Παρότι η θερμοκρασία του πλανήτη αυξάνεται, τα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα παραμένουν σταθερά, αφήνοντας κάποιο περιθώριο ελπίδας για τις μελλοντικές συνέπειες της κλιματικής αλλαγής. Σύμφωνα με τις προειδοποιήσεις ομάδας ειδικών, η αποφυγή επικίνδυνων επιπέδων της κλιματικής αλλαγής εξακολουθεί να είναι εφικτή, αλλά θα απαιτήσει πρωτόγνωρη προσπάθεια και συντονισμό των κυβερνήσεων, των επιχειρήσεων, των πολιτών και των επιστημόνων για τα επόμενα τρία χρόνια. Οι προειδοποιήσεις για την υπερθέρμανση του πλανήτη έχουν επιταχυνθεί τους τελευταίους μήνες, παρά την παγωμένη ατμόσφαιρα που επικρατεί μετά την επίσημη ανακοίνωση του Ντόναλντ Τραμπ για απόσυρση των ΗΠΑ από το Σύμφωνο του Παρισιού.

Ο καιρός φέτος σημείωσε σε ορισμένες περιοχές ρεκόρ υψηλών θερμοκρασιών, ενώ το 2014, το 2015 και το 2016 χαρακτηρίστηκαν ως οι πιο καυτές χρονιές. Και ενώ οι θερμοκρασίες έχουν αυξηθεί, οι παγκόσμιες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα παραμένουν σε γενικές γραμμές σταθερά χαμηλά τα τελευταία τρία χρόνια. Αυτό δίνει την ελπίδα ότι οι χειρότερες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής - καταστροφικές ξηρασίες, πλημμύρες, καύσωνα και μη αναστρέψιμη άνοδος της στάθμης της θάλασσας - μπορούν να αποφευχθούν, σύμφωνα με επιστολή που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Nature" αυτή την εβδομάδα.

Οι συντάκτες, συμπεριλαμβανομένων των πρώην επικεφαλής για το κλίμα του ΟΗΕ Κριστιάνας Φιγκέρες και Χανς Χοακιμ Σνελνχούμπερ της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την κλιματική αλλαγή, υποστηρίζουν ότι τα επόμενα τρία χρόνια θα είναι ζωτικής σημασίας. Υπολογίζουν πως εάν οι εκπομπές μπορούν να μειωθούν μόνιμα μέχρι το 2020, τότε δεν θα παραβιαστούν τα κατώτατα όρια θερμοκρασίας, τα οποία και οδηγούν στην ανεπιθύμητη κλιματική αλλαγή.

Η Φιγκέρες, εκτελεστική γραμματέας της Σύμβασης Πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών για την κλιματική αλλαγή, στο πλαίσιο της οποίας υπογράφηκε και το Σύμφωνο του Παρισιού, δήλωσε: «Είμαστε προ των πυλών, ώστε να μπορέσουμε να στρέψουμε την καμπύλη των εκπομπών προς τα κάτω μέχρι το 2020, όπως απαιτεί η επιστήμη, για την προστασία των στόχων της βιώσιμης ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών, και ιδίως για την εξάλειψη της ακραίας φτώχειας». «Αυτή η μνημειώδης πρόκληση συμπίπτει με ένα άνευ προηγουμένου ανοιχτό πνεύμα απέναντι στην πρόκληση εκ μέρους των τοπικών κυβερνήσεων εντός των ΗΠΑ, αλλά και του ιδιωτικού τομέα γενικότερα. Η ευκαιρία που μας δίνεται τα επόμενα τρία χρόνια είναι μοναδική στην ιστορία».

Ο Σνελνχούμπερ, διευθυντής του Ινστιτούτου για την Κλιματική Έρευνα του Πότσνταμ, πρόσθεσε: «Τα μαθηματικά είναι κυνικά και σαφή: ενώ ο κόσμος δεν μπορεί να θεραπευτεί μέσα στα επόμενα χρόνια, μπορεί τελικά να τραυματιστεί θανάσιμα από αμέλεια [πριν το] 2020».

Οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι ο χρόνος εξαντλείται γρήγορα, ώστε να εξουδετερωθούν οι χειρότερες επιπτώσεις της θέρμανσης και ορισμένα κομβικά σημεία ενδέχεται να έχουν ξεφύγει. Στο Σύμφωνο του Παρισιού, οι κυβερνήσεις δεσμεύτηκαν απέναντι σε έναν «φιλόδοξο» στόχο να κρατήσουν την αύξηση της θερμοκρασίας σε περίπου 1,5 C, επίπεδο που ελπίζουμε ότι θα σώσει τα περισσότερα από τα νησιά του πλανήτη με τα χαμηλά υψόμετρα από την πλημμύρα. Όμως, μια μεγάλη έρευνα έδειξε ότι αυτό καθίσταται γρήγορα αδύνατο.

Ο λιγότερο αυστηρός, αλλά σταθερότερος στόχος του Παρισιού για την αποτροπή της υπερθέρμανσης του πλανήτη κατά 2 C, πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα είναι επίσης αμφίβολος. Οι συγγραφείς επισημαίνουν ότι σηματοδοτεί την ανατροπή της τάσης των ανοδικών εκπομπών και την τεχνολογική πρόοδο που υπόσχεται μελλοντική μείωση των εκπομπών. Η χρήση ανανεώσιμης ενέργειας έχει αυξηθεί, δημιουργώντας ένα θεμέλιο για τη μόνιμη μείωση των εκπομπών. Η χρήση άνθρακα παρουσιάζει σαφή σημάδια μείωσης σε χώρες κλειδιά, συμπεριλαμβανομένης της Κίνας και της Ινδίας. Οι κυβερνήσεις, παρά τις διακηρύξεις του Τραμπ, προχωρούν με σχέδια για τη μείωση των αερίων θερμοκηπίου.

Οι συγγραφείς κάλεσαν τους πολιτικούς και επιχειρηματικούς ηγέτες να συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν τις εκπομπές και να εκπληρώνουν τους στόχους του Παρισιού χωρίς τις ΗΠΑ. «Όπως πριν από το Παρίσι, πρέπει να θυμόμαστε ότι το αδύνατο δεν είναι γεγονός, είναι μια στάση», έγραψαν.

Έθεσαν έξι στόχους για το 2020, οι οποίοι δήλωσαν ότι θα μπορούσαν να εγκριθούν κατά τη συνάντηση των G20 στο Αμβούργο στις 7-8 Ιουλίου. Αυτοί περιλαμβάνουν την αύξηση της ανανεώσιμης ενέργειας στο 30% της χρήσης της ηλεκτρικής ενέργειας, σχέδια από κορυφαίες πόλεις και κράτη να μειώσουν τις εκπομπές αερίων έως το 2050, ενώ το 15% των νέων οχημάτων που θα πωλούνται θα είναι ηλεκτρικά. Περιλαμβάνουν, όμως, και μεταρρυθμίσεις στη χρήση της γης, τη γεωργία, τη βαριά βιομηχανία και τον χρηματοπιστωτικό τομέα, προκειμένου να τονωθεί η πράσινη ανάπτυξη.

Ο καθηγητής Γκέιλ Γουάιτμαν, είπε ότι τα σημάδια από την τεχνική καινοτομία και τα οικονομικά είναι ενθαρρυντικά: «Η επιστήμη του κλίματος υπογραμμίζει τον αναπόφευκτο και επιτακτικό χαρακτήρα της πρόκλησής μας, αλλά εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός ότι οι οικονομικές, τεχνικές και κοινωνικές αναλύσεις δείχνουν πως μπορούμε να ανυψώσουμε την πρόκληση μέσω της συλλογικής δράσης». Ενώ τα αέρια του θερμοκηπίου που εκπέμφθηκαν τους τελευταίους δύο αιώνες σταδιακά έχουν αρχίσει να επιδρούν, οι μελλοντικές αλλαγές είναι πιθανό να είναι ταχύτερες, φοβούνται οι επιστήμονες.

Ο Γιόχαν Ροκστρομ του Κέντρου Ανθεκτικότητας της Στοκχόλμης δήλωσε: «Είμαστε ευλογημένοι από έναν εξαιρετικά ανθεκτικό πλανήτη τα τελευταία 100 χρόνια, ικανό να απορροφήσει το μεγαλύτερο μέρος της κλιματικής κατάχρησης μας. Τώρα έχουμε φτάσει στο τέλος αυτής της εποχής και πρέπει να κάμψουμε άμεσα την παγκόσμια καμπύλη των εκπομπών, αν θέλουμε να αποφύγουμε τις μη ανεκτές συνέπειες για τον κόσμο μας».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Παναγιώτης Μαυροειδής

Αν το ΝΑΙ ή ΌΧΙ έκρινε την «ευρωπαϊκή προοπτική» σύμφωνα με την κινδυνολογία του αστικού κόσμου και των κάθε λογής «ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ», σήμερα που η ήττα του ΟΧΙ είναι γεγονός,  πως και δεν γιορτάζουν άραγε οι «νικητές»; Τόσο εύκολα προσπερνούν μια επέτειο «εθνικής σωτηρίας» ή/και «αποφυγής της εθνικής συντριβής»;

Αν εκείνο το ΝΑΙ ή ΌΧΙ όριζε μια καθοριστική διχοτομία ανάμεσα στην προοπτική μιας βαθιάς ρήξης και στην πεπατημένη της υποταγής, τότε πως γίνεται να μη γιορτάζουν οι οπαδοί της ρήξης αυτή την καθοριστική πολιτική στιγμή με τις τόσες ελπίδες; Ασφαλώς η μετέπειτα  μετατροπή του ΟΧΙ σε ΝΑΙ, συνεπώς η ήττα και ανατροπή ενός σημαντικού λαϊκού βήματος, δεν αποτελεί επαρκή λόγο για τη σημερινή αφωνία. Διότι και η εξέγερση του Πολυτεχνείου όπως και άλλες μάχες «χάθηκαν» στον εκάστοτε «παροντικό» χρόνο, αλλά γέννησαν  υποθήκες νίκης που δοξάζονται ακόμη…

Τελικά το δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015  θα το  καταπιεί η λησμονιά;

Τα καύσιμα των ευκολιών, έχουν ολοφάνερα τελειώσει.

Εκείνο το ΟΧΙ/ΝΑΙ κατά τη γνώμη μας αποτελούσε  μια πρωτότυπη συνάντηση ενός μεγαλειώδους ΔΥΝΑΤΟΥ να συμβεί υπό προϋποθέσεις και ενός ακόμη πιο επιβλητικού ΑΔΥΝΑΤΟΥ να πραγματωθεί στην (συγκεκριμένη) πολιτική πράξη.

Το ερώτημα της ΡΗΞΗΣ με την Ευρωπαϊκή Ένωση, με όλες τις συνέπειες αληθινές ή φανταστικές που θα μπορούσε να έχει,  τέθηκε ρητά. Μόνο που ΔΕΝ τέθηκε από το στρατόπεδο της ρήξης,  ούτε  ως  θέση,  ούτε με  την προετοιμασία και τις προϋποθέσεις που άρμοζαν σε μια τέτοια  ρήξη.

Αρνήθηκε συνειδητά να το θέσει  το ΚΚΕ, δεν το έθεσε από αδυναμία η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν το άγγιξαν πολύ περισσότερο άλλες δυνάμεις που είχαν χωθεί στις φτερούγες του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ. Δεν «επετράπη» να τεθεί και από αυτή την ίδια τη χρόνια ηγεμόνευση της «μέσης» αριστερής λαϊκής αντίληψης είτε από τον «ευρωπαϊσμό», είτε από τη λογική των διαδοχικών ρήξεων και του «βλέποντας και κάνοντας». Της αριστερής εκδοχής αντίληψης των «μειωμένων προσδοκιών»….

Αντίθετα, το ερώτημα της ρήξης, με δεδομένη την απουσία ενός συνειδητού μετώπου και στρατοπέδου ρήξης, το έθεσε με δική του πρωτοβουλία και με  τους δικούς του όρους ο αντίπαλος.  Σε δύο εκδοχές, καταλαμβάνοντας ηγεμονικά και τους  δύο θεσμικούς  πόλους του ΝΑΙ/ΟΧΙ:

Από τη μια οι Σόιμπλε, Μέρκελ και γενικά τα αρπακτικά της ΕΕ και της ευρωζώνης και του αστικού κόσμου στην Ελλάδα.

Από την άλλη η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, η οποία είχε εκ των προτέρων αποφασίσει   να γονατίσει το διάχυτο αλλά μη συνεκτικό πνεύμα λαϊκής αντίστασης.

Το δημοψήφισμα το αποφάσισε και το ηγεμόνευσε μια κυβέρνηση που είχε προκαθορίσει την υποταγή και την «ανανέωση» των μνημονίων.

Ο λαός  έκανε κάτι όχι απλά μεγάλο, αλλά μεγαλειώδες.

Στο ερώτημα της ρήξης, παρότι μπήκε από τον αντίπαλο και χωρίς όρους ρήξης, απάντησε με ένα μεγάλο ΝΑΙ ΣΤΗ ΡΗΞΗ, με τις τράπεζες κλειστές, τα λαϊκό κίνημα ήδη καθηλωμένο και την κυβέρνηση ήδη παραδομένη με το περιβόητο κείμενο των 47 σελίδων που κατά 95% ήταν το ίδιο με το κείμενο της τρόικας.

Το επιχείρημα «δεν τραβάει ο κόσμος», μόνιμη επωδός της διαχειριστικής αριστεράς κάθε είδους, δέχτηκε τεράστιο πλήγμα.

Ο μύθος του «πατριωτικού μετώπου»  των Ελλήνων «ενάντια στους ξένους» έξω από κάθε ταξική οπτική, ξεθώριασε μπροστά στην εικόνα της ενότητας του αστικού κόσμου υπέρ του ΝΑΙ, υπέρ της ΕΕ και των μνημονίων της, με βρώμικο έπαθλο την καθήλωση της εργατικής δύναμης.

Το μεγαλειώδες εκείνο ΟΧΙ, περιποιεί τιμή στο πνεύμα της αντίστασης των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων και σε όσες μαχόμενες δυνάμεις της αριστεράς έδωσαν μάχη για αυτό,  επιδιώκοντας ταυτόχρονα την αποκάλυψη  καταδίκη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτή όμως είναι μόνο η μία όψη.

Η ευκολία μετατροπής του ΟΧΙ σε ταπεινωτικό ΝΑΙ από την κυβέρνηση, ανέδειξε τις μεγάλες αδυναμίες και ευθύνες  της κομμουνιστικής αριστεράς.

Δεν πρόκειται κυρίως για την αδυναμία αποτροπής αυτής της εξέλιξης το Σεπτέμβρη του 2015 όπως με αφέλεια λέγεται.

Αντίθετα, συμπύκνωσε το γενικό στρατηγικό έλλειμα μα και το πολιτικό έλλειμα της κρίσιμης περιόδου 2010-2015 στην οποία υπήρξαν εξεγερτικά στοιχεία και δυνατότητες.

Φανέρωσε ανάγλυφα την ατολμία  (ή και άρνηση), να τεθεί ζήτημα  εξόδου από την ΕΕ και γενικά το ζήτημα της ρήξης, αφήνοντας την πρωτοβουλία και την ηγεμονία και στο ΝΑΙ και στο ΟΧΙ στις συστημικές δυνάμεις.

Αποκάλυψε τον μονοδιάστατο σχεδόν κοινοβουλευτικό προσανατολισμό (πάντα με κινηματικό υπομόχλιο) και την έλλειψη προσανατολισμού στην λαϊκή οργάνωση με αντιθετικούς θεσμούς και όργανα προς την κυρίαρχη πολιτική μα και την θεσμική αντιπολίτευση τύπου ΓΣΕΕ κλπ.

Έβγαλε στην επιφάνεια όχι  μόνο αυταπάτες για τον αστικό μνημονιακό χαρακτήρα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και για τη δήθεν «ιστορική δυνατότητα», να ηγηθεί η κυβέρνηση του, «αιχμάλωτη από τις λαϊκές διαθέσεις», στη μεγάλη ρήξη, «ακόμη και αν δεν την ήθελε», λόγω μιας «δυναμικής» της τελευταίας μεταφυσικού τύπου.

Με τούτα και με εκείνα, δύο μόλις χρόνια μετά, σε καμιά πλατεία δεν ανεμίστηκαν λάβαρα ούτε του ΝΑΙ ούτε του ΟΧΙ. Και αυτό δεν είναι ζήτημα οργανωτικών επιλογών κομμάτων, ομάδων ή ρευμάτων.

Οι συστημικές δυνάμεις επουδενί δεν πρόκειται να γιορτάσουν τη «νίκη» τους, σε ένα πεδίο όπως αυτό του δημοψηφίσματος, που αποτελεί για αυτούς ναρκοπέδιο και μακροπρόθεσμο κίνδυνο. Και αυτό πρέπει να το λάβουμε υπόψη μας και να αναρωτηθούμε γιατί διστάζουμε να θέσουμε ψηλά και δυνατά το ζήτημα του δημοψηφίσματος για την έξοδο από την ΕΕ, με όρους λαϊκής οργάνωσης και ρήξης.

Από την άλλη, οι  δυνάμεις της ρήξης, κάθε είδους και απόχρωσης, αναστοχάζονται τους όρους που μια «ήττα» γεννάει νέες εφόδους και νίκες. Και αυτός ο αναστοχασμός οφείλει να είναι βαθύς υπερβαίνοντας τις ευκολίες περί ξαφνικής «μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ», «προδοσίας του Τσίπρα» ή «πραξικοπήματος». Κάτι παραπάνω από δίκαια και απαραίτητα τα αναθέματα προς τους άλλους (που ωστόσο έπεισαν και μάλιστα πανηγυρικά και δεν επέβαλαν με τανκς και πραξικόπημα). Ας μείνουμε ωστόσο  μακριά από τη συσκότιση των ευθυνών και ας τολμήσουμε τον  εντοπισμό λαθών και αδυναμιών.

Πηγή: pandiera.gr

Το ποσοστό αποτυπώνει την πραγματική υπο-αξιοποίηση του εργατικού δυναμικού και ξεπερνά κατά 8 ποσοστιαίες μονάδες το επίσημο ποσοστό ανεργίας για το δ’ τρίμηνο του 2016 – Απάντηση της ΕΚΤ σε ερώτηση του ευρωβουλευτή της ΛΑ.Ε.

Με… μελανά χρώματα σκιαγραφεί την αγορά εργασίας στην Ελλάδα, ο πρόεδρος της ΕΚΤ, Mario Draghi, απατώντας σε επιστολή – ερώτηση του ευρωβουλευτή της ΛΑ.Ε Νίκου Χουντή.

Σύμφωνα με τον κ. Ντράγκι η πραγματική υπό-αξιοποίηση του εργατικού δυναμικού της χώρας μας έφθασε στο 31,3% στο δ’ τρίμηνο του 2016 (τα στοιχεία της ΕΚΤ είναι μέχρι τη συγκεκριμένη περίοδο), δηλαδή είναι κατά σχεδόν οκτώ μονάδες δυσμενέστερα σε σύγκριση με το επίσημο ποσοστό ανεργίας, το οποίο στο συγκεκριμένο διάστημα είχε αγγίξει το 23,4%.

Ο πρόεδρος της ΕΚΤ διευκρινίζει στην επιστολή του ότι η «διαφορά» στα ποσοστά, οφείλεται στο γεγονός ότι η ΕΚΤ περιλαμβάνει στις μετρήσεις της τρεις επιπλέον παράγοντες.

Πιο συγκεκριμένα, η ΕΚΤ συμπεριέλαβε στη δική της μέτρηση όχι μόνο τους τυπικούς ανέργους αλλά και τρεις επιπλέον κατηγορίες: Όσους έχουν μερική απασχόληση αλλά θα ήθελαν να έχουν πλήρες ωράριο, όσους θέλουν να εργαστούν αλλά έχουν απογοητευτεί και δεν αναζητούν ενεργά εργασία, και τους «σιωπηλούς» άνεργους που ψάχνουν μεν δουλειά αλλά δεν καταγράφονται διότι δεν είναι σε ετοιμότητα να αναλάβουν καθήκοντα εντός δύο εβδομάδων, όπως συνήθως απαιτείται στατιστικά.

Σύμφωνα με την ΕΚΤ, το πρόβλημα της υπο-αξιοποίησης εμφανίζεται σε ολόκληρη την ευρωζώνη. Ενώ στα τέλη του περασμένου έτους η Eurostat υπολόγιζε την ανεργία κοντά στο 9,5%, τα στοιχεία της ΕΚΤ δείχνουν πως η πραγματική «τρύπα» ανήλθε έως και στο 18,5%.

Υπάρχουν βεβαίως μεγάλες αποκλίσεις ανάμεσα στα 19 κράτη-μέλη, με τη Γερμανία και τη Μάλτα να έχουν τις καλύτερες επιδόσεις στην αξιοποίηση του πληθυσμού τους.

Σε μία ένδειξη του πόσο έχει επηρεάσει η κρίση την αγορά εργασίας στην Ελλάδα, πριν 11 χρόνια, στις αρχές του 2006, η υπο-αξιοποίηση του ελληνικού εργατικού δυναμικού υπολογίζεται στο 12,9%.

Πηγή: iskra.gr

Ο κλάδος των δημοσιογράφων είναι ένας στιγματισμένος κλάδος. Πλην ολίγων εκ των επιφανών και πλην πολύ περισσότερων (αλλά πάντα ευάριθμων εν σχέσει με το πλήθος του κλάδου) τίμιων εργατών του Τύπου, ο υπόλοιπος κλάδος, η φασαριόζικη και φωνασκούσα πλειοψηφία του κλάδου, φέρει το στίγμα του Κάιν. Διότι έχει χύσει αδελφικό αίμα.

Το επίσης στίγμα «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι» έχει βρει στην πλειοψηφία του κλάδου τη δικαίωσή του.

ΩΟι εξαιρέσεις δεν νικούν τον κανόνα. Και ο κανόνας είναι αποκρουστικός. Πριν από την κρίση, η πληθύς των δημοσιογράφων την προετοίμασε. Είτε από αμέλεια, είτε από ιδιοτέλεια, το μεγαλύτερο μέρος του κλάδου συμμετείχε στη φενάκη και τη χίμαιρα. Χωρίς τις «αργυρές λόγχες», ήγουν τις αργυρώνητες πένες, η οργάνωση της κρίσης και συνακολούθως η εκδήλωσή της θα ήταν αδύνατον να έχει συμβεί.

Στη συνέχεια, όταν η κρίση εκδηλώθηκε, αυτή η χρυσή ορδή υπερασπίσθηκε τα αποτελέσματά της, ωθώντας τις εργαζόμενες τάξεις μία-μία στον λάκκο τους. Προϊούσης της κρίσεως, πλήθος δημοσιογράφων άρχισε να πέφτει κι αυτό στον λάκκο που έσκαβε για τους άλλους. Στοιχειώδες. Αλλά το «στοιχειώδες» είναι σκέψη εν ανεπαρκεία για όσους έχουν «απελευθερωθεί» από τη δεοντολογία, την ηθική, τις υποχρεώσεις τους προς τον πλησίον τους, το καθήκον τους απέναντι στο πολίτευμα. Τώρα, θηρίο η κρίση,

τρώει αδιακρίτως δικαίους και αδίκους. Και αυτό στοιχειώδες. Η παθολογία που κατατρώει τον κλάδο μας και βλάπτει σοβαρά τους Ελληνες έχει μεγάλο βάθος στον χρόνο, στη σύγχρονη εκδοχή της όμως άρχισε να διαμορφώνεται στα χρόνια του «εκσυγχρονισμού», με την υποχώρηση των ιδεολογιών και την επικράτηση της «αλήθειας του καθενός». Με τη μετεξέλιξη του «εκσυγχρονισμού» σε «μνημονιακό καθεστώς», άρχισε ο «μεγάλος θερισμός». Τον οποίον ανέλαβαν να διεκπεραιώσουν εθελοντές ραγιάδες με μπροστοκρίαρα τους τζουτζέδες του κλάδου μας, προσκολλημένους ήδη από καιρό στα κόμματά τους και τις εταιρείες. Ανθρωποι με προστατευμένες καριέρες και συχνά φυτευτοί στα Μέσα όπου εργάζονταν, άλλοι αμόρφωτοι, άλλοι μορφωμένοι, αλλά όλοι το ίδιο κυνικοί, αμοραλιστές και αλαζονικοί, ώστε να τοποθετούν τον εαυτόν τους υπεράνω των φτωχοδιαβόλων και των αναλώσιμων.

Κι όσο βάθαινε η κρίση, τόσον και πιο πολύ η πλειοψηφία των δημοσιογράφων φερόταν σαν ένα κοπάδι που επαναλάμβανε την τύφλα του, την ιδιοτέλειά του και την εξάρτησή του από τα κόμματα καθώς και τα οικονομικά μεγαλοσυμφέροντα. Μια αγέλη σε πανικό, που διέσπειρε τον υπαγορευμένο τρόμο, αλλά και τον τρόμο που ο καθένας ξεχωριστά ένιωθε μέσα του, εν σχέσει με τη δική του επαγγελματική υπόσταση και τύχη. Καμιά

χειραγώγηση και καμία λογοκρισία δεν ήταν πια χρειαζούμενη για την πλειοψηφία ενός κλάδου που έγλειφε πλέον την αυτολογοκρισία όπως το σάλιο του. Ελάχιστοι αντιστάθηκαν και απ’ αυτούς οι περισσότεροι όταν ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ εν τη βασιλεία του, έσπευσαν να πάρουν τη θέση των προηγουμένων, διεκδικώντας και καταλαμβάνοντας τα ίδια πόστα - στην ΕΡΤ, τα πρακτορεία, τα Γραφεία Τύπου Υπουργείων και Οργανισμών. Εν μια νυκτί

η γαλαζοπράσινη παθολογία έγινε παρδαλή, ροζομαυροπράσινη και ό,τι άλλο βάλει ο νους σας. Ιδιαιτέρως στο διαδίκτυο επεβλήθη ο πόλεμος των τρολ ή σε όποιο site «έμπαινε» ο ροζ γκαιμπελισμός, κάθε άλλη φωνή σιγούσε. Πολάκης και Γεωργιάδης, αυτοί έγιναν το μέτρο στην επικράτεια της τρέλας των τρολ, αλλά και στον κανόνα του σοβαροφανούς δημοσίου λόγου. Οσο για τους

όλο και λιγότερους «Λακεδαιμονίους», είπαμε: δεν κάνουν οι εξαιρέσεις τη διαφορά, αλλά είναι η πλειοψηφία που κάνει τον κανόνα. Και ο κανόνας ήταν: το μελάνι που χύνεται να χύνει αίμα. Κανόνας που συνεχίζεται άπληκτος και κανοναρχεί αδιατάρακτος τον κλάδο σε φονικές συμπεριφορές. Την ίδια ώρα

που δολοφονείται και ο ίδιος. Οι εργασιακές σχέσεις στον χώρο μας έχουν γίνει Γης Μαδιάμ. Κι όμως, στις πρόσφατες εκλογές στην ΕΣΗΕΑ οι συνάδελφοι ψηφίσαμε μέσες-άκρες τους ίδιους (πλην του ΣΥΡΙΖΑ που αυτοκαταστράφηκε). Τους ίδιους που έφεραν τον κλάδο από πλευράς συνδικαλισμού σ’ αυτά τα χάλια ή που παρακολούθησαν το κακό να εξελίσσεται, χωρίς να κινούν ούτε το δαχτυλάκι τους.

Συνδικαλιστές επί τόσα πολλά χρόνια θητεύοντες, ώστε να ζουν πλέον σε έναν δικό τους κόσμο. Ωστε να ομιλούν πλέον μια δική τους γλώσσα, ακατανόητη στον υπόλοιπο Γαλαξία, κάτι περίεργα όντα

που δεν μπορούν να βγάλουν ούτε Πρόεδρο στην ΕΣΗΕΑ, των οικιών ημών εμπιμπραμένων. Το ασφαλιστικό σύστημα του κλάδου (ποτισμένο με ιδρώτα και αίμα) καταστράφηκε, με τους πολίτες ένα γύρω να ρίχνουν κατάρες πάνω στα καπνίζοντα ερείπια, λέγοντας «καλά να πάθετε». Με τον πολποτισμό ορισμένων Συριζαίων υπέρ της εξίσωσης προς τα κάτω να... δικαιώνεται! Με την κυβέρνηση να φτύνει πάνω στον μισοπεθαμένο ΕΔΟΕΑΠ, όπως από εποχής Βενιζέλου συνηθίζεται. Το ίδιο ανάλγητοι Τσίπρας, Κατρούγκαλος, Πετρόπουλος (η κυρία Αχτσιόγλου δεν λογίζεται λόγω τρομώδους ασχετοσύνης) έβγαλαν πάνω στους δημοσιογράφους και την ασφάλισή τους όλο το μένος και τα κόμπλεξ εκείνων που είναι ανίκανοι να διαχειρισθούν οτιδήποτε και ταυτοχρόνως είναι εντολοδόχοι των τεράτων που θέλουν να ελέγχουν το Προτεκτοράτο. Και βεβαίως όλα αυτά

υπό τα εγκώμια -ποιων άλλων;- των δημοσιογράφων, οίτινες αναπαράγουν μονίμως τον τρόμο και την αθλιότητα που κατατρώγουν αυτόν τον τόπο ανεξαρτήτως χρώματος (ή «προσήμου», όπως λένε οι ίδιοι όταν μηρυκάζουν τα κλισέ της εποχής).

Το τοπίο στα μέσα ενημέρωσης αλλάζει - αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας σήμερα. Η κυβέρνηση Τσίπρα στο θέμα της Διαπλοκής τα έκανε μαντάρα, όπως και σε όλα τα κρίσιμα θέματα. Στο νέο τοπίο που οι τυραννόσαυροι διαδέχονται τους δεινόσαυρους, υπάρχουν ορισμένες αχτίδες φωτός προς άλλες και από άλλες κατευθύνσεις, αλλά

η πληθύς των δημοσιογράφων συνεχίζει τα ίδια και χειρότερα. Παίζει το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» με ακόμα πιο άγρια απελπισία και τρώει για μια ακόμα φορά το κεφάλι της. Μία από τα ίδια από την ίδια αηδία. Σαν να μην είδαν οι άνθρωποι αυτοί γύρω τους την Τροία να καίγεται, σαν να μην κατάλαβαν ότι όσα πρόδωσαν είχαν ένα τελευταίο όπλο εναντίον τους, την Νέμεσιν.

Ισως όμως έτσι να είναι η φύση των πραγμάτων. Ίσως να χρειάζονται επαναστατικές αλλαγές ευρύτερα στην κοινωνία για να μπορέσει ένας γερασμένος κλάδος, ένας εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσών κόσμος, να νίψει τα ανομήματά του όχι στη Σιλωάμ της Μυκόνου, καθώς το συνηθίζει, αναβαπτίζοντας το αίμα στο αίμα, αλλά στον μέλανα ζωμό μιας μελάνης καθαρής, νοθευμένης μόνο με μικρές αμαρτίες, συγχωρητέες.

Με την ευκαιρία, η στήλη θα ήθελε, έστω παλιομοδίτικα, να αποδώσει φόρο τιμής στους λίγους έστω, αλλά μεγάλης αξίας δημοσιογράφους που στάθηκαν δίπλα στον κόσμο και έτσι κόσμησαν την ψυχή τους με την ομορφιά της στάσης και του τρόπου τους - χωρίς αυτό το τελευταίο να είναι και τόσο σπουδαίο. Το σπουδαίο πάντα είναι η κοινότητα...

Ο Στάθης στον eniko

Πηγή: enikos.gr