Οι περισσότεροι άνθρωποι (και πολιτικοί) δεν πιστεύουν (ή δεν θέλουν ή δεν τους συμφέρει να πιστεύουν) ότι ένας πυρηνικός πόλεμος είναι δυνατός.

Αυτός ακριβώς είναι ένας λόγος που ένας πυρηνικός πόλεμος μπορεί να γίνει. ‘Όταν δεν πιστεύεις ότι υπάρχει απειλή, τότε δεν κινητοποιείσαι για να την αποτρέψεις αποτελεσματικά.

Μια τέτοια κατάσταση, ειρήσθω εν παρόδω, ήταν που επέτρεψε και τον Α’ και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην πρώτη περίπτωση και τα δύο στρατόπεδα περίμεναν ότι το άλλο θα υποχωρήσει. Από «μπλόφα» σε «μπλόφα», καταλήξαμε στην πρώτη από τις μεγάλες ανθρωποσφαγές του 20ού αιώνα.

Δύο δεκαετίες αργότερα, το Παρίσι, το Λονδίνο και η Μόσχα δεν θέλησαν να πιστέψουν ότι ο Χίτλερ ετοιμαζόταν να τους επιτεθεί. Βαυκαλίστηκαν τυχοδιωκτικά και καιροσκοπικά με την εκτίμηση ότι θα μπορούσαν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να τα βρουν μαζί του. ‘Όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα για να τον εμποδίσουν, αλλά και τον διευκόλυναν σημαντικά με την πολιτική τους.

Το 1940, η Γαλλία κατελήφθη και ντροπιάστηκε συνθηκολογώντας, η ΕΣΣΔ παρολίγον να καταστραφεί (συνέβαλε καθοριστικά στο να μη συμβεί αυτό και η αντίσταση των Ελλήνων τότε στον Φασισμό και οι Κρητικοί που αποδεκάτισαν τους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές, κάτι που ίσως να πληρώνουμε ακόμα). Η Βρετανία επεβίωσε, αναγκάστηκε όμως να παραιτηθεί οριστικά από ότι απέμενε από την Αυτοκρατορία της.

Το 1945 έγινε το αντίθετο. Μια ισχυρή μερίδα του αμερικανικού κατεστημένου ήταν έτοιμη να πάει σε τρίτο παγκόσμιο πόλεμο με τη Σοβιετική ‘Ενωση, τότε μάλιστα, και μέχρι το 1949, η Ουάσιγκτον είχε και το μονοπώλιο του πυρηνικού όπλου. Ποιος την εμπόδισε; ‘Όχι τόσο τα όπλα της Ρωσίας, όσο η τεράστια και παγκόσμια πολιτική ακτινοβολία της την επαύριο της νίκης επί του Φασισμού, η ύπαρξη ενόπλων κινητοποιημένων λαών σε μεγάλο τμήμα της ευρωπαϊκής ηπείρου, συχνά υπό την ηγεσία κομμουνιστικών αντιστασιακών κινημάτων, η εναργής συνείδηση όλης της ανθρωπότητας για το τι σημαίνει Πόλεμος.

Δυστυχώς, οι παγκόσμιες πολιτικές συνθήκες σήμερα, είναι που συνιστούν τη μεγαλύτερη απειλή για την ειρήνη. Ζούμε μια τρομερή υποχώρηση της πολιτικής συνείδησης παγκόσμια και μια αποσύνθεση της πολιτικής σκέψης – αυτή ακριβώς που επέτρεψε σε ένα κλόουν να παραστήσει τον αγωνιστή υπέρ της ειρήνης (!) και να παγιδεύσει τόσους ανθρώπους και δυνάμεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και παγκοσμίως.

Η προειδοποίηση της Κίνας

Στις αρχές Αυγούστου η κινεζική ηγεσία αποφάσισε ότι το πράγμα παρατράβηξε. Η πολιτική κατευνασμού της αμερικανικής επιθετικότητας και πιέσεων στη Βόρειο Κορέα, που εφήρμοσε το Πεκίνο, όπως επίσης η Μόσχα και οι Ευρωπαίοι, δεν φαινόταν να αποτρέπει, αντίθετα, έκανε πιο πιθανό το ενδεχόμενο ενός πολέμου στην βορειοανατολική Ασία.

Η Κίνα, όπως και όλα τα μέλη του ΣΑ του ΟΗΕ, είχαν ήδη επιβάλλει στη Βόρειο Κορέα σκληρές κυρώσεις, παρόλο που όλος ο κόσμος γνωρίζει από τα προηγούμενα παραδείγματα (π.χ. Γιουγκοσλαβία ή Ιράκ) ότι αυτές οι κυρώσεις πλήττουν πάντα τους λαούς και όχι τα καθεστώτα, δεν επιτυγχάνουν το αποτέλεσμα που λένε ότι επιδιώκουν και αποτελούν συνήθως τον προθάλαμο στρατιωτικής επίθεσης κατά του «τιμωρούμενου» κράτους.  

Αλλά, αντί η πολιτική τους να οδηγήσει σε κάποιο μαλάκωμα της αμερικανικής στάσης, οδήγησε σε σκλήρυνση, ωθώντας ταυτόχρονα τη Βόρειο Κορέα στη μόνη εναπομένουσα στρατηγική, την απειλή του Σαμψών «Αποθανέτω η Ψυχή μου μετά των Αλλοφύλων». Άλλωστε, ακόμα κι αν η ηγεσία της Βόρειας Κορέας είχε αμφιβολίες, γνωρίζει πολύ καλά τι έπαθαν ο Σαντάμ Χουσεΐν, ο Καντάφι και ο Άσαντ, αφού «συμμορφώθηκαν» με τις απαιτήσεις ελέγχου των εξοπλισμών τους.

Ο Τραμπ και ο Υπουργός Άμυνας Ματίς (που μάλιστα εμφανίζεται ως «μετριοπαθής» και «φωνή της λογικής» στην αμερικανική κυβέρνηση από τον τύπο!), διετύπωσαν στις αρχές Αυγούστου,  πρωτοφανείς απειλές «τερματισμού» του καθεστώτος της Βόρειας Κορέας αλλά και «καταστροφής» του πληθυσμού της. Στον αμερικανικό τύπο διέρρευσαν πληροφορίες ότι βομβαρδιστικά Β1 είναι έτοιμα να απογειωθούν από το Γκουάμ  για να πλήξουν την χώρα. Στις 8 Αυγούστου, δύο Β1 πέταξαν κοντά στην Κορέα.

Το Πεκίνο δεν έχει καμία διάθεση να πάει σε σύγκρουση με τις ΗΠΑ. Λέγεται ότι η παρακαταθήκη του Ντενγκ στους συμπατριώτες του είναι να έχουν ειρήνη τουλάχιστο μισό αιώνα με την υπερδύναμη. Στο Πεκίνο άλλωστε (όπως και στη Μόσχα) υπάρχει αναπόφευκτα και ένα ισχυρό λόμπυ υπέρ της διατήρησης, πάση θυσία, καλών σχέσεων με τη Δύση, με ισχυρό κοινωνικό έρεισμα αφού εκφράζει τη νεοσχηματιζόμενη αστική τάξη της Κϊνας.

Πίσω από τον ασαφή όρο «παγκοσμιοποίηση», υπάρχει μια ολοκληρωτική «Αυτοκρατορία του Χρήματος» και αυτή η Αυτοκρατορία είναι ένα παγκόσμιο κόμμα που βρίσκεται σε όλα τα κέντρα του κόσμου. ‘Οσο για τη «διαθήκη» του Ντενγκ, το πρόβλημα είναι ότι η ειρήνη θέλει δύο, ενώ για τον πόλεμο φτάνει ένας! Αν αυτή ήταν η γνώμη του Ντενγκ,  δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι και η Ουάσιγκτων θα συμφωνήσει, θα αφήσει δηλαδή την Κίνα να αναπτυχθεί μέχρι να γίνει ισοδύναμη με την Αμερική!

Στις 10 Αυγούστου το Πεκίνο αποφάσισε να αντιδράσει. Η εφημερίδα Global Times,  ιδιοκτησία της «Λαϊκής Ημερησίας», οργάνου του κυβερνώντος Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας, δημοσίευσε ένα κύριο άρθρο ασυνήθιστης σαφήνειας. Προειδοποιούσε, μεταξύ άλλων, τις ΗΠΑ να μην επιτεθούν στη Βόρειο Κορέα «απρόκλητες» και να μη δοκιμάσουν να μεταβάλουν με στρατιωτικά μέσα το καθεστώς της και την ισορροπία δυνάμεων στην κορεατική χερσόνησο γιατί, αν δοκιμάσουν να το κάνουν, το Πεκίνο «θα τις  εμποδίσει». Ταυτόχρονα, ζητούσε από τη Βόρειο Κορέα να μην εκτοξεύσει πυραύλους που απειλούν το “αμερικανικό έδαφος” γιατί, αν το κάνει, θα την αφήσει ανυπεράσπιστη.

Η Κίνα μόνο ένα μέσο έχει για να «εμποδίσει» τους Αμερικανούς να επιτεθούν στη Βόρειο Κορέα και να μεταβάλλουν την κατάσταση πραγμάτων στην κορεατική χερσόνησο. Το μέσο αυτό είναι οι ένοπλες δυνάμεις της.

Αλλά μια στρατιωτική εμπλοκή Κινέζων και Αμερικανών στην Κορέα συνεπάγεται αυξημένο κίνδυνο παγκόσμιας πυρηνικής σύρραξης.

Ήδη, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, το αμερικανικό Πεντάγωνο (κατά τη «μεσοβασιλεία» μεταξύ Κλίντον και υιού Μπους, πιθανώς για να μην πάρει κανείς την ευθύνη) έκανε ασκήσεις επί χάρτου με σενάριο έναν κυβερνοπόλεμο με την Κίνα στον Ειρηνικό, το 2017,  με περιορισμένη χρήση πυρηνικών όπλων.

Οι Κινέζοι αντικατέστησαν το προσωπικό που χειρίζεται τα κορεατικά θέματα και μετά το δημοσίευμα της Global Times, ο Πρόεδρος Σι τηλεφώνησε στον Τραμπ και ζήτησε αποφυγή εμπρηστικών δηλώσεων και ενεργειών, ο Κινέζος Υπουργός Eξωτερικών τηλεφώνησε στον Ρώσο ομόλογό του και του είπε, σύμφωνα με την ανακοίνωση, ότι δεν μπορεί η Κίνα και η Ρωσία να αφήνουν κάποιον να κάνει ότι θέλει στην «αυλή» τους.

Μια συμμαχία Ρωσίας – Κίνας είναι  ισχυρός παράγων ανάσχεσης της Υπερδύναμης, το ζήτημα είναι όμως ότι η πρακτική λειτουργία «αντιηγεμονικών» συμμαχιών προσκρούει ενίοτε στην επιθυμία κάθε «πόλου» να μην έρθει σε αντιπαράθεση με την υπερδύναμη, παρά μόνο όταν απειλούνται τα δικά του ζωτικά συμφέροντα. Το Πεκίνο κράτησε για παράδειγμα πολύ χαμηλό προφίλ στις μεσανατολικές συρράξεις, που όμως ήταν και η «εισαγωγή» στην κορεατική κρίση που τώρα αντιμετωπίζει.

Οι εναλλακτικοί πόλοι του διεθνούς συστήματος, αθροιζόμενοι, έχουν πολύ μεγαλύτερη ισχύ από την Υπερδύναμη, το πλεονέκτημα όμως της τελευταίας είναι ότι, σε αντίθεση με τους αντιπάλους της, έχει μια πλήρη παγκόσμια, όχι μερική και περιφερειακή, στρατηγική.

Η προειδοποίηση της Global Times θύμισε σε ορισμένους αναλυτές, τηρουμένων των αναλογιών,  την ανάλογη που απηύθυνε ο Τσου Εν Λάι στον Πρόεδρο Τρούμαν τον Αύγουστο του 1950, πάλι για την Κορέα. Ο Τρούμαν τη χαρακτήρισε «μπλόφα» και οι Αμερικανοί έτριβαν τα μάτια τους όταν τον Οκτώβριο του 1950 ο κινεζικός στρατός επενέβαινε στην κορεατική χερσόνησο και άρχιζε ένας από τους αγριότερους πολέμους της ιστορίας, με την αεροπορία των ΗΠΑ να ισοπεδώνει όλες ανεξαιρέτως τις κορεατικές πόλεις. «’Εκανα εμετό με όσα είδα στην Κορέα», ομολόγησε ο στρατηγός Μακ Άρθουρ ενώπιον του Κογκρέσου. Πιστεύεται ότι ο ίδιος ζήτησε χρήση ατομικών όπλων, αλλά οι πολιτικές συνθήκες την απέτρεψαν.

Τραμπ – απότομη προσγείωση

Πριν εκλεγεί, ο Ν. Τραμπ εμφανίστηκε από τους οπαδούς του, και στην Αμερική και παγκοσμίως, ως φίλος της Ρωσίας, απομονωτιστής, αντίπαλος των πολέμων, επιφυλακτικός αν όχι απορριπτικός για το ΝΑΤΟ και διάφορα άλλα.

Ήδη, μόνο στο πρώτο εξάμηνο της θητείας του, το ενδεχόμενο πυρηνικής σύγκρουσης με τη Ρωσία ή/και την Κίνα έγινε ορατό τρεις φορές! Πριν από την τωρινή κρίση με την Κορέα, είχαμε τον Απρίλιο, τον αμερικανικό βομβαρδισμό της Συρίας, όπου σταθμεύουν ρωσικές δυνάμεις, τις απειλές Τίλερσον προς τη Μόσχα – «με μας ή με τον ‘Ασαντ» και την υπενθύμιση από τη Ρωσία της ετοιμότητας των πυρηνικών στρατηγικών δυνάμεών της, όπως και το προηγούμενο επεισόδιο Απριλίου κατά της Βορείου Κορέας.

Καθόλου άσχημα για έξη μήνες. Πόσο μάλλον αν προσθέσουμε την έναρξη προετοιμασίας πολέμου κατά του Ιράν (δήλωση του Προέδρου Τραμπ ότι δεν εκπληρώνει τη συμφωνία για τα πυρηνικά), την απειλή Τραμπ για στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα, τη δοκιμή νέων αποσταθεροποιητικών όπλων από τις ΗΠΑ, συμβατικών και ατομικών, ικανών να πλήξουν τα καταφύγια ηγετών εχθρικών χωρών, την στρατιωτική περικύκλωση της Ρωσίας από το ΝΑΤΟ, τις απειλές του Υπουργού ‘Αμυνας της κυβέρνησης Τραμπ ότι θα εξοπλίσει με βαριά, καθαρά επιθετικά όπλα την Ουκρανία, την επικράτηση των νεοσυντηρητικών επί των απόψεων της ηγεσίας των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων με αποτέλεσμα την κατάληψη της Μοσούλης με ισοπέδωση.

Μπορεί κανείς να πιστεύει ότι θέλει για τον Τραμπ. Δεν είναι αντικείμενο του παρόντος άρθρου να αναλύσει τις απίθανες ανοησίες που ελέχθησαν – και λέγονται ακόμα – για το τι είναι αυτός ο άνθρωπος, η εκλογή του οποίου συνιστά πιθανώς μια από τις μεγαλύτερες και πιο επικίνδυνες συνωμοσίες και απάτες της παγκόσμιας ιστορίας. Η διαφορά των έξυπνων ανθρώπων από τους άλλους δεν είναι ότι δεν κάνουν λάθη, ενίοτε και πολύ σοβαρά λάθη.

‘Ολοι κάνουν λάθη. Τα λάθη είναι όχι μόνο αναπόφευκτα, αλλά και «επιθυμητά» κατά κάποιο τρόπο, γιατί είναι μια εκπαιδευτική διαδικασία. «Ο μεγαλύτερος δάσκαλός μου ήταν τα λάθη μου», είπε ο Μεγάλος Πέτρος. Η διαφορά των έξυπνων ανθρώπων από τους …άλλους, έγκειται στην ικανότητά τους να αντιληφθούν γρήγορα, να διορθώσουν, όσο είναι δυνατό, και να διδαχθούν από τα λάθη τους.

Αυτό που γίνεται μπροστά στα μάτια μας, στην πράξη και αυτό είναι που μετράει, είναι ότι, επί των ημερών του κ. Τραμπ, αναβιώνει η γνωστή και δημοσιευμένη από δεκαετιών στρατηγική του «Κόμματος του Πολέμου» και των Νεοσυντηρητικών, που περιλαμβάνει την καταστροφή σχεδόν όλων των καθεστώτων της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Κορέας και που δεν είναι παρά μια άσκηση περικύκλωσης και εξουδετέρωσης, τελικά, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, της Ρωσίας, της Κίνας, αλλά και της Ευρώπης ακόμα, ως δυνατότητας. Ένας πολιτικός που συνδέεται στενά με το «όραμα» των Νεοσυντηρητικών, ο Μ. Νετανιάχου, το είπε καθαρά στην πρώτη δήλωσή του μετά τον βομβαρδισμό της Συρίας τον Απρίλιο. Αφού συνεχάρη τους Αμερικανούς, πρόσθεσε ότι ελπίζει η Τεχεράνη, η Βόρειος Κορέα και «άλλοι» να «πάρουν το μήνυμα».

Ακόμα μεγαλύτερη σημασία από το  τι πιστεύει ή δεν πιστεύει ο Τραμπ, αν και ποιοι τον «χειραγωγούν», αν θέλει ή πιέζεται να κάνει ότι θέλει, είναι αυτό που κάνει η κυβέρνησή του. Και η κυβέρνησή του πάει full steam για παγκόσμια σύρραξή, ή τουλάχιστον απειλεί με μια τέτοια σύρραξη, αν βασιστούμε για να την κρίνουμε στα γεγονότα, στο τι συμβαίνει και όχι στο τι νομίζουμε, τι μας λένε, τι θέλουμε ή τι έχουμε συμφέρον  να πιστεύουμε ότι συμβαίνει.

Το ζήτημα του πολέμου και του ιμπεριαλισμού δεν είναι άλλωστε θέμα προσωπικού γούστου του α’ ή β’ ηγέτη. Οι προσωπικότητες έχουν πράγματι τεράστια σημασία και μπορεί όντως να κάνουν τη διαφορά σε κρίσιμα σημεία της ιστορικής εξέλιξης. ‘Οσο όμως η βαθειά, ολόπλευρη κρίση του παγκόσμιου συστήματος είναι μαζί μας και όσο γίνεται οξύτερη, χωρίς μάλιστα πολιτικές δυνάμεις, κοινωνίες, ηγεσίες, διανοούμενοι να θέτουν συνειδητά το καθήκον δημιουργίας αξιόπιστων εναλλακτικών λύσεων, το ενδεχόμενο μιας παγκόσμιας καταστροφής θα παραμένει επίσης πάρα πολύ μαζί μας.

Το άρθρο των Global Times της 10^ης Αυγούστου έχει ενδιαφέρον και γιατί εντοπίζει και αναλύει έναν μηχανισμό με τον οποίο μπορεί οι ΗΠΑ και η Βόρειος Κορέα να εμπλακούν από κακούς υπολογισμούς σε ένα παιχνίδι που υπερβαίνει τις ικανότητές τους, οδηγούμενες χωρίς πρόθεση για κάτι τέτοιο στον πόλεμο.

Αυτό που δεν εξετάζει το άρθρο είναι η πιθανότητα να υπάρχει «κρυμμένος Αλκιβιάδης» στο σύστημα (με την έννοια μιας αποφασιστικής μειοψηφίας, όπως αυτή που κέρδισε τελικά την πλειοψηφία στη Συνέλευση των Αθηναίων υπέρ της σικελικής εκστρατείας, όπως τη διαιώνισε ο Θουκυδίδης), ο οποίος να χρειάζεται τελικά να γίνει κάπου ένας πυρηνικός πόλεμος, γιατί μόνο τρομάζοντας την ανθρωπότητα θα μπορούσε να πετύχει τους στόχους του. Εκεί οδηγεί στην ακρότητά της η ίδια η λογική της στρατηγικής του Χάους. Ο απόλυτος τρόμος θα ήταν ίσως και ένας τρόπος να αποδεχθούν οι άνθρωποι την ιδέα ενός παγκόσμιου Δικτάτορα, έστω και με τίμημα την προσωρινή τους επιβίωση ως Δούλων.

Ήδη άλλωστε, είναι απολύτως σαφές ότι το πρόγραμμα στρατιωτικής ανατροπής των καθεστώτων του Ιράν και της Βόρειας Κορέας, που εξ αρχής περιλαμβανόταν στην στρατηγική του Κόμματος του Πολέμου και των Νεοσυντηρητικών, δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με συμβατικά στρατιωτικά μέσα. Οδηγεί αναπόφευκτα σε χρήση πυρηνικών όπλων.

Ακόμα κι αν δεν χρησιμοποιηθούν πυρηνικά σύντομα στην Κορέα, μια παράπλευρη αλλά πολύ σημαντική παρενέργεια της τωρινής κρίσης είναι ότι η παγκόσμια κοινή γνώμη εξοικειώνεται με την ιδέα χρήσης των πυρηνικών όπλων, ένα ταμπού της εποχής μετά το 1945. ‘Όταν εκφέρονται τερατώδεις απειλές εναντίον μιας χώρας και κανείς σχεδόν διεθνώς δεν αντιδρά, αυτό τις νομιμοποιεί.

Η αφωνία του κόσμου

Το χειρότερο δεν είναι καν αυτά που κάνει η Ουάσιγκτων επί Τραμπ. Το χειρότερο είναι ότι δεν “κουνιέται φύλλο” σε όλο τον κόσμο. Τον Φεβρουάριο 2003, όταν οι Αμερικανοί ετοίμαζαν την εισβολή στο Ιράκ, μαζί με τους Βρετανούς, τους Αυστραλούς και τους Πολωνούς, εκατομμύρια διαδηλωτών βγήκαν παγκοσμίως στο δρόμο για να τους εμποδίσουν.

Ο «τελευταίος των Γκωλικών», ο Πρωθυπουργός της Γαλλίας Ντομινίκ ντε Βιλπέν έγινε το σύμβολο όλης της πολιτισμένης ανθρωπότητας, όταν κατακεραύνωσε, με μια ιστορική ομιλία του στο Συμβούλιο Ασφαλείας,  τις ΗΠΑ για τη σχεδιαζόμενη τότε εισβολή στο Ιράκ. Μετά βέβαια, είναι αλήθεια, ότι και ο Πρόεδρος Σιράκ και ο Καγκελλάριος Σρέντερ κατατρόμαξαν από το ίδιο το θάρρος που επέδειξαν και ανέκρουσαν πρύμνα, συμβάλλοντας έτσι να μην υπάρχει πλέον ούτε ίχνος ανεξαρτησίας στα ευρωπαϊκά κράτη και να έχει καταστραφεί η μισή Μέση Ανατολή και να απειλούμαστε πλέον όχι μόνο με τρομερούς συμβατικούς, αλλά και με πυρηνικούς πολέμους!

Σε όλη την ιστορική περίοδο μετά το 1945 υπήρξε ένα ισχυρότατο φιλειρηνικό, αντιπολεμικό και αντιπυρηνικό κίνημα. Αυτό απέτρεψε έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο μεταξύ 1945 και 1949, όταν η Μόσχα δεν είχε ακόμα πυρηνικά όπλα, αυτό συνέβαλε επίσης καθοριστικά στη δημιουργία μιας δομής στοιχειώδους ελέγχου των εξοπλισμών μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, αυτό εμπόδισε τους Αμερικανούς να χρησιμοποιήσουν ατομικά όπλα στην Κορέα και στο Βιετνάμ. Οι πόλεμοι της Αλγερίας και του Βιετνάμ κερδήθηκαν εξίσου στα πεδία των μαχών και στους δρόμους των ευρωπαϊκών και αμερικανικών μεγαλουπόλεων.

Μια σειρά σπουδαίων διανοούμενων και επιστημόνων, όπως ο ‘Αλμπερτ Αϊνστάιν και πολλοί άλλοι, τάχθηκαν εναντίον του Πολέμου. Ο Ντε Γκωλ διαφώνησε με τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Ακόμα κι όταν του πρότειναν να συλλάβει τον Ζαν Πωλ Σαρτρ, μεσούντος του πολέμου στην Αλγερία, ο Στρατηγός λέγεται ότι απήντησε «δεν συλλαμβάνεις τον Βολταίρο». Στη Γερμανία ο Βίλυ Μπραντ άνοιγε τον δρόμο στην Οστπολιτίκ.

Σήμερα δεν υπάρχουν διανοούμενοι και οι «πολιτικοί» έχουν μετατραπεί σε (συχνά εκβιάσιμους) υπαλλήλους τραπεζών. Τα αντιπολεμικά κινήματα και όλα τα κινήματα αμφισβήτησης δεν υπάρχουν ή είναι πολύ περιορισμένα. Μια εκφυλισμένη «αριστερά» τάσσεται συχνά υπέρ του «δικού της» ιμπεριαλισμού, χρησιμοποιώντας τις ορθές ή εσφαλμένες κριτικές εναντίον του καθεστώτος των τρίτων χωρών για να επιτρέπει στρατιωτικές επεμβάσεις σε όλο τον κόσμο. Ζούμε δηλαδή σε μια περίοδο πρωτοφανούς υποχώρησης της ανθρώπινης συνείδησης.

Ακόμα όμως και μεταξύ πυρηνικών δυνάμεων, η ύπαρξη πυρηνικής ισοτιμίας είναι μακροχρονίως αναγκαία συνθήκη αποτροπής του πυρηνικού πολέμου, όχι όμως και ικανή.  Ξέρουμε τώρα ότι στη σύσκεψη για την Κούβα που αποφάσισε αν θα γίνει ή όχι παγκόσμιος πυρηνικός πόλεμος, όλοι οι συμμετέχοντες ήταν υπέρ του πολέμου, εκτός από δύο πρόσωπα, τον Πρόεδρο Κένεντι και τον αδελφό του. Η ύπαρξή τους όμως εκεί μέσα δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο γεγονός.

Αντανακλούσε την ιδεολογία, την πολιτική ατμόσφαιρα, τις αντιλήψεις, της κοινωνικές δυνάμεις της εποχής τους, τον καπιταλισμό του 1960 και όχι αυτόν που έχουμε τώρα.

Η εκδίκηση της πολιτικής

Η ανακάλυψη των πυρηνικών όπλων τροποποίησε βαθιά, αλλά δεν ακύρωσε το αξίωμα του Κλαζούζεβιτς: Ο Πόλεμος είναι συνέχεια της Πολιτικής με άλλα μέσα.

Γιατί οι κοινωνίες δεν είναι ανόργανη ύλη, δεν καθορίζεται ντετερμινιστικά η πορεία τους. Πίσω από κάθε απόφαση χρήσης ενός όπλου υπάρχει μια ανθρώπινη βούληση. Οι άνθρωποι όμως είναι ικανοί για λογικές, αλλά και για εντελώς παράλογες συμπεριφορές, για σωφροσύνη και για παραφροσύνη.

Για να λειτουργήσει η πυρηνική αποτροπή χρειάζεται ένα μίνιμουμ επίπεδο ορθολογισμού στο παγκόσμιο σύστημα, αλλιώς η ύπαρξη πυρηνικών οπλοστασίων μπορεί να οδηγήσει σε αμοιβαία καταστροφή. Κι αυτό που βλέπουμε σήμερα στο παγκόσμιο σύστημα είναι η σταδιακή καταστροφή του ορθολογισμού, σύμπτωμα κοινωνιών που δεν μπορούν να λύσουν τα προβλήματά τους.

Ο Μαρξ είπε ότι οι άνθρωποι, οι κοινωνίες βάζουν στον εαυτό τους τα προβλήματα που μπορούν να λύσουν. Προφανώς δεν βάζουν αυτά που δεν μπορούν να λύσουν. ‘Η τα βάζουν με λάθος, καταστροφικό και παραπλανητικό τρόπο (όπως συνέβη με τους ολοκληρωτισμούς του μεσοπολέμου ή με τον Τραμπ και την Λεπέν σήμερα).

Ο ίδιος ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών π.χ. αμφισβητεί ανοιχτά τα πορίσματα της Επιστήμης, δηλαδή την Επιστήμη, στο μείζον, καθοριστικής σημασίας για την επιβίωση της ζωής πρόβλημα της Κλιματικής Αλλαγής.

Αμερικανοί επίσημοι συγκρίνουν τον Πούτιν με τον Χίτλερ, δηλαδή πληροφορούν τους Ρώσους αναλυτές ότι πιθανώς ετοιμάζουν πόλεμο εναντίον της Ρωσίας. Τι θα γίνει αύριο αν συμβεί ένα λάθος στα συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης, όπως τόσες φορές στην ιστορία;

Αυτοί που θα πρέπει να πάρουν τις αποφάσεις, θα επηρεαστούν όχι μόνο από αυτό που βλέπουν στις οθόνες των ραντάρ, αλλά και από αυτό που εκτιμούν ως πιθανό να συμβαίνει. Πολύ περισσότερο όταν αυτά θα συμβαίνουν σε ένα κυβερνο-περιβάλλον διασποράς πληροφορίας με ρυθμούς και σε ποσότητες που υπερβαίνουν την ικανότητα του ανθρώπινου μυαλού να τις αξιολογήσει.

Η ψυχροπολεμική ρητορεία που άρχισε η Κυρία Κλίντον και συνεχίζει με έργα, όχι με λόγια, ο Τραμπ, καταστρέφει το ελάχιστο κοινά αποδεκτών κανόνων συμπεριφοράς, την ελάχιστη βάση κοινής κατανόησης του κόσμου, μεταξύ των πυρηνικών υπερδυνάμεων. Το ίδιο άλλωστε έκανε και η κατάργηση της συνθήκης για τα αντιβαλλιστικά όπλα ΑΒΜ, καταστρέφοντας το θεμέλιο της δομής του ελέγχου των εξοπλισμών που επέβαλλε μάλιστα η ίδια η Αμερική, για να αποτρέψει από τον κίνδυνο αιφνιδιαστικού πρώτου πλήγματος.

Σήμερα στην Αμερική, δεν κουβεντιάζουν για την πολιτική της χώρας τους ή για την πολιτική της Ρωσίας και της Κίνας. Δεν κουβεντιάζουν ούτε για το τι περιέχουν ή όχι τα μέιλ της Κλίντον ή τι πραγματικά κάνει ο Τραμπ. Κουβεντιάζουν αν οι Ρώσοι υπέκλεψαν ή όχι αυτά τα μέιλ. Επιχειρείται δηλαδή να ταυτισθεί μια βασικά φιλειρηνική δύναμη, όπως η Ρωσία, με έναν Πρόεδρο που η οικονομική και κοινωνική του πολιτική έρχεται σε σύγκρουση με μεγάλα τμήματα της αμερικανικής κοινωνίας. Τα  τμήματα αυτά αντικειμενικά θα μπορούσαν να είναι «σύμμαχα» με τη Ρωσία στην επιδίωξη ανατροπής των παγκόσμιων πολεμικών τυχοδιωκτισμών, όπως σε μεγάλο βαθμό έγινε σε όλη τη μεταπολεμική περίοδο, γιατί αυτοί οι τυχοδιωκτισμοί δεν είναι προς το συμφέρον τους. (1)

Μόνο η επανεμφάνιση της πολιτικής μπορεί να σταματήσει την πορεία προς τον Πόλεμο – η ισοτιμία στα όπλα δεν φτάνει. Μόνο η έγκαιρη συνειδητοποίηση των κινδύνων και η κινητοποίηση παγκοσμίως για να αποτραπούν, της κοινής γνώμης και των πολιτικών δυνάμεων, μπορεί να αποτρέψει τον πόλεμο. Μακροχρόνια άλλωστε είναι αδύνατο να καταπολεμηθεί το σύμπτωμα χωρίς να πολεμηθεί η αιτία.

Μόνο η εμφάνιση μιας σοβαρής ολοκληρωμένης εναλλακτικής σε έναν κόσμο «προϊστορικό και βάρβαρο» στην οικονομία, στις κοινωνικές και τις διεθνείς σχέσεις, στον Πολιτισμό, ενός εναλλακτικού οράματος στην ιδεολογία του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου που σήμερα κυριαρχεί, μόνο η κινητοποίηση μεγάλων κοινωνικών δυνάμεων, διανοουμένων και κρατών, μπορεί να λύσει και το πρόβλημα του πολέμου και της επιβίωσης της ανθρωπότητας.

Σημείωση

1.   Το ενδιαφέρον είναι ότι η απίθανη υπόθεση Τραμπ εξ αντικειμένου επέφερε βαρύ πλήγμα και στην εικόνα της Αμερικής ως «εχθρού» στη ρωσική κοινή γνώμη. ‘Όταν η Μοσκόβσκι Κομσομόλετς γράφει π.χ. τόσο μεγάλες ανοησίες όπως ότι η εκλογή Τραμπ στον Λευκό Οίκο είναι σαν την κατάληψη των Χειμερινών Ανακτόρων από τους Μπολσεβίκους (!!!), η σύγχυση που δημιουργείται οδηγεί το ποσοστό των Ρώσων που εκτιμούν – ορθώς – την Αμερική ως εχθρό, να πέσει από το μάλλον ήδη χαμηλό 42% στο 8%.
Αν υπάρχει μια σταθερά στη ρωσική ιστορία είναι ότι αυτή η χώρα δεν μπορεί να καταληφθεί εξ εφόδου, με επίθεση. Μπορεί να καταστραφεί μόνο αν μπερδέψει τους φίλους και τους εχθρούς της. Η ΕΣΣΔ παρολίγον να καταστραφεί το 1941 με αυτόν τον μηχανισμό και κατεστράφη τελικά με την ίδια μέθοδο το 1991. ‘Ενας λόγος που επεβίωσε η εξουσία του Κομμουνιστικού Κόμματος στην Κίνα είναι ότι πάντα η επικοινωνιακή πολιτική διατήρησε την εικόνα της Δύσης ως εχθρού.
Σε κάθε περίπτωση, η σταθερότητα της εσωτερικής κατάστασης στη Ρωσία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον τρόπο που καταλαβαίνει η ελίτ και η κοινή γνώμη της χώρας τα θέματα της εξωτερικής πολιτικής και της διεθνούς κατάστασης.

(*) Πηγή: http://www.konstantakopoulos.gr/

Θανάσης Πετράκος*

Η συνέντευξη του υπουργού Ενέργειας κ. Γ. Σταθάκη στην ΕΡΤ στις 31/8/2017 την οποία αναδημοσίευσε στις 1/9/2017 η ιστοσελίδα World Energy News επιβεβαιώνει:

1. Τις έγκυρες πληροφορίες μας ότι οι δανειστές έχουν θέσει ζήτημα πώλησης και υδροηλεκτρικών μονάδων της ΔΕΗ. Συγκεκριμένα ότι ο κ. Σταθάκης σημείωσε ότι «προφανώς υπάρχουν πιέσεις για εμπλοκή των υδροηλεκτρικών στην υπόθεση». Εμείς γνωρίζουμε καλά ότι η τρόικα έχει απορρίψει την πρώτη λίστα μονάδων που περιλάμβανε τον ΑΗΣ Αμυνταίου και την μονάδα της Μελίτης Ι μαζί με την άδεια για την κατασκευή της Μελίτη ΙΙ. , θέλει όλα τα του φιλέτα της λιγνιτικής της παραγωγής, δηλαδή το σταθμό του Αγίου Δημητρίου και τις δυο μονάδες της Μεγαλόπολης και ζητεί επιπλέον τα υδροηλεκτρικά του Νέστου και του Αράχθου σε πρώτη φάση και θα ακολουθήσουν του Αλιάκμονα .
2. . Ότι για την κυβέρνηση δεν αποτελεί κόκκινη γραμμή η μη πώληση και υδροηλεκτρικών. Απλά δεν το επιθυμεί. Είναι χαρακτηριστική η τοποθέτηση του κ. Γ. Σταθάκη «πρόθεση της κυβέρνησης είναι να παραμείνει η άρνηση της εμπλοκής των υδροηλεκτρικών».
3. Ότι πρόκειται για μια απολύτως παραδομένη και πρόθυμη κυβέρνηση να ικανοποιήσει όλες τις παράλογες ,παράνομες και αντιλαϊκές απαιτήσεις της τρόικα. Είναι αποκαλυπτική η τοποθέτηση του κ. υπουργού ο οποίος κάλεσε τη ΔΕΗ (εργαζομένους και Διοίκηση ) «να συμβιβαστεί με το αναπόδραστο»!!! Η αποκαλυπτική αυτή τοποθέτηση του κ. υπουργού δείχνει ότι η κυβέρνηση είναι έτοιμη να ξεπουλήσει χωρίς καμία αντίρρηση τα φιλέτα των λιγνιτικών μονάδων αλλά και υδροηλεκτρικά αν επιμείνουν οι δανειστές προκειμένου να μην καθυστερήσει η αξιολόγηση ώστε να πάρει τη βεβαίωση ότι είναι ο πιο καλός μνημονιακός μαθητής- εφαρμοστής.

Η Λαϊκή Ενότητα αντίθετα με τον κ. Γ. Σταθάκη και «την κυβέρνηση των προθύμων» καλεί τη διοίκηση της ΔΕΗ «να μην συμβιβαστεί (με το κατά Σταθάκη και Τσίπρα) αναπόδραστο» και να αντιδράσει επιτέλους στο ξεπούλημα της ΔΕΗ.

Προειδοποιεί επίσης την κυβέρνηση να μην τολμήσει να χρησιμοποιήσει το γελοίο επιχείρημα «τι να κάνουμε πουλήσαμε τα φιλέτα των λιγνιτικών μονάδων για να γλιτώσουμε τα υδροηλεκτρικά».

Κυρίως όμως καλεί τους εργαζομένους και όλο τον Ελληνικό λαό να ξεσηκωθούν και να μην επιτρέψουν «στη παραδομένη κυβέρνηση των προθύμων υποτακτικών της τρόικα » να ξεπουλήσει στα τρωκτικά της τρόικα τη μεγαλύτερη ενεργειακή επιχείρηση της χώρας τη ΔΕΗ.

Η Λαϊκή Ενότητα καλεί τον Ελληνικό λαό να αγωνιστεί και να βροντοφωνάξει το σύνθημα «ΤΣΙΠΡΑ ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΕΙΣ ΤΗ ΔΕΗ ΤΟΥΣ ΛΙΓΝΙΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΝΕΡΑ ΝΑ ΞΕΠΟΥΛΗΣΕΙΣ».

*Ο Θανάσης Πετράκος είναι μέλος της Π.Γ. υπεύθυνος Ενεργειακής πολιτικής της ΛΑ.Ε.

Πηγή: iskra.gr

Στέφανος Πράσσος

Ο ευτελισμός της τιμής της εργατικής δύναμης είναι καθοριστικός παράγοντας για την πλήρη απαξίωση και της ίδιας της ζωής των εργαζομένων.

Πραγματική σφαγή της εργατικής τάξης συντελείται στους εργασιακούς χώρους το τελευταίο διάστημα. Την «τιμητική» της αυτή τη φορά είχε η Τοπική Αυτοδιοίκηση με τρεις νεκρούς εργαζόμενους στον Ευρώτα Λακωνίας, έναν 44χρονο νεκρό, συμβασιούχο, εργάτη καθαριότητας, στον Μαραθώνα, μία 30χρονη στον Πύργο Ηλείας όπου την πάτησε απορριμματοφόρο και μια 60χρονη εργαζόμενη στην καθαριότητα του Δήμου Ζωγράφου που πέφτει νεκρή μετά από διπλοβάρδια την 1^η Ιουλίου. Εκτός αυτών άλλοι 20 εργαζόμενοι στους ΟΤΑ έπεσαν θύματα τα προηγούμενα δυο χρόνια (Ιούλιος 2014 έως Σεπτέμβρης 2016), οι 9 από αυτούς ήταν συμβασιούχοι.

Επίσης η εργατική τάξη θρηνεί τις τελευταίες μέρες, έναν νεκρό εργαζόμενο στα κάτεργα της COSCO, στη ΣΕΜΠΟ Περάματος, έναν χειριστή πρέσας που πέφτει νεκρός, κεραυνοβολημένος από το ρεύμα υψηλής τάσης της ΔΕΗ, στις Κρηνίδες Καβάλας έναν 35χρονο στο Ορυχείο Καρδιάς της ΔΕΗ που καταπλακώθηκε από ανυψωτικό μηχάνημα και ένας 45χρονος υλοτόμος, εργαζόμενος σε εργολάβο για λογαριασμό του Μπόμπολα που καταπλακώνεται από δέντρο στο Λάκκο Καρατζά στις Σκουριές!

Αναμφίβολα για το κράτος και την εργοδοσία φταίχτες πάντα είναι τα ίδια τα θύματα γιατί δεν πρόσεχαν, δεν τηρούσαν τους κανονισμούς ασφαλείας ή στην καλύτερη περίπτωση «επέδειξαν υπερβάλλον ζήλο» όπως καταλήγουν σχεδόν όλα τα πορίσματα….

Μαύρος απολογισμός:

• 11 νεκροί εργάτες μέσα στο μήνα Αύγουστο

• 18 νεκροί εργάτες τις τελευταίες 60 ημέρες

• 116 θανατηφόρα στα εργοστάσια, τα εργοτάξια και τα ορυχεία της ΔΕΗ στο Λεκανοπέδιο Πτολεμαΐδας από το 1971

• 20 «Εργατικά ατυχήματα» συμβαίνουν κάθε μέρα σύμφωνα με τον ΣΕΠΕ

• Αύξηση κατά 15% των «εργατικών ατυχημάτων» το Α’ εξάμηνο του 2017

• Αύξηση των εργατικών ατυχημάτων κατά 10% ανά έτος από το 2013 και μετά. Γενικότερα η εφαρμογή των μνημονίων εκτός από τη φτώχεια που έφερε στους εργαζόμενους ανέβασε κατακόρυφα τα ατυχήματα.

Και δεν είναι μόνο οι αριθμοί που όντως προκαλούν τρόμο. Κάθε εργατικό δυστύχημα (εργοδοτική και κρατική δολοφονία είναι το σωστό) είναι και μια οικογενειακή τραγωδία! 4 παιδιά εκ των οποίων το ένα ΑμΕΑ άφησε ορφανά η 60χρονη Ντανιέλα Πρελορέντζου. Άλλα δυο ανήλικα ορφανά αφήνει πίσω της η 30χρονη εργαζομένη καθαριότητας στον Πύργο Ηλείας. Ένα νεογέννητο κοριτσάκι κι ένα αγόρι 3 ετών άφησε ορφανά ο Λάζαρος Πανιτσίδης που σκοτώθηκε στο Ορυχείο. Από ένα παιδί ο καθένας αφήνουν ορφανά ο οδηγός φορτηγού της ΒΟΚΤΑΣ, ο 47χρονος δύτης στο Λαγκαδά και ο 43χρονος μετανάστης στις Σέρρες και φυσικά όλοι έχουν τις οικογενειακές τους υποχρεώσεις και ας μην έχουν δημοσιευτεί στοιχεία.

Πως θα είναι η ζωή αυτών των παιδιών, και των οικογενειών των αδικοχαμένων εργατών, έχοντας υπόψη σε τι Κράτος «κοινωνικής πρόνοιας» ζούμε, μπορούμε να το φανταστούμε….

Για τα αίτια των θανάτων στους χώρους δουλειάς αλλά και των άλλων εργατικών ατυχημάτων έχουν γραφτεί πολλά αυτές τις μέρες και σχεδόν όλα δείχνουν τον ένοχο: Η βουλιμία του καπιταλιστικού τέρατος για όλο και περισσότερα κέρδη, αδιαφορώντας για τις ανάγκες των εργαζομένων, ακόμα και για την ίδια τους της ζωή.

Η απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων, η εντατικοποίηση, που φέρνει και χαλάρωση των μέτρων ασφάλειας, ο ελλιπής έλεγχος από τους κρατικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς, η εργασιακή εξάρτηση των τεχνικών ασφάλειας από την εργοδοσία, η εργοδοτική τρομοκρατία και αυθαιρεσία στους χώρους δουλειάς και πάνω απ όλα η εξευτελιστική μείωση της τιμής της εργατική δύναμης φέρνει και την απαξίωση της ίδιας της ζωής των εργαζομένων. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε κι άλλους λόγους, όπως την ανυπαρξία συνδικάτων σε πάρα πολλούς εργασιακούς χώρους του ιδιωτικού τομέα αλλά και η εξάρτηση και διαπλοκή με την εργοδοσία όπου υπάρχουν. Ανυπαρξία Επιτροπών Υγιεινής και Ασφάλειας (προβλέπονται από το νόμο) αλλά και εξάρτηση από την εργοδοσία όπου υπάρχουν.

Τα εργατικά «ατυχήματα-δυστυχήματα» που πολλές φορές είναι και μαζικά γεννήθηκαν η καλύτερα φούντωσαν με τη βιομηχανική επανάσταση, εκτινάχθηκαν μαζί με τον καπιταλισμό. Εκατομμύρια εργάτες βρήκαν φρικτό θάνατο στους χώρους εργασίας ή έμειναν σακατεμένοι στον αγώνα τους για ένα μεροκάματο ποτίζοντας ταυτόχρονα με το αίμα τους το δέντρο της καπιταλιστικής «ανάπτυξης» που φούσκωνε τα πορτοφόλια των καπιταλιστών και των πολιτικών γυρολόγων του συστήματος.

Όπως και στη Χούντα

Υπάρχουν όμως χρονικοί περίοδοι που τα εργατικά ατυχήματα εκτινάσσονται στα ύψη λόγω και κάποιων ιδιαίτερων πολιτικών και εργασιακών καταστάσεων. Τέτοια περίοδος είναι και αυτή που διανύουμε την τελευταία 7ετία με την εφαρμογή των μνημονίων στη Χώρα μας. Όμως, τι σύμπτωση, τα ίδια είχαμε και σε μια άλλη εφταετία, που κουμάντο έκαναν οι γαλονάδες, στην 7ετία της Χούντας.

Ο δημοσιογράφος, ερευνητής Διονύσης Ελευθεράτος, συγγραφέας του αποκαλυπτικότατου βιβλίου «Λαμόγια στο χακί» μας πληροφορεί ότι: «Είχαμε πολλά μικρά Βιετνάμ στους εργασιακούς χώρους λόγω κατακόρυφης αύξησης των ατυχημάτων, κυρίως των θανατηφόρων»!

Συγκεκριμένα τότε: «Όπως μαρτυρούν τα στοιχεία του ΙΚΑ, στα έτη 1960 – 1967 οι απώλειες ζωών στους εργασιακούς χώρους κυμαίνονταν κάθε χρόνο από 24 (1966), έως 33 (1962) και μία μόνο φορά 42 (1965). Το 1968, όταν άρχισε να εμπεδώνεται το δόγμα «όλα δια την ταχύρρυθμον ανάπτυξιν», δεικτών και επιχειρηματικών κερδών, σκοτώθηκαν 71 άνθρωποι. Η συνέχεια, απίστευτα «ταχύρρυθμος»… Τα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα στην επταετία 1968 -1974 ήταν, 100, 141, 126, 128, 136 και 116. Το 1975 «έπεσαν» κάτω από 100 (91).» και «Στην πενταετία 1968- 1972 οι απασχολούμενοι στη βιομηχανία αυξήθηκαν κατά 28,8% (στοιχεία ΣΕΒ) και τα θανατηφόρα εργατικά  κατά 80,3%. Στην επταετία 1961- 67 σκοτώθηκαν 208 άνθρωποι. Στην επταετία 1968- 1974, 808 άνθρωποι. Σχεδόν τετραπλάσιοι. Ανάλογη εξέλιξη σημειώθηκε και στα μη θανατηφόρα, αλλά σοβαρά ατυχήματα. Παράδειγμα: Στις στατιστικές του ΙΚΑ, ποτέ δεν είχαν καταγραφεί πάνω από 500 ακρωτηριασμοί σε ένα έτος. Ήρθε όμως η «εθνοσωτήριος» και το «φράγμα» αυτό θρυμματίστηκε. Σημειώθηκαν 533 ακρωτηριασμοί το 1972, 575 το 1973 και 618 το 1974.» «Απαραίτητη διευκρίνιση: Τα προαναφερθέντα στοιχεία δεν συμπεριλάμβαναν τα ναυτικά θανατηφόρα ατυχήματα. Για αυτά δεν υπήρχαν επίσημες στατιστικές»

Σήμερα: Αν και τα σημερινά νούμερα δεν είναι ίδια με τότε σε απόλυτους αριθμούς, ακολουθούν όμως την ίδια αυξητική πορεία: Ο αριθμός των εργατικών «ατυχημάτων» και των θανάτων εργατών/εργατριών εν ώρα δουλειάς βρίσκεται σε μια συνεχή αύξηση τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με στοιχεία που διαρρέουν (και δεν ανακοινώνονται επίσημα για το 2014, 2015 και 2016) από το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας υπάρχει μια συνεχής αύξηση απ’ το 2012 και μετά:

2010 εργατικά «ατυχήματα» 5.721 – θανατηφόρα 94

2011               »                    5.203          »           70

2012               »                    4.858          »           64

2013               »                    5.126          »           67

2014               »                    5.497          »           63

2015               »                    5.930          »           67

2016               »                    6.515          »           73

Για το 2017 δυστυχώς προβλέπεται εκτίναξη των ατυχημάτων και ειδικά των θανατηφόρων.

Όμως η αύξηση των ατυχημάτων και στις δυο «7ετίες» είναι το φρικιαστικό αποτέλεσμα κάποιων πολιτικών. Υπάρχουν ομοιότητες μεταξύ της Χουντικής και της μνημονιακής περιόδου;

Πάρα πολλές, σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία του Διονύση Ελευθεράτου:

1. Η τεράστια ανεργία που ανάγκαζε τον κόσμο της εργασίας να φύγει για αναζήτηση δουλειάς στο εξωτερικό. Η μετανάστευση όμως μείωσε λίγο την ανεργία. Όπως και τώρα κι ας «χοροπηδάει» ό Τσίπρας για την δήθεν ανάπτυξη που έφερε η Κυβέρνησή του.

2. Η Μετανάστευση. Πάνω από 400.000 Έλληνεςέφυγαν μετανάστες στη διάρκεια της Χούντας. Όσοι περίπου και τώρα! Η διαφορά είναι ότι τώρα φεύγουν πιο πολλοί πτυχιούχοι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

3. Χαμηλή τιμή της εργατικής δύναμης. «Κατά το 1972 η μέση ωριαία αμοιβή εργασίας στην Ελλάδα ήταν 18,40 δρχ, στη Δ. Γερμανία 58 δρχ (δηλαδή παραπάνω από τριπλάσια) , στο Βέλγιο 44 δρχ και στην Ιταλία 31 δρχ». Όπως και σήμερα! Ο μέσος Ελληνικός μισθός αντιστοιχεί στο 1/3 του Γερμανικού παρότι και εκεί έγιναν τεράστιες περικοπές μισθών και κοινωνικών παροχών τα προηγούμενα χρόνια.

4. «Η αμοιβή είναι συνάρτησις της παραγωγικότητος. Ας μην ζητώμεν συνεχώς αυξήσεις και ας αναλογισθώμεν τας συνεπείας τοιούτων απαιτήσεων και τους κινδύνους…». Το είπε ο Στ. Παττακός σε σύσκεψη «κοινωνικών εταίρων» (2/10/1972) όμως την ίδια περίοδο η παραγωγικότητα έτρεχε με ρυθμούς κατά 57,5 ταχύτερους από τους μισθούς και τα κέρδη των βιομηχάνων την περίοδο 1968-1972, σύμφωνα με τον ΣΕΒ, παρουσίασαν αύξηση κατά 311% …. Άπειρες ανάλογες δηλώσεις για το θέμα είχαμε και στη «νέα 7ετία» όμως από αστούς, «δημοκράτες» πολιτικούς αυτή τη φορά!

5. Χαμηλή αγοραστική αξία των μισθών. Οι αυξήσεις στους μισθούς επί χούντας κυμαίνονταν από 3% έως και 15% όταν ο πληθωρισμός βρισκόταν στο 26,9% και ο τιμάριθμος σε βασικά αγαθά και είδη ένδυσης ανέβαινε 20 και 30% μέσα σε ένα χρόνο. Σήμερα ο τιμάριθμος συνεχίζει να ανεβαίνει και με τις αλλεπάλληλες αυξήσεις του ΦΠΑ παρότι οι μισθοί έχουν εξανεμισθεί.

6. Κατάργηση Συλλογικών διαπραγματεύσεων. «Η Χουντική Κυβέρνηση με το ΝΔ 186 του 1969 (ΦΕΚ 10/5/69) και το άρθρο 16 αποσπούσε από τους «κοινωνικούς εταίρους» και εκχωρούσε στην κυβέρνηση την αρμοδιότητα καθορισμού των βασικών μισθών και ημερομισθίων» Καταργούσε δηλαδή τις ελεύθερες διαπραγματεύσεις μεταξύ των «κοινωνικών εταίρων» που «επανήλθαν το 1975 για να τις καταργήσει ο μνημονιακός νόμος 4172/2013 με το άρθρο 103, στέλνοντας τη «μηχανή του χρόνου» 44 χρόνια πίσω!!!»

7. Λεηλασία των ταμείων Κοινωνικής Ασφάλισης. «Η κοινωνική προστασία εις την Ελλάδα έχει υψηλόν κόστος», γνωμάτευε… αλά Τόμσεν η χούντα, δια στόματος του αρμόδιου υπουργού Λ. Πάτρα (16/9/1969). Και προέβη στις δέουσες απαλλαγές από κόστος… «Πεντακόσια εκατ. δραχμές των εργαζομένων δωρίζει το κράτος στους εργοδότες», έγραφε ο «Οικονομικός Ταχυδρόμος» στις 20/12/1973. Τόσα έχασε το ΙΚΑ το ’73, εξ αιτίας της εφαρμογής των ΝΔ 1312 και 1313 του 1972, που μείωναν τις ασφαλιστικές εισφορές των βιομηχάνων.» Οι συγκρίσεις με το κούρεμα και τη λεηλασία των ταμείων την περίοδο 2010-2017 είναι αναπόφευκτες και διαφωτιστικές.

8. Απελευθέρωση των απολύσεων και μείωση της αποζημίωσης. Αυτό είναι αλήθεια δεν πρόλαβαν να το κάνουν παρότι το είχαν εντοπίσει και δρομολογήσει. «Δια την βελτίωσιν της κινητικότητος της εργασίας (…) προβλέπεται η λήψις των κάτωθι μέτρων: (…) Απαλλαγή της επιχειρήσεως εις σημαντικόν βαθμόν εκ των ισχυόντων περιορισμών απολύσεως και μείωσις των καταβαλλομένων αποζημιώσεων. Μακροχρονίως πρέπει να αντιμετωπισθεί σημαντικός περιορισμός καταβολής αποζημιώσεως εις απολυμένους…». Θυμίζει τίποτα από τα πρόσφατα μνημονιακά μέτρα; Κι όμως ήταν όραμα του Μακαρέζου που κατάφεραν σήμερα να το κάνουν πράξη οι αστοί δημοκράτες που κυβερνάν τη Χώρα υπό την υψηλή καθοδήγηση της ΕΕ!

9. Και μια σημαντική διαφορά. Σήμερα υπάρχουν ένα σωρό ευέλικτες μορφές απασχόλησης (εκ περιτροπής εργασία, μερική απασχόληση, ενοικίαση εργαζομένων κλπ) μέσω των οποίων «απασχολείται» το 50% του ενεργού εργατικού δυναμικού. Τότε δεν υπήρχαν

Μετά από αυτά τα συγκλονιστικά στοιχεία που έβγαλε η έρευνα του Διονύση Ελευθεράτου γίνεται κατανοητό σε όλους για το ποια είναι η «κόκκινη κλωστή» που ενώνει την 7ετία της «εθνοσωτήριου επαναστάσεως» με την πρόσφατη 7ετή μνημονιακή «σωτηρία της Χώρας». Είναι η προσπάθεια επιβολής του νεοφιλελευθερισμού και με τη Χούντα των συνταγματαρχών («πρωτονεοφιλελευθερισμό» τον ονομάζει πολύ εύστοχα ο καθηγητής Ηλίας Νικολακόπουλος) αλλά και με τη σημερινή χούντα των τραπεζιτών, του κεφαλαίου γενικότερα, δικτατορία των αγορών ή όπως αλλιώς μπορούμε να ονομάσουμε την εξουσία της αστικής τάξης. Η οικονομική και κοινωνική εξόντωση των εργαζομένων αναπόφευκτα φέρνει και τη φυσική τους εξόντωση!

Την ίδια σχεδόν πολιτική σε γενικές γραμμές (παρά τις μεγάλες διαφορές που υπάρχουν γενικότερα) με τη χούντα εφαρμόζουν στα εργασιακά, μισθολογικά, ασφαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα των εργαζομένων όλες οι κυβερνήσεις (ΠΑΣΟΚ_ΝΔ_ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και όσοι συνεργάστηκαν μαζί τους) που εφάρμοσαν και εφαρμόζουν τα μνημόνια και ας συνωστίζονται στο προεδρικό μέγαρο για να γιορτάσουν τη Δημοκρατία τους!

*O Στέφανος Πράσσος είναι Πρώην πρόεδρος Συνδικάτου Εργαζομένων στην Ενέργεια «Εργατική Αλληλεγγύη»

**Τα στοιχεία για την περίοδο της δικτατορίας είναι από άρθρο του Διονύση Ελευθεράτου που δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ στις 26/4/2017: Η «στοργή» της χούντας για την εργατική τάξη

Πηγή: iskra.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Οτιδήποτε χρησιμοποιείται για να αποσπάσει την προσοχή και να παραπλανήσει, στη λαϊκή γλώσσα το λένε «μπουζουριέρα». Είναι κάτι σαν κάλυψη ή προπέτασμα. Η μπουζουριέρα είναι μία από τις κλασικές λέξεις που χρησιμοποιούσε ο Νίκος Τσιφόρος. Παράδειγμα: «ο λαχανάς στο λεωφορείο βάζει την εφημερίδα μπουζουριέρα για να φάει το πορτοφόλι του ανυποψίαστου συνεπιβάτη». Μια άλλη εκδοχή λέει ότι στην μπουζουριέρα κρύβουμε, παραχώνουμε, συνεπώς «μπουζουριάζουμε» κλοπιμαία.

Τα παραπάνω μας βοηθούν να αποκωδικοποιήσουμε το περίφημο άρθρο του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα για τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ Ανδρέα Παπανδρέου, του οποίου την κληρονομιά θέλησε να διεκδικήσει από τη Φώφη και τους λοιπούς.

Υπάρχει και ως προς τι πολιτική συνέχεια μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ;

Ο Τσίπρας μίλησε για συγκεκριμένη κληρονομιά και η παρέμβασή του έχει όντως σημαντική πολιτική αξία.

Αν κάνουμε τον κόπο να διαβάσουμε το άρθρο θα δούμε ότι ο σημερινός πρωθυπουργός και αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ εκστασιάζεται για την ανακάλυψη από τον Ανδρέα και το ΠΑΣΟΚ της μεταπολίτευσης του τρίπτυχου:

«Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία, Κοινωνική Απελευθέρωση».

Ως συνέχεια αυτού, καταλήγει- χρησιμοποιώντας λαθραία και ολίγον …Γκράμσι- πως:

«σήμερα είναι πολλοί εκείνοι, που κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα – συνέχεια του ΠΑΣΟΚ», ακριβώς επειδή σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ ξαναπιάνει το νήμα των στόχων της «εθνικής ανεξαρτησίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της δημοκρατίας».

Και καταλήγει με υπερηφάνεια:

«Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορείται σήμερα ως το κόμμα που έχει ξαναπιάσει το νήμα αυτών των στόχων, τότε η κατηγορία γίνεται δεκτή».

Δυστυχώς δεν έγινε ποτέ μια σοβαρή συζήτηση μέσα στην αριστερά για το περιβόητο τρίπτυχο του ΠΑΣΟΚ. Για αυτό και δεν αποφεύχθηκε αυτό για το οποίο περηφανεύεται σήμερα ο Τσίπρας, δηλαδή η νίκη του ΠΑΣΟΚισμού χωρίς ΠΑΣΟΚ ή μάλλον με ένα ΠΑΣΟΚ στη γωνία  σκουληκιασμένο, αφού πρώτα δηλητηρίασε και εξευτέλισε τα πάντα.

Οι τρείς γλυκόηχες πολιτικές έννοιες που εισήγαγε ηγεμονικά ο ΠΑΣΟΚισμός στην ελληνική πολιτική συζήτηση, αναπαρήγαγαν εντελώς επιλεκτικά πλευρές της ΕΑΜικής παράδοσης, αλλά κυρίως αντιστοιχούσαν και ανέπτυσσαν μια ευρύτερη πολιτική συλλογιστική και ματιά πάνω στις κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες.

Στέριωσαν πάνω στην αδυναμία της παραδοσιακής κομμουνιστικής αριστεράς να μιλήσει για τη δημοκρατία ή την πατρίδα ως πεδίο του αγώνα χειραφέτησης της εργατικής τάξης σε κάθε χώρα, κυρίως όμως πάνω στην καταθλιπτική κυριαρχία της εθνικής υπερταξικής λογικής σε βάρος μιας ανεξάρτητης εργατικής οπτικής στα ζητήματα αυτά και αντικαπιταλιστικής πολιτικής με κομμουνιστικό ορίζοντα.

Και οι τρεις αυτές γλυκόηχες πολιτικές έννοιες, δεν ήρθαν για να θεραπεύσουν τον δήθεν «οικονομισμό» της αριστεράς, καθότι στην ουσία ουδέποτε κυριάρχησε μια τέτοιου είδους στρέβλωση στην κομμουνιστική αριστερά στην Ελλάδα (πέραν μικρών ομάδων της).

Το αθώο και εύηχο σύνθημα «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» που εισήγαγε δημαγωγικά ο Ανδρέας και κυριαρχεί σήμερα σε πολλούς πολιτικούς χώρους, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και η ναζιστική Χρυσή Αυγή, έχει μια «πλατύτητα» και «ασάφεια», που πλάθουν ένα πολύ σαφές νόημα: «Όλοι οι Έλληνες μαζί».

Για την Ελλάδα ρε γαμώτο… Το ενάντια σε ποιόν ποικίλει. Μια μόνο εκδοχή του είναι το «ενάντια στους ξένους». Μα και αυτή η έννοια του «ξένου» έχει πολλές όψεις. Είναι ενδεχομένως γενικώς οι Αμερικανοί ή οι Γερμανοί. Μπορεί να είναι όμως και οι Αλβανοί, οι Πακιστανοί, οι πρόσφυγες. «Ξένοι» δεν είναι και αυτοί;

«Όλοι οι Έλληνες μαζί» λοιπόν, «ενάντια στα μνημόνια» ή -για να μιλήσουμε για τα σημερινά δρώμενα- «όλοι μαζί για την Ελλάδα της παραγωγικής ανασυγκρότησης και της προσέλκυσης επενδύσεων».

Ο άνεργος του Περάματος, αγκαλίτσα με τον εφοπλιστή.

Ο απολυμένος του Κεράνη εργαζόμενος επειδή διαγνώστηκε με σκλήρυνση κατά πλάκας, μαζί με τα αφεντικά τοποτηρητές της Philip Morris (ΚΕΡΑΝΗΣ).

Οι συμβασιούχοι εργαζόμενοι στην αποκομιδή απορριμμάτων στους Δήμους, μαζί με τους κηφήνες του «τοπικού» κράτους που σιτίζονται από τα ΕΣΠΑ για να μοιράζουν δίκαια την αθλιότητα.

Κάθε ουσιαστικό έχει πάντα μια κύρια νοηματοδότηση. Τα επίθετα μπορεί να την τονίζουν αλλά δεν την αναιρούν. Οι λέξεις, η «γλώσσα», δεν είναι ποτέ ουδέτερα στοιχεία.

Άλλο να μιλάς κανείς για «ατύχημα», άλλο για «έγκλημα». Άλλο φορτίο έχει η έννοια «επιχειρηματικό κίνητρο», άλλο η «κρατική επιδότηση εργοδοτών». Άλλο οι «κοινωνικοί εταίροι» και άλλο η «ταξική συνεργασία». Άλλη έννοια το «έθνος» ή ο «λαός» γενικά, άλλο η «εργατική τάξη», «αστική τάξη» ή άλλα κοινωνικά στρώματα.

Η παράδοση που θέλει την αριστερά να προσθέτει απλά επίθετα στα ουσιαστικά/ λέξεις/έννοιες που πλασάρουν οι αστικές δυνάμεις, είναι γνωστή και τελικά αποτυχημένη.

«Αλλαγή» έλεγε το ΠΑΣΟΚ «πραγματική αλλαγή» απαντούσε το ΚΚΕ.

«Ανάπτυξη» έλεγε η ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ, «ανάπτυξη νέου τύπου» απαντούσε το ΚΚΕ.

«Παραγωγική ανασυγκρότηση» επαγγέλλεται ο ΣΕΒ, «φιλολαϊκή παραγωγική ανασυγκρότηση» ονειρεύονται άλλοι.

Λεπτομέρειες; Κάθε άλλο! Η πολιτική γλώσσα έχει τεράστια σημασία. Εμπεριέχει ιδεολογικά στοιχεία και κοινωνικούς ταξικούς καθορισμούς.

Τα αστικά και μικροαστικά κόμματα είναι μάγοι στην ύφανση και την τοποθέτηση της σχετικής μπουζουριέρας, μέσω της αντίστοιχης γλώσσας και ορολογίας.

Ως προς αυτό, το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ, ασφαλώς και έχουν σχέση ιστορικής, πολιτικής και ιδεολογικής συνέχειας, παρά τις όποιες διαφορές στις κοινωνικές εκπροσωπήσεις και την ιστορική διαδρομή.

Το τρίπτυχο του ΣΥΡΙΖΑ, δε σημαίνει τίποτα περισσότερο παρά τούτο μόνο:

• Απολυταρχία του ευρωπαϊκού και ελληνικού κεφαλαίου, σε βάρος του κόσμου της εργασίας και κάθε έννοιας λαϊκής κυριαρχίας,
• κοινωνικός κανιβαλισμός, ειδικά σε βάρος της νεολαίας
• εργοδοτικός δεσποτισμός και πολιτικός ολοκληρωτισμός

Το ερώτημα επομένως αφορά όσους καλούνται να αφαιρέσουν τις μπουζουριέρες για να φανεί «ο βασιλιάς γυμνός».

Πηγή: pandiera.gr