Άμεση επαναφορά του στα 751 ευρώ, χωρίς ρατσιστικές – ηλικιακές διακρίσεις

Για την επεκτασιμότητα των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, τον κατώτατο μισθό, τις ομαδικές απολύσεις, την ανταπεργία των εργοδοτών κ.λπ., μιλά ο γραμματέας του ΜΕΤΑ, Γιώργος Χαρίσης, στην εκπομπή «Στη δουλειά & στον αγώνα» που μεταδίδεται από το ραδιόφωνο της ΕΡΤopen 106,7. Όπως επισημαίνει, ανάμεσα στα άλλα, όσον αφορά:

– στην κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και στη μείωση του κατώτατου μισθού(Ν.4046/2012 – ΦΕΚ 28Α/2012), όπως αναφέρει, «θα πρέπει, αν η κυβέρνηση θέλει να επαναφέρει το προηγούμενο μη μνημονιακό καθεστώς, όχι μόνον να εκδώσει μια άλλη εγκύκλιο, αλλά να καταργήσει αυτό το θεσμικό μνημονιακό πλαίσιο, το οποίο ουσιαστικά έχει καταλύσει το θεσμό των συλλογικών συμβάσεων εργασίας» (νόμος 4046/2012 – ΦΕΚ 28Α/2012),

– στην εγκύκλιο που εξεδόθη από την παρούσα κυβέρνηση και μιλά για επαναφορά της επεκτασιμότητας των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, επισημαίνει πως «είναι δώρον άδωρον, διότι επαφίεται στην “καλή διάθεση” των εργοδοτών, εάν θα καταθέσουν το μητρώο των μελών τους, κι εάν από το μητρώο των μελών τους φαίνεται πως εκπροσωπούν πάνω από το 50% των εργαζομένων του κλάδου, ώστε να εφαρμοστεί η συγκεκριμένη ΣΣΕ. Στην περίπτωση που αυτό δεν κατατεθεί, δεν μπορεί να γίνει επέκταση της ΣΣΕ. Οπότε, όπως καταλαβαίνει κανείς, στην πράξη δε θα λειτουργήσει, διότι ακριβώς οι εργοδοτικές οργανώσεις δε θέλουν να εφαρμόσουν τις ΣΣΕ και να αυξήσουν τις αποδοχές των εργαζομένων»,

– επίσης, στην εγκύκλιο για την επεκτασιμότητα των ΣΣΕ, όπως υπογραμμίζει, «δεν αναφέρεται καθόλου για το τι θα γίνει με τις “Ενώσεις Προσώπων” (σ.σ.: σε χώρους εργασίας, που είναι λίγοι οι εργαζόμενοι και δεν μπορούν να συστήσουν Σωματείο), οι οποίες έχουν χαρακτήρα εργοδοτικό. Αυτές οι “Ενώσεις Προσώπων”, μέσα από το μνημονιακό θεσμικό πλαίσιο, έχουν τη δυνατότητα να υπογράφουν επιχειρησιακές ΣΣΕ, παρακάπτοντας τα Σωματεία και δεσμεύοντας τους εργαζομένους σε ό,τι έχει συμφωνηθεί»,

– στον κατώτατο μισθό (που μειώθηκε με απόφαση της τότε μνημονιακής κυβέρνησης, από 751 ευρώ σε 586 για εργαζομένους άνω των 25 ετών και στα 511 για εργαζομένους που είναι κάτω των 25 ετών), υπογραμμίζει «πως πρόκειται για μια ρατσιστική διάκριση εις βάρος των νέων εργαζομένων, για την οποία δε γίνεται κανένας λόγος από την κυβέρνηση αυτή τη στιγμή. Εμείς ως συνδικαλιστικό κίνημα διεκδικούμε την κατάργηση αυτού του θεσμικού πλαισίου και την άμεση επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ, με νομοθετική ρύθμιση. Κι από εκεί και πέρα, ο κατώτατος μισθός θα πρέπει να καθορίζεται μέσα από τις διαπραγματεύσεις εργαζομένων και εργοδοτών».

Αυτό το οποίο φαίνεται, σημειώνει ο Γ. Χαρίσης είναι πως η κυβέρνηση φαίνεται να συζητεί όχι για την επαναφορά του κατώτατου μισθού, αλλά για κάποια αύξησή του. Υπενθυμίζει, δε, πως «όταν ψηφίστηκε η μείωση του κατώτατου μισθού προβλεπόταν ότι θα πρέπει να μείνει καθηλωμένος μέχρι την 1η Γενάρη του 2017, κι από εκεί και πέρα θα διαμορφώνεται -όχι μέσα από συλλογική διαπραγμάτευση- , άλλα μέσα από μια διαβούλευση που θα γίνεται κάθε χρόνο Μάρτη και Απρίλη, παίρνοντας υπόψη το ποσοστό της ανεργίας και άλλους παράγοντες. Κατόπιν, το υπουργείο Εργασίας, με βάση το πόρισμα από τη διαβούλευση, θα πρέπει μέχρι τις 30 Ιούνη κάθε χρόνου να διαμορφώνεται ο κατώτατος μισθός. Μέχρι τώρα, και το 2017 και το 2018, δεν έχει κινηθεί από πλευράς κυβέρνησης και αρμόδιου υπουργείου Εργασίας καμία διαδικασία. Πέραν αυτού, ακόμη και με αυτό το μνημονιακό πλαίσιο, θα έπρεπε να είχε γίνει αύξηση στον κατώτατο μισθό και το τρέχον έτος αλλά και το προηγούμενο».

Στη χώρα μας, καταλήγει ο γραμματέας του ΜΕΤΑ Γ. Χαρίσης, «έχει να γίνει αύξηση του κατώτατου μισθού εξήμισι χρόνια και είναι η μοναδική χώρα ανάμεσα σε αυτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης που συμβαίνει αυτό το γεγονός».

Ακούστε στο παρακάτω οπτικοποιημένο απόσπασμα της εκπομπής «Στη δουλειά & στον αγώνα» τι είπε αναλυτικότερα ο Γ. Χαρίσης. Η εκπομπή μεταδόθηκε στις 21-07-18.

πηγή: ergasianet.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής
Δεν προσθέτει κανείς κάτι ουσιαστικό αν αναφερθεί στην καταστρεπτική δράση του ανέμου σε περίπτωση πυρκαγιάς
Είναι αλήθεια κοινότυπο το να αναφερθεί κανείς στην δύναμη του «θολού και μελανιασμένου» νερού ενός ορμητικού και περιτοιχισμένου χειμάρρου στην περίπτωση μιας έντονης βροχόπτωσης.
Είναι φυσικό, μπορεί να προσθέσει κανείς, οτι σε αυτές και άλλες περιπτώσεις, να μη μπορούν να καταφέρουν και πολλά οι γεμάτοι αυτοθυσία πυροσβέστες ή άλλοι εθελοντές.
Το να λέει κανείς οτι τα φυσικά φαινόμενα είναι … φυσικά, δεν αποτελεί παρά μόνο μια φλύαρη ταυτολογία.
Και ένοχη ..
Το ερώτημα είναι τι έκανε και τι κάνει η οργανωμένη ανθρώπινη κοινωνία με δεδομένη την φύση των φυσικών φαινομένων.
Ο άνθρωπος δε μπορεί ποτέ να σταματήσει τους σεισμούς. Αναπτύσσει όμως μέτρια, καλή, καλύτερη ή /και άριστη αντισεισμική προστασία. Αυτή η διαβάθμιση έχει εντελώς ταξικό και οχι φυσικό , υπερφυσικό ή μεταφυσικό πρόσημο. Τόσο η κατεύθυνση ανάπτυξης της τεχνολογίας οσο και το πεδίο εφαρμογής της. Η ζωή δείχνει οτι κατά βάση ισοπεδώνονται το Μενίδι και τα Άνω Λιόσια και όχι η Κηφισιά. Η Τεχεράνη, η Αϊτή και η Πόλη του Μεξικού και οχι (τόσο καταστρεπτικά) οι πόλεις της Ιαπωνίας και ας δέχονται σεισμούς της μέγιστης έντασης. Μια ματιά στο χάρτη των θυμάτων (ανά 100.000 κατοίκους)  από φυσικές καταστροφές παγκόσμια, είναι πολύ κατατοπιστική.
Ο άνθρωπος μπορεί να κάνει πολύ λίγα (και με πολύ μακροπρόθεσμα και όχι άμεσα αποτελέσματα) για την αποφυγή εντοπισμένων έντονων βροχοπτώσεων. Μπορεί όμως να πάρει μέτρα αντιπλημμυρικής προστασίας με έργα υποδομής . Και αυτά έχουν επίσης διαβάθμιση και ταξικό πρόσημο τόσο στην έκταση όσο και στην ποιότητα και αποτελεσματικότητά τους. ‘Οπως και νάχει, πάντα θα πνίγονται η Μάνδρα ή ένα Καματερό και όχι μια Εκάλη. Η Νέα Ορλεάνη και όχι η Νέα Υόρκη
Αυτό που δεν είναι φυσικό, ούτε αθώο, είναι να παρουσιάζονται τα τωρινά ή διαχρονικά ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΡΓΑ, ως φυσικά και αναπότρεπτα φαινόμενα.
Δεν είναι φυσικό φαινόμενο να έχει προ αρκετών ετών διαλυθεί η Δασική Υπηρεσία σε όλη την Ελλάδα με το πέρασμα των αρμοδιοτήτων της σε μια ταυτόχρονα καταρρέουσα Πυροσβεστική που διαχρονικά είχε καθήκοντα περισσότερο στον αστικό ιστό.
Είναι πρόκληση να θεωρείται φυσικό φαινόμενο η αδυναμία της Πυροσβεστικής στην αντιμετώπιση μιας πυρκαγιάς όχι στα Απαλάχια όρη αλλά δίπλα στην Αθήνα και τη θάλασσα. Την ίδια στιγμή που η υπηρεσία αυτή υποστελεχώνεται και στηριζεται όλο και περισσότερο σε συμβασιούχους ή εθελοντές πυροσβέστες.
Γιατί αλήθεια θεωρείται φυσικό φαινόμενο η τυπική και άτυπη μετατροπή όλης της Αττικής συμπεριλαμβανομένων δασών, ρεμάτων και ακτών, σε οικοδομική ζώνη;
Μήπως αλήθεια φταίει ο Θεός Άνεμος ή έστω ο μεμονωμένος αυθαιρετάκιας όταν η πολιτεία εντάσσει στο σχέδιο πόλης, ρέματα και δάση ή ολόκληρες περιοχές χωρίς να προϋπάρχουν δίκτυα όμβριων ή αποχέτευσης;
Πως να αντιμετωπιστούν αλήθεια οι πυρκαγιές σε τόσες και τόσες όμορφες περιοχές της Ελλάδας όταν τα χωριά είναι πλέον έρημα και χωρίς χέρια, ανθρώπους με γνώση της γης και μονοπάτια; Για την ερήμωση της υπαίθρου και των περιφερειών, φταίει αλήθεια η Βροχή και ο Κεραυνός ή ένα μοντέλο ζωής που αρχίζει και τελειώνει στη δημιουργία 100 ακόμη Αθηνών με την απαραίτητη δημιουργία «οικονομιών κλίμακας» για επιχειρηματική δράση; Ας μην αρχίσουν πάλι οι εύκολες ενοχοποιήσεις όσων «προτιμούν την πόλη και την καλή ζωή». Είναι αλήθεια πολιτισμός και ζωή να μην έχουν τα χωριά σχολείο, αλλά να έχουν μόνο άπειρες εκκλησίες και νεκροταφείο;
Από πότε αλήθεια έχουν να γίνουν στοιχειώδη έργα υποδομής σε πόλεις και ύπαιθρο σε οτι αφορά δασοπροστασία, πυροπροστασία ή πλημμύρες; Καλά τα πανηγύρια για τα (αιματηρά) πρωτογενή πλεονάσματα, αλλά να οι θλιβερές συνέπειες του γεγονότος οτι δεν υπάρχει πλέον στοιχειώδες Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων. Και αλήθεια, γιατί άραγε δε μας έσωσαν εκείνα τα ΕΣΠΑ, τα άπειρα LEADER και τα λοιπά χρηματοδοτικά προγράμματα της ΕΕ;
Ή μήπως είναι φυσικό να ξοδεύονται κοντά 4 δις το χρόνο για F16 που φουντάρουν (παίρνοντας στο θάνατο νέους) και υποβρύχια που γέρνουν (γεμίζοντας τις τσέπες διαφόρων), αλλά η Πυροσβεστική να δουλεύει με λίγα σκάφη και ελικόπτερα «σαπάκια».
Μόνο με αυτή την έννοια είναι σωστό να πούμε «είναι φυσικό και επόμενο» ή πιο σωστά «λογικό και επόμενο», να πνίγονται και να καίγονται άνθρωποι μέσα στα ίδια τους τα σπίτια και στην ίδια την Αθήνα.
Γιατί τώρα αλήθεια κατάπιαν τη γλώσσα τους όσοι μιλούσαν πονηρά ή με αφέλεια για λιγότερο κράτος χάνοντας την ουσία για το τι πρέπει αυτό να κάνει ή να μην κάνει; Δεν ξεπλένει κανένα το να φορτώνουν όλα τώρα στην Πυροσβεστική, την ολιγωρία ή τις παραλείψεις της στιγμής.
Μόνο οργή και αηδία προκαλούν ο Τσίπρας τώρα ή ο Σαμαράς παλιότερα, όταν, για να σώσουν τη δική τους μαλακή καρέκλα θυμούνται τον στρατηγό Άνεμο ή τα.. σχέδια δολιοφθοράς Τούρκων ή Ρώσων (ή μήπως και …Σκοπιανών;). Καλή είναι η καρέκλα και η διαχείριση, αλλά όταν πρέπει να αναλάβουν στοιχειώδεις ευθύνες, τότε θυμούνται το Θεό και τη μητέρα Φύση. Μα αν ήταν αυτοί να δώσουν τη λύση θα έπρεπε ήδη να τους έχουν κάψει. Δυστυχώς ή ευτυχώς, και αυτό το τελευταίο, δε μπορεί παρά να είναι ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΈΡΓΟ. Θα ήταν λοιπόν πιο χρήσιμο όχι να κλαιγόμαστε αλλά να τους πάρουμε με τις πέτρες και να τους κάψουμε μέσα στο βιτριολικό τους ψέμα.
ΥΓ1: Έχει αλήθεια φανταστεί κανείς, τι θα γινόταν στην περίπτωση που θα έπρεπε τα δημόσια νοσοκομεία της χώρας (αυτά που τα κρατούν όρθια απλήρωτοι και κατάκοποι γιατροί και νοσηλευτές /ιες) να αντιμετωπίσουν μια επιδημία ή έστω ένα παρατεταμένο καύσωνα;
Υγ2: Αυτοί οι πολυπόθητοι «επενδυτές» που θα έρθουν (αν σφίξουμε και άλλο το ζωνάρι), θα βάλουν παραδάκι σε έργα υποδομής για την «πλέμπα» που δεν «αποδίδουν» ή μήπως σε έργα που φέρνουν παραδάκι στην τσέπη τους;

πηγη: pandiera.gr

– του Γεράσιμου Χολέβα

Είναι η ώρα που οι εικόνες της καταστροφής και οι ήχοι της τραγωδίας δεν χωρούν σε λέξεις. Στη θέση των νεκρών της Αττικής θα μπορούσαμε να βρεθούμε όλοι, τρέχοντας προς τη θάλασσα για να σωθούμε από τη φωτιά.

Τη στιγμή που βρίσκεται σε εξέλιξη ένα σπαρακτικό προσκλητήριο αγνοουμένων και ο αριθμός των νεκρών αλλάζει ώρα με την ώρα, όποιος επιδιώκει μικροπολιτικά παιχνίδια και οφέλη γίνεται τυμβωρύχος. Αν, όμως, δεν μιλήσουμε και πολιτικά και κοινωνικά για τις ευθύνες αυτού του κράτους, τότε η τραγωδία θα επαναληφθεί.

Ο πρωθυπουργός, χτες το βράδυ, μίλησε με επικοινωνιακούς όρους. Μίλησε για «μια εικόνα ενός ασύμμετρου φαινομένου». 

Το κόμμα του πρωθυπουργού, σε μια άλλη τραγωδία, πριν 11 χρόνια, στις πυρκαγιές της Ηλείας, είχε βγάλει μια ανακοίνωση όπου, μεταξύ άλλων, έγραφε:

«Την ώρα που εκατοντάδες συμπολίτες μας δίνουν μάχη για τη ζωή τους αβοήθητοι, καλό θα ήταν οι κυβερνητικοί παράγοντες αντί να σχεδιάζουν την επικοινωνιακή άμυνα της κυβέρνησης ανακαλύπτοντας «ασύμμετρες απειλές» και αόρατους εχθρούς, να ασχολούνται με την αντιμετώπιση της καταστροφής» (ΣΥΡΙΖΑ – 26/08/2007).

Το δράμα είναι μεγάλο για να χαραμίσουμε κι άλλα λόγια για τις… ασύμμετρες επικοινωνιακές κινήσεις της κυβέρνησης. Η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ, τότε, απαντά άλλωστε στον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα.

Το θέμα, όμως, είναι αλλού:

Στη «συνέχεια του κράτους» τους, το οποίο δείχνει απόλυτο συντονισμό, ετοιμότητα και στελέχωση υπηρεσιών όταν πρόκειται να εφαρμόσουν απάνθρωπες πολιτικές που διαλύουν τις ζωές μας.

Στη «συνέχεια του κράτους» τους που δεν βρίσκει τρόπο για «επενδύσεις» στη στελέχωση των υπηρεσιών, ώστε αυτές να μπορούν να αντιμετωπίσουν τις καταστροφές.

Η δολοφονική έλλειψη προσωπικού σε κρίσιμους τομείς, η οποία οδηγεί και σε έλλειψη συντονισμού, δυστυχώς, δεν μπορεί να αναπληρωθεί από τον ηρωισμό εκείνων που και χθες έσωσαν ανθρώπινες ζωές.

Το γράψαμε από την αρχή: Μακριά από εμάς η μικροπολιτική τυμβωρυχία. Σε ακραίες συνθήκες μπορεί να μην γίνεται να σωθούν τα πάντα, αλλά με την στοιχειώδη πρόληψη και τις απαραίτητες υποδομές μπορεί να περιοριστούν οι συνέπειες. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν έχει κέρδος και δεν πρόκειται να το αναλάβει εργολαβικά καμία εταιρεία γι’ αυτό και δεν χωράει στη «συνέχεια του κράτους» τους.

Μέσα στην σιωπή του θρήνου δεν φτάνει μόνο η φωνή της διαμαρτυρίας. Είναι, πια, η ώρα της αλληλεγγύης και της διεκδίκησης της ζωής μας που κινδυνεύει από τον επόμενο χαμό. Και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου, διότι, τελικά, ασύμμετρη απειλή είναι η συνέχεια του κράτους τους.

πηγη: imerodromos.gr