«Το μόνο που χρειάζεται ένα δάσος που έχει καεί είναι προστασία», σημείωσε, μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό του Αθηναϊκού-Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων «Πρακτορείο 104,9 FM», ο επί σειρά ετών ερευνητής του Ινστιτούτου Δασικών Ερευνών σε θέματα αποκατάστασης δασικών εκτάσεων, Παύλος Κωνσταντινίδης.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, σημείωσε ο κ. Κωνσταντινίδης, οι δράσεις καλό είναι να σχεδιάζονται με ιδιαίτερη προσοχή καθώς επιστημονικά δεν κρίνεται αναγκαίο «ούτε έξοδα να γίνονται ούτε άνθρωποι να κινηθούν σε έναν τομέα που δεν είναι της αρμοδιότητάς τους, ενώ και οι πολίτες δεν θα πρέπει να πιέζουν τις αρχές για γρήγορες κινήσεις αποκατάστασης που είναι συχνά χωρίς μελέτη, αποσπασματικές και οδηγούν σε μεγαλύτερη ζημιά από ότι προκαλεί η ίδια η φωτιά».

Κάθε δάσος, ύστερα από μια πυρκαγιά «είναι μεν καμένο αλλά δεν είναι νεκρό», τόνισε ο κ. Κωνσταντινίδης για να συμπληρώσει πως «πριν από την εμφάνιση του ανθρώπου και τη δραστηριότητά του, τα δάση καίγονταν κάθε 100 με 120 χρόνια, ενώ σήμερα με την εμφάνιση του ανθρώπου αλλά κυρίως και με το ότι κατοικούμε πλέον πολύ κοντά στα δάση, οι πυρκαγιές έχουν μικρύνει τα διαστήματά τους και έτσι έχουμε πυρκαγιές πολύ συχνότερα καθώς εμφανίζονται δύο αλλά και τρεις φορές μέσα σε έναν αιώνα, κάτι που το δάσος μπορεί να αντιμετωπίσει».

«Το κάθε δάσος έχει ένα πολύ μεγάλο αριθμό αναγεννητικών δυνάμεων», επισήμανε ο κ. Κωνσταντινίδης και εξήγησε: «Σε κάθε δάσος με πεύκα υπάρχουν εκατομμύρια κουκουνάρια που μετά τη φωτιά θα ανοίξουν και θα σκορπιστούν ώστε να γεννηθούν εκ νέου τα πεύκα, ενώ ταυτόχρονα κάθε θάμνος κρύβει επίσης εκατομμύρια οφθαλμούς κάτω από τη γη ώστε σε περίπτωση πυρκαγιάς να μην καταστραφεί αλλά να δώσει νέα παραβλαστήματα».

«Η φύση», συμπλήρωσε, «έχει αυτή τη στιγμή όλους τους μηχανισμούς ώστε να ανταποκριθεί σε αυτό που της έχει συμβεί, ενώ ένα δάσος που έχει καεί θα βελτιώνεται συνεχώς στο επόμενο διάστημα καθώς θα επικρατήσουν τα πιο υγιή δέντρα στην περιοχή και αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα να έχουμε ένα καλύτερο δάσος (σ.σ. συγκριτικά με ένα δάσος στο οποίο θα έχουν γίνει παρεμβάσεις)».

Κυριότερες δε αιτίες για τις περισσότερες δασικές πυρκαγιές είναι, σύμφωνα με τον κ. Κωσταντινίδη, αφενός οι εμπρησμοί, όπου αυτό είναι γεγονός, και αφετέρου η ανθρώπινη δραστηριότητα καθώς υπάρχει η αμέλεια των ανθρώπων, «αμέλεια που οδηγείται από την άγνοια καθώς συζητώντας μόνο για τη δράση των εμπρηστών καταλήγουμε να δημιουργήσουμε μια κοινωνία που έχει την αίσθηση πως δεν έχει μερίδιο ευθύνης όταν επί παραδείγματι θα πετάξει το τσιγάρο, θα ανάψει μια ψησταριά κ.ο.κ».

Τι δείχνει η επιστημονική έρευνα και η εμπειρία

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της εξέλιξης ενός δάσους που κάηκε και στο οποίο έχουν υπάρξει παρεμβάσεις σε σημεία είναι, σύμφωνα με τον Έλληνα ειδικό ερευνητή, το περιαστικό δάσος του Σέιχ Σου της Θεσσαλονίκης μετά την καταστροφική πυρκαγιά του 1997. «Στη Θεσσαλονίκη μπήκαν 100.000 φυτά, από τα οποία σήμερα δεν υπάρχει κανένα και σήμερα το δάσος διαθέτει τα πεύκα που είχε πριν από τη φωτιά, διαθέτει πεύκα σε ιδιαίτερα καλή κατάσταση υγείας, χωρίς κάμπιες, αρρώστιες και με την πυκνότητα που πρέπει να τα διαθέτει, που χρειάζεται κανονικά το συγκεκριμένο δάσος», επισήμανε.

Άκρως επισφαλής η δόμηση μέσα και κοντά σε δάσος

Σύμφωνα με τον κ. Κωσταντινίδη, σημαντικός είναι και ο ρόλος των πολιτών σε ό,τι αφορά τις επιλογές δόμησης, αφού θα πρέπει ταυτόχρονα με τις όποιες άλλες δράσεις αποφασιστούν στο επόμενο διάστημα, αυτοί να διδαχθούν για το πώς θα ζουν μέσα ή κοντά στο δάσος: «Ο καθένας που πάει να κατοικήσει μέσα ή κοντά στο δάσος θα πρέπει να ξέρει πως είναι πιο επικίνδυνο να ζει σε αυτή την περιοχή, τουτέστιν κοντά σε ένα δάσος, παρά στον δεύτερο ή τρίτο όροφο μιας πολυκατοικίας με βενζινάδικο».

Πηγή: newsbeast.gr

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 η βαθμιαία αύξηση της ανεργίας σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο οδήγησε δυστυχώς, μεταξύ των άλλων, το συμβούλιο αρχηγών των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, σ’ ένα περιβάλλον μονεταριστικών και νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων, στην απόφαση αλλαγής του ορισμού της ανεργίας, υποδεικνύοντας έκτοτε στην Eurostat και στις στατιστικές υπηρεσίες των κρατών-μελών ότι η ενεργή συμμετοχή στην αγορά εργασίας (1 ώρα αντί 15 ώρες που ήταν στον προγενέστερο ορισμό κατά την προηγούμενη εβδομάδα πριν από τη διεξαγωγή της έρευνας εργατικού δυναμικού) θα θεωρείται πλέον ως απασχόληση και όχι ως ανεργία.

Η σοβαρή αυτή εννοιολογική και στατιστική ανατροπή στον ορισμό της ανεργίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο, κάτω από την επίδραση των νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων, αποτέλεσε ουσιαστικά το έναυσμα προσανατολισμού των ασκούμενων πολιτικών στην κατεύθυνση μείωσης του αριθμού των δικαιούχων επιδόματος ανεργίας, περιορισμού του χρόνου επιδότησης των ανέργων, μείωσης του επιδόματος ανεργίας και μείωσης των αντίστοιχων κοινωνικών δαπανών.

Παράλληλα στις ασκούμενες πολιτικές καταπολέμησης της ανεργίας επικράτησαν έκτοτε και επικρατούν στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης οι έννοιες της «ευελιξίας» και της «απελευθέρωσης» της αγοράς εργασίας και γενικότερα της οικονομίας.

Θεμελιακό υπόβαθρο αυτών των εννοιών καθώς και των ασκούμενων πολιτικών στα κράτη-μέλη αποτέλεσε και αποτελεί η αντίληψη ότι το πρόβλημα της ανεργίας δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί παρά μόνο με τη γενικευμένη ευελιξία της αγοράς εργασίας με την έννοια: α) της μείωσης των μισθών και του εισοδήματος, β) της επέκτασης των ευέλικτων μορφών απασχόλησης, γ) της διάρκειας του χρόνου εργασίας, δ) του τρόπου και του χρόνου καταβολής των αμοιβών εργασίας, ε) της επέκτασης των επιχειρησιακών και ατομικών συμβάσεων εργασίας σε βάρος των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, στ) του περιορισμού του χρόνου ασφάλισης, ζ) της ανασφάλειας και της αβεβαιότητας στην εργασία κ.λ.π., προκειμένου να μειωθεί σημαντικά το μισθολογικό και μη μισθολογικό κόστος εργασίας, να αρθούν οι περιορισμοί των απολύσεων, να βελτιωθεί το επίπεδο ανταγωνιστικότητας και να μειωθεί η ανεργία με την αύξηση των θέσεων εργασίας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι τάσεις αυτές που σημειώθηκαν τις τελευταίες τρεις δεκαετίες στην αγορά εργασίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των κρατών-μελών, ιδιαίτερα κατά την τρέχουσα δεκαετία, έχουν μετεξελιχθεί σε συστατικά χαρακτηριστικά τα οποία προσιδιάζουν με συνθήκες ασιατοποίησης ή ειδικής οικονομικής ζώνης της αγοράς εργασίας στις ευρωπαϊκές χώρες.

Με άλλα λόγια, η παρατήρηση αυτή σημαίνει ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση και τα κράτη-μέλη θεωρούσαν και θεωρούν λανθασμένα ότι η ανεργία οφείλεται στην ανελαστικότητα των μισθών και στην ακαμψία της αγοράς εργασίας.

Ετσι στις συντελούμενες δυσμενείς συνθήκες της αγοράς εργασίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στα κράτη-μέλη η ευελιξία, δηλαδή μεταξύ των άλλων η ανασφάλεια της απασχόλησης, όπως αποδεικνύεται εκ του αποτελέσματος ασκεί σοβαρή πίεση στους ανέργους και ιδιαίτερα στους νέους, να αποδεχτούν ως γέφυρα μετάβασης στην είσοδό τους στην αγορά εργασίας τη βραχυχρόνιας διάρκειας ευέλικτη απασχόληση, η οποία όμως στην πράξη της λειτουργίας της αγοράς εργασίας μετεξελίσσεται σε μόνιμης διάρκειας ευέλικτη, χαμηλά αμειβόμενη, αδήλωτη και ανασφάλιστη απασχόληση.

Στις συνθήκες αυτές παρατηρείται η ταυτόχρονη συρρίκνωση του ΑΕΠ με τη δημιουργία περισσότερων, αλλά χαμηλά αμειβόμενων θέσεων απασχόλησης.

Πιο συγκεκριμένα στην Ελλάδα η σημερινή δυσμενής και ευέλικτη πραγματικότητα της αγοράς εργασίας αναδεικνύει στην πράξη ότι η γενικευμένη (ποσοτικά και ποιοτικά) ευελιξία των μορφών απασχόλησης στη χώρα μας αποτελεί, μεταξύ των άλλων, ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, γεγονός που καθιστά την όποια ικανοποίηση από τη συμβολή της στην ποσοστιαία μείωση της ανεργίας φαινομενική, δεδομένου ότι στην παρατηρούμενη μείωση συμβάλλει και η μετανάστευση (450.000) Ελλήνων στο εξωτερικό καθώς και η μείωση (80.000 άτομα το 2016 και κατά τα επόμενα έτη) του πληθυσμού των παραγωγικών ηλικιών.

Ετσι σήμερα (Μάιος 2017) στην Ελλάδα η στατιστική ανεργία (ΕΛΣΤΑΤ, Αύγουστος 2017) βρίσκεται στο επίπεδο του 21,7% -1.035.192 άτομα- [η πραγματική ανεργία σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) είναι 31,5%)] και η μερική απασχόληση αποτελεί το 11,5% της συνολικής μισθωτής απασχόλησης, σημειώνοντας υπερδιπλασιασμό κατά την τελευταία δεκαετία, ενώ στην Ευρωπαϊκή Ενωση προσεγγίζει το 21%.

Ειδικά στην Ελλάδα αξίζει να σημειωθεί ότι σε έξι κλάδους αιχμής (βιομηχανία τροφίμων και ποτών, χονδρικό εμπόριο, λιανικό εμπόριο, καταλύματα, δραστηριότητες υπηρεσιών εστίασης, εκπαίδευση) της μερικής απασχόλησης στην Ελλάδα, σε σύνολο μισθωτής απασχόλησης 949.015 ατόμων, τα 794.451 άτομα εργάζονται με πλήρη απασχόληση και 154.474 άτομα (16,3%) εργάζονται με μερική απασχόληση, με τον μεγαλύτερο αριθμό να συγκεντρώνεται στο λιανικό εμπόριο, στην εστίαση και στα καταλύματα.

Παράλληλα η μερική απασχόληση αποτελεί το ήμισυ (50,3%-2016) των νέων προσλήψεων, η ανασφάλιστη εργασία αφορά 1 στους 5 εργαζόμενους και το 38% των εργαζομένων έχει αποδοχές χαμηλότερες ( 393 ευρώ μεικτά τον μήνα) από τον κατώτατο μισθό, με αποτέλεσμα, μεταξύ των άλλων, η συμβολή τους στα ελλείμματα της κοινωνικής ασφάλισης να είναι σημαντική (1,8 δισ. ευρώ κατά μέσο όρο τον χρόνο είναι το έλλειμμα που προκαλούν στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης η μερική και η εκ περιτροπής απασχόληση στην Ελλάδα), διαρκής και μόνιμη.

Με αφετηρία τα προαναφερόμενα δεδομένα της έκτασης των ευελιξιών της αγοράς εργασίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στην Ελλάδα, εκτιμάται ότι η προοπτική τους διαγράφεται αυξητική ως στρατηγική επιλογής χαμηλού κόστους εργασίας και υψηλών ανισοτήτων, με τη λανθασμένη προσδοκία, όπως προκύπτει μέχρι σήμερα εκ του αποτελέσματος, της βελτίωσης του επιπέδου ανταγωνιστικότητας, της ποσοστιαίας μείωσης της ανεργίας και της αύξησης της απασχόλησης στην ευρωπαϊκή και την ελληνική οικονομία.

* ομότ. καθηγητή Παντείου Πανεπιστημίου

** υποψ. διδάκτορα Παντείου Πανεπιστημίου

Πηγή: efsyn.gr

Ανέβα στο κατάστρωμα, στη φθηνότερη θέση, στη θέση των πολλών. Από εδω μπορείς να δεις ολόκληρο το πέλαγος ν’ ανοίγεται μπροστά σου, δεν σ’ εμποδίζει τίποτα, δεν μπορεί να σ’ εκβιάσει κανείς. Τα μικρά κύματα δυναμώνουν την όρασή σου, φεύγεις μαζί τους και ακολουθείς το «άπιαστο».

Αυτό το πλοίο δεν έχει κάγκελα. Τα παιδιά κάνουν τα πρώτα τους βήματα, μα κανείς δεν τρέχει να τα προστατέψει. Κανείς δεν τρέμει, μήπως γλιστρήσουν και κινδυνεύσουν. Δεν είναι ελαφρόμυαλοι οι επιβάτες, «απλά», είναι σίγουροι, σίγουροι για τα βήματα της επόμενης γενιάς.

Εδώ, ακόμα και όταν η φύση αγριεύει, βρέχει, ο αέρας δυναμώνει και παρασύρει τα κύματα, κανείς δεν φοβάται. Ο ανθρώπινος νους έχει ανακαλύψει όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας.

Ολα εξηγούνται, όλα αντιμετωπίζονται, όλα παλεύονται. Οι διαδρομές του μυαλού έχουν ελευθερωθεί. Η δημιουργία, η πρόοδος είναι, πια, απλές και καθημερινές συνήθειες όλων των ανθρώπων.

Εδώ πλημμυρίζουμε γέλια και χαρές. Γύρω μας πάντα φως. Κι όταν το φεγγάρι δεν είναι γεμάτο έχει τ αστέρια για «βοηθούς», κι όταν τα σύννεφα κρύβουν τ’ αστέρια λάμπουν οι ελπίδες του μέλλοντος, κι όταν – για λίγο – οι ελπίδες χάνονται υπάρχουν τα χαμόγελα των μικρών παιδιών. Γύρω μας πάντα φως…

Συνδικαλιστικός νόμος, συλλογικές διαπραγματεύσεις, διαιτησία, εργατική νομοθεσία και καταπολέμηση αδήλωτης εργασίας αποτελούν τα  πέντε  πεδία στα οποία πρέπει το Υπ. Εργασίας να φέρει ανατροπές, σύμφωνα με όσα προβλέπει το νέο Μνημόνιο.

Συγκεκριμένα, η συμφωνία κυβέρνησης–θεσμών του περασμένου Μαΐου   προβλέπει ότι:
– η απόφαση για απεργία σε ένα πρωτοβάθμιο σωματείο πρέπει να λαμβάνεται εφόσον υπάρχει απαρτία 50% των μελών του.

–  Πρέπει να αναπτυχθεί ένα αξιόπιστο διοικητικό σύστημα για την εκτίμηση της αντιπροσωπευτικότητας των κλαδικών συμβάσεων.

– Αλλαγές πρέπει να υπάρξουν και στο σύστημα της μεσολάβησης και της διαιτησίας

–  Η εργατική νομοθεσία πρέπει να κωδικοποιηθεί

–  Πρέπει να διαμορφωθεί ένα σχέδιο καταπολέμησης της αδήλωτης εργασίας

Χαρακτηριστικά, το Μνημόνιο προβλέπει ότι:

1 . “Προκειμένου να προωθηθεί και να παρακολουθηθεί η αντιπροσωπευτικότητα των κλαδικών συμβάσεων, η κυβέρνηση, σε διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους και σε συμφωνία με τα θεσμούς, θα αναπτύξει ένα αξιόπιστο διοικητικό σύστημα για την εκτίμηση της αντιπροσωπευτικότητας (σ.σ. των κλαδικών συμβάσεων)” (έως το Σεπτέμβριο του 2017).

2. “Ως βασικό παραδοτέο για την επόμενη αξιολόγησης (σ.σ. προαπαιτούμενο της επόμενης δόσης), οι αρχές (σ.σ.κυβέρνηση) θα πρέπει να  υιοθετήσουν νομοθεσία για την αύξηση της απαρτίας στα πρωτοβάθμια σωματεία στο 50% προκειμένου να διεξαχθεί ψηφοφορία για πραγματοποίηση  απεργίας”.

3. “Οι αρχές (σ.σ. η κυβέρνηση) θα υποβάλουν έκθεση ανεξάρτητων νομικών μέχρι το Δεκέμβριο του 2017 σχετικά με το ρόλο της διαιτησίας στις συλλογικές διαπραγματεύσεις.

Οι αρχές, σε συνεννόηση με τους κοινωνικούς εταίρους, θα επανεξετάσουν τις τρέχουσες διαδικασίες για τη διαμεσολάβηση και τη διαιτησία μέχρι τον Φεβρουάριο του 2018 (βασικό παραδοτέο).

Λαμβάνοντας υπόψη την ανεξάρτητη νομική έκθεση, οι αρχές θα λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα μέχρι τον Μάρτιο του 2018, σε διαβούλευση με τους θεσμούς και σύμφωνα με την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (βασικό παραδοτέο)”.

4.  “Οι υφιστάμενοι εργατικοί νόμοι θα εξορθολογιστούν και θα εξορθολογιστούν μέσω της κωδικοποίησης τους σε ένα  κώδικα εργατικού δικαίου μέχρι τον Ιούνιο του 2018. Το σχέδιο τεχνικής βοήθειας θα ξεκινήσει μέχρι τον Ιούνιο του 2017 (βασικό παραδοτέο).

5. “Οι αρχές, σε συνεργασία με τους κοινωνικούς εταίρους, θα αρχίσουν να εφαρμόζουν τα μέτρα που καθορίζονται στο σχέδιο δράσης για την καταπολέμηση της αδήλωτης εργασίας.

Συγκεκριμένα, τα μέτρα αυτά είναι:

– Ο ορισμός του Ανώτατου Συμβουλίου Εργασίας (AΣE) ως θεσμικού οργάνου υπεύθυνου για το συντονισμό και την εποπτεία της εφαρμογής του σχεδίου δράσης.

– Η ολοκλήρωση του σχεδιασμού μιας πρόσθετης ενότητας της Έρευνας Εργατικού Δυναμικού της Ελλάδας για τη συλλογή πληροφοριών σχετικά με τη φύση και την έκταση της αδήλωτης εργασίας.

– Η ολοκλήρωση της αναθεώρησης του ισχύοντος συστήματος επιβολής προστίμων για την αδήλωτη εργασία με προτάσεις που αποσκοπούν στη βελτίωση των κινήτρων και της συμμόρφωσης” – Η θέσπιση όλων των σχετικών νομοθετικών πράξεων που απαιτούνται για την εφαρμογή του σχεδίου δράσης .

– Η ανάπτυξη όλων των νέων κανόνων ανάλυσης κινδύνου για τη στόχευση των επιθεωρήσεων (βασικό παραδοτέο) και η εφαρμογή έως τον Αύγουστο του 2017 ενός προτύπου για στοχοθετημένες κοινές επιθεωρήσεις στον τομέα του τουρισμού.

– Η Ολοκλήρωση, έως μέχρι τον Φεβρουάριο του 2018, μιας αυτόματης ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ των βάσεων δεδομένων του Υπουργείου Εργασίας, του Υπουργείου Οικονομικών, του ΣΕΠΕ, της ΑΑΔΕ, του ΟΑΕΔ, του ΙΚΑ (EFKA) και της ελληνικής αστυνομίας (βασικό παραδοτέο).

Πηγή: iskra.gr