρροή στην λήψη των αποφάσεων και ταυτόχρονα τους εξασφαλίζονται καλύτεροι και ευνοϊκότεροι όροι στην επιχειρηματική τους δραστηριότητα, στην διεθνή ναυλαγορά, στους ασφαλιστικούς οργανισμούς, ακόμη και στο διεθνές τραπεζικό σύστημα.

Με την σειρά της η κυβέρνηση και ο Αλέξης Τσίπρας εκθειάζει, προβάλει και αναδεικνύει το «επιχειρηματικό δαιμόνιο των ελλήνων εφοπλιστών» και στην πραγματικότητα αποτελεί κλοτσοσκούφι στα πόδια των εφοπλιστών αφού άφησε ανέγγιχτο το αμαρτωλό θεσμικό πλαίσιο της επιχειρηματικής εφοπλιστικής ασυδοσίας.

Η εφοπλιστόδουλη πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ έχει φέρει σε αμηχανία την Ν.Δ και τα υπόλοιπα συστημικά κόμματα τα οποία δεν προβαίνουν στην παραμικρή άσκηση αντιπολίτευσης στην κυβερνητική ναυτιλιακή πολιτική…..

Πρόσφατα στις 7 με 16/6/2017 πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο, έδρα του IMO, η 98^η Σύνοδος της Επιτροπής Ναυτικής Ασφάλειας.

Έχει ενδιαφέρον να καταγράψουμε από τις επίσημες γραπτές οδηγίες του Υπουργού Ε.Ν προς το κλιμάκιο των Λιμενικών Αξιωματικών που εκπροσώπησαν το ΥΕΝ στην Σύνοδο αυτή, έτσι ώστε να βγάλουμε απτά συμπεράσματα για το περιεχόμενο των πολιτικών της κυβέρνησης.

Στο γενικό πλαίσιο οδηγιών στο έγγραφο αυτό σημειώνεται: «Η ελληνική αντιπροσωπεία πρέπει να εστιάσει στα θέματα ασφάλειας του πλοίου και του θαλάσσιου περιβάλλοντος, χωρίς αναίτιες διοικητικές διαδικασίες ως προς τον τρόπο εναρμόνισης – εφαρμογή των υφιστάμενων διεθνών συμβάσεων και χωρίς αναίτιες επιβαρύνσεις στο κόστος ναυπήγησης των νέων πλοίων ή της εκμετάλλευσης των υπαρχόντων πλοίων.

Επίσης στο ίδιο γενικό πλαίσιο οδηγιών υπογραμμίζεται:

«Θα πρέπει να αποφεύγεται η λήψη ή υποστήριξη αποφάσεων ή και προτάσεων οι οποίες δεν τεκμηριώνονται επαρκώς με βάση σχετικές μελέτες ή και ενδεχομένως να επιφέρουν σοβαρές επιβαρύνσεις στα υπάρχοντα πλοία…..

Τέλος στο ίδιο κείμενο οδηγιών αναφέρεται προς την αντιπροσωπεία: ότι το γενικό πλαίσιο οδηγιών καθώς και οδηγίες τεχνικού χαρακτήρα υπό μορφή παραρτήματος διαμορφώθηκαν μετά από διαβούλευση με τις αρμόδιες διευθύνσεις ΥΝΑΝΠ και φορείς της Ναυτιλίας.  

Στις πρώτες δύο παρατηρήσεις φαίνεται ωμά και ξετσίπωτα ότι τα θέματα ασφάλειας υποβαθμίζονται όταν ο λόγος γίνεται για τυχόν επιβάρυνση των εφοπλιστών και των πλοίων τους!!!

Στην τρίτη παρατήρηση ανοιχτά και ξεδιάντροπα ομολογούν ότι οι οδηγίες καθορίστηκαν έπειτα από διαβούλευση των αρμόδιων υπηρεσιών του ΥΕΝ με φορείς της Ναυτιλίας, δηλαδή τους εφοπλιστές.

Όμως η επίσημη εκπροσώπηση των Ναυτεργατών στον ΙΜΟ όχι μόνο δεν συμμετείχε στην διαβούλευση αλλά το κείμενο της δόθηκε ενώ είχε αρχίσει τις εργασίες της η σύνοδος της Επιτροπής Ασφάλειας!!!!

Σημειώνουμε ότι αυτή η διαδικασία ακολουθείται πιστά από όλες τις κυβερνήσεις και όλους τους Υπουργούς Ναυτιλίας τα τελευταία χρόνια!!!

Συμπληρωματικά για να δώσουμε και μια σειρά ακόμη δείγματα γραφής της φιλοεφοπλιστικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, να σημειώσουμε την πρωτοφανή και σκανδαλώδη πρωτοβουλία της κυβέρνησης για την στήριξη των εφοπλιστών στην έκδοση ναυτιλιακών ομολόγων η οποία είναι σε πλήρη εξέλιξη, την απροκάλυπτη συμπαράσταση που έχουν οι έλληνες εφοπλιστές από την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού που εξετάζει το αντιλαϊκό και προκλητικό σύστημα των φοροαπαλλαγών τους, τις διαδοχικές συναντήσεις του Κουρουμπλή με τους μεγαλοσχήμονες του εφοπλιστικού λόμπυ, τις διαδοχικές επισκέψεις του στο committeeτου Λονδίνου και τις επιμέρους επαφές με μεγαλοεφοπλιστές που έχουν την έδρα τους στην βρετανική πρωτεύουσα. Σε όλες αυτές τις συναντήσεις στο επίκεντρο δεν είναι έστω και συμβολικά κανένα από τα επίμαχα Ναυτεργατικά προβλήματα αλλά αντίθετα η προώθηση των εφοπλιστικών συμφερόντων και η παραπέρα ενίσχυση των Ναυτιλιακών επιχειρήσεων.

Μάλιστα ο Πρόεδρος της ΕΕΕ σε πρόσφατη συνέντευξη σε φιλικό ΜΜΕ φρόντισε να ξεκαθαρίσει ποιος είναι το αφεντικό που καθορίζει την πολιτική και τις αποφάσεις στην Ναυτιλία, αποδοκιμάζοντας την πρωτοβουλία Κουρουμπλή ο οποίος κατά τον Πρόεδρο της ΕΕΕ αναφορικά με την κατάργηση της ΣΣΕ στην ποντοπόρο ναυτιλία λέγοντας ότι «ο κ. Κουρουμπλής προσπάθησε ανεπιτυχώς να τετραγωνίσει τον κύκλο» κι όλα αυτά διότι ο ΥΕΝ ψέλλισε στους μισθούς που θα διαμορφωθούν με την κατάργηση των ΣΣΕ των Ναυτικών να δοθεί συγκριτικά με τους χαμηλόμισθους αλλοδαπούς ένα μπόνους 10-15% παραπάνω στους Έλληνες Ναυτικούς…..

Είναι σαφές και οι δυο τους έχουν κοινό στόχο την νομιμοποίηση της εργασιακής γαλέρας και την συντριβή των εργασιακών δικαιωμάτων των Ναυτεργατών.

Την ίδια στιγμή πριν λίγες ημέρες ο Τσίπρας πανευτυχής δέχθηκε τον Πρόεδρο της ΕΕΕ και συνυπέγραψε μαζί του την ανανέωση της εθελοντικής συνεισφοράς για το έτος 2018 απαλλάσσοντας με τον τρόπο αυτό από οποιαδήποτε αλλαγή στο ισχύον καθεστώς της φοροασυλίας των εφοπλιστών που είναι και στο μικροσκόπιο των οργάνων της Ε.Ε.

Η εθελοντική αυτή συνεισφορά αποτελεί ένα τεράστιο σκάνδαλο αφού από την μια διατηρεί ανέπαφο το καθεστώς της φορολογικής ασυλίας των εφοπλιστών, όπως αυτό είναι κατοχυρωμένο με τον νόμο 27/75, και τα μόνα φορολογικά έσοδα προέρχονται από το τονάζ (χωρητικότητα) των πλοίων και το ύψος αντιστοιχεί σε 1 ευρώ την ημέρα ενώ από την άλλη μένει επίσης άθικτο το θεσμικό πλαίσιο με τις 57 φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών!!         

Στην Σύνοδο του ΙΜΟ η κατάργηση του Ναυτικού επαγγέλματος και τα μη επανδρωμένα πλοία!

Στα πλαίσια της Συνόδου η αντιπροσωπεία της Δανίας κατέθεσε μελέτη του TECHNICALUNIVERSITYOFDENMARK η οποία περιλαμβάνει ένα σχεδιασμό και προγραμματισμό καθηκόντων και ενεργειών προκειμένου να συνυπολογιστούν στην προσπάθεια να αξιολογηθεί το μέλλον των μη επανδρωμένων πλοίων και στην συνέχεια να εξετασθεί η τροποποίηση της συνθήκης SOLASγια την ασφάλεια στην θάλασσα έτσι ώστε να επιτρέπεται η δρομολόγηση πλοίων χωρίς πλήρωμα!

Η μελέτη προκρίνει ότι τα μη επανδρωμένα πλοία θα ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικά εάν συνδέονταν και με την ηλεκτροκίνηση των πλοίων και προτείνει η εφαρμογή των καινοτομιών της μη επάνδρωσης με πλήρωμα ότι μπορεί να ξεκινήσει από τις Φορτηγίδες, τα Ρυμουλκά και τα Πορθμεία υπολογίζοντας ότι εκεί θα εξασφαλισθεί ιδιαίτερα χαμηλό κόστος.

Επίσης στην ίδια μελέτη γίνεται αναφορά στην «παρακολούθηση του πλοίου από μακριά».

Ταυτόχρονα σύμφωνα με δημοσιεύματα στον διεθνή οικονομικό και ναυτιλιακό τύπο ορισμένες ναυτιλιακές εταιρίες σχεδιάζουν να δρομολογήσουν αυτόνομα μη επανδρωμένα πλοία στα παράκτια ύδατά τους που δεν χρειάζεται η εφαρμογή της SOLAS.

Ένα τέτοιο πλοίο πλήρως αυτόνομο προγραμματίζει τον επόμενο χρόνο να εγκαινιάσει η Νορβηγία για να μεταφέρει λιπάσματα περίπου 16 μίλια κατά μήκος της Ακτής!

Ανάλογη τεχνολογία αναπτύσσει και η ROLLSROYCE για πλοία που θα λειτουργούν αυτόνομα και θα ελέγχονται από απόσταση. Μάλιστα ο σχεδιασμός αυτός κάνει λόγο ότι τα πλοία αυτά θα δρομολογηθούν το 2025 σε μικρά θαλάσσια ταξίδια μεταξύ χωρών ενώ μετά το 2030 θα αρχίσουν τα διατλαντικά ταξίδια.

Στην κατεύθυνση αυτή, σύμφωνα με την ίδια εταιρεία, τα μεγάλα δεξαμενόπλοια και τα πλοία μεταφοράς φυσικού αερίου θα διατηρούν έναν μικρό αριθμό Ναυτικών επί του πλοίου ως εφεδρεία σε περίπτωση που τα αυτόνομα συστήματα υποστούν βλάβη.

Παράλληλα μεγάλες εφοπλιστικές και ιαπωνικές εταιρίες σε συνεργασία με την κυβέρνηση σχεδιάζουν ανάλογα αυτόνομα μη επανδρωμένα πλοία έως το 2025. Στόχος τους να αποκτήσουν την τεχνολογική πρωτοκαθεδρία στις θάλασσες αξιοποιώντας και την γιαπωνέζικη τεχνογνωσία στον τομέα των ρομπότ κάθε είδους.

Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις της κυβέρνησης της Ιαπωνίας σε αρχική φάση θα υπάρχει μικρός αριθμός Ναυτικών για λόγους εποπτείας και συμπληρωματικών εργασιών αλλά ο στόχος τους είναι για πλήρως μη επανδρωμένα από Ναυτικούς πλοία.

Οι Ιάπωνες θεωρούν ότι η νέα στρατηγική που εγκαινιάζουν στον τομέα της Ναυτιλίας θα ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα των ναυτιλιακών επιχειρήσεών τους.

Ειδικοί στον τομέα των ναυπηγικών κατασκευών και στην ενσωμάτωση των νέων τεχνολογιών στα πλοία αντιμετωπίζουν όλους τους παραπάνω σχεδιασμούς και σχολιάζουν ότι «αυτά συνιστούν μελέτες οι οποίες θα περάσουν αρκετά χρόνια για να μπουν στο στάδιο της υλοποίησης».

Σε κάθε περίπτωση εκείνο το οποίο χρειάζεται είναι οι εξελίξεις αυτές να μπουν όχι απλά στην ατζέντα και στις προτεραιότητες του διεθνούς Ναυτεργατικού κινήματος αλλά άμεσα να καθοριστεί η στρατηγική σε διεθνές – περιφερειακό και εθνικό επίπεδο και η ανάληψη ουσιαστικών δράσεων με άξονα την θέση:

Καμιά έκπτωση στην ασφάλεια της ναυσιπλοΐας και της ανθρώπινης ζωής στην θάλασσα. Καμιά συναίνεση σε σχεδιασμούς του μεγάλου κεφαλαίου της ναυπηγικής βιομηχανίας και των εφοπλιστών που έχει ως κεντρική στόχευση την ενίσχυση της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεών τους.

Στις συνθήκες αυτές η ITF (Διεθνής οργάνωση των εργαζομένων στις μεταφορές) να βγει από τον πολυετή λήθαργο και να αντιληφθεί ότι η τακτική του «κοινωνικού εταιρισμού» συνιστά θανάσιμο κίνδυνο για τα δικαιώματα και την απασχόληση εκατοντάδων χιλιάδων Ναυτεργατών!

Αντί να απομυζεί τον μόχθο και τον ιδρώτα μέσω της παρακράτησης εισφορών-χαρατσιών από τους χαμηλόμισθους αλλοδαπούς ναυτικούς, γεγονός που την έχει μετατρέψει σε ένα τεράστιο κερδοσκοπικό οργανισμό και την πλουσιότερη «συνδικαλιστική» οργάνωση του κόσμου, οφείλει επιτέλους να διαδραματίσει τον ρόλο για τον οποίο ιδρύθηκε, την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των Ναυτεργατών και όλων των εργαζομένων στον τομέα των μεταφορών.

Τα ίδια ακριβώς αφορούν και την ηγεσία της ΠΝΟ η οποία έχει διαμορφώσει πλήθος στεγανών στον κρίσιμο τομέα των σχέσεων με το διεθνές Ναυτεργατικό κίνημα, έχει εξοβελίσει τις αγωνιστικές δυνάμεις από την συμμετοχή τους στις διεθνείς σχέσεις της ΠΝΟ, και ο 82χρονος Γ.Γ της ΠΝΟ, γνωστός για τις σχέσεις του με το εφοπλιστικό κεφάλαιο, έχει την αποκλειστική ευθύνη χωρίς να γνωρίζει κανείς τον ρόλο, την στάση και τις θέσεις του στα πλαίσια της ITF!!!  

Τόσο σε Ευρωπαϊκό επίπεδο όσο και στην χώρα μας οι αγωνιστικές και ταξικές δυνάμεις πρέπει έγκαιρα να λάβουν τα άκρως ανησυχητικά αυτά μηνύματα και να προβάλουν μια σειρά θέσεις αρχών που έχουν σχέση με το παρόν και το μέλλον του Ναυτικού επαγγέλματος έτσι ώστε να μην επικρατήσει το δόγμα της ανταγωνιστικότητας του εφοπλιστικού κεφαλαίου όπως έγινε με τα δεύτερα νηολόγια και τις σημαίες ευκαιρίας!

Η ΠΕΝΕΝ θα βρεθεί στην πρώτη γραμμή αυτής της πάλης και θα επιδιώξει την συνεργασία και με άλλες αγωνιστικές δυνάμεις που βρίσκονται στις γραμμές του Ευρωπαϊκού και Διεθνούς Ναυτεργατικού κινήματος.

Αντώνης Νταλακογεώργος