Της Εύης Νικολοπούλου.

Τη δεκαετία του 70 στον Καναδά, έγινε ένα πολύ ενδιαφέρον πείραμα.

Εξασφάλισαν σε όλους τους κατοίκους ενός μικρού χωριού ένα βασικό εισόδημα, που θα τους έφτανε να ζήσουν άνετα χωρίς να χρειάζεται να συμπληρώνουν εισόδημα με εργασία. Τους είπαν ότι δεν χρειαζόταν να κάνουν κάτι, ούτε να δώσουν κάποιο αντάλλαγμα για αυτό. Το σκεπτικό που περίμεναν οι ερευνητές να επιβεβαιώσουν, ήταν ότι οι κάτοικοι θα σταματούσαν τις δουλειές τους, αφού θα είχαν χρήματα πια για να ζουν.

Τα αποτελέσματα μετά από μερικά χρόνια ήταν ανατρεπτικά. Σχεδόν κανένας δεν εγκατέλειψε τη δουλειά του, περισσότεροι άνθρωποι σπούδαζαν, τα ποσοστά θνησιμότητας των νεογνών μειώθηκαν, οι άνθρωποι ενθαρρύνθηκαν και έγιναν πιο διεκδικητικοί, δηλαδή δεν συμβιβάζονταν πλέον με άθλιες συνθήκες δουλειάς, αλλά αναζητούσαν καλύτερες προοπτικές για τον εαυτό τους.

Το κυριότερο; Η ποιότητα ζωής βελτιώθηκε. Τα ποσοστά ψυχικής διαταραχής μειώθηκαν δραματικά, με το άγχος την κατάθλιψη και άλλες νόσους να βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση. (Για άγνωστους λόγους τα πορίσματα αυτού του πειράματος με την πανανθρώπινη αξία, ποτέ δεν εκδόθηκαν επίσημα και δεν επαναλήφθηκε ποτέ κάτι ανάλογο).

Κάτσε, μισό λεπτό: Αν η κατάθλιψη είναι βιολογική αρρώστια, όπως μας λένε οι φαρμακοβιομηχανίες εν χορώ με τους επικεφαλής της ψυχικής υγείας των υπουργείων και των κυβερνήσεων, πως συνέβη αυτό; Δεν βγαίνει νόημα. Τα Ηνωμένα Έθνη μας έχουν πάντως προειδοποιήσει ότι προσπαθούμε να απαντήσουμε λάθος στο ζήτημα της κατάθλιψης.

Τι δεν έχουμε καταλάβει καλά;

Υπάρχει λοιπόν, από τη μία, η θεωρία ότι η κατάθλιψη είναι θέμα δυσλειτουργίας του εγκεφάλου, διαταραχής ορμονών και νευροδιαβιβαστών, όπως η ντοπαμίνη και η σεροτονίνη. (Τέλεια τα νέα για της Φαρμακοβιομηχανίες, που βγάζουν περί τα 15 δισεκατομμύρια ανά έτος από τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα και μόνο.)

Αλλά από την άλλη, οι εξέχοντες γιατροί των Ηνωμένων Εθνών, μας προειδοποιούν ότι αυτή η θεωρία είναι “επιλεκτική χρήση των ερευνών, που κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό και πρέπει να εγκαταλειφθεί.” Στην έκθεση που εξέδωσαν τα Ηνωμένα Έθνη τον Απρίλιο του 2017 διαβάζουμε ότι:

Η υγεία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ψυχική υγεία, και ότι όλοι οι άνθρωποι δικαιούνται να ζήσουν σε ένα περιβάλλον με ευημερία, υγεία και αξιοπρέπεια. Ότι τα υψηλά ποσοστά κατάθλιψης συνδέονται άμεσα με τις διακρίσεις ,τις αδικίες, την ανισότητα, την βία, ψυχολογική και σωματική, τον κοινωνικό αποκλεισμό και τη φτώχεια.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας επίσης τονίζει ότι:

” Η ψυχική υγεία παράγεται κοινωνικά. Η παρουσία ή απουσία της ψυχικής υγείας είναι ένας κοινωνικός δείκτης και απαιτεί κοινωνικές μαζί με τις ατομικές λύσεις”.

Δηλαδή σε δυσμενείς κοινωνικές συνθήκες, σε συνθήκες φτώχειας, ανεργίας και ανασφάλειας ευδοκιμεί η κατάθλιψη. Bingo.

Το να πούμε λοιπόν ότι η κατάθλιψη είναι μια ασθένεια αποκλειστικά βιολογική, είναι λανθασμένο και επικίνδυνο. Χρειάζεται να παραδεχτούμε ότι ο σύγχρονος πολιτισμός απέτυχε να απαντήσει στα ανθρώπινα προβλήματα και, αναβιώνοντας έναν ιδιότυπο ανιμισμό, έβαλε στο επίκεντρο την ψυχική υγεία των παντοδύναμων Αγορών. Υπερβολή; Όχι και τόσο αν ανακαλέσουμε στη μνήμη μας μια φράση που ακούμε πολύ συχνά τα τελευταία χρόνια:

“Η πολιτική/οικονομική αστάθεια προκαλεί ΕΚΝΕΥΡΙΣΜΟ στις αγορές”.

Όταν οι πρωταρχικές κρατικές προσπάθειες είναι προσπάθειες για να μην διαταραχθεί η ψυχική υγεία των αγορών, βάζουν σε δεύτερη μοίρα και σε κίνδυνο την υγεία των πολιτών.

Τι μέλλει γενέσθαι λοιπόν;

«Το γεφύρωμα του χάσματος ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, θα σώσει εκατομμύρια ζωές» έρχεται να δώσει την απάντηση η μη κυβερνητική οργάνωση Save the Children.

Χμ. Απίθανο σενάριο. Γιατί; Όταν επί χρόνια οι απολογητές των μνημονίων και της λιτότητας προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι καταθλιπτικοί είναι ψυχιατρικά περιστατικά και βιολογικά διαταραγμένοι άνθρωποι, και ότι οι αυτοκτονίες δεν έχουν καμία ή μικρή σχέση με την κρίση, όταν έχει στηθεί μια ολόκληρη βιομηχανία πολιτική και μιντιακή, για να μας πείσει ότι το να κόψουμε βασικά είδη διατροφής, να ζούμε χωρίς θέρμανση, χωρίς εργασία και εισόδημα, χωρίς υγεία και ελπίδα για το μέλλον, μας αξίζει γιατί αμαρτήσαμε ως λαός, δεν διαφαίνεται στο άμεσο μέλλον να μας δώσει άφεση και να αλλάξει προσανατολισμό.

1. www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/depression

2. www.ohchr.org/EN/NewsEvents/Pages/DisplayNews.aspx?NewsID=21480&LangID=E>

3. www.who.int/mental_health/publications/gulbenkian_paper_social_determinants_of_mental_health/en/

4. en.wikipedia.org/wiki/Mincome

5. www.vice.com/amp/en_ca/article/a3akm4/why-basic-income-is-a-mental-health-issue?__twitter_impression=true

6. www.marketresearchstore.com/news/global-depression-drug-market-215

7. www.apa.org/monitor/2015/04/money-stress.aspx

8. www.cnbc.com/2018/05/29/heres-why-markets-are-so-scared-of-the-latest-italian-political-drama.html και https://www.marketwatch.com/story/heres-why-markets-are-worried-about-italian-politics-again-2018-05-29

9. “Δεν είναι το οικονομικό το μείζον πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας. Δεν οφείλεται, δηλαδή, η αλματώδης αύξηση των αυτοκτονιών σε οικονομικούς λόγους. Άλλοι αυτοκτονούν επειδή έχασαν τα λεφτά τους στο καζίνο κι άλλοι από ερωτική απογοήτευση» δήλωση του Γρηγόρη Ψαριανού.” Πηγή: H Aυγή επιτίθεται στον Ψαριανό: Πρόκειται για έναν κυνικό, συναισθηματικά απονεκρωμένο άνθρωπο | iefimerida.gr

10. www.onmed.gr/ygeia/story/347175/aytoktonies

11. fortune.com/2017/03/30/depression-rate/

12. www.ohchr.org/EN/NewsEvents/Pages/DisplayNews.aspx?NewsID=21480&LangID=E

13. edition.cnn.com/2018/05/31/health/children-report-conflict-poverty-intl/index.html

Η Εύη Νικολοπουλου είναι ψυχολόγος.

Αρχική δημοσίευση: nostimonimar.gr

πηγή: ergatikosagwnas.gr

Μάκης Γεωργιάδης

55 χρόνια από το θάνατο του μεγάλου ποιητή

Ήταν 3 Ιουνίου του 1963 όταν στη Μόσχα σταμάτησε να χτυπά η καρδιά ενός προικισμένου επαναστάτη ποιητή. Ήταν η μέρα που σιωπούσε η φωνή του υμνωδού της ειρήνης, της ελευθερίας, της συναδέλφωσης και της αλληλεγγύης των λαών. Ήταν η μέρα που έσβηνε η φυσική παρουσία εκείνου που αφιέρωσε τη ζωή, τη σκέψη και τη δράση του στην υπόθεση της απελευθέρωσης της εργατικής τάξης και στην επαναστατική προοπτική της ανθρωπότητας. Εκείνη τη μέρα εγκατέλειψε τον κόσμο σε ηλικία 61 ετών ο Τούρκος ποιητής Ναζίμ Χικμέτ, προδομένος από την καρδιά του

. Ο Ναζίμ Χικμέτ δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις καθώς τα έργα του είναι ευρέως γνωστά στην Ελλάδα ενώ τα μελοποιημένα ποιήματά του είναι βέβαιο ότι τα έχουν σιγοτραγουδήσει άνθρωποι οι οποίοι πιθανώς να μη γνωρίζουν ότι πρόκειται για δικούς του στίχους. Στη διάδοση της ποίησης του Χικμέτ συνέβαλαν πνευματικοί-καλλιτεχνικοί ογκόλιθοι όπως ο Μάνος Λοϊζος, ο Θάνος Μικρούτσικος και η απαράμιλλη Μαρία Δημητριάδη που έγραψαν μουσική και ερμήνευσαν με μοναδικό τρόπο βασιζόμενοι στις εξαιρετικές μεταφράσεις του Γιάννη Ρίτσου και του Γιώργη Παπαλεονάρδου.

Ο Ναζίμ Χικμέτ γεννήθηκε στην υπό οθωμανική κυριαρχία Θεσσαλονίκη στις 15 Ιανουαρίου του 1902. Ήταν γόνος εύπορης οικογένειας αξιωματούχων, καθώς ο πατέρας του Ναζίμ Χικμέτ Μπέης ήταν διευθυντής του γραφείου Τύπου του υπουργείου Εξωτερικών ενώ διετέλεσε και πρόξενος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο Αμβούργο. Η μητέρα του ήταν ζωγράφος. Ωστόσο ο νεαρός Χικμέτ λόγω της διάστασης των γονέων του περνάει πολύ καιρό κοντά στον παππού του στη Μικρά Ασία, ενώ ολοκληρώνει τις εγκύκλιες σπουδές του στην Κωνσταντινούπολη όπου και εισάγεται στην Ακαδημία του Πολεμικού Ναυτικού με προοπτική να ακολουθήσει καριέρα αξιωματικού. Η εποχή εκείνη, η οποία σημαδεύεται από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με την παράλληλη αγγλογαλλική κατοχή της Κωνσταντινούπολης και την έξαρση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στην αχανή επικράτεια της χώρας, θα λειτουργήσουν σαν πυροκροτητής στη συνείδηση του νεαρού ποιητή. Ο Ναζίμ Χικμέτ γράφει ήδη από την πρώιμη εφηβική του ηλικία και πολύ πριν έρθει σε επαφή με τα κομμουνιστικά ιδεώδη, έχει διαγνώσει τις γενεσιουργές αιτίες της αδικίας και της εκμετάλλευσης και έχει σκιαγραφήσει στη σκέψη του τον πρωτοποριακό ρόλο και την απελευθερωτική προοπτική της εργατικής τάξης.

Την ίδια εποχή το κίνημα των Νεότουρκων του Μουσταφά Κεμάλ Πασά και η επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης θα αποτελέσουν τη θρυαλλίδα για τη διαμόρφωση τελικά ενός ανυπέρβλητου επαναστάτη. Λόγω προβλημάτων υγείας, ο Χικμέτ απαλλάσσεται της στρατιωτικής θητείας. Ωστόσο θα επιδιώξει το 1920 να βρεθεί στο μέτωπο στο πλευρό του Ατατούρκ κοντά στην Άγκυρα. Στην πορεία του προς την Ανατολία θα διαπιστώσει ιδίοις όμμασι τις συνθήκες εξαθλίωσης του τούρκικου προλεταριάτου και των αγροτικών πληθυσμών και οι σχετικές εικόνες θα τον συγκλονίσουν. Η σύγκρουση με το κίνημα των Νεότουρκων δεν θα αργήσει και είναι αναπόφευκτη. Ο Χικμέτ έχει διοριστεί διευθυντής σε ένα καλό σχολείο της Ανατολίας ωστόσο ασφυκτιά από το βαθύ συντηρητισμό του περίγυρού του ενώ και οι Νεότουρκοι αρχίζουν να αντιμετωπίζουν με εχθρότητα την ευρύτητα πνεύματος και την προοδευτική σκέψη του Χικμέτ. Το 1922 είναι έτος ορόσημο καθώς ξεκινούν οι διώξεις εναντίον του ποιητή αλλά και οι απηνείς διωγμοί των κομμουνιστών ενώ θα δολοφονηθεί και ο πρώτος γραμματέας του Λαϊκού Κομμουνιστικού Κόμματος της Τουρκίας (ΛΚΚΤ) του οποίου το ιδρυτικό συνέδριο είχε πραγματοποιηθεί το Σεπτέμβριο του 1920 στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν.

Ο Χικμέτ καταφεύγει στη Σοβιετική Ένωση ενώ το ΛΚΚΤ, πριν καν ολοκληρώσει τις εργασίες του δευτέρου συνεδρίου του, κηρύσσεται παράνομο τον Οκτώβριο του 1922. Στη Μόσχα ο ποιητής θα σπουδάσει οικονομικά και πολιτικές επιστήμες, ωστόσο η πλέον καταλυτική επαφή θα είναι η συνάντησή του με τον Βλαδίμηρο Μαγιακόφσκι οι ιδέες και η τεχνοτροπία του οποίου θα σφραγίσουν το από εκεί και πέρα έργο του Χικμέτ. Η επαφή του με τη ρωσική πρωτοπορία και τα επαναστατικά ρεύματα της ρωσικής ποίησης θα λειτουργήσουν απελευθερωτικά και ο Χικμέτ θα αρχίσει να χρησιμοποιεί πρωτοποριακές υφολογικές φόρμες, ελεύθερο στίχο ενώ η ποίησή του θα λάβει το έντονο δραματικό στοιχείο, εντασσόμενη πάντα στο ιστορικό πλαίσιο. Υπό αυτό το πρίσμα ο Χικμέτ θα εξελιχθεί σε έναν από τους φάρους της παγκόσμιας λογοτεχνίας του 20ού αιώνα δίπλα στον Μπρεχτ και πληθώρα άλλων σημαντικών λογοτεχνών.

Από το 1923 είναι μέλος του κόμματος των Μπολσεβίκων και του Κομμουνιστικού Κόμματος Τουρκίας και θα παραμείνει στρατευμένος ως την πρόωρη φυγή του. Ο ίδιος εξηγούσε αργότερα πως η τέχνη δεν μπορεί να είναι ουδέτερη. Όπως έλεγε, «όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς ανά τους αιώνες και σε όλο τον κόσμο ποτέ δεν ήταν ουδέτεροι. Ακόμη κι αν το διακήρυσσαν, ακόμη κι αν υπερασπίζονταν με πάθος αυτήν την ουδετερότητα, αυτό δεν ίσχυε. Με το έργο τους πάντα έπαιρναν θέση πάνω στα κρίσιμα ζητήματα του καιρού τους». Έτσι κι αυτός έπαιρνε πάντα θαρρετά και ξεκάθαρα θέση υπέρ των καταπιεσμένων της πατρίδας του, στο πλευρό των κολασμένων όλων των πατρίδων της γης.

«Nα αγαπάμε κάθε μέρα λίγο περισσότερο, κάθε μέρα λίγο καλύτερα».

Το 1924 επιστρέφει στην Τουρκία και αρχίζει μια οδύσσεια παράνομης δράσης, κυνηγητού και διώξεων που τελικά θα οδηγήσουν στην καταδίκη του σε 28 έτη φυλάκισης το 1938. Το καθεστώς έκανε προσπάθειες για τη φυσική του εξόντωση και τουλάχιστον δύο απόπειρες δολοφονίας του με αυτοκίνητα να τον καταδιώκουν στα στενά δρομάκια της Κωνσταντινούπολης. Από το 1924 ως και το 1938 ο Χικμέτ μπαινοβγαίνει στις φυλακές διωκόμενος για τη δράση του στις τάξεις του ΚΚΤ το οποίο είχε κηρυχθεί εκτός νόμου. Είχε αναλάβει την οργάνωση παράνομου τυπογραφείου του κόμματος στη Σμύρνη ενώ παράλληλα εργαζόταν ως δημοσιογράφος και αρθρογραφούσε στα κομματικά έντυπα Διαφώτιση και Σφυροδρέπανο. Την ίδια περίοδο δημιουργεί ακατάπαυστα και δημοσιεύει εννιά ποιητικές συλλογές, γράφει περίπου 30 θεατρικά τα οποία δυστυχώς δεν διασώζονται, ενώ παράλληλα γράφει σενάρια κινηματογραφικών ταινιών τα οποία υπογράφει με ψευδώνυμο είτε για να αποφύγει τις διώξεις είτε γιατί διαφωνεί με το περιεχόμενο μιας και γράφει κυρίως για βιοποριστικούς λόγους. Το 1936 για το έργο του Το Έπος του Σεϊχη Μεντρεντίν, ο δημόσιος κατήγορος θα του απαγγείλει κατηγορίες για προδοσία και υποκίνηση του στρατεύματος σε στάση. Θα ζητήσει την εκτέλεσή του. Η δική του θα γίνει από στρατοδικείο πάνω σε πλοίο του πολεμικού ναυτικού και ο Χικμέτ θα υποστεί ανείπωτα σωματικά βασανιστήρια. Θα καταδικαστεί σε 28 χρόνια φυλάκιση και θα οδηγηθεί στις φυλακές της Προύσσας.

Στη φυλακή θα συνεχίσει να γράφει. Ο ίδιος θα μετατρέψει τη φυλακή σε σχολείο για τους κρατούμενους συναγωνιστές του. Ο Χικμέτ από αυτή την άμεση συναναστροφή με το λαϊκό στοιχείο θα εμπνευστεί, θα απορροφήσει την ευρέως χρησιμοποιούμενη καθομιλουμένη τουρκική και τους ιδιωματισμούς της, θα μεστώσει και θα κάνει πιο απλή την ποίησή του. Παράλληλα γράφει μπροσούρες και πολιτικά κείμενα. Η φήμη του έχει ξεπεράσει τα σύνορα της Τουρκίας. Έχει γίνει παγκόσμια. Τα ποιήματα του βγαίνουν από τη φυλακή με τη μορφή γραμμάτων προς τη δεύτερη σύζυγό του αλλά ξεπερνούν το χαρακτήρα της διαπροσωπικής σχέσης, γίνονται κτήμα της ανθρωπότητας. Στη φυλακή έχει υποστεί το πρώτο καρδιακό επεισόδιο. Η πρόθεση του τουρκικού καθεστώτος να τον εξοντώσει στέλνοντάς τον να υπηρετήσει τη στρατιωτική θητεία του, καθώς και μια απεργία πείνας διάρκειας 18 ημερών που πραγματοποιεί ο ποιητής, ξεσηκώνουν κύμα διεθνούς συμπαράστασης. Ιδρύεται διεθνής επιτροπή με επικεφαλής τους Πάμπλο Πικάσο, Πολ Ρόμπσον και Ζαν Πωλ Σαρτρ που ενεργεί για την αποφυλάκιση του Χικμέτ. Το 1950 η κυβέρνηση Μεντερές παραχωρεί αμνηστία στους πολιτικούς κρατούμενους και ο Ναζίμ Χικμετ, μετά από 12 χρόνια στα υγρά κελιά, είναι ελεύθερος αλλά ξένος στην ίδια του τη χώρα

Ο Χικμέτ καταφεύγει εκ νέου στη Σοβιετική Ένωση για την οποία στην κυριολεξία αποδρά εν μέσω καταιγίδας διαπλέοντας με κινηματογραφικό τρόπο τη Μαύρη Θάλασσα στην αρχή με μια βενζινάκατο και στη συνέχεια με ρουμάνικο εμπορικό πλοίο. Αυτός ο μεγάλος κομμουνιστής, ένας μεγάλος άνθρωπος, διεθνιστής και αγωνιστής της ειρήνης, άφησε τεράστια κληρονομιά στην ανθρωπότητα. Η πατρίδα του του στέρησε την υπηκοότητά του αλλά πατρίδα του έγινε κάθε γωνιά αυτής της γης που υπάρχουν καταπιεσμένοι. Κάθε σημείο αυτής της γης όπου υπάρχει έστω κάθε «ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίσει, ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε…»

πηγή: prin.gr

– του Γιώργου Καραγιάννη

Άς ξεκινήσουμε από τα γνωστά. Η αρχική επίσημη ανακοίνωση ανέφερε ότι ο πατριάρχης Βαρθολομαίος θα έρθει στην Ελλάδα για να μιλήσει σε δύο εκδηλώσεις. Για συνηθισμένη επίσκεψη δηλαδή, αφού ο πατριάρχης έχει κάνει το δρομολόγιο Κωνσταντινούπολη- Αθήνα και άλλες ελληνικές πόλεις, διαδρομή Πατήσια- Κυψέλη.

Όμως στην πορεία αρκετοί άρχισαν να ψυλλιάζονται και να το συνδέουν με μερικά άλλα πράγματα που κάθε άλλο παρά τυχαίες συμπτώσεις ήταν.

Τα αιτήματα στο Φανάρι

«Σύμπτωση» πρώτη: Το Μάρτιο ο πρόεδρος της Ουκρανίας Ποροσένκο πήγε στο Φανάρι και ζήτησε από τον πατριάρχη να αναγνωρίσει το πλήρως ελεγχόμενο από την αμερικανοστημένη κυβέρνησή του, πατριαρχείο της Ουκρανίας, το οποίο καμιά άλλη ορθόδοξη Εκκλησία δεν αναγνωρίζει και το θεωρεί «σχισματικό». Ο πατριάρχης Βαρθολομαίος τον καλοδέχτηκε και του είπε πως θα εξετάσει το αίτημα, μια δέσμευση την οποία μέχρι εκείνη τη στιγμή απέφευγε να πάρει το Οικουμενικό πατριαρχείο, μπροστά στις αντιδράσεις του πατριαρχείου της Μόσχας στο οποίο υπάγονταν η Εκκλησία της Ουκρανίας ( και εξακολουθεί να υπάγεται το μεγαλύτερο μέρος της).

http://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2018/06/dsc_0340_iefimerida-300x200.jpg 300w, http://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2018/06/dsc_0340_iefimerida-768x512.jpg 768w" data-lazy-sizes="(max-width: 419px) 100vw, 419px" height="279" width="419">

Από τη συνάντηση του πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον πρόεδρο της Ουκρανίας Ποροσένκο, στο Φανάρι, το Μάρτιο του 2018

«Σύμπτωση» δεύτερη: Στις 30 Μαΐου και σε μια στιγμή που οι συζητήσεις για το Σκοπιανό έμπαιναν σε καθοριστική  φάση, ανακοινώθηκε επισήμως, πως και η «σχισματική»,και μη αναγνωριζόμενη από καμιά άλλη ορθόδοξη Εκκλησία, «Εκκλησία της Μακεδονίας» έστειλε γράμμα στο Φανάρι , συνοδευόμενο  («υποστηριζόμενο», όπως ανέφερε η επίσημη ανακοίνωση) και από προσωπική επιστολή του πρωθυπουργού της ΠΓΔΜ Ζάεφ προς τον πατριάρχη Βαρθολομαίο. Με το γράμμα αυτό η Εκκλησία των Σκοπίων ζητούσε να υπαχθεί στο Οικουμενικό πατριαρχείο με το παλιό της όνομα της «Αρχιεπισκοπής Αχριδών» εγκαταλείποντας το σημερινό «Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία- Αρχιεπισκοπή Οχρίδος».

Η απάντηση του Φαναρίου ήταν κάτι παραπάνω από ενθαρρυντική: «Η Ιερά Σύνοδος, ανέφερε το επίσημο ανακοινωθέν, απεφάσισε να επιληφθή αυτού και να διενεργήση τα δέοντα υπό τους απαραβάτους όρους των ιστορικοκανονικών αρμοδιοτήτων και προνομίων του πρωτοθρόνου Οικουμενικού Πατριαρχείου».

«Σύμπτωση» τρίτη: Το πατριαρχικό ταξίδι γίνεται σε μια στιγμή που βρίσκεται σε εξέλιξη η αμερικανική προσπάθεια για περιορισμό της επιρροής και στρατιωτική, οικονομική και πολιτική απομόνωση της Ρωσίας. Σημαντικούς παράγοντες σ’ αυτή την προσπάθεια  αποτελούν και η Ουκρανία και ( σε μικρότερο βαθμό βέβαια) η ΠΓΔΜ . Άλλωστε όλη αυτή η πρεμούρα που τους έπιασε όλους να λύσουν το Σκοπιανό, οφείλεται στην αμερικάνικη πίεση. Και όπως γνωρίζουν και τα μικρά παιδιά τα πολιτικά ζητήματα συνδέονται τις περισσότερες φορές και με τα εκκλησιαστικά. Ειδικά για το θέμα των Σκοπίων, που μας ενδιαφέρει άμεσα, την εκκλησιαστική πτυχή του  είχαν επισημάνει από την αρχή των συζητήσεων και προσωπικά ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος καθώς και οι περισσότεροι μητροπολίτες.

Οι συμπτώσεις και το πατριαρχικό ταξίδι

Όπως και να ‘χει το πράγμα μέσα στο πλαίσιο και των παραπάνω «συμπτώσεων» πρέπει να δούμε το πατριαρχικό ταξίδι στην Αθήνα και τις  επαφές του πατριάρχη, κυρίως με την Εκκλησία της Ελλάδος. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως βασική πυξίδα σε όλη την πολιτική των εκπροσώπων του Φαναρίου αποτελεί η πολιτική των εκάστοτε αμερικανικών κυβερνήσεων, από τα πρώτα κιόλας  μεταπολεμικά χρόνια. Ο Ψυχρός Πόλεμος μεταξύ ΕΣΣΔ και ΗΠΑ στο εκκλησιαστικό εκφραζόταν και με την αντιπαράθεση μεταξύ των πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως και Μόσχα.

Τελευταίο  εκκλησιαστικό παράδειγμα της αντιπαράθεσης αυτής; Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το Φανάρι αναγνώρισε το 1996 την αυτονομία της Εκκλησίας της Εσθονίας και όρισε στην κορυφή της  τον Έλληνα (γεννημένο στο Κονγκό) μητροπολίτη Στέφανο Χαραλαμπίδη προκαλώντας την οργή του πατριαρχείου Μόσχας στο οποίο υπάγονταν μέχρι τότε εκκλησιαστικά η Εσθονία.

http://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2018/06/griniezakis3-300x199.jpg 300w, http://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2018/06/griniezakis3-768x508.jpg 768w" data-lazy-sizes="(max-width: 568px) 100vw, 568px" height="376" width="568">

Λειτουργία στον καθεδρικό ναό του Ταλίν. Στο κέντρο ο πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο επίσκοπος Εσθονίας Στέφανος Χαραλαμπίδης.

Πρώτος στόχος των φαναριωτών είναι η «εναρμόνιση» της πολιτικής της Εκκλησίας της Ελλάδος με αυτή του πατριαρχείου  τόσο στο Σκοπιανό όσο και στο ζήτημα της Ουκρανίας.

Έτσι λοιπόν το Σκοπιανό σε πρώτη μοίρα και το ουκρανικό σε δεύτερη  κυριάρχησαν στη συνάντηση Βαρθολομαίου –Ιερώνυμου τη Δευτέρα.. Τον πατριάρχη τον απασχολεί κυρίως η στάση των μητροπολιτών της Βόρειας Ελλάδας  («Νέες Χώρες» που υπάγονται πνευματικά σ’ αυτόν αλλά διοικητικά στην Εκκλησία της Ελλάδος) οι οποίοι στο σύνολό τους είτε γιατί το πιστεύουν οι ίδιοι είτε γιατί επηρεάζονται από τις διαθέσεις των πιστών και δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς πρωτοστατούν στις κινητοποιήσεις. Από τη μεριά του ο αρχιεπίσκοπος παίρνει υπόψη του και το μετέφερε στον πατριάρχη  ότι στα Σκόπια αυτή τη στιγμή υπάρχει ο αρχιεπίσκοπος Αχρίδος Ιωάννης που ορίστηκε από το πατριαρχείο Σερβίας, αναγνωρίζεται από όλες τις ορθόδοξες Εκκλησίες και έχει πολύ καλές προσωπικές σχέσεις με τους περισσότερους Έλληνες μητροπολίτες , οι οποίοι του συμπαραστάθηκαν στα χρόνια που η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ τον είχε κλείσει στη φυλακή για υποκίνηση εθνοτικού και θρησκευτικού μίσους και διχόνοιας.

Ισορροπία Ιερώνυμου σε τεντωμένο σχοινί

Μέσα στην αρχιεπισκοπή δεν ήμαστε για να σας πούμε τι ακριβώς ειπώθηκε. Όμως ξέρουμε τι είπε ο αρχιεπίσκοπος  μια μέρα μετά, την Τρίτη. Κλασσικός ισορροπιστής που κοιτάει να τους καλύπτει όλους, και την κυβέρνηση αλλά και τους ιεράρχες, ο αρχιεπίσκοπος για να καλυφθεί απέναντι στους δεύτερους επανέλαβε την γνωστή θέση της Ιεραρχίας πως  «η θέση της Εκκλησίας είναι σταθερή. Η Εκκλησία, είπε, το όνομα Μακεδονία δεν είναι εύκολο εμείς να το δανείσουμε, να το δώσουμε». Πρόσθεσε όμως , κλείνοντας το μάτι στην κυβέρνηση, πως προσωπική του θέση είναι «ότι

τα θέματα δεν αντιμετωπίζονται με συλλαλητήρια, με φωνές κλπ. Υπεύθυνη είναι η Βουλή, αυτοί θα αποφασίσουνε, αυτοί θα αναλάβουν την ευθύνη. Και να πάμε λίγο περισσότερο; Η Βουλή δεν βγαίνει μόνη της, βγαίνει από τον λαό. Ο λαός λοιπόν πρέπει να σκεφτεί, να δει, να αποφασίσει και να κάνει».

Όσο για το θέμα της Ουκρανίας, η Εκκλησία της Ελλάδος έχει από καιρό κρατήσει στενές σχέσεις με το μητροπολίτη Ουκρανίας Oνούφριο, που υπάγεται στο πατριαρχείο της Μόσχας. Αυτό επανέλαβε και ο αρχιεπίσκοπος στον πατριάρχη επισημαίνοντάς του τους κινδύνους για την ενότητα των ορθοδόξων Εκκλησιών από μια νέα σύγκρουση  (και θα είναι πολύ σκληρή αυτή τη φορά) Φαναρίου-Μόσχας.

http://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2018/06/kotzias-vartholomaios-300x201.jpg 300w" data-lazy-sizes="(max-width: 630px) 100vw, 630px" height="422" width="630">

Από τη συνάντηση του πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον υπουργό εξωτερικών της Ελλάδας, Νίκο Κοτζιά, στο Φανάρι

Η συνάντηση του πατριάρχη με τον Τσίπρα ήταν πιο εύκολη. Ο Τσίπρας τον ευχαρίστησε για τις προσπάθειες επίλυσης των διαφορών με την «σχισματική» Εκκλησία των Σκοπίων, προσθέτοντας  ότι αυτό θα προσφέρει σταθερότητα στην περιοχή. Και ο πατριάρχης αναφέρθηκε στο αίτημα της μη αναγνωρισμένης Εκκλησίας σημειώνοντας πως «το Οικουμενικό Πατριαρχείο ενεργεί στα πλαίσια των κανονικών υποχρεώσεων του, να αίρει τις διαφορές και τα σχίσματα όπου αυτά υπάρχουν».

Ο Κοτζιάς υπέρ Βαρθολομαίου

Καθαρά υποστηρικτική  στις κινήσεις του πατριάρχη ήταν η θέση που εξέφρασε στη συνέντευξή του στην ΕΡΤ τη Δευτέρα ο υπουργός Εξωτερικών. Ο Κοτζιάς αναφερόμενος στους μητροπολίτες που αντιδρούν είπε ότι «δεν είναι δικό τους αντικείμενο διότι το αν θα αναγνωριστεί η Αυτοκεφαλία, και οτιδήποτε άλλο μιας Εκκλησίας αυτό είναι θέμα του Οικουμενικού Πατριάρχη, δεν είναι θέμα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, δεν είναι αντικείμενο τους». Για να προσθέσει: « ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος έχει τη σοφία, την νηφαλιότητα και την ηρεμία να αναστοχαστεί πάνω σε αυτό το ζήτημα και νομίζω ότι και ο ίδιος μέσα του βαθιά, εν τη χριστιανική του πίστη, θα έχει καταλήξει, ότι αυτό που κάνει το Οικουμενικό Πατριαρχείο στο ζήτημα της Εκκλησίας των Σκοπίων είναι καλό».

Αιτία πολέμου το ουκρανικό ζήτημα

Ηθικόν δίδαγμα που λέγαμε και όσοι από μας περάσανε από τα κατηχητικά: Πέρα από το πολιτικό μπέρδεμα είναι πολύ πιθανό να βρεθούμε μπροστά και σε μία ανεξέλεγκτη κατάσταση στο χώρο των ορθοδόξων Εκκλησιών. Σε περίπτωση που αναγνωριστεί από το Οικουμενικό πατριαρχείο η έως σήμερα σχισματική Εκκλησία των Σκοπίων , είναι σίγουρο πως θα αντιδράσει το πατριαρχείο της Σερβίας. Κι από κοντά και το πατριαρχείο της Μόσχας που φοβάται πως το σκοπιανό και ουκρανικό παράδειγμα θα μπορούσαν  να αποτελέσουν τη σπίθα για εκδήλωση ανάλογων φαινομένων σε χώρες που προήλθαν από την πρώην Σοβιετική Ένωση και εξακολουθούν να υπάγονται εκκλησιαστικά ( κυρίως ρωσώφωνοι πληθυσμοί) σ’ αυτό. Ιδιαίτερα για τη Μόσχα το μεγάλο πρόβλημα είναι στην Ουκρανία. Εκεί οποιαδήποτε αναγνώριση αυτοκέφαλης Εκκλησίας θα αποτελέσει αιτία πολέμου με το Φανάρι.

Με δυο λόγια. Μην εκπλαγείτε αν μέσα στο γενικό χαμό γίνουν μαλλιά κουβάρια και στον εκκλησιαστικό χώρο… 

πηγή: imerodromos.gr

Στη δημοσιότητα βρίσκεται πλέον ο χάρτης με τις θάλασσες που συγκεντρώνουν μέδουσες.

Το Ελληνικό Παρατηρητήριο Βιοποικιλότητας, δημοσιεύει χάρτη στον οποίο απεικονίζονται οι περιοχές στην Ελλάδα όπου έχουν εμφανιστεί μέδουσες. Πρόκειται για δεδομένα που συγκέντρωσαν μέχρι τώρα για τις μέδουσες στην Ελλάδα (για Απρίλιο και Μάιο) από το πρόγραμμα καταγραφής -«το σύστημα τραβάει αυτόματα την τοποθεσία, οπότε υπάρχει και περίπτωση ελάχιστων λαθών στα σημεία που έχουν μπει», όπως αναφέρουν.

Τα πρώτα στοιχεία δείχνουν ότι σε Ευβοικό κόλπο και Σαρωνικό εμφανίζονται οι μέδουσες Chrysaora hysoscella, ενώ στον κορινθιακό είναι πολύ μεγάλο το πρόβλημα με τις Pelagia noctiluca.

Πηγή: newsbeast.gr