Σε ισχύ τέθηκε από την Τετάρτη ο νόμος 4487/2017, ο οποίος προβλέπει πως η αξιόλογη καθυστέρηση καταβολής των δεδουλευμένων αποδοχών του εργαζομένου από τον εργοδότη, ανεξαρτήτως της αιτίας της καθυστέρησης, θεωρείται μονομερής βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας.

Ο συγκεκριμένος νόμος μπορεί να είναι υποστηρικτικός των διεκδικήσεων χιλιάδων εργαζομένων που είναι απλήρωτοι για μεγάλο χρονικό διάστημα, ωστόσο συγκρούεται με πρόσφατη απόφαση του Αρείου Πάγου ο οποίος έθεσε «όρια» στο πότε η μη καταβολή μισθού συνεπάγεται βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας.

Υπενθυμίζεται ότι ο Άρειος Πάγος με την απόφαση του (ΑΠ 677/2017) είχε κρίνει ότι η μη καταβολή των δεδουλευμένων αποδοχών του μισθωτού, έστω και μακροχρόνια, δεν αρκεί να θεμελιώσει την έννοια της βλαπτικής μεταβολής των όρων της σύμβασης εργασίας του, αν δεν συνδέεται και με την πρόθεση του εργοδότη να τον εξαναγκάσει σε παραίτηση προκειμένου να αποφύγει την καταβολή της αποζημίωσης απόλυσης.

Η συγκεκριμένη απόφαση που προκύπτει από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 349, 648, 652 παρ. 1, 656 Α.Κ., 7 παρ. 1 ν. 2112/1920 και 5 παρ. 3 ν. 3198/1955 είχε προκαλέσει αντιδράσεις. Το Ανώτατο Δικαστήριο στην ουσία έκρινε πως η μονομερής από τον εργοδότη και δυσμενής για το μισθωτό μεταβολή των όρων της σύμβασης εργασίας δεν συνεπάγεται χωρίς άλλο τη λύση της, αλλά παρέχει στο μισθωτό το δικαίωμα είτε να θεωρήσει τη μεταβολή αυτή ως άτακτη καταγγελία της σύμβασης εκ μέρους του εργοδότη και να ζητήσει την καταβολή της νόμιμης αποζημίωσης είτε, εμμένοντας στη σύμβαση, να αξιώσει την τήρηση των όρων της και την αποδοχή της εργασίας του από τον εργοδότη σύμφωνα με το πριν τη μεταβολή περιεχόμενο της σύμβασης και, σε περίπτωση άρνησης του εργοδότη να αποδεχθεί την εργασία αυτή, να ζητήσει μισθούς υπερημερίας.

Πλέον με το νόμο 4487/2017 ανεξαρτήτως της αιτίας της καθυστέρησης, η αξιόλογη καθυστέρηση καταβολής των δεδουλευμένων αποδοχών του εργαζομένου από τον εργοδότη, θεωρείται μονομερής βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας. Το μόνο που απομένει να αποσαφηνιστεί είναι το πότε η καθυστέρηση θεωρείται «αξιόλογη», δηλαδή το χρονικό περιθώριο που δίνει ο νομοθέτης στον υπερήμερο εργοδότη.

Πηγή: ergasianet.gr

Στο βίντεο που θα παρακολουθήσετε, θα δείτε ένα Ελληνικό πλοίο εν μέσω σφοδρής κακοκαιρίας στον Ατλαντικό ωκεανό να πλέει με προορισμό τη Νέα Υόρκη. Μόλις το δείτε θα νιώσετε και εσείς το ίδιο με εμάς. Υπεφηφάνεια για τους ναυτικούς μας!

Πηγή: e - Nautilia

Γιάννης Μακρυγιάννης

Μερικές φορές σταματάει ο νους του ανθρώπου. Θα πει κανείς βέβαια πως ο καθένας διαφημίζει ό,τι έχει. Αυτό ισχύει και στην πολιτική, στην οποία μάλιστα συνήθως όλοι διαφημίζουν και ανύπαρκτα πράγματα ως επιτυχίες.

Όμως αυτό που γίνεται με την ανεργία, για την οποία η κυβέρνηση θριαμβολογεί ότι την μείωσε, ξεπερνά κάθε όριο. Διότι πάντα θα βρεθούν (ενίοτε και θα εφευρεθούν) αριθμοί για να επικαλεστεί κανείς. Αλλά, η ουσία είναι ουσία.

Δυστυχώς λοιπόν η απαξίωση της εργασίας συνεχίζεται, με γοργούς, μνημονιακούς, ρυθμούς. Ξεκίνησε σχεδόν από την αρχή της κρίσης και δεν σταμάτησε διόλου μέχρι τώρα. Είναι κι αυτή μία συνέπεια των μνημονίων και της γενικότερης νεοφιλελεύθερης αντίληψης, που εφαρμόζουν οι δανειστές στη χώρα, με τη συνδρομή και των κυβερνήσεων, που ανέλαβαν να υλοποιήσουν τις μνημονιακές επιταγές – και της σημερινής συμπεριλαμβανομένης.

Θα πει κανείς βέβαια, ότι αφού είμαστε στα μνημόνια, δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια να το αποφύγουμε. Προφανώς. Αλλά, τουλάχιστον, ας μην πανηγυρίζει καμία κυβέρνηση (ούτε η σημερινή κι ας μην τσακώνονται οι νυν με τους προηγούμενους, πάνω στα αποκαΐδια της εργασίας.

Η κυβέρνηση με απύθμενο θράσος πανηγυρίζει για την ονομαστική μείωση, λέει, της ανεργίας.

Ξεχνώντας ότι από τη στιγμή, που με τις συνεχώς διαδιδόμενες και εφαρμοζόμενες, μορφές ελαστικής εργασίας, μία θέση αρκεί για να «κρυφτούν» δύο άνεργοι και έτσι να βελτιωθούν οι αριθμοί.

Στην επισήμανση ότι αυξήθηκε και φέτος η μερική απασχόληση, σε βάρος της «πλήρους και σταθερής απασχόλησης», η κυβέρνηση καταφεύγει σε συγκρίσεις με την κυβέρνηση Σαμαρά, όταν αυτή η μορφή εργασίας αυξήθηκε θεαματικά, ειδικά το 2014. «Επί ΣΥΡΙΖΑ», λέει επισήμως το υπουργείο Εργασίας, «η ετήσια αύξηση της μερικής απασχόλησης απομειώνεται σταθερά». Προσοχή: δεν λέει ότι μειώνεται η μερική απασχόληση!! Λέει ότι μειώνεται ο ρυθμός αύξησης!!! Ακόμα και το 2017, δηλαδή, τον τρίτο χρόνο της… σωτήριας διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, έχουμεαύξηση της μερικής απασχόλησης (όπως είχαμε και το 2015 και το 2016 και ενώ ήδη είχαμε υψηλά ποσοστά «χάρη» στη ΝΔ). Απλώς η αύξηση αυτή δεν είναι τόσο μεγάλη όσο ήταν το 2014!!! Εν ολίγοις, ετούτη η κυβέρνηση, τα καταφέρνει (λέει) καλύτερα από την προηγούμενη, απλώς οι εργαζόμενοι πάνε όλο και χειρότερα!

Η κυβέρνηση «ξεχνά» ακόμα δύο πράγματα: Πρώτον, ότι οι αμοιβές έχουν πέσει κι άλλο για τον ίδιο όγκο εργασίας, που προσφέρει ο εργαζόμενος. Τα διακοσάρια και τα τρακοσάρια πάνε σύννεφο, για να μην πούμε για τη μαύρη εργασία. Για να μην πούμε για τα «καθαρά» που μένουν στον εργαζόμενο, (που παίρνει ψιλοκανονικό μισθό) μετά την υπερφορολόγηση και τα ασφαλιστικά.

Και δεύτερον, ότι η μετανάστευση εργατικού δυναμικού συνεχίζεται, χωρίς να υπάρχει κάποια απόδειξη ή προοπτική ουσιαστικής ανάσχεσης αυτού του κύματος. Έτσι ναι, μπορεί να μειωθεί η ανεργία σίγουρα – απλώς θα την έχουν κοπανήσει οι εργαζόμενοι και ειδικά οι καλύτεροι, από τη χώρα!

Δεν απαιτεί κανείς από καμία κυβέρνηση να κάνει θαύματα. Αλλά, τουλάχιστον να περιορίσει λίγο το «δούλεμα». Διότι αυτό, σε αντίθεση με την απασχόληση, είναι «πλήρες και σταθερό», όπως φαίνεται…

Πηγή: iskra.gr

Η κυβέρνηση επαίρεται για τη μεγάλη αύξηση του τουριστικού ρεύματος στη χώρα και για την αύξηση των δισεκατομμυρίων του συναλλάγματος που αυτό αποφέρει.

Η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια των μεγαλοξενοδόχων λένε τη μισή αλήθεια που είναι ευχάριστη και αποκρύπτουν την άλλη μισή και τις δυσάρεστες συνέπειες της.

Η άλλη μισή αλήθεια είναι ότι όσο αυξάνεται το τουριστικό ρεύμα προς τη χώρα, τόσο αναλογικά και συχνότατα απόλυτα, μειώνεται ο τζίρος και τα έσοδα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων στις τοπικές κοινωνίες που ασχολούνται με την τοπική εξω-ξενοδοχειακή αγορά και τόσο επιδεινώνεται η θέση των μισθωτών εργαζομένωνστον τουρισμό.

Πολιτικοί κύκλοι με εμπειρία στον τουρισμό τόνιζαν ότι το παραπάνω φαινόμενο έχει πολλές αιτίες αλλά σε σημαντικό βαθμό οφείλεται και στο ότι γιγαντώνεται όλο και περισσότερο το σύστημα ”all inclusive”, που εφαρμόζουν κυρίως τα μεγάλα και πολύ μεγάλα ξενοδοχεία με φθηνό έως πάμφθηνο κόστος για την προσέλευση πελατείας.

Από το σύστημα αυτό κερδίζουν τα μεγάλα ξένα πρακτορεία, η Γερμανική Fraport, στην οποία χαρίσαμε τα αεροδρόμια μας και μια ολιγαρχία μεγάλων και πολύ μεγάλων ξενοδοχείων της χώρας, ενώ πλήττονται και συχνά αργοπεθαίνουν οι μικρομεσαίεςεμπορικές και βιοτεχνικές επιχειρήσεις που επιδιώκουν να επιβιώσουν από τον τουρισμό, όπως πλήττονται βάναυσα και οι εργαζόμενοι γενικώς και ειδικότερα οι εργαζόμενοι στα ξενοδοχεία, οι οποίοι, μαζί με τους προμηθευτές των ξενοδοχειακών μονάδων, υφίστανται την μεγάλη πίεση στο όνομα της μείωσης των τιμών και του κόστους.

Το ”all inclusive” και οι διακοπές ”κλεισμένου και φτηνού κόστους” καταργούν, σχεδόν, τις τοπικές, εκτός ξενοδοχείων, αγορές, εξουθενώνοντας παράλληλα τηντοπική παραγωγή και υποβαθμίζοντας γενικότερα τα προϊόντα της χώρας μας, τα οποία τίθενται περίπου εκτός ενδιαφέροντος από την τουριστική αγορά.

Είναι χαρακτηριστικό, όπως μας τονίζουν ειδικοί και αμερόληπτα στελέχη της τουριστικής αγοράς, ότι από τα 14-15 δισ. ευρώ, που επισήμως καταγράφονται ως εισροή τουριστικού συναλλάγματος στην χώρα (χωρίς να υπολογίζεται η ”μαύρη” τουριστική αγορά), η μερίδα του λέοντος και μάλιστα ιδιαίτερα παχυλή, κατευθύνεται στις τσέπες μιας ολιγαρχίας μεγάλων και πολύ μεγάλων ξενοδοχείων καιαλυσίδων, ενώ ένα μεγάλο ποσοστό του τουριστικού συναλλάγματος ποτέ δεν εισέρχεται στην χώρα και παραμένει στο εξωτερικό.

Την ίδια ώρα ένας ευρύς κύκλος ξενοδοχειακών μονάδων, μεγάλων αλλά και μικρότερων, προσφέρει στις εκτός σεζόν περιόδους ”πακέτα” διανυκτέρευσης ή και ”συνολικών παροχών με ”σκοτωμένες”, κάτω του κόστους, τιμές”, με στόχο την προσέλκυση πελατείας.

Μιλάμε για διανυκτερεύσεις σε εξευτελιστικές τιμές που ξεκινάνε από 3,5 ευρώ την βραδιά σε τουριστικούς προορισμούς όπως η Ρόδος, η Κέρκυρα και η Κρήτη.

Αυτός ο εξευτελιστικά φθηνός τουρισμός των 3,5 ευρώ μπορεί προσωρινά να αποφέρει κάποιο όφελος αλλά στη συνέχεια ενδεχομένως να γίνεται”ενοχλητικός” για τον υπόλοιπο τουρισμό και επομένως επιζήμιος.

Πολιτικοί κύκλοι και έμπειρα στελέχη στον τουρισμό υπογράμμιζαν ότι μπορεί ηδιεθνής συγκυρία και η κατάσταση στη Μεσόγειο και την περιοχή μας να ευνοεί προσωρινά την αύξηση του τουρισμού προς την Ελλάδα αλλά το γεγονός αυτό δεν μπορεί να αποκρύψει ότι όλο το μοντέλο τουριστικής πολιτικής της χώρας μας είναιαναποτελεσματικό, δεν διαθέτει ισχυρές βάσεις και κυρίως ορίζοντα ,ενώ τα οφέλη του δεν διαχέονται στις τοπικές κοινωνίες και στην χώρα και δεν συνδυάζονται με την ανάπτυξη της εγχώριας παραγωγικής βάσης.

Τα ίδια στελέχη τόνιζαν ότι στην Ελλάδα αναπτύσσεται ταχύτατα γύρω από τον τουρισμό μια νέα ολιγαρχία μεγαλοξενοδόχων και μεσαζόντων, η οποία, κάτω από την σκέπη ισχυρών πολυεθνικών συμφερόντων , επωφελείται του τουριστικού ρεύματος προς την χώρα, πάνω στην πλάτη μιας θάλασσας μικρών και μικρομεσαίων επιχειρήσεων και εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων, που από κοινού, εργαζόμενοι και μικρές επιχειρήσεις, που αναπνέουν με καλάμι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και με τους περισσότερους δίχως μέλλον.

Η Ελλάδα, έλεγαν τα ίδια στελέχη, αν εφάρμοζε μια νέα ριζοσπαστική τουριστικήπολιτική, στο πλαίσιο μιας νέας πορείας ανασυγκρότησης της χώρας, θα μπορούσε να καταστήσει τον τουρισμό ατμομηχανή για τον παραγωγικό μετασχηματισμό της χώρας και για την συνολικότερη ανάπτυξη της, με στήριξη των μικρομεσαίωνεπιχειρήσεων, την άνθιση της περιφέρειας και την πλήρη, σχεδόν, απασχόληση.

Η μετάβαση, ιδιαίτερα, στο εθνικό νόμισμα, με ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα, θα έδινε μια τεράστια ώθηση στον τουρισμό και την δίκαιη κατανομή των ωφελειών του.

Ειδικότερα, μια πολιτική δραστικού περιορισμού του ”all inclusive” και στόχευσης σε τουρίστες που αναζητούν μια προσιτή μεν διαμονή αλλά με στοιχειώδη ποιοτικά χαρακτηριστικά.

Μια πολιτική, επίσης, προώθησης νέου οικολογικού προτύπου και ελέγχου των κεφαλαίων που προέρχονται από τον τουρισμό, μαζί με την ανάπτυξη μιαςπολυδιάστατης διεθνούς τουριστικής στρατηγικής, που να μην περιορίζεται μόνο σε έναν στενό κύκλο χωρών της ΕΕ, θα σηματοδοτούσε μια νέα αφετηρία τουριστικής ανάπτυξης και διεξόδου από την κρίση.

Ν.Ζ

Πηγή: iskra.gr