Όπως δείχνουν τα στοιχεία που δημοσιοποίησε η Ελληνική Στατιστική Αρχή, από το Σύστημα Λογαριασμών Υγείας, από το 2009 μέχρι σήμερα, η δημόσια χρηματοδότηση για την Υγεία έχει μειωθεί κατά 42,8% (από 15,4 δισεκατομμύρια ευρώ στα 8,8 δις). Αντίθετα, η ιδιωτική δαπάνη μειώθηκε το ίδιο διάστημα μόνο 20% (από 7 δις στα 5,6 δις).

Τη δε τελευταία 5ετία, και παρά τη συρρίκνωση των εισοδήμάτων των νοικοκυριών, οι ιδιωτικές πληρωμές παραμένουν σταθερά στο 35% περίπου του συνόλου των δαπανών Υγείας. Με άλλα λόγια, τα τελευταία χρόνια, 5 δισεκατομμύρια ευρώ βγαίνουν απευθείας από την τσέπη των Ελλήνων για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, «μειώνεται η συμβολή του δημόσιου τομέα στη συνολική χρηματοδότηση ενώ αυξάνεται η συμβολή του ιδιωτικού τομέα». Η γενική κυβέρνηση συνεισφέρει 3,9 δις στις δαπάνες Υγείας και οι φορείς κοινωνικής ασφάλισης 4,8 δις.

Για άλλη μια φορά, λοιπόν, αποδεικνύνεται (και στατιστικά) ότι οι Έλληνες πληρώνουν ακριβά την υγεία τους, ενώ όσοι δεν έχουν να πληρώσουν μένουν υγειονομικά ακάλυπτοι.

Είναι ενδεικτικό ότι στην τελευταία σχετική έκθεση του ΟΟΣΑ, ένας στους 10 Έλληνες δηλωσε ότι οι ανάγκες του δεν ικανοποιούνται από το υπάρχον σύστημα Υγείας, κυρίως για οικονομικούς λόγους. Το ποσοστό, μάλιστα, εκτοξεύθηκε στο 18% ανάμεσα στα οικονομικά ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα.

Παρ' όλα αυτά, η κυβέρνηση εξακολουθεί να υποστηρίζει ότι δεν υπάρχουν περικοπές στην Υγεία...

πηγη: onmed.gr

Το ξεπούλημα του λιμανιού του Πειραιά και η παραχώρησή του στην Κινεζική κρατική πολυεθνική COSCO η οποία ξεκίνησε από την Ν.Δ, συνεχίστηκε από το ΠΑΣΟΚ και ολοκληρώθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ενταγμένη στην γενικότερη αντιλαϊκή πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, της εκποίησης του δημόσιου πλούτου και των παραγωγικών επιχειρήσεων στα χέρια μεγάλων εγχώριων και διεθνών μονοπωλιακών ομίλων.

Στο πλαίσιο της συμφωνίας παραχώρησης η COSCO επιβάλλει ένα στρατηγικό σχέδιο για το λιμάνι (MASTER PLAN) σύμφωνα με το οποίο επεκτείνει τις προβλήτες για τα μεγάλα κρουαζιερόπλοια προς την Πειραιϊκή, δημιουργεί LOGISTICS CENTER στο Κερατσίνι, MALL και HOTELS εντός της λιμενικής ζώνης, διαμορφώνει εργασιακές σχέσεις γαλέρας για τους εργαζόμενους, αποκόπτει πλήρως τον λαό του Πειραιά από το λιμάνι, καταστρέφει ιστορικά μνημεία, αμφισβητεί την ιστορική κληρονομιά μας και γενικότερα επιχειρεί με γνώμονα το κέρδος να μετατρέψει το λιμάνι σε μια ελεύθερη οικονομική ζώνη επιβαρύνοντας το περιβάλλον, το κυκλοφοριακό και συνολικά την ποιότητα ζωής των κατοίκων του Πειραιά.

Το Ε.Κ Πειραιά έχοντας σταθερή θέση κατά της ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ τάσσεται ενάντια και στο MASTER PLAN της COSCO.

Στο πλαίσιο των παραπάνω θέσεων στηρίζει τους αγώνες που αναπτύσσονται από εργατικά σωματεία, κινήσεις πολιτών και άλλες τοπικο - λαϊκές συλλογικότητες.

Καλούμε τα Σωματεία μέλη μας και τους εργαζόμενους του Πειραιά να πάρουν μέρος στην συγκέντρωση που από κοινού οργανώνουν την Παρασκευή 19 Απρίλη 2019 στην πλατεία Κοραή του Πειραιά στις 7 μ.μ από Σωματεία, Κινήσεις και Συλλογικότητες.

Όχι στην ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ

Όχι στο MASTER PLAN της COSCO

Όχι λιμάνι στην Πειραϊκή, όχι LOGISTICS CENTER

Όχι στην κινεζοποίηση των εργασιακών σχέσεων για τους εργαζόμενους

Πειραιάς 18/4/2019

Η Διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Πειραιά

Η υποβολή των φορολογικών δηλώσεων συνεχίζεται, αν και ακόμα με πιο αργούς ρυθμούς καθώς οι φορολογούμενοι έχουν προθεσμία μέχρι τις 30 Ιουνίου για να ανταποκριθούν στην υποχρέωσή τους.

Πηγή: enikonomia.gr

του Αλέκου Αναγνωστάκη

Δεν παίζονται…

Στον κεντρικό πύργο της Παναγίας των Παρισίων το νερό έσταζε από την οροφή με αποτέλεσμα να υφίσταται φθορές ο σκελετός της στέγης. Η  πέτρινη πρόσοψη είχε υποστεί φθορές εξαιτίας και της ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Οι δυο πλαϊνοί πύργοι στηρίζονταν από υποστυλώματα. Τα περίφημα γλυπτά, από τα οποία τρέχει το νερό, έχουν χάσει την πλαστικότητά τους, η σκαλωσιά προς αυτά, ασυντήρητη, είχε αντικατασταθεί από μια ξύλινη.

Παρακμή...

Γι’ αυτό και για άλλα πολλά είχε ζητηθεί ένα κονδύλι συντήρησης 150 εκατ. ευρώ. Αλλά η Γαλλική κυβέρνηση διέθεσε 50! Αυτά είναι γνωστά.

Οι ανακοινώσεις και επισημάνσεις αρχαιολόγων είναι δημόσιες. Τα 100 εκατομμύρια που έλλειπαν ο Μακρόν όμως τα διέθετε για τα ΜΑΤ, τις αύρες, τα χημικά, τις κάμερες και τις παρακολουθήσεις των σύγχρονων κολασμένων. Αλλά τα 100 εκατομμύρια που έλλειπαν σημαίνουν κρίσιμα ελλειπή τεχνικά μέσα πρόληψης και αυτόματης επέμβασης σε περίπτωση πυρκαγιάς.

Σε μια εποχή μάλιστα που τα επαναστατικοποιημένα σύγχρονα μηχανήματα (ανιχνευτές φωτιάς, αυτόματοι πυροσβεστήρες κ.α.)  αποτελούν εγγύηση. Αλλά αυτά στοιχίζουν.

Όλα στο βωμό του κέρδους λοιπόν.

Και τώρα «κλαίνε»! Ο Τραμπ και η Μέλανι, ο Μακρόν και η Άγκελα. Σοκ…

Αυτοί που με την πολιτική τους δεν αφήνουν τίποτα όρθιο. Αυτοί που μόνο με τους πρόσφατους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς και με τους ισλαμοφασίστες του αμερικανοθρεμμένου ISIS προξένησαν ανυπολόγιστες ζημιές στις  αρχαίες πόλεις της Παλμύρα, της Αλέπο, το τμήμα «αρχαία πόλη» της Δαμασκού, στην αρχαία πόλη της Μπόσρα, στο Μεσαιωνικό Φρούριο Κρακ των Ιπποτών, στους πολυάριθμους αρχαίους οικισμούς μεταξύ Χαλεπιού και Ιντλίμπ.

Αυτοί που το 2003 αντί να προστατεύουν, πρωτίστως, το ιστορικής σημασίας μουσείο της  Βαγδάτης (η παρουσία ενός άρματος και μερικών στρατιωτών αρκούσε), έσπευδαν να προστατεύσουν τα Υπουργεία Πετρελαίου και Εσωτερικών της Βαγδάτης. Με αποτέλεσμα τη λεηλασία του ιστορικού Μουσείου της Βαγδάτης αλλά και της Μοσούλης που ως μόνο ιστορικό προηγούμενο παρόμοιας καταστροφής είχαν τη μογγολική επιδρομή τον 13ο αιώνα. Τότε που, κατά μαρτυρίες, ο ποταμός Τίγρης βάφτηκε μαύρος από το μελάνι των βιβλίων που ρίχτηκαν σε αυτόν.

«Εναπόκειται σε εμάς να μετατρέψουμε αυτή την καταστροφή σε μια ευκαιρία να ενωθούμε, έχοντας βαθιά επηρεαστεί από αυτό που ήμασταν στο τι πρέπει να είμαστε και να γίνουμε καλύτεροι από αυτό που είμαστε. Εναπόκειται σε εμάς να βρούμε το νήμα του εθνικού μας σχεδίου», πρόσθεσε ο Μακρόν. «Θα ξαναχτίσουμε τη Νοτρ Νταμ ακόμη πιο όμορφα και θέλω να ολοκληρωθεί μέσα σε 5 χρόνια από τώρα, μπορούμε να το καταφέρουμε», είπε ο Γάλλος πρόεδρος. Αλλά το περιθώριο των πέντε ετών που δίνει ο Μακρόν για την αποκατάστασή της Παναγίας των Παρισίων συμπίπτει με τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων, του πλέον εμπορευματοποιημένου και αγοραίου θεσμού στην ιστορία του αθλητισμού, το 2024 στο Παρίσι.

Δεν παίζονται…

Για τον ίδιο λόγο που  η γαλλική κυβέρνηση, ή ορθότερα οι γαλλικές κυβερνήσεις και η ειδικευμένη στις αποκαταστάσεις μονοπωλιακή εταιρεία «Le Bras Freres», λειτουργούν με βάση το σύγχρονο θεό, το (καπιταλιστικό) κέρδος, για τον ίδιο ακριβώς λόγο επιχειρούν την αποκατάσταση του ιστορικού μνημείου. Για να προλάβουν τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Στην εποχή μας το καινούριο είναι πως η αγορά και οι κοινωνίες της είναι αδύνατο να εντάξουν τις ιστορικά πρωτόγνωρες παραγωγικές δυνάμεις που η εργατική τάξη παράγει και η αγορά  ιδιοποιείται και διαστρέφει, δίχως σοβαρές διαταραχές στη λειτουργία της. Γι’ αυτό, όλο και πιο συχνά  επιστρέφουν στα σκοταδιστικά μεταφυσικά οράματα, στη νεκρόφιλη στρατηγική ενός «άλλου κόσμου» της  κατάθεσης των ψυχών  και της ατομικής  σωτηρίας, του  κατακερματισμού της εργασίας, της καταστροφής των πολιτιστικών μνημείων, της σύγχρονης βιομηχανίας των χημικών ουσιών και των ναρκωτικών ως το μόνο υπαρκτό, καπιταλιστικό τους είδωλο.

Εναπόκειται σε εμάς θα λέγαμε λοιπόν το «σοκ» της σημερινής ποιότητας των επάνω και της πολιτικής τους  να αποτελέσει τη βάση, όχι για ένα πανικόβλητο ξέκομα, για μια πλασματική εξιδανίκευση ή για μια γενική κατάψυξη  στην προϋπάρχουσα ιστορία, αλλά για μια αναγέννηση και ανάπτυξη της ανατρεπτικής πλευράς της ιστορικής εξέλιξης, στο πλαίσιο της  εκρηκτικής δυναμικής της σύγχρονης πραγματικότητας.

Στη σημερινή, στη νέα αντιφατική δυνατότητα των παραγωγικών δυνάμεων και της εργασίας, στις επαναστατικές προσδοκίες της επιστήμης και του πολιτισμού, στις νέες εκρηκτικές δυνατότητες ενός ελεύθερου χρόνου χαράς και δημιουργίας, αρμονικής σχέσης με τη φύση, στης νέα δυνητική ποιότητα και κατανομή του παραγόμενου πλούτου, στις ανάγκες για πολιτική χειραφέτηση από τη βαθιά κρίση της αστικής πολιτικής, στις ανάγκες για ειρήνη και εργατική δημοκρατία, δηλαδή στις νέες «σχέσεις - νάρκες» που απειλούν να τινάξουν σε κομμάτια την καπιταλιστική κοινωνία, εκεί περιέχονται οι ιστορικές κατακτήσεις μας ως λαός.

Εκεί υπάρχουν, ζουν και διεκδικούν τα νέα δικαιώματά μας, οι αγώνες και  οι αντιστάσεις απέναντι στην σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα, οι γεμάτες αυτοθυσία εργατικές ιστορικές απόπειρες.

Όπως άλλωστε και από την άλλη μεριά, στη μορφή που παίρνει η πολιτιστική και γενικότερη βαρβαρότητα του σύγχρονου καπιταλισμού  υπάρχουν, ζουν και διεκδικούν τα δικά τους δικαιώματά τους, οι ήττες, τα λάθη, οι αποτυχίες, οι προδοσίες, η υποταγή του εργατικού κινήματος, τα κάθε λογής αστικά ρεύματα.

Tο σοκ της σημερινής κατάστασης μπορεί να λειτουργήσει θετικά. Εξάλλου, σε κάθε γεγονός και σε κάθε εποχή  πέραν της καταστροφής υπάρχει και το «άλλο».

Η στάχτη που άφησε η φωτιά στην Παναγία των Παρισίων και ο κόκορας που βρέθηκε σήμερα μέσα στις στάχτες. Υποδείγματα συλλογικών και «ατομικών» δράσεων που δίνουν μήνυμα αντίστασης και προοπτικής απέναντι στη βαρβαρότητα.

Ο παγκόσμιας φήμης αρχαιολόγος Khaled al Assad, διευθυντής αρχαιοτήτων της Παλμύρας, αρνήθηκε να συνεργαστεί και να αποκαλύψει το μέρος όπου φυλάσσονταν αντικείμενα τέχνης, με αποτέλεσμα να βασανιστεί και να αποκεφαλιστεί στον αρχαιολογικό χώρο της Παλμύρας τον Αύγουστο του 2015. Η δικηγόρος Samira El Nuaimi, βασανίστηκε και εκτελέστηκε από τους αντάρτες του Ισλαμικού Κράτους στη Μοσούλη το Σεπτέμβριο 2014 δίχως να αποκαλύψει αρχαιολογικούς θησαυρούς. Δεκατέσσερα στελέχη της Υπηρεσίας Αρχαιοτήτων της Συρίας  βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν επειδή αρνήθηκαν να συνεργαστούν με τους εξτρεμιστές.

Όλοι αυτοί και «οι τόσοι άλλοι» ανώνυμοι αγωνιστές είμαστε εμείς. Εμείς  που πονάμε και αγωνιζόμαστε για την παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά, από τις Άνδεις ως τα χωριά του Αμαζονίου, τη λεηλατημένη Τροία ως την αγγλο-κλεμμένη Ακρόπολη, εμείς που φυλάσσουμε το κλάμα της Φελάχας και το ταξίμι του μπουζουκιού ως λαϊκά τιμαλφή, εμείς που γνωρίζουμε πως τα έργα τέχνης, η τέχνη γενικά εκφράζει και, καθώς σημειώνει ο Πικάσο, αγρυπνεί αδιάκοπα μπρος στα θλιβερά, τα φλέγοντα ή ευχάριστα όλου του κόσμου.

Εμείς λοιπόν, οι μόνοι  που  θρηνούμε για την Παναγία των Παρισίων.

Γιατί είμαστε με την ομορφιά, τη γνήσια, την από μέσα, του Κουασιμόδου και τις αξίες του Γιάννη Αγιάννη.

Εμείς οι «κάτω» που προσπαθούμε να γνωρίσουμε και κατανοήσουμε τη κοινωνική μας θέση και τον ιστορικό μας  ρόλο.

Εμείς που συνειδητοποιούμε πως μόνο ο δικός μας πολιτισμός, ο εργατικός πολιτισμός της κοινωνικής χειραφέτησης, μπορεί να σώσει και τον αστικό πολιτισμό, τον πολιτισμό μιας τάξης που παρακμάζει.

πηγη: kommon.gr