Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Τελικά όντως ζουν ανάμεσά μας
Όταν ο πρόεδρος της Βουλής δίνει συνέντευξη και το μόνο θέμα που ενδιαφέρει και στο οποίο εστιάζονται οι “ουσιαστικές” ερωτήσεις είναι το… θρήσκευμα υπάρχει πρόβλημα.
Και, βέβαια, δεν γίναμε σοφότεροι ούτε για τις μαθητικές παρελάσεις που ο Ν. Βούτσης θεωρεί παρωχημένες αλλά δεν βλέπει την κατάργησή τους αλλά ούτε και για τα Θρησκευτικά που μπορεί να… ξορκίζονται με τις βολές κατά του “συντηρητισμού” και του “παρωχημένου εθνικισμού” αλλά η διδασκαλία τους παραμένει υποχρεωτική μέχρι και στην Γ’ Λυκείου.
Το πρόβλημα γίνεται τεράστιο όταν τέτοιες συνεντεύξεις και τέτοιες μπαλιές στην… εξέδρα, με ευθύνη της αξιωματικής αντιπολίτευσης που φαίνεται ότι τσιμπάει σαν χάνος, γίνονται “θέμα”. Γιατί, όπως φαίνεται από την έμμεση υπεράσπιση του εμφυλιοπολεμικού “Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια” και του χουντικού “Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών”, με το κοουτσάρισμα του Γεωργιάδη και του Βορίδη, τα σχέδια για… ντριμ τιμ του “φιλελευθερισμού” πάνε περίπατο και η “εναλλακτική στρατηγική” κόβεται και ράβεται στα μέτρα του Τζήμερου.
Πρόβλημα όμως υπάρχει και με τον καμένο κυβερνητικό εταίρο που τρέμει μήπως ο Ιερώνυμος και η Ιεραρχία τού σπρώξουν -όταν έρθει η ώρα της κάλπης- μικρότερο κομμάτι από την πίτα, παρά τις γονυκλισίες και τις ομολογίες πίστης σε ό,τι κάθε φορά ορίζουν “ορθόδοξο” οι μητροπολίτες.
Γιατί αποδεχόμενος ο Καμμένος το “βαθύτατα συντηρητικό” πλαίσιο της Νέας Δημοκρατίας που εκφράζει πράγματι ένα “παρωχημένο εθνικισμό”, όπως χαρακτήρισε τη στάση της ΝΔ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, μπορεί να δήλωσε, όπως ήθελε, παρών στο φαιό τμήμα του εκκλησιάσματος αλλά έριξε και το φως των προβολέων στην πιο μαύρη τρύπα της τακτικής του ΣΥΡΙΖΑ.
Γιατί, ενώ για τη ΝΔ είναι πρόβλημα να σηκώνει ακραία συντηρητικά και χουντικά λάβαρα, καθώς αποκαλύπτει την αδυναμία της να αντιπολιτευθεί τον ΣΥΡΙΖΑ με τους (μνημονιακούς) όρους της σημερινής συγκυρίας και ναρκοθετεί την “μεταρρυθμιστική της ταυτότητα”, για τον ΣΥΡΙΖΑ το πρόβλημα είναι ο Καμμένος.
Διότι δεν είναι δυνατόν ο ισότιμος (και κάτι περισσότερο) κυβερνητικός εταίρος να προσπαθεί να εκφράσει τον “παρωχημένο εθνικισμό” που υποτίθεται ότι στηλιτεύεις. Ούτε είναι βέβαια, δυνατόν αυτόν τον “δικό” σου… παρωχημένο να τον τοποθετείς πολιτικό προϊστάμενο του υπουργείου Άμυνας, δίνοντάς του προνομιακό πεδίο για να κάνει το (εθνικιστικό) κομμάτι του.
Με κάτι τέτοια βέβαια αποδεικνύεται ότι ο Αύγουστος εκτός από τις φωτιές και τον καύσωνα, έχει τουλάχιστον μια είδηση: Ότι όλο και συχνότερα η (πολιτική;) αντιπαράθεση γίνεται με όρους του ’50, του ’60 και του ’70, σαν να μην έχουν αλλάξει η κοινωνία, τα πρόσωπα και οι καταστάσεις. Αλλά αυτό είναι και συντηρητικό και επικίνδυνο.
*Πηγή: News247.gr. Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος.
H «Συνοικία το όνειρο» και ο εφιάλτης του μετεμφυλιακού κράτους
Αύγουστος 1961. Το μετεμφυλιακό καθεστώς βρίσκεται ακόμη σε κατάσταση σοκ, μετά το εκπληκτικό ποσοστό της ΕΔΑ (24%) στις εκλογές του 1958. Η κυβέρνηση της ΕΡΕ, υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ακολουθεί μια πολιτική δύο όψεων. Απ’ τη μια, συνεχίζει τις (πάσης φύσεως) διώξεις των αριστερών, και απ΄την άλλη, προσπαθεί να δημιουργήσει μια εικόνα επίπλαστης ανάπτυξης, κυρίως μέσω της προώθησης του «καταναλωτισμού».
Το μέγεθος του πανικού, που διακατείχε την άρχουσα τάξη, εξαιτίας της μεγάλης ανόδου της Αριστεράς, λίγα χρόνια μετά το τέλος του εμφυλίου, εκδηλώνεται, λίγους μήνες αργότερα, τον Οκτώβριο του ΄61, στις εκλογές «Βίας και Νοθείας».
Εξάλλου, ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, δήλωσε αργότερα (με προφανή σκοπό να αποφύγει τις ευθύνες του): «Μετά τις εκλογές του 1958, που έφεραν την ΕΔΑ δεύτερο κόμμα, είχε δημιουργηθεί μια εύλογη ανησυχία στα Ανάκτορα και σε ορισμένους στρατιωτικούς κύκλους. Και είχε γίνει η σκέψις, εν όψει νέων εκλογών, να ασκηθή ψυχολογική πίεσις επί των κομμουνιστών για να συμπτυχθή η δύναμίς των. Τα ανόητα αυτά σχέδια τα κατήρτιζαν μυστικές υπηρεσίες εν αγνοία της κυβερνήσεώς μου».
Θεωρήσαμε σκόπιμο να περιγράψουμε σε αδρές γραμμές το πολιτικό περιβάλλον, τον Αύγουστο του 1961, για να έχει ο αναγνώστης υπόψιν του το φόντο της ιστορίας που θα πούμε παρακάτω. Της περιπέτειας της ταινίας «Συνοικία το όνειρο», μιας από τις σημαντικότερες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου.
Συντελεστές λοιπόν της ταινίας ήταν:
Σκηνοθέτης: Αλέκος Αλεξανδράκης
Σεναριογράφοι: Τάσος Λειβαδίτης και Κώστας Κοτζιάς
Υπεύθυνος φωτογραφίας: Δήμος Σακελλαρίου
Σκηνικά: Τάσος Ζωγράφος
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρωταγωνιστές: Αλέκος Αλεξανδράκης, Μάνος Κατράκης, Αλίκη Γεωργούλη, Αλέκα Παΐζη, Σαπφώ Νοταρά, Αλέκος Πέτσος.
Ο Αλέκος Αλεξανδράκης, γνωστός ήδη πρωταγωνιστής του θεάτρου και του κινηματογράφου, αποφασίζει με τη σύντροφο του, Αλίκη Γεωργούλη, επίσης γνωστή ηθοποιό, να κάνει μια ταινία, που θα έσπαζε την ειδυλλιακή εικόνα της «χαρούμενης» και «ευημερούσας» Ελλάδας και θα αναφερόταν στην άλλη όψη της πραγματικότητας, της πραγματικότητας που ζούσαν χιλιάδες άνθρωποι στις παραγκουπόλεις της Αθήνας, αλλά και στην υπόλοιπη χώρα.
Το σενάριο της ταινίας, που έγραψαν ο γνωστός ποιητής Τάσος Λειβαδίτης και ο επίσης γνωστός συγγραφέας, Κώστας Κοτζιάς, όπως και η σκηνοθετική σύλληψη του Αλεξανδράκη, είχαν σαφέστατες επιρροές από το ρεύμα του «ιταλικού νεορεαλισμού», που κυριαρχούσε εκείνη την εποχή στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο.
Δυο λόγια για την υπόθεση της ταινίας:
Σε μια γειτονιά της Αθήνας, κάτω από τον λόφο του Φιλοπάππου, κοντά στα Άνω Πετράλωνα (λατομείο παλιότερα), γνωστή με την ονομασία Ασύρματος, παρακολουθούμε τον αγώνα των ανθρώπων, κάτω από άθλιες συνθήκες, να επιβιώσουν, να ξεφύγουν από τη μιζέρια.
Το θέμα της ταινίας, αλλά και οι συντελεστές της, όλοι «μπλεγμένοι» με την Αριστερά, προκαλούν την αντίδραση του καθεστώτος, που εκδηλώνεται με πολλές μορφές.
Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, εμφανίζονται παρακρατικοί, τραμπούκοι, που προσπαθούν να διακόψουν τα γυρίσματα, άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε όχι.
Μετά την «Οδύσσεια» των γυρισμάτων, η ταινία περνάει από τα «σαράντα κύματα» της λογοκρισίας. Κατά σειρά:
Περνάει από την επιτροπή προληπτικής λογοκρισίας, στη συνέχεια περνάει από την ειδική επιτροπή για τη χορήγηση άδειας «γυρίσματος», κατόπιν περνάει (για δεύτερη φορά) από την επιτροπή ελέγχου του υπουργείου, για να πάρει άδεια προβολής, και τέλος περνάει και από την επιτροπή ελέγχου κινηματογραφικών ταινιών του υπουργείου για να πάρει άδεια προβολής στο Φεστιβάλ της Βενετίας!
Εννοείται ότι σε κάθε βήμα, σε κάθε επιτροπή, έπεφτε και το ανάλογο «πετσόκομμα» της ταινίας, σε τέτοιο βαθμό, που ο Αλεξανδράκης δήλωσε: «Από τη στιγμή που κόπηκε, δεν με αφορά»…
Ωστόσο, οι περιπέτειες της ταινίας, δεν τέλειωσαν εκεί.
Σκηνή από την ταινία «Συνοικία το όνειρο» όπου ακούγεται ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης να τραγουδάει συγκλονιστικά το τραγούδι «Βρέχει στη φτωχογειτονιά», σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη και στίχους του Τάσου Λειβαδίτη.
Μετά τον σφαγιασμό από τη λογοκρισία, η ταινία πήρε την άδεια προβολής και η πρώτη προβολή ορίστηκε για τις 3 Αυγούστου, στον κινηματογράφο «Ράδιο Σίτυ».
Εκείνη την ημέρα, στις 11 το πρωί, το «Ράδιο Σίτυ» ήταν κατάμεστο, από εκπροσώπους του καλλιτεχνικού κόσμου, εκπροσώπους ξένων πρεσβειών, δημοσιογράφους. Όμως, λίγα λεπτά μετά την έναρξη, η προβολή διακόπτεται και η αίθουσα βυθίζεται στο σκοτάδι…
Ιδού, πως παρουσιάζει τα γεγονότα, η (υπεράνω πάσης υποψίας) «Καθημερινή», της 4ης Αυγούστου 1961:
«Είχε ήδη αρχίσει η δοκιμαστική προβολή της εις τω «Ράδιο-Σίτυ» ενώπιον κριτικών τού κινηματογράφου, ξένων μορφωτικών ακολούθων, αντιπροσώπων τού Τύπου και γνωστών ηθοποιών, όταν κατέφθασαν αστυνομικά όργανα τού ΙΣΤ΄ τμήματος και εκτελούντα διαταγάς απηγόρευσαν τήν προβολήν της ταινίας. Οι παριστάμενοι διεμαρτυρήθησαν ζωηρώς. Ο ζωηρότερον διαμαρτυρηθείς ηθοποιός κ. Αλέκος Λειβαδίτης συνελήφθη και ωδηγήθη εις τό τμήμα αφεθείς ακολούθως ελεύθερος. Τελικώς οι αστυνομικοί εξέβαλον εκ τής αιθούσης τούς προσκληθέντας εις τήν προβολήν. Τό περίεργον είναι ότι η ταινία αυτή, δεν φαίνεται να παρουσιάζη κανένα προκλητικό στοιχείον καμμιάς φύσεως και δεν περιέχει ούτε άσεμνες σκηνές, ούτε προπαγανδιστικές, και πολλοί που τήν έχουν δη, έχουν πιστοποιήσει ότι πρόκειται απλώς περί ταινίας «ιταλικού τύπου», με ήρωας αλήτας που ζουν σε φτωχογειτονιά. Αλλά οι αλήται αυτοί, γεμάτοι ανθρώπινα αισθήματα, σώζουν τήν ζωήν τής γρηάς που ξεκινούν για να ληστέψουν και μετανοούν για όλες τις κακές τους πράξεις και ακόμη και για τις κακές τους προθέσεις.
Πιο αναλυτική περιγραφή των γεγονότων κάνει μια άλλη εφημερίδα, η «Ελευθερία», την επομένη της επεισοδιακής προβολής:
Η ταινία προβλήθηκε στη συνέχεια, στην κουτσουρεμένη κόπια, στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, όπου απέσπασε τα βραβεία καλύτερης φωτογραφίας για τον Δήμο Σακελαρίου και δεύτερου ανδρικού ρόλου για τον Μάνο Κατράκη.
Επίσης, η Ένωση Ελλήνων Κριτικών έδωσε τα βραβεία πρώτου ανδρικού ρόλου στον Αλέκο Αλεξανδράκη και μουσικής στο Μίκη Θεοδωράκη.
Προβλήθηκε ακόμη στη Σοβιετική Ένωση (όπου πήρε το βραβείο του Διεθνούς Φεστιβάλ Μόσχας), στην Ουγγαρία, τη Βουλγαρία, με μεγάλη επιτυχία.
Στην Ελλάδα η ταινία προβλήθηκε μόνο στα μεγάλα αστικά κέντρα, αφού η προβολή της στην υπόλοιπη χώρα απαγορεύθηκε…
Πηγή: imerodromos.gr
Γερνάει και συρρικνώνεται η Ελλάδα: Τι δείχνει μελέτη-σοκ
Ιδιαίτερα ανησυχητικά είναι τα ευρήματα νέας μελέτης για τον πληθυσμό της Ελλάδας, καθώς προβλέπει ότι θα συνεχιστεί η φθίνουσα πορεία έως τα μέσα του αιώνα, εξαιτίας των αρνητικών δημογραφικών εξελίξεων.
Μάλιστα, σύμφωνα με αυτή τη μελέτη του Ινστιτούτου του Βερολίνου για τον Πληθυσμό και την Ανάπτυξη, προβλέπεται ότι από περίπου 10,8 εκατ. το 2016, ο πληθυσμός της Ελλάδας θα μειωθεί στα 9,9 εκατ. έως το 2030 και στα 8,9 εκατ. έως το 2050! Κάτι που σημαίνει ότι θα υποστεί μία πρόσθετη μείωση κατά περίπου 18%.
Η μελέτη, σύμφωνα με το ΑΠΕ, επισημαίνει ότι μεταξύ 2011-2016 η Ελλάδα έχασε σχεδόν το 3% του πληθυσμού της, μεταξύ άλλων λόγω της γέννησης λιγότερων παιδιών εξαιτίας της οικονομικής κρίσης. Η χώρα μας έχει σχεδόν τη χαμηλότερη επίδοση στην ΕΕ, με δείκτη ολικής γονιμότητας 1,33 (ο προβλεπόμενος μέσος αριθμών παιδιών ανά γυναίκα).
Από τους πιο γερασμένους πληθυσμούς
Εξαιτίας του μικρού αριθμού των παιδιών που γεννιούνται στην Ελλάδα- περίπου 90.000 ετησίως- η χώρα μας έχει πλέον έναν από τους πιο γερασμένους πληθυσμούς στην Ευρώπη, καθώς πάνω από το ένα πέμπτο των κατοίκων της (το 21%) είναι άνω των 65 ετών. Μόνον η Ιταλία στην Ευρώπη έχει υψηλότερο ποσοστό ηλικιωμένων.
Οι Γερμανοί ερευνητές προβλέπουν ότι, με βάση τις έως τώρα δημογραφικές τάσεις, η Ελλάδα είναι πιθανό πως θα έχει τη χειρότερη σε όλη την Ευρώπη αναλογία εργαζομένων προς συνταξιούχους έως το 2050.
Το προσδόκιμο ζωής
Σε ό,τι αφορά το προσδόκιμο ζωής, στη χώρα μας είναι τα 81,1 έτη.
Περισσότερο από όλους στην Ευρώπη ζουν οι άνθρωποι στη βόρεια Ιταλία, στη βόρεια Ισπανία, στις παράκτιες περιοχές της Γαλλίας, καθώς και σε τμήματα της Ελβετίας και της Νορβηγίας. Τις πιο σύντομες ζωές έχουν οι άνθρωποι στην ανατολική Ευρώπη, με χειρότερες τη Λιθουανία και τη Βουλγαρία.
Το χάσμα Βορρά-Νότου
Σε ό,τι αφορά τη γενικότερη εικόνα της Ευρώπης, διαπιστώνεται διαφορά μεταξύ βορρά και νότου.
Στο βορρά, στη δύση και στο κέντρο της ηπείρου υπάρχουν σχετικά υψηλοί δείκτες γονιμότητας και μετανάστευσης που διασφαλίζουν την ανάπτυξη των πληθυσμού στο προβλεπτό μέλλον. Αντίθετα, η νότια και η ανατολική Ευρώπη καταγράφουν επιταχυνόμενη γήρανση και απώλειες πληθυσμού.
Κατά μέσο όρο, η Ευρώπη έχει πιο γερασμένο πληθυσμό από τις άλλες ηπείρους. Σήμερα στην Ευρώπη υπάρχουν περίπου 32 συνταξιούχοι για κάθε 100 εργαζόμενους 20 έως 64 ετών, δηλαδή περίπου τρεις εργαζόμενοι αντιστοιχούν σε ένα συνταξιούχο. Αυτή η αναλογία προβλέπεται να πέσει όμως σε δύο εργαζόμενους ανά συνταξιούχο έως τα μέσα του 21ού αιώνα.
Η μελέτη εκτιμά ότι έως το 2050 η υψηλότερη μέση ηλικία του πληθυσμού, μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών, θα υπάρχει στην Ελλάδα και στην Πορτογαλία, δύο χώρες που επίσης θα γνωρίσουν και συρρίκνωση του πληθυσμού τους, εκτός από τη γήρανση. Όπως επισημαίνεται, η μόνιμη εγκατάσταση και η επιτυχής ενσωμάτωση περισσότερων μεταναστών μπορεί να αποτελέσει αντίβαρο σε αυτές τις δύο αρνητικές τάσεις. Οι ερευνητές προτείνουν ακόμη μέτρα στήριξης των γεννήσεων και των εργαζομένων μητέρων, καθώς επίσης κρατικές πολιτικές γενικότερα που να διευκολύνουν τους γονείς να συνδυάζουν τη δουλειά με την οικογένεια.
Αν οι Ευρωπαίες συνεχίσουν να γεννούν κατά μέσο όρο περίπου 1,5 παιδιά σε βάθος χρόνου, τότε ο πληθυσμός της Ευρώπης θα μειωνόταν στο μισό μέσα στα επόμενα 65 χρόνια, εφόσον όμως υπήρχε μηδενική μετανάστευση και αμετάβλητο προσδόκιμο ζωής. Επειδή όμως καμία από αυτές τις δύο τελευταίες υποθέσεις δεν είναι ρεαλιστική, οι Γερμανοί δημογράφοι θεωρούν ότι, για να σταθεροποιηθεί ο ευρωπαϊκός πληθυσμός, αρκεί ένας μέσος δείκτης γονιμότητας 1,6 έως 1,8 παιδιών ανά γυναίκα, κάτι που δεν απέχει πολύ από τον τωρινό δείκτη (1,58).
Πού γεννιούνται τα περισσότερα παιδιά
Τον υψηλότερο δείκτη γονιμότητας έχει η Γαλλία, με σχεδόν 2 παιδιά ανά γυναίκα (1,96). Η Ιρλανδία, η Βρετανία, η Σουηδία και η Δανία έχουν επίσης σχετικά υψηλό δείκτη γονιμότητας. Αντίθετα, η εικόνα είναι τελείως διαφορετική στο Νότο, καθώς Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία και Κύπρος έχουν το χαμηλότερο δείκτη γονιμότητας, γύρω στα 1,3 παιδιά ανά γυναίκα.
Λιγότεροι και πιο γέροι
Η μελέτη επισημαίνει ότι ειδικά ο ευρωπαϊκός Νότος συνδυάζει την πληθυσμιακή συρρίκνωση και την πληθυσμιακή γήρανση. Σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιταλία, ολοένα περισσότεροι εγκαταλείπουν την αγορά εργασίας για να βγουν στη σύνταξη, από ό,τι νέοι άνθρωποι εισέρχονται στην αγορά εργασίας ως εργαζόμενοι.
Ειδικότερα, στις χώρες που έχουν χαμηλό δείκτη γονιμότητας- όπως η Ελλάδα- το άνοιγμα της «ψαλίδας» μεταξύ συνταξιούχων και εργαζομένων γίνεται ταχύτερα από ότι στον βορρά. Γι’ αυτό, κατά την μελέτη, οι νότιες χώρες στο μέλλον θα έχουν μεγαλύτερες δυσκολίες να χρηματοδοτήσουν τα συνταξιοδοτικά συστήματα και να διατηρήσουν το τωρινό επίπεδο των κοινωνικών παροχών τους. Η μελέτη εκτιμά ότι -με εξαίρεση το Λουξεμβούργο- σε όλες τις άλλες χώρες οι συντάξεις θα υποστούν μείωση στο μέλλον σε σχέση με τους μισθούς. Αυτό θα έχει συνέπεια να αυξηθεί ο κίνδυνος φτώχειας για τους ηλικιωμένους.
Οι μετανάστες
Η μελέτη αναφέρει ότι μέχρι στιγμής σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιταλία οι μετανάστες δεν έχουν αυξήσει σημαντικά τον πληθυσμό, έχοντας συμβάλει το πολύ κατά 0,1% στους εθνικούς δείκτες γονιμότητας. Όμως, αν ο αριθμός τους αυξηθεί στο μέλλον και με δεδομένο ότι γεννάνε συνήθως περισσότερα παιδιά, η συμβολή τους αναμένεται να αυξηθεί τα επόμενα χρόνια τόσο στην αύξηση του πληθυσμού όσο και στη συγκράτηση της γήρανσης.
Με βάση τις αναλύσεις της Eurostat, εκτιμάται ότι τουλάχιστον τα δύο τρίτα των χωρών της Ευρώπης θα χρειασθούν τη συνεισφορά των μεταναστών από μη ευρωπαϊκές χώρες για να υπάρξει δημογραφική σταθερότητα στην Ευρώπη έως το 2050.
Πηγή: iskra.gr
Βρέθηκε στην Αφρική κρανίο που ανήκε σε κοινό πρόγονο πιθήκων και ανθρώπων
Παλαιοντολόγοι ανακάλυψαν στην Κένυα της Αφρικής το καλοδιατηρημένο απολίθωμα ενός νηπιακού κρανίου ηλικίας περίπου 13 εκατ. ετών, το οποίο ανήκε σε κάποιο κοινό πρόγονο των πιθήκων και των ανθρώπων, που ονομάσθηκε «Νιανζαπίθηκος αλέσι».
Οι πίθηκοι είναι συγγενείς των ανθρώπων (πιο στενοί οι χιμπατζήδες και οι γορίλες, πιο μακρινοί οι ουρακοτάγκοι και οι γίββωνες). Ο τελευταίος κοινός πρόγονος ανθρώπου-χιμπατζή έζησε στην Αφρική πριν από έξι έως επτά εκατ. χρόνια, οπότε και διαχωρίσθηκαν εξελικτικά ο άνθρωπος και ο χιμπατζής.
Έκτοτε έχουν βρεθεί διάφορα απολιθώματα, όμως ελάχιστα είναι γνωστά για την προηγούμενη εξέλιξη των κοινών προγόνων ανθρώπων-πιθήκων πριν από δέκα εκατ. χρόνια και παλαιότερα. Τα σχετικά απολιθώματα είναι σπανιότατα και συνίστανται σε μεμονωμένα δόντια και τμήματα γνάθου. Κανένα κρανίο δεν είχε βρεθεί μέχρι σήμερα που να χρονολογείται προ 10 έως 14 εκατ. ετών.
Εξαιτίας αυτών των προβλημάτων, ήταν έως τώρα δύσκολο για τους επιστήμονες να απαντήσουν σε δύο καίρια ερωτήματα: όντως ο κοινός πρόγονος ανθρώπων-πιθήκων προερχόταν από την Αφρική και πώς έμοιαζε;
Η ανακάλυψη, για πρώτη φορά, ενός τόσο καλά διατηρημένου κρανίου, που ονομάσθηκε «Αλέσι» (από την τοπική λέξη «άλες» που σημαίνει πρόγονος), για πρώτη φορά επιτρέπει να δοθούν απαντήσεις.
Ο «Αλέσι» είχε εντοπισθεί το 2014 από τον Κενυάτη κυνηγό απολιθωμάτων Τζον Εκούζι στην περιοχή Ναπουντέτ, δυτικά της λίμνης Τουρκάνα, στη βόρεια Κένυα. Ένα γειτονικό αρχαίο ηφαίστειο πιθανώς έθαψε κάτω από τις στάχτες του το δάσος όπου κάποτε ζούσε ο «Αλέσι», επιτρέποντας έτσι τη διατήρηση του απολιθώματός του.
Οι ερευνητές ανέλυσαν εξονυχιστικά το κρανίο, που έχει μέγεθος λεμονιού, με τη βοήθεια των τρισδιάστατων ακτίνων-Χ του συγχρότρου της Γκρενόμπλ και συμπέραναν ότι ανήκε σε ένα πιθηκοειδές πλάσμα ηλικίας μόνο 16 μηνών, το οποίο αποτελεί ένα άγνωστο έως τώρα είδος, που «βαφτίσθηκε» Νιανζαπίθηκος αλέσι (Nyanzapithecus alesi).
Δεν είναι γνωστό αν το κρανίο ανήκει σε αρσενικό ή θηλυκό, ενώ εκτιμάται ότι αν είχε ζήσει για να αναπτυχθεί κανονικά, θα είχε βάρος περίπου 11,3 κιλών.
Οι επιστήμονες, με επικεφαλής τον Ιζάϊα Νένγκο του Ινστιτούτου της Λεκάνης Τουρκάνα του Πανεπιστημίου Στόνι Μπρουκ των ΗΠΑ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature», όπως μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, εκτιμούν ότι ο Νιανζαπίθηκος «Αλέσι» ανήκε σε μια ομάδα πρωτευόντων που ζούσαν στην Αφρική για πάνω από δέκα εκατομμύρια χρόνια και από τους οποίους πιθανώς προήλθε ο κοινός πρόγονος ανθρώπων-πιθήκων.
Το αρχαιότερο απολίθωμα πιθήκου μέχρι σήμερα είναι μία γνάθος, που έχει βρεθεί στην Τανζανία και χρονολογείται προ 25,2 εκατ. ετών. Το αρχαιότερο καλοδιατηρημένο απολίθωμα κρανίου που είχε βρεθεί έως τώρα, είναι ηλικίας περίπου επτά εκατ. ετών και ανήκει στο Σαχελάνθρωπο του Τσαντ, ένα ανθρωπίδη πίθηκο που μάλλον βάδιζε στα δυό του πόδια.
Πηγή: newsbeast.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή