Κώστας Παπαγεωργίου

Δήμαρχοι και περιφερειάρχες του ΣΥΡΙΖΑ

Ποια είναι η αποτίμηση του έργου των περιφερειακών και δημοτικών αρχών που εκλέχθηκαν το 2014 με την υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ; η ουσία είναι πως κινήθηκαν εντός των μνημονιακών δεσμεύσεων, πολλές φορές στην πεπατημένη των διοικήσεων ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ. Οι όποιες διαφοροποιήσεις δεν ακυρώνουν αυτή την «μεγάλη εικόνα».

Κατάρρευση των υποσχέσεων, αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις

Πλησιάζοντας στις τοπικές εκλογές, η συζήτηση για τη δυνατότητα φιλολαϊκής, αριστερής διαχείρισης σε δήμους και περιφέρειες ανοίγει ξανά. Η συζήτηση έρχεται από παλιά, φούντωσε, βέβαια, στη διάρκεια των προηγούμενων τοπικών εκλογών, βασιζόμενη στο αναδυόμενο αγωνιστικό ρεύμα της περιόδου και το στόχο του ΣΥΡΙΖΑ για διαμόρφωση πλειοψηφιών με κορμό τις δυνάμεις του σε περιφέρειες και δήμους. Η άμεση αλλαγή εκλογικών συσχετισμών σε τοπικό επίπεδο προβαλλόταν ως «ελπίδα για την αριστερά» και ως δυνατότητα για μια πολιτική ανακούφισης των λαϊκών στρωμάτων, εντός του καπιταλιστικού πλαισίου.

Εμφανίστηκαν, έτσι, προτάσεις και προγράμματα «φιλολαϊκής διαχείρισης» από παρατάξεις του ΣΥΡΙΖΑ που σε λίγες περιοχές στήριξαν και ορισμένες δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Σε μερικούς δήμους και σε δύο περιφέρειες, οι παρατάξεις αυτές πήραν τις διοικήσεις. Αλλά, όπως έγινε και με την παταγώδη αποτυχία του μύθου της αριστερής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, έτσι και εδώ, είχαμε την κατάρρευση των υποσχέσεων για αριστερή διακυβέρνηση. Από το “Φτάνει πια. Αρχίζουμε” που δήλωνε η Ρένα Δούρου το 2014, το “Εμείς δεν ήρθαμε να πάρουμε τον δήμο αλλά να δώσουμε τον δήμο στους πολίτες” του Σίμου Ρούσσου στο Χαλάνδρι και το “Αγωνιζόμαστε μια άλλη Τοπική Αυτοδιοίκηση, ανεξάρτητη, δημοκρατική, με κατοχυρωμένο το δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα της” που ευαγγελιζόταν η Δύναμη Πολιτών του Άρη Βασιλόπουλου στη Ν. Φιλαδέλφεια έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι, ειδικά μετά την ανάληψη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και την υφαρπαγή των ταμειακών διαθεσίμων των δήμων, την ψήφιση των αναδιαρθρώσεων του Κλεισθένη, την επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων μέχρι την αποδοχή επί της ουσίας της πρόσφατης ένταξης στο Υπερταμείο χιλιάδων ακινήτων του δημοσίου.

Ποια είναι η αποτίμηση του έργου των περιφερειακών και δημοτικών αρχών που εκλέχθηκαν το 2014 με την υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ; η ουσία είναι πως κινήθηκαν εντός των μνημονιακών δεσμεύσεων, πολλές φορές στην πεπατημένη των διοικήσεων ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ. Οι όποιες διαφοροποιήσεις δεν ακυρώνει αυτή την «μεγάλη εικόνα».

 «Χρηστή διαχείριση» των μνημονιακών δεσμεύσεων από τις διοικήσεις των δήμων ή λαϊκός αγώνας μέσα και έξω από τα δημοτικά συμβούλια;

Τελειώνοντας η θητεία των περιφερειακών και δημοτικών αρχών, μια αποτίμηση των πεπραγμένων τους και της εμπειρίας των ορίων, δυνατοτήτων και αδιεξόδων των εγχειρημάτων αυτών είναι χρήσιμη, ειδικά μπροστά στο ενδεχόμενο προσκλήσεων στήριξης και νέου γύρου αυταπατών. Είναι γεγονός ότι Δήμοι και περιφέρειες λειτουργούν μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια των θεσμικών προδιαγραφών των Καλλικράτη και Κλεισθένη και τις δεσμεύσεις της δημοσιονομικής σταθερότητας και των μνημονίων και κάθε διαφοροποίηση για άσκηση μιας άλλης πολιτικής απαιτεί ρήξεις και κίνημα που να τις στηρίζει.

Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι απαλλάσσονται των ευθυνών τους οι περιφερειακές και δημοτικές αρχές ΣΥΡΙΖΑ για την πολιτική που άσκησαν στην προηγούμενη θητεία τους στο όνομα της αριστεράς, στα στενά έστω περιθώρια που τους άφηνε το υπάρχον πλαίσιο. Δεν επέδειξαν ούτε σε ένα τομέα ψήγματα μιας πολιτικής διαφορετικής από την κυρίαρχη. Εξελίχθηκαν σε φορείς υπάκουης αστικής διαχείρισης και ενσωματώθηκαν σε αυτήν, δεν διάλεξαν το δρόμο της ρήξης. Παρουσιάζουν, όμως, την αντιλαϊκή, αντιδημοκρατική, αντιπεριβαλλοντική πολιτική ως αριστερή και την υποταγή ως μονόδρομο.

Βέβαια, είναι φανερό ότι υπάρχουν διαφοροποιήσεις από διαχείριση σε διαχείριση ανά δήμο ή περιφέρεια. Διαφορές που σχετίζονται με τον τρόπο εφαρμογής ή παρέκκλισης του αυταρχικού πλαισίου λειτουργίας της τοπικής διοίκησης, της αδιαφάνειας, της διαπλοκής και της εξυπηρέτησης της οικονομικής ολιγαρχίας ή τα μέτρα ανακούφισης και στήριξης οικονομικά αδύναμων.

Με το κριτήριο της πράξης, βλέποντας τη «μεγάλη εικόνα», η απάντηση στο ερώτημα, αν η διακυβέρνησή τους συγκροτεί «υπόδειγμα» πολιτικής προς όφελος του λαού, η απάντηση δεν είναι θετική. Όχι μόνο δεν προχώρησαν σε φιλολαϊκά μέτρα, αλλά, κινήθηκαν στην πεπατημένη των διοικήσεων των παρατάξεων της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ. Τα μεμονωμένα ή επιμέρους μέτρα συνδρομής σε άπορους, κάποια έργα υποδομών ή κάποιες δωρεάν πολιτιστικές παραστάσεις δεν παρέχονται μόνο από τους «ροζ» δημάρχους, αλλά και από άλλους δημάρχους και περιφερειάρχες του αστικού κατεστημένου. Αλλά, κυρίως είναι ελάχιστα και μικρής αξίας. Δε συνιστούν συνολικά φιλολαϊκή πολιτική, δεν καταπολεμούν τη φτώχεια και τις ταξικές ανισότητες, δε δημιουργούν ρωγμές, δε συγκρούονται με τα οικονομικά συμφέροντα των κυρίαρχων.

Η χρησιμοποίηση συνεχώς και σε μεγαλύτερη κλίμακα ελαστικά εργαζόμενων που απολύονται για να ανακυκλώνεται η ανεργία και να καθιερώνονται οι ελαστικές σχέσεις, η εφαρμογή της ανταποδοτικότητας στη λειτουργία υπηρεσιών, τα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, η πιστή εφαρμογή φορομπηχτικών ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, η υποταγή στη στόχευση και τις προτεραιότητες των ΕΣΠΑ, όπως η συρρίκνωση, εμπορευματοποίηση, ιδιωτικοποίηση κοινωνικών λειτουργιών (πχ voucher για παιδικούς σταθμούς), αποτελούν βασικές επιλογές τους. Και ο πήχης πέφτει στην αναζήτηση ενός πιο έντιμου, πιο δημοκρατικά ευαίσθητου διαχειριστή που επικαλείται ότι δρα στο όνομα της αριστεράς. Όμως, η πολιτική δεν κρίνεται από τις προθέσεις και τα πρόσωπα, αλλά από τα αποτελέσματά της.

Κομβικό στοιχείο αποτέλεσε η σχέση με το μαζικό λαϊκό κίνημα. Δεν αφουγκράστηκαν τις διεκδικήσεις της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, δεν έδωσαν λόγο στους φορείς του κινήματος, δεν στάθηκαν αρωγός τους, ούτε καν τα αξιοποίησαν για να απαιτήσουν λύσεις από το κεντρικό κράτος και την ΕΕ προς όφελός τους. Αντίθετα, χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον η δικαιολογία «δεν μπορούμε να λειτουργήσουμε αλλιώς», όπως εξάλλου και η κυβέρνηση επικαλείται ότι δεσμεύεται από την ΕΕ και τα μνημόνια. Η αντιμετώπιση των συλλογικοτήτων του κινήματος κινήθηκε μεταξύ εχθρότητας, αδιαφορίας, «διαβούλευσης» (σας ακούω αλλά εφαρμόζω αυτό που θέλω), έως και επίθεσης εναντίον του, όταν αυτό έβαζε στο στόχαστρο την κυβερνητική πολιτική και τα επιχειρηματικά σχέδια στις περιοχές που έφερναν καταστροφή και φτώχεια στην κοινωνική πλειοψηφία.

Τελικά, αποδεικνύεται σχήμα οξύμωρο η «χρηστή» διαχείριση των μνημονιακών δεσμεύσεων από τις διοικήσεις δήμων και περιφερειών. Αποδεικνύεται ότι η καθυστέρηση, η αποτροπή αντιλαϊκών σχεδιασμών, οι νίκες και κατακτήσεις επιβάλλονται από τους αγώνες και όχι από πεφωτισμένες δημοτικές ή περιφερειακές αρχές, όσους όρκους και να δίνουν ότι δήθεν διαφωνούν με την αντιλαϊκή πολιτική, αλλά είναι υποχρεωμένοι να εφαρμόσουν. Στον σύγχρονο καπιταλισμό με την υπεραντιδραστικοποίηση όλων των μηχανισμών της κρατικής εξουσίας και την ασφυκτική σύμφυση δήμων και περιφερειών με τους σχεδιασμούς των υπερεθνικών δομών του κεφαλαίου, δεν μπορεί να υπάρξει αντικαπιταλιστική ή ακόμη και φιλολαϊκή διαχείριση σε ένα δήμο ή σε ένα δίκτυο δήμων, χωρίς ένα ισχυρό ανασυγκροτημένο ταξικό εργατικό κίνημα, ένα αναβαθμισμένο πολιτικά λαϊκό κίνημα ρήξης και ανατροπής στις γειτονιές, συλλογικότητες αγώνα και επιβολής της λαϊκής θέλησης, μια δυνατή αντικαπιταλιστική κομμουνιστική αριστερά.

Το θέμα τίθεται ξεκάθαρα: «Χρηστή διαχείριση» των μνημονιακών δεσμεύσεων από τις διοικήσεις των δήμων ή αγώνας για την υπεράσπιση των λαϊκών αναγκών μέσα και έξω από τα δημοτικά συμβούλια, με την πτέρυγα των αριστερών μετωπικών αντικαπιταλιστικών κινήσεων.

Πρωταγωνιστές στην αντιλαϊκή πολιτική

Μεγάλες οι ευθύνες των περιφερειών Αττικής και Ιονίων νήσων

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της πολιτικής αποτελεί η θητεία Δούρου. Η περιφέρεια Αττικής υποδύθηκε τον «τεχνοκράτη» της τοπικής διοίκησης, που υλοποιεί συγκεκριμένα «δημόσια πρότζεκτ» αλλά δεν έχει ποτέ ευθύνη για την κατεύθυνση της πολιτικής. Όταν πάλι κάτι πάει στραβά, πετάει τη μπάλα σε άλλους, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση τις καταστροφές στη Μάνδρα και στο Μάτι όπου απέδωσε τις ευθύνες σε «άλλους αρμόδιους φορείς» και στις αγκυλώσεις του κρατικού μηχανισμού! Ενέκρινε τη συνέχιση της λειτουργίας της χωματερής της Φυλής και χρηματοδότησε την κατασκευή χωματερής στο Γραμματικό, αδιαφορώντας για την υγεία των κατοίκων της ήδη επιβαρυμένης περιοχής παρά τις προεκλογικές δεσμεύσεις της. Αγνοώντας τις απόψεις επιστημονικών φορέων και τις διαμαρτυρίες των κατοίκων επεκτείνει σήμερα το «μεγάλο φαγοπότι των σκουπιδιών» στον Ασπρόπυργο.

Ένιψε τα χέρια της για την ιδιωτικοποίηση του Αστέρα Βουλιαγμένης και επέτρεψε την επέλαση του κεφαλαίου στο Ελληνικό, που θα στερήσει από τους πολίτες το μεγαλύτερο τμήμα των ακτών. Αντί για ένα πραγματικό μητροπολιτικό πάρκο, ελεύθερα προσβάσιμο σε όλους, συμφώνησε σε ένα πάρκο οριοθετημένο από τους εμπορευματικούς χώρους, το Καζίνο, τα ξενοδοχεία. Αντίστοιχα, δεσμεύτηκε να χαρίσει εκατομμύρια σε μια ιδιωτική εταιρεία για να φτιάξει γήπεδο στη Ν. Φιλαδέλφεια δίνοντας προίκα και μια σειρά συνοδευτικά έργα.

Την ίδια στιγμή, παραπέμπει στο άγνωστο μέλλον τα έργα των δισ. που παρουσιάζει, τα οποία σήμερα μπορούν να αξιοποιηθούν μόνο για να τοποθετηθούν προεκλογικές πινακίδες της περιφέρειας. Παρόλα αυτά, φόρεσε το ρούχο του «ευγενούς και φιλάνθρωπου» που μοίραζε ψίχουλα βοήθειας στους φτωχούς, στην προσφυγική κρίση πρώτα, στους πληγέντες από τις πλημμύρες και τις φωτιές στη συνέχεια. Στην πραγματικότητα, η συμβολή της παραμένει μηδενική. Οι υποσχέσεις της περιφερειακής αρχής για άμεση επανασύνδεση της παροχής του ηλεκτρικού ρεύματος στα νοικοκυριά ρευστοποιήθηκαν σε μια ετήσια επιδοματική παροχή 100 ευρώ (!) και με προϋποθέσεις που αποκλείουν τα περισσότερα από τα 55.000 νοικοκυριά της Αττικής που αδυνατούν να πληρώσουν.

Αντίστοιχη είναι η κατάσταση και στην περιφέρεια Ιονίων νήσων. Από την παράλογη και καταστροφική μεταφορά σύμμεικτων απορριμμάτων στη χωματερή Λευκίμμης, την αστυνομοκρατία και την καταστολή ενάντια στους αγωνιζόμενους κατοίκους του νησιού μέχρι την τεράστια περιβαλλοντική καταστροφή και, κατά συνέπεια, το κτύπημα σε χιλιάδες θέσεις εργασίας σε τουρισμό, αλιεία, κτηνοτροφία, γεωργία, αποτέλεσμα της εξόρυξης στο «Οικόπεδο 2», η περιφερειακή αρχή ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύεται πλήρως ενταγμένη στα αστικά συμφέροντα στην περιοχή.

 Οι ροζ δήμοι «μια από τα ίδια»

Στο Βύρωνα, η δημοτική αρχή καθυστερεί επί μήνες να φέρει για συζήτηση λαϊκά προβλήματα, όπως ζητούν κάτοικοι και συλλογικότητες. Προσέφυγε στα δικαστήρια για να μη δώσει χρωστούμενα σε εργαζόμενους του δήμου. Χρησιμοποίησε μαύρη ανασφάλιστη εργασία στη δημοτική επιχείρηση. Προχώρησε σε ηλεκτρονικές κατασχέσεις λογαριασμών 2.500 κατοίκων για χρέη από 70-200 ευρώ. Επιχείρησε να εγκαταστήσει στο δάσος του Υμηττού χώρο διαλογής απορριμμάτων. Άφησε τα σχολεία ασυντήρητα με αποτέλεσμα ένα να κλείσει εντελώς. Διατηρεί υπέρογκα δημοτικά τέλη. Στη δημοτική αρχή Ζωγράφου αξίζει ειδική αναφορά αφού κατέχει το αρνητικό ρεκόρ σε θανατηφόρα ατυχήματα εργαζόμενων.  Η δημοτική αρχή της Ν. Ιωνίας, μεταξύ άλλων, στοχοποίησε μέσω της δημοτικής αστυνομίας μετανάστες μικροπωλητές, παρέδωσε εν μια νυκτί εκτάσεις που προορίζονταν ως χώροι κοινωφελών χρήσεων (αθλητισμού – πολιτισμού) στην εκκλησία, δίωξε πειθαρχικά τον αντιπρόεδρο του σωματείου εργαζομένων. Στο δήμο Κερατσινίου – Δραπετσώνας η δημοτική αρχή σε κάθε θέμα που βρέθηκε απέναντι στο δίλημμα της ρήξης με μεγάλα συμφέροντα επέλεξε τη συναίνεση με τις απαιτήσεις του κεφαλαίου. Η παραχώρηση στο δήμο ενός μικρού τμήματος του ΟΛΠ στα Λιπάσματα αρκούσε, όχι μόνο για να κάμψει τις αντιστάσεις στην ιδιωτικοποίηση αλλά και να εκθειάζει την κυβερνητική πολιτική αποδεχόμενη το «Masterplan» της COSCO, το σχέδιο δηλαδή όπου αποτυπώνονται οι επιπτώσεις του ξεπουλήματος του λιμανιού. Απέναντι στις λαϊκές αντιδράσεις, όπως στην πετρελαϊκή ρύπανση από το ναυάγιο του Αγία Ζώνη ή στην ατμοσφαιρική ρύπανση από την OIL ONE συμφερόντων Μελισσανίδη, ανέλαβε ρόλο κατευναστικό δίνοντας υποσχέσεις για μέτρα και νομοθετικές ρυθμίσεις για την απομάκρυνση των βιομηχανικών εγκαταστάσεων, που ποτέ δεν τηρήθηκαν.

Στο Χαλάνδρι, η δημοτική αρχή, παρά τις προεκλογικές της εξαγγελίες, σε ζητήματα όπως ο καταυλισμός τσιγγάνων και η μετατροπή της πόλης σε ένα μεγάλο διασκεδαστήριο με δεκάδες νέες άδειες νυχτερινών μαγαζιών, ενήργησε όπως και οι συντηρητικές παρατάξεις συνδέοντας τα συμφέροντα του δήμου με τα κέρδη των τοπικών επιχειρήσεων. Η ενσωμάτωση στις επιταγές της κυρίαρχης πολιτικής επιβραβεύτηκε από την κατακόρυφη αύξηση των χρηματοδοτήσεων από την περιφέρεια, καθιστώντας το δήμο από τους πρώτους στη σχετική λίστα και αποτυπώθηκε στον τεχνικό προϋπολογισμό και τον αντιλαϊκό κανονισμό καθαριότητας.  Στη Ν. Φιλαδέλφεια η δημοτική αρχή παραχώρησε τη συντήρηση και εκμετάλλευση 11 πάρκων και πλατειών σε ιδιώτες εργολάβους, υπερασπιζόμενη επιθετικά αυτή την επιλογή με κατηγορίες απέναντι στο σωματείο των εργαζομένων του δήμου. Η αντίληψη ότι δεν χρειάζεται κίνημα κατοίκων για την υπεράσπιση της πόλης και του άλσους από τα επιχειρηματικά συμφέροντα καθόρισε τη δράση της και στο κρίσιμο θέμα της επέλασης στο δημόσιο χώρο των συμφερόντων Μελισσανίδη. Η λογική του «θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα» οδήγησε, μετά την αρνητική απόφαση του ΣτΕ, στην αναφορά σε μερικά μόνο αντισταθμιστικά μέτρα.

πηγη:  prin.gr

 του Ανδρέα Ζαφείρη

Πριν από τις 22 Ιανουαρίου, ελάχιστοι πολίτες της Βενεζουέλας είχαν ακούσει το όνομα Juan Guaidó. Η ιστορία του άγνωστου «πολιτικού» ξεκίνησε δεκατέσσερα χρόνια πριν, όταν μια ομάδα από δεξιούς φοιτητές της αντιπολίτευσης επιλέχθηκαν για «εκπαίδευση», από ένα «πρόγραμμα» αποκατάστασης της «Δημοκρατίας» στη Βενεζουέλα.

Στις 5 Οκτωβρίου 2005, με τη δημοτικότητα του Τσάβες στο αποκορύφωμά της, οι πέντε φοιτητές έφτασαν στο Βελιγράδι, στη Σερβία, για να ξεκινήσουν την εκπαίδευση τους.

Οι φοιτητές εκπαιδεύτηκαν από το Κέντρο Εφαρμοσμένων Μη Βίαιων Δράσεων και Στρατηγικών, (CANVAS). Η ομάδα αυτή χρηματοδοτείται κατά κύριο λόγο από το Εθνικό Ταμείο για τη Δημοκρατία, παράρτημα της CIA, σε συνεργασία με το Διεθνές Ρεπουμπλικανικό Ινστιτούτο και το Εθνικό Δημοκρατικό Ινστιτούτο για τις Διεθνείς Υποθέσεις. Το CANVAS, το οποίο έχει στενή σχέση και με την «αντιεξουσιαστική» Otpor, (που χρηματοδοτούνταν από Εθνικό Ταμείο για τη Δημοκρατία, το USAID και το Ινστιτούτο Albert Einstein, με σκοπό την ανατροπή Μιλόσεβιτς), καθοδηγείται ιδεολογικά από τον Gene Sharp, (τον λεγόμενο «Clausewitz του μη βίαιου αγώνα»), συνεργάτη του αναλυτή της Υπηρεσίας Πληροφοριών της Άμυνας, (DIA), Robert Helvey. Βασικό θέμα της συνεργασίας τους ήταν η εκπόνηση ενός σχεδίου υβριδικού πολέμου, με στόχο κράτη που αντιστέκονται στην μονοπωλιακή κυριαρχία της Ουάσινγκτον.

Το 2007 ο Guaidó μετακόμισε στην Ουάσιγκτον για να εγγραφεί στο Πρόγραμμα Διακυβέρνησης και Πολιτικής Διαχείρισης στο Πανεπιστήμιο George Washington υπό την κηδεμονία του οικονομολόγου Luis Enrique Berrizbeitia, ενός από τους κορυφαίους νεοφιλελεύθερους οικονομολόγους της Λατινικής Αμερικής. Ο Berrizbeitia ήταν πρώην εκτελεστικός διευθυντής του ΔΝΤ, ο οποίος πάνω από μια δεκαετία εργάστηκε στον ενεργειακό τομέα της Βενεζουέλας υπό το ολιγαρχικό καθεστώς που απομακρύνθηκε από τον Τσάβες.

Εκείνη τη χρονιά, ο Guaidó οργάνωνε βίαιες συγκεντρώσεις μετά την άρνηση της κυβέρνησης της Βενεζουέλας να ανανεώσει την άδεια του Radio Caracas Televisión (RCTV),ενός ιδιωτικού σταθμού που διαδραμάτισε ηγετικό ρόλο στο πραξικόπημα του 2002 εναντίον του Τσάβες.

Τότε δημιουργήθηκε και μια ομάδα στελεχών», η «Generation 2007», με στόχο την ανατροπή του καθεστώτος της Βενεζουέλας. Βασικός συνεργάτης του Guaidó ήταν ο «ακτιβιστής» Yon Goicoechea, ο οποίος την επόμενη χρονιά, ανταμείφθηκε για τις προσπάθειές του με το βραβείο Milton Friedman του Ινστιτούτου Cato για την προώθηση της ελευθερίας, μαζί με ένα βραβείο αξίας 500.000 δολαρίων, το οποίο επένδυσε στην οικοδόμηση του πολιτικού δικτύου Liberty First (Primero Justicia).

(Ο Φρίντμαν, βέβαια, ήταν ο νονός των διαβόητων νεοφιλελεύθερων Chicago Boys που εργάσθηκαν στη Χιλή, υπό τον ηγέτη της δικτατορίας Πινοσέτ, για να εφαρμόσουν τις πολιτικές ριζικής δημοσιονομικής λιτότητας «δόγμα σοκ». Και το Ινστιτούτο Cato είναι το ερευνητικό think tank , που ιδρύθηκε από τους αδερφούς Koch, δυο κορυφαίους δωρητές του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, οι οποίοι έχουν γίνει επιθετικοί υποστηρικτές της άκρας δεξιάς στην Λατινική Αμερική).

Η «Generation 2007»συνεργαζόταν στενά με την ακροδεξιά ομάδα JAVU. Εκείνη τη χρονιά ο Guaidó εντάχθηκε στο κόμμα Voluntad Popular του Leopoldo López, πρώτου ξαδέρφου του Thor Halvorssen, ιδρυτή του Αμερικανικού Ιδρύματος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, το οποίο επίσης χρηματοδοτείται από τις ΗΠΑ.

Το 2010, η Voluntad Popular και οι ξένοι υποστηρικτές της επιχείρησαν να εκμεταλλευτούν τη χειρότερη ξηρασία που είχε χτυπήσει τη Βενεζουέλα για δεκαετίες. Μεγάλη έλλειψη ηλεκτρικής ενέργειας είχε αναστατώσει τη χώρα εξαιτίας της έλλειψης νερού, που ήταν απαραίτητη για την υδροηλεκτρική ενέργεια. Η παγκόσμια οικονομική ύφεση και η πτώση των τιμών του πετρελαίου επιδείνωσαν την κρίση, προκαλώντας δημόσια δυσαρέσκεια.

Σε αυτό τη συγκυρία, η αντιπολίτευση της Βενεζουέλας επιδοτήθηκε με 40-50 εκατομμύρια δολάρια από αμερικανικές κυβερνητικές οργανώσεις όπως η USAID και το Εθνικό Ταμείο για τη Δημοκρατία, σύμφωνα με έκθεση του ισπανικού think-tank, του Ινστιτούτου FRIDE. Πολλά εκατομμύρια επίσης διακινήθηκαν μέσω προσωπικών λογαριασμών.

Τον Νοέμβριο του 2010, σύμφωνα με μηνύματα ηλεκτρονικής αλληλογραφίας που υπέκλεψαν οι υπηρεσίες ασφαλείας της Βενεζουέλας και παρουσίασε ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Miguel Rodríguez Torres, ο Guaidó, ο Goicoechea, επικεφαλής ομάδας από «ακτιβιστές» παρακολούθησαν πενθήμερο σεμινάριο στο ξενοδοχείο Fiesta Mexicana στην πόλη του Μεξικού, από εκπαιδευτές της Otpor και τον Ότο Ράιτ, ενός φανατικού Κουβανέζου εξόριστου που εργάστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών του Τζορτζ Μπους και του δεξιού Κολομβιανού προέδρου Αλβάρο Ουρίμπε.

Στο ξενοδοχείο Fiesta Mexicana, τα ηλεκτρονικά μηνύματα ανέφεραν ότι ο Guaidó και οι συνάδελφοί του εργάσθηκαν γύρω από ένα σχέδιο για την ανατροπή του προέδρου Hugo Chavez δημιουργώντας χάος μέσω βίαιων διαδηλώσεων.

Τρεις προσωπικότητες της βιομηχανίας πετρελαίου – Gustavo Torrar, Eligio Cedeño και Pedro Burelli – φέρεται ότι κάλυψαν τα έξοδα των 52.000 δολλαρίων για τη διεξαγωγή της συνάντησης. Ο Torrar είναι ένας αυτοαποκαλούμενος «ακτιβιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», του οποίου ο μικρότερος αδελφός Reynaldo Tovar Arroyo είναι εκπρόσωπος στη Βενεζουέλα της ιδιωτικής μεξικανικής εταιρείας πετρελαίου Petroquimica del Golfo, η οποία έχει συνάψει σύμβαση παλιά με το κράτος της Βενεζουέλας.

Ο Cedeño, είναι ένας φυγάς επιχειρηματίας της Βενεζουέλας που διεκδικεί άσυλο στις Ηνωμένες Πολιτείες και ο Pedro Burelli πρώην σύμβουλος της JP Morgan και πρώην διευθυντής της εθνικής πετρελαϊκής εταιρείας Βενεζουέλας της Βενεζουέλας (PDVSA).

Επιστρέφοντας στο Καράκας, ο Guaidó ,οργάνωσε τα guarimbas, σημεία ελέγχου σε γειτονιές, ελεγχόμενα από την αντιπολίτευση. Περίπου 43 πολίτες σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια των guarimbas του 2014. Τρία χρόνια αργότερα, το 2017, οργανώθηκαν πάλι, προκαλώντας μαζική καταστροφή δημόσιων υποδομών και προχωρώντας σε σειρά δολοφονιών υποστηρικτών της κυβέρνησης. 126 άτομα δολοφονήθηκαν, πολλοί από τους οποίους ήταν Τσαβίστας. Σε πολλές περιπτώσεις, οι υποστηρικτές της κυβέρνησης κάηκαν ζωντανοί από τις ένοπλες συμμορίες.

Συνηθισμένη τακτική των guarimbas ήταν η guaya, ο αποκεφαλισμός ή θανάσιμος τραυματισμός μοτοσικλετιστών, με τη χρήση ατσάλινων συρμάτων κατά μήκος των δρόμων.

Ηγετικά στελέχη της αντιπολίτευσης συνελήφθησαν για δολοφονίες, χρήση και κατοχή εκρηκτικών υλών και όπλων, ενώ ο Leopoldo López, σύμφωνα με σημειώματα διπλωματών των ΗΠΑ, που διέρρευσαν στα Wikileaks, ήταν «τόσο αλαζονικός, που δεν θα μπορούσε να συσπειρώσει την αντιπολίτευση». Είχε έρθει η ώρα του Guaidó.

Το Δεκέμβριο του 2018 ο Guaidó «επισκέφθηκε» την Ουάσιγκτον για το χρίσμα.

Στις 11 Ιανουαρίου, τη σελίδα Wikipedia του Guaidó την επεξεργάστηκαν 37 φορές profile makers των ΗΠΑ, ώστε να σβήσουν τα ίχνη των προηγούμενων «δραστηριοτήτων» του.

Το κόμμα του έχει όμως απαξιωθεί εντελώς και στο εσωτερικό της Βενεζουέλας και στα πλαίσια της αντιπολίτευσης καθώς θεωρείται κυρίως υπεύθυνο για την κατάτμηση της, έτσι κι αλλιώς, έντονα αποδυναμωμένης αντιπολίτευσης. Στις δημοσκοπήσεις δεν ξεπερνάει ποτέ το 20%, καθώς, σύμφωνα με αναλυτές η πλειοψηφία του πληθυσμού «δεν θέλει πόλεμο, αυτό που θέλουν είναι μια λύση».

Αλλά γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο επιλέχθηκε από την Ουάσιγκτον: Σκοπός των ΗΠΑ δεν είναι μια, οποιουδήποτε τύπου πολιτική λύση, στη Βενεζουέλα, αλλά η πλήρης καταστροφή της χώρας και μετατροπή της σε «μη κράτος», κατά τα πρότυπα των σχεδίων των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια.

Και ο πράκτορας-δολοφόνος Guaidó είναι το κατάλληλο πρόσωπο.

πηγη: kommon.gr

Δεκάδες πλοία που μεταφέρουν άνθρακα και σιδηρομεταλλεύματα βρίσκονται αγκυροβολημένα έξω από τους κινεζικούς λιμένες διατηρώντας στάση αναμονής, καθώς καταγράφονται καθυστερήσεις στους τελωνειακούς ελέγχους των εισαγωγών από τους εν λόγω λιμένες.

Συγκεκριμένα, την Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου 2019, σύμφωνα με δημοσίευμα του Reuters, υπολογίστηκε ότι πάνω από 300 bulk carriers βρίσκονταν στην ράδα, αναμένοντας να εισέλθουν σε ορισμένους λιμένες της Κίνας προκειμένου να εξυπηρετηθούν. Οι καθυστερήσεις αφορούν κυρίως πλοία που μεταφέρουν άνθρακα και σιδηρομεταλλεύματα, χωρίς όμως να διευκρινίζεται ο λόγος για τις καθυστερήσεις.

Ναυτιλιακοί παράγοντες αναφέρουν ότι μέχρι ενός σημείου είναι φυσιολογική η κυκλοφοριακή συμφόρηση στους λιμένες της Κίνας, λόγω της περιόδου του Κινεζικού Νέου Έτους, ωστόσο έχει παρατηρηθεί αυξημένη κίνηση την περασμένη εβδομάδα στις αφίξεις των πλοίων, με τους τελωνειακούς ελέγχους να πραγματοποιούνται με επιβραδυνόμενο ρυθμό.

Οι λιμένες της Κίνας στους οποίους παρατηρούνται οι παραπάνω καθυστερήσεις είναι οι: Dalian, Huanghua, Jingtang, Lanshan, Ningbo – Zhoushan, Qingdao, Qinhuangdao, Shantou και Yingkou.

Φωτό: ΑΠΕ-ΜΠΕ

πηγη: naftikachronika.gr

 Paul Craig Roberts, Zero Hedge,

Mετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

 Οι συναντήσεις στο Πεκίνο στις 30-31 Ιανουαρίου μεταξύ ΗΠΑ, Ρωσίας, Κίνας, Γαλλίας και Βρετανίας προφανώς απέτυχαν να διατηρήσουν την υποχρέωσή τους να απαγορεύουν πυρηνικούς πυραύλους ενδιάμεσου βεληνεκούς. Η Ουάσιγκτον επέμεινε στην απόφασή της να αποσυρθεί από την ιστορική συμφωνία Ρέϊγκαν και  Γκορμπατσώφ να καταστρέψουν όλους τους χερσαίους πυρηνικούς πυραύλους μέσου βεληνεκούς. Αυτή η αμερικανική αποχώρηση από συμφωνία μείωσης πυρηνικών όπλων έρχεται μετά την αποχώρηση του καθεστώτος Τζωρτζ Μπους- Ντικ Τσένυ από την συνθήκη αντιβαλλιστικών πυραύλων. Πράγματι, από τις μέρες του καθεστώτος Κλίντον, κάθε πρόεδρος των ΗΠΑ προκάλεσε  μείωση της εμπιστοσύνης  μεταξύ των δυο μεγαλύτερων πυρηνικών δυνάμεων.

Από αυτό τίποτα το καλό δεν μπορεί να προκύψει, όπως ο Ρώσος υφυπουργός των Εξωτερικών Σεργκέι Ριμπακώφ είπε στην συνάντηση του Πεκίνου.

Η Συνθήκη των Ενδιάμεσων Πυρηνικών Πυραύλων (INF) δεν αφορά την αμερικανικήν ασφάλεια. Προστατεύει την Ευρώπη από ρωσικούς πυραύλους και την Ρωσία από αμερικανικούς πυραύλους εγκατεστημένους στην Ευρώπη. Η αναγγελία του Τραμπ ότι αποδεσμεύεται από την συνθήκη λέει στους Ρώσους ότι πρόκειται  να έχουν στα σύνορά τους πυρηνικούς πυραύλους που δεν τους αφήνουν περιθώρια χρόνου να ανταποδώσουν το πλήγμα σε αντίποινα. Οι Ευρωπαίοι είναι παράφρονες να συμφωνούν σε αυτό, αφού αυτοί θα είναι οι στόχοι της των ρωσικών αντιποίνων, αλλά οι Ευρωπαίοι είναι υπόδουλοι στην Ουάσιγκτον.

Από τότε που ο Κλίντον παραβίασε την υπόσχεση της Ουάσιγκτον να μην προχωρήσει το ΝΑΤΟ στα ανατολικά, η Ρωσία εγνώριζε πως η Ουάσιγκτον επιζητούσε να έχει το πλεονέκτημα  εις βάρος της. Αποχωρώντας από την Συνθήκη των Αντιβαλλιστικών Πυραύλων, το καθεστώς του Τζωρτζ Μπους έλεγε στην Ρωσία πως απέβλεπε να αποκτήσει την υπεροχή, εγκαθιστώντας μιαν ασπίδα αντιπυραύλων που θα εκμηδένιζε την ικανότητα αντιποίνων της Ρωσίας, και θα την καθιστούσε υποχείριο πυρηνικού εκβιασμού. Η Ρωσία απάντησε με υπερηχητικούς Διηπειρωτικούς Πυρηνικούς Βαλλιστικούς Πυραύλους, που είναι αδύνατο να αναχαιτισθούν  και τώρα έχει την πυρηνική υπεροχή απέναντι στις ΗΠΑ, αλλά δεν την εκμεταλλεύεται. Η απάντηση των ΗΠΑ είναι να σχίσουν την συνθήκη των ενδιάμεσων πυρηνικών πυραύλων και να ξαναβάλουν τέτοιους πυραύλους στα σύνορα της Ρωσίας.

Μια άλλη όψη της ακύρωσης της Συνθήκης INF είναι ότι το καθεστώς Ομπάμα διέθεσε ένα τρισεκατομμύριο δολάρια των Αμερικανών φορολογουμένων ( επιπλέον του ετήσιου προϋπολογισμού δαπανών του συμπλέγματος συμφερόντων ‘Άμυνας και Ασφάλειας) για την παραγωγή περισσότερων πυρηνικών όπλων, που κανένα τους δεν χρειάζεται, αφού οι ΗΠΑ διαθέτουν αρκετά πυρηνικά για να κονιορτοποιήσουν τον κόσμο κάμποσες φορές. Η κατάργηση της Συνθήκης INF είναι ο ασφαλέστερος τρόπος για να εγκαινιάσεις μια νέα κούρσα εξοπλισμών που θα προσφέρει την δικαιολογία για το ένα τρισεκατομμύριο δολάρια των φορολογουμένων που η Ουάσιγκτον πληρώνει αυτό το σύμπλεγμα κάθε χρόνο.

Μια τρίτη πλευρά αυτής της απόφασης είναι ότι η Ουάσιγκτον θέλει την έξοδο από την Συνθήκη, για να μπορεί να αναπτύξει ενδιάμεσου βεληνεκούς πυρηνικούς πυραύλους εναντίον της Κίνας. Η Ουάσιγκτον έχει έτοιμα σχέδια πολέμου εναντίον Ρωσίας και Κίνας και έχει πραγματοποιήσει παρομοιώσεις για την έκβαση αυτού του πολέμου. ΄Οπου η Αμερική νικάει, φυσικά.

Η επικίνδυνη ιδέα, ότι ένας πυρηνικός πόλεμος μπορεί να κερδηθεί, προωθείται εδώ και κάποια χρόνια από τους νεο-συντηρητικούς, που πρεσβεύουν την αμερικανική παγκόσμια ηγεμονία. Αυτή η ιδέα εξυπηρετεί βέβαια τα υλικά συμφέροντα του πλέγματος συμφερόντων άμυνας/ασφάλειας και είναι δημοφιλής μεταξύ των πρακτόρων επιρροής στην Ουάσιγκτων.

Η πρόφαση της Ουάσιγκτον για την κατάργηση της Συνθήκης INF είναι ότι η Ρωσία απιστεί και παραβίασε την συνθήκη. Αλλά η Ρωσία δεν έχει κανένα συμφέρον να παραβιάσει μιαν συνθήκη που προστατεύει την Ρωσία. Οι ενδιάμεσου βεληνεκούς πύραυλοι της Ρωσίας δεν μπορούν να πλήξουν τις ΗΠΑ και ο μόνος λόγος για τον οποίο θα στοχοποιούσε την Ευρώπη  θα ήταν σε αντίποινα για την ευρωπαϊκή φιλοξενία αμερικανικών πυρηνικών πυραύλων στα ρωσικά σύνορα.

Οι ωφελημένοι από την ανανεωμένη κούρσα  των εξοπλισμών  είναι οι μέτοχοι των επιχειρήσεων του πλέγματος ΄Αμυνα/Ασφάλεια. Η Ουάσιγκτον φουσκώνει τα κέρδη τους εκθέτοντας την ανθρωπότητα σε μεγαλύτερο κίνδυνο  πυρηνικού Αρμαγεδδώνα. Συσσωρεύονται όπλα των οποίων η χρήση θα τερματίσει κάθε ζωή στον πλανήτη. Αυτό κάνει τα όπλα το ακριβώς αντίθετο της ασφάλειας. Ο Τραμπ, του οποίου σκοπός ήταν να εξομαλύνει τις σχέσεις με την Ρωσία, είναι τώρα κάτω από τον αντίχειρα του πλέγματος Άμυνα/Ασφάλεια και ανακοίνωσε την πρόθεση των ΗΠΑ να αποχωρήσουν και από την τελευταία που απομένει συμφωνία ελέγχου  εξοπλισμών –την Συνθήκη Μείωσης Στρατηγικών ΄Οπλων (START).

Η κατάσταση είναι σοβαρή. Ελάχιστα αναφέρουν τα αμερικανικά ΜΜΕ για την ανάσταση της κούρσας των πυρηνικών εξοπλισμών και για ότι γράφουν κατηγορούν την Ρωσία και την Κίνα. Οι Αμερικανοί ακούνε ότι είναι η Κίνα  και όχι οι ΗΠΑ είναι αυτήπου  στρατιωτικοποιεί την Νότια Κινεζική Θάλασσα και η Ρωσία που επιδιώκει να ανασυγκροτήσει την Σοβιετική Αυτοκρατορία και πως αυτές οι προθέσεις απειλούν την αμερικανική εθνική ασφάλεια.  Σαν απόδειξη προβάλλεται μόνο ο ισχυρισμός. Οι Ρώσοι πρόσφεραν απόδειξη πως δεν παραβίασαν την συνθήκη INF, αλλά η Ουάσιγκτον δεν ενδιαφέρεται, επειδή η Ουάσιγκτον δεν εγκαταλείπει την συνθήκη επειδή οι Ρώσοι «την παραβιάζουν».

Η Ουάσιγκτον εγκαταλείπει την συνθήκη επειδή η Ουάσιγκτον θέλει την στρατιωτική ηγεμονία επί της Ρωσίας και της Κίνας και μια καλή πρόφαση για να προσφέρει ένα ακόμη τρισεκατομμύριο δολάρια στο πλέγμα συμφερόντων  Άμυνα/Ασφάλεια. Τελικά ο καπιταλισμός δεν εκμεταλλεύεται μόνο την εργασία. Σκοτώνει και την ζωή στον πλανήτη.

Παραδοσιακά, ένας επιδρομέας προετοιμάζει τον δρόμο προς  τον πόλεμο με συνεχή προπαγάνδα εναντίον της χώρας που θέλει να πλήξει. Η προπαγάνδα παράγει δημόσια υποστήριξη και δικαιολογεί την επίθεση. Το συνεχές ρεύμα προκλητικών κατηγοριών της Ουάσιγκτον εναντίον της Ρωσίας και της Κίνας (και του Ιράν), για να δικαιολογηθεί η παραβίαση συνθηκών και υψηλότερες εξοπλιστικές δαπάνες, ακούγονται από την Ρωσία και την Κίνα σαν να στοχοποιούνται για επίθεση. Είναι ανεύθυνο και ριψοκίνδυνο να πείθεις πυρηνικές δυνάμεις πως πρόκειται να υποστούν επίθεση. Δεν υπάρχει πιο σίγουρος τρόπος για να προκαλέσεις έναν πόλεμο. Η Ρωσία και Κίνα ακούνε ότι άκουγε ο Σαντάμ Χουσείν, ότι άκουγε ο Καντάφι, ότι άκουσε ο ΄Ασαντ, ότι ακούει το Ιράν. Αντίθετα από αυτά τα θύματα της Ουάσιγκτον, η Ρωσία και η Κίνα διαθέτουν ουσιώδη επιθετική ικανότητα. Όταν μια χώρα έχει πειστεί πως είναι στο στόχαστρο για επίθεση, θα καθίσει εκεί άπραγη να περιμένει να της επιτεθούν;

Η Ουάσιγκτον μπορεί να στήνει την Αμερική σαν στόχο για προληπτικό πλήγμα, με το ξέφρενο ρεύμα κατηγοριών και προκλήσεων από άτομα πολύ ηλίθια για να έχουν  στην κατοχή τους πυρηνικά όπλα. Στην πυρηνική εποχή είναι αφροσύνη για μια κυβέρνηση να αντικαθιστά την διπλωματία με απειλές και εξαναγκασμούς. Η αφροσύνη της Ουάσιγκτον είναι η πιο επικίνδυνη απειλή που αντιμετωπίζει ο κόσμος.

πηγη:  vathikokkino.gr