Τα νούμερα είναι γνωστά. Χθες, 31 Μαρτίου, Ιταλία, Ισπανία, ΗΠΑ και Γαλλία βρέθηκαν στις 4 πρώτες θέσεις των ανθρώπινων απωλειών από τον κορωνοϊό. Η Κίνα με 3.305 νεκρούς είναι στην 5η θέση, αλλά με βάση τους ρυθμούς αύξησης, άλλες χώρες της Δύσης θα την ξεπεράσουν.

Τα θλιβερά στατιστικά, θέτουν ένα αμείλικτο ερώτημα:

Γιατί η Δύση απέτυχε;

Το ερώτημα γίνεται ακόμα πιο αμείλικτο καθώς ο ιός ξεκίνησε από την Κίνα. Ο πρώτος νεκρός στη Δύση καταγράφεται δύο περίπου μήνες από τις πρώτες κινεζικές απώλειες και την ενημέρωση του ΠΟΥ για τον νέο ιό. Εάν στην Κίνα η πανδημία ήταν κάτι καινούριο και ξαφνικό, η Δύση είχε χρόνο να προετοιμαστεί.

Οι επιδημιολόγοι και οι ερευνητές θα μελετήσουν τους ειδικούς λόγους αυτής της δυτικής ευαλωτότητας. Θα αναφερθούν στα επιστημονικά ευρήματα, στα πληθυσμιακά και επιδημιολογικά στοιχεία, στα καθαρά ιατρικά δεδομένα, στα αποτελέσματα των ερευνών. Οι μη ειδικοί καλά θα κάνουμε να τους ακούσουμε.

Μπορούμε ωστόσο να σημειώσουμε μια σειρά από κοινωνικές συμπεριφορές, πολιτικές στάσεις και ιδεολογικές ιεραρχήσεις που έπαιξαν το δικό τους ρόλο.

Πρώτον: Η υπεροψία του αποικιοκράτη

Τις τελευταίες δεκαετίες, οι μαζικοί θάνατοι από τις επιδημίες ήταν θλιβερό προνόμιο της «καθυστερημένης» Ασίας ή Αφρικής. Σήμερα η προηγμένη Δυτική Ευρώπη και οι ΗΠΑ ζουν ένα οδυνηρό σοκ. Η αναπτυγμένη Δύση που θεωρεί ότι η οικονομική και τεχνολογική της υπεροχή την κάνει άτρωτη, έκανε λάθος υπολογισμούς. Σαφής ένδειξη είναι οι συστάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας:

Στις 31 Δεκεμβρίου του 2019 η Κίνα ενημερώνει τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας για 50 κρούσματα πνευμονίας που συνδέονται με οξύ αναπνευστικό σύνδρομο αλλά δεν ανήκει στους γνωστούς ιούς.

Στις 31 Ιανουαρίου, ένα μήνα μετά την ενημέρωσή του από τις κινεζικές αρχές, ο Π.Ο.Υ. αποδέχεται ότι υπάρχει υγειονομικό πρόβλημα και κηρύσσει κατάσταση ανάγκης.

Μόλις στις 11 Μαρτίου, ο Π.Ο.Υ. κηρύσσει πανδημία, αφού έχουν ήδη υπάρξει 4.291 νεκροί. Χρειάστηκαν δύο μήνες και δέκα μέρες από το ξέσπασμα της επιδημίας στην Κίνα, και πάνω από ενάμισι μήνας από τα σκληρά μέτρα της κινεζικής κυβέρνησης για μια τέτοια απόφαση.

Η αργοπορία, η αδιαφορία, η έλλειψη συναίσθησης της κατάστασης για τις ηγεσίες της Δύσης είναι εκκωφαντικές. Αποκορύφωμα, η κανονική διενέργεια των δημοτικών εκλογών στη Γαλλία, στις 15 Μαρτίου, ημέρα κατά την οποία καταγράφονται 682 θάνατοι παγκοσμίως, 368 εκ των οποίων στην Ιταλία και 101 στην Ισπανία.

Το Reuters αποκάλυψε σήμερα ότι στις αρχές Φεβρουαρίου οι κυβερνήσεις των κρατών μελών της ΕΕ δήλωναν προς τις Βρυξέλλες ότι τα συστήματα υγείας τους ήταν έτοιμα, ενώ δεν χρειάζονταν επιπρόσθετο ιατροφαρμακευτικό εξοπλισμό. Ένα μήνα μετά, τα συστήματα υγείας  σε Ιταλία και Ισπανία είχαν καταρρεύσει, ενώ στη Γαλλία, στην Ολλανδία, στο Βέλγιο, ακόμα και στη Γερμανία δοκιμάζονται ισχυρά.

Η αποικιοκρατική υπεροψία των ελίτ της Δύσης θεώρησε ότι η επιδημία δεν θα πλήξει, ή τουλάχιστον δεν θα πλήξει σοβαρά, τις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού. Η αιωνόβια αυτή κουλτούρα βλέπει τους «άλλους» ως κατώτερους, ευάλωτους ή και αναλώσιμους. Όταν αποδεικνύεται ότι ο ιός δεν γνωρίζει σύνορα και δεν σέβεται τις μητροπόλεις του καπιταλισμού, δεν υπάρχει πλέον χώρος για αυτοκριτική, παρά μόνο για ενοχοποίηση του ιού ως «κινέζικου», κατά τις προσφιλείς διατυπώσεις του Αμερικανού προέδρου.

Είναι προφανές ότι η Κίνα αγόρασε -με μεγάλο κόστος- τον χρόνο για να προετοιμαστεί όλος ο υπόλοιπος κόσμος, και όλος ο υπόλοιπος κόσμος τον σπατάλησε, όπως εύστοχα σημειώνει ο Ian Johnson των New York Times.

Χρειάστηκαν 800 νεκροί στην Ιταλία για να επιβληθεί το λοκ ντάουν στον Βορρά, το οποίο μάλιστα ήταν σε τεράστιο βαθμό προσχηματικό καθώς οι βιομηχανίες εξακολούθησαν να δουλεύουν στο φουλ. Σχεδόν όλες οι μεγάλες επιχειρήσεις χρησιμοποίησαν το παραθυράκι του αντίστοιχου νόμου παίρνοντας άδεια από τον αρμόδιο Νομάρχη για να συνεχίσουν απρόσκοπτα τη λειτουργία τους.

Στην Κίνα, στην Ουχάν των 11 εκατομμυρίων κατοίκων, επιβλήθηκε λοκ ντάουν μετά τον 30ο νεκρό. Εφτά μέρες μετά, απαγορεύτηκε η κυκλοφορία σε ολόκληρη την επαρχία της Χουμπέι των 60 εκατομμυρίων πολιτών. Το λοκ ντάουν ήταν απόλυτο και πραγματικό.

Ακόμα και οι πιο φανατικοί πολέμιοι του αυταρχικού κινέζικου καπιταλισμού, δεν μπορούν παρά να αναγνωρίσουν ότι στην πανδημία, η Κίνα, αν και υπέστη πρώτη τα φονικά αποτελέσματα του covid-19, αντέδρασε με πιο ορθολογικό και αποτελεσματικό τρόπο από την υπεροπτική Δύση.

Οι αντιδράσεις στη Νότια Κορέα, στην Ταϊβάν, στη Σιγκαπούρη, στην Ιαπωνία, ήταν άμεσες και ακαριαίες. Ίσως επειδή οι ασιατικές χώρες είχαν χτυπηθεί σκληρότερα από τον ιό SARS το 2002 – 2003, ίσως επειδή οι κυβερνήσεις τους δεν κινήθηκαν με την υπεροψία του απρόσβλητου από ασθένειες υπερόπτη αποικιοκράτη, η επιδημία κατέστη διαχειρίσιμη.

Δεύτερον: Η λατρεία των αγορών

Στις 11 Ιανουαρίου η Κίνα καταγράφει τον πρώτο θάνατο. Η κατάσταση βγαίνει τόσο γρήγορα εκτός ελέγχου που 12 ημέρες μετά, στις 23 Ιανουαρίου η κινεζική κυβέρνηση θέτει σε σκληρή καραντίνα την Ουχάν.

Στις 19 Φεβρουαρίου ξεσπά η επιδημία στην βόρεια Ιταλία. Ο ασθενής μηδέν δεν μπορεί να βρεθεί με σιγουριά και τελικά αποδεικνύεται εκ των υστέρων ότι υπήρξαν πολλαπλές πηγές εισόδου.

Στις 21 Φεβρουαρίου η Κίνα μετρά ήδη 2.345 νεκρούς. Είναι σαφές ότι η επιδημία μπορεί να εξελιχθεί πολύ γρήγορα και με φονικά αποτελέσματα.

Εντωμεταξύ η εβδομάδα Μόδας του Μιλάνου διεξάγεται κανονικά από τις 18 μέχρι τις 24 Φεβρουαρίου, ενώ επίσης κανονικά συνεχίζονται τα σχολεία, οι ποδοσφαιρικοί αγώνες, οι εμπορικές και τουριστικές δραστηριότητες.

Μόλις στις 8 Μαρτίου η Ιταλία μπαίνει σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, αν και, όπως έχει επισημανθεί, αυτή η κατάσταση ανάγκης δεν αφορά τις μεγάλες βιομηχανίες του Βορρά που συνεχίζουν να συνωστίζουν τους εργαζόμενους στους χώρους παραγωγής. Ο Σύνδεσμος Ιταλών Βιομηχάνων διαμαρτύρεται σε κάθε απόπειρα να κλείσουν οι μη αναγκαίες παραγωγικές δραστηριότητες, ακόμα και τις ημέρες που ο ημερήσιος φόρος αίματος ξεπερνά τα 600 άτομα.

Ο Μπόρις Τζόνσον, με βασικό του μέλημα να μην διαταραχθεί η απρόσκοπτη οικονομική λειτουργία στο Ηνωμένο Βασίλειο, σε συνέντευξή του στις 11 Μαρτίου, έδωσε ζωντανό δείγμα της σύγχρονης ευγονικής: Προειδοποίησε ότι πολλοί άνθρωποι θα πεθάνουν, αλλά την ίδια ώρα δεν εξήγγειλε ούτε μισό μέτρο για την αποτροπή της διάδοσης. Τα σχολεία παρέμειναν ανοικτά, το ίδιο – και πολύ περισσότερο – οι επιχειρήσεις σε μια νεοφιλελεύθερη επιδημιολογική εφαρμογή της «θεωρίας της αγέλης». Μόνο 10 μέρες αργότερα, στις 23 Μαρτίου, και κάτω από την ισχυρή πίεση του επιστημονικού κόσμου της χώρας, πάρθηκαν μέτρα περιορισμού της διάδοσης.

Ο Ντόναλντ Τραμπ, αφού είδε ότι η προσευχή μαζί με τους συνεργάτες του δεν εμποδίζει τον ιό, αναγκάστηκε να πάρει μέτρα, δηλώνοντας όμως ότι «η χώρα δεν σχεδιάστηκε για να μείνει κλειστή», και πρέπει πολύ σύντομα «να ανοίξει ξανά για μπίζνες». Συνεπικουρείται από το επιχειρηματικό, βιομηχανικό και χρηματοπιστωτικό σύμπλεγμα της χώρας, που θεωρεί ότι η ζημιά είναι μεγαλύτερη με το κλείσιμο της οικονομίας παρά με την ανεξέλεγκτη διάδοση του ιού. Ο αμερικανός πρόεδρος υπήρξε εντελώς κυνικός λέγοντας ότι «δεν μπορούμε να ακολουθούμε μια θεραπεία χειρότερη από το ίδιο το πρόβλημα».

Από άκρη σε άκρη, στην πολιτισμένη Δύση, το μήνυμα είναι σαφές: Δεν μπορεί η οικονομία να υποτάσσεται στους ανθρώπους, αλλά οι άνθρωποι στην οικονομία. Έτσι, το κλείσιμο της οικονομίας άργησε απελπιστικά, όταν πλέον οι ρυθμοί μετάδοσης είχαν γίνει εκθετικοί. Και όσο και αν φαίνεται εγκληματικό, το άνοιγμα της οικονομίας πρόωρα, παρά τις προειδοποιήσεις των ειδικών, είναι πάντα στο τραπέζι.

Όσο και αν ο κυρίαρχος λόγος ισχυρίζεται ότι δεν μπορούμε να πολιτικοποιούμε την πανδημία, αυτή η εγκληματική αργοπορία σε μέτρα περιορισμού της μετάδοσης, αργοπορία που τσάκισε ήδη τα ισχυρά υγειονομικά συστήματα της Ευρώπης, έχει ηθικό αυτουργό: Λέγεται παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός.

Τρίτον: Η ιδιωτικοποίηση του κράτους

Μετά την υποτίμηση του κινδύνου για να μην διαταραχθούν οι ελεύθερες αγορές της παγκοσμιοποίησης, μετά την καθυστέρηση των μέτρων για να μην επιβραδυνθεί η οικονομία, ακολούθησε η χρεοκοπία του νεοφιλελευθερισμού σε εγχώρια πλέον κλίμακα.

Τα συστήματα υγείας δεν άντεξαν εκεί που ξέφυγε η επιδημία. Το σύστημα περίθαλψης λύγισε κάτω από τους αυξημένους αριθμούς. Ο αριθμός των ανθρωπίνων απωλειών είναι σαφές ότι εξαρτάται από τη δυνατότητα εντατικής και αυξημένης παρακολούθησης των βαρέως νοσούντων. Εάν η χωρητικότητα των συστημάτων υγείας σε τέτοιες κλίνες εντατικής παρακολούθησης εξαντληθεί, ο αριθμός εκτοξεύεται.

Το επιχείρημα όσων απαξιώνουν την ανάγκη της ραγδαίας αύξησης των κλινών ΜΕΘ και ΜΑΦ αλλά και του προσωπικού και εξοπλισμού για εντατική παρακολούθηση, είναι ότι δεν άντεξε η Λομβαρδία, με πολλαπλάσια καλύτερες αναλογίες του συστήματος περίθαλψης. Υπονοεί αυτή η άποψη ότι δεν έχει σημασία να ενισχυθεί το σύστημα υγείας, καθώς ούτως ή άλλως μια ραγδαία αύξηση κρουσμάτων είναι μη διαχειρίσιμη. Το μόνο λοιπόν που μένει είναι να τηρηθούν τα μέτρα περιορισμού της διάδοσης.

Είναι πράγματι αναμενόμενο να μην αντέξει η τρέχουσα δυναμικότητα του συστήματος υγείας αν ο ιός μεταδίδεται μαζικά στην κοινότητα. Δεν είναι όμως αναμενόμενο να μην προετοιμαστεί, χρηματοδοτηθεί και εκτελεστεί από ένα ισχυρό δημόσιο, η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αύξηση αυτής της δυναμικότητας, έστω και στις παραμονές της πανδημίας.

Η Κίνα άλλωστε δεν κινήθηκε μόνο στο επίπεδο του περιορισμού της διάδοσης. Επέβαλε μια καραντίνα στρατιωτικού τύπου χωρίς την παραμικρή χαλαρότητα. Οι αρχές της έφτασαν στο σημείο να μην επιτρέπουν παρά την έξοδο ενός και μόνο ατόμου κάθε νοικοκυριού ανά δύο ημέρες, για την αγορά των απολύτως απαραίτητων.

Οι φιλελεύθεροι της Δύσης θα μιλήσουν για τον πρωτοφανή κρατικό αυταρχισμό. Πιθανά θα έχουν δίκιο. Ξεχνούν όμως, ή θέλουν να ξεχνούν, ότι μαζί με τον αυταρχισμό, το κινεζικό κράτος είχε τη δυνατότητα να επιβάλει την καραντίνα, ικανοποιώντας ταυτόχρονα τις βασικές ανάγκες επιβίωσης. Οι κρατικές υπηρεσίες έφτασαν στο σημείο να διανέμουν φαγητό στο κατώφλι των σπιτιών για να μην βγει κανείς έξω. Θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο στην Ευρώπη;

Η αδυναμία της Δύσης φάνηκε από την αδυναμία των κρατών της να επέμβουν αποτελεσματικά, ακόμα και μετά την διάδοση του ιού στην κοινότητα, στα συστήματα υγείας. Προστατευτικά υλικά, αναπνευστήρες, εξοπλισμός, βρέθηκαν όλα εξαντλημένα, η προμήθειά τους μετέωρη, εξαρτώμενη από τη διαθεσιμότητα της αγοράς. Η διαθεσιμότητα γρήγορα εξαντλήθηκε και οι ισχυρές κυβερνήσεις βρέθηκαν να μπλοκάρουν εξαγωγές, να παρακρατούν φορτία ιατροφαρμακευτικής βοήθειας ή να επιτάσσουν παραγωγικές μονάδες στην παραγωγή πχ αναπνευστήρων.

Τα, σε μεγάλο βαθμό ιδιωτικοποιημένα κράτη της Δύσης, δεν μπόρεσαν να αυξήσουν απότομα τη χωρητικότητα των συστημάτων υγείας. Η τιτάνια κινητοποίηση για να αυξηθούν στο συντομότερο χρονικό διάστημα οι κλίνες με δυνατότητα υποστήριξης βαρέως πασχόντων ασθενών, απαιτούσε ένα ισχυρό δημόσιο σύστημα που δεν έχει απεμπολήσει τη δυνατότητά του να κινητοποιεί όλες τις υπαρκτές δυνάμεις μιας κοινωνίας.

Η Κίνα έστησε 17 νοσοκομειακές μονάδες μέσα σε πέντε μέρες στην Ουχάν. Φυσικά η Κίνα είναι Κίνα και τα μεγέθη δεν είναι συγκρίσιμα. Ωστόσο αυτή η κίνηση δείχνει μια κατεύθυνση.

Δείχνει μια λογική.

Δείχνει ότι δεν φτάνει μόνο να επιμηκύνεις στο χρόνο το ξέσπασμα της επιδημίας, και άρα να μειώσεις το ύψος της καμπύλης των νοσούντων.

Απαιτείται να αυξήσεις όσο το δυνατόν περισσότερο την καμπύλη της δυναμικότητας του συστήματος περίθαλψης, και ειδικά εκείνου του τμήματος που μπορεί να προσφέρει εντατική παρακολούθηση.

Αυτή η λογική δεν ήταν δυνατόν να ακολουθηθεί από μια Δύση που επί δεκαετίες αποδυναμώνει συστηματικά και συνειδητά τη δημόσια παρέμβαση σε όφελος του ιδιωτικού τομέα.

Αποτέλεσμα ήταν στην Ιταλία και στην Ισπανία να πεθαίνει κόσμος χωρίς να μπορεί να λάβει την απαιτούμενη ιατρονοσηλευτική στήριξη.

Μας λένε να μην πολιτικολογούμε αλλά και αυτή η αδυναμία έχει ηθικό αυτουργό: Την απαξίωση του δημόσιου, την κυριαρχία της αγοράς, τη λατρεία του ιδιωτικού, την αποδυνάμωση του κοινωνικού ρόλου του κράτους.

Τέταρτον: Το κολλεκτιβίστικο πνεύμα

Δεν υπάρχει κανενός είδους σοσιαλισμός στην Κίνα, αυτό είναι σαφές.

Υπάρχει όμως κληρονομημένο ένα πνεύμα συλλογικής ευθύνης και κολλεκτιβισμού. Υπάρχει η πεποίθηση – γιατί είναι πεποίθηση- ότι μόνο μια καλά οργανωμένη, συντονισμένη, πειθαρχημένη και συλλογική δράση θα μπορέσει να φέρει αποτέλεσμα.

Ο καθηγητής του Γέιλ Χρηστάκης, υπεράνω κάθε φιλο-κινεζικής υποψίας, μιλώντας για το πώς η Κίνα περιόρισε την επιδημία υπογράμμισε ότι «η Κίνα έχει μια κολεκτιβιστική κουλτούρα και μια αυταρχική κυβέρνηση, που επέτρεψαν αυτήν την τεράστια αντίδραση σε τέτοιο ευρύ φάσμα. Έχει έτσι τα φόντα για την καταπολέμηση μιας πανδημίας, εφόσον αξιοποιεί πράγματι πραγματικές πληροφορίες και ανταποκρίνεται ορθολογικά».

Απέναντι στην κολλεκτιβίστικη κουλτούρα της Κίνας, αλλά και ευρύτερα των ασιατικών κρατών, που δεν οφείλεται με θετικό τρόπο μόνο στο σοσιαλιστικό παρελθόν της πρώτης, αλλά και με αρνητικό τρόπο σε αυτοκρατορίες και απολυταρχικά καθεστώτα αιώνων, τι έχει να αντιτάξει η Δύση;

Τη λατρεία της ατομικότητας, που ενώ συχνά λειτουργεί ως προπέτασμα καπνού για το σφαγιασμό των κοινωνικών δικαιωμάτων, στην προκειμένη λειτούργησε ως αμφισβήτηση, με φιλελεύθερο πρόσημο του δικαιώματος στο κέρδος, στη βόλτα, στη διασκέδαση.

Η δυσκολία να πειστούν οι δυτικές κοινωνίες για άμεσα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης και άρα καθυστέρησης της διάδοσης ήταν εμφανής, ακόμα και αν υποθέσουμε ότι τα μέτρα που πήραν οι κυβερνήσεις ήταν στη σωστή κατεύθυνση. Που δεν ήταν, ή τουλάχιστον δεν ήταν όλα.

Η Δύση υστέρησε ακόμα και εκεί που θεωρείται ευρέως ότι έχει πλεονέκτημα: Στην άρνηση της δεισιδαιμονίας, στην αποδοχή της επιστημονικής πρότασης, στον ορθό λόγο. Στη Δύση είναι που ανθούν οι πιο αντιεπιστημονικές απόψεις για την υγειονομική άμυνα. Στη Δύση είναι που καθημερινά πολλαπλασιάζονται παραδοξολογίες και συνωμοσιολογίες. Στη Δύση είναι που αμφισβητήθηκαν τα μέτρα περιορισμού, όχι μόνο για τις εκ του πονηρού, περιττές ή «συμμορφωτικές» πλευρές τους, αλλά και εκεί που ήταν άκρως απαραίτητα από κάθε ιατρική άποψη.

Είναι νωρίς να εκτιμήσει κανείς αν η υστέρηση της Δύσης μεταφράζεται σε κάτι, πυροδοτεί κάτι άλλο, ή φανερώνει κάτι τρίτο. Είναι επίσης προφανές ότι η υστέρηση της Δύσης δεν συνεπάγεται πλεονέκτημα της Ανατολής, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τα λαϊκά συμφέροντα και την υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης. Ούτε φυσικά οικοδομείται κανένα νέο κοινωνικό υπόδειγμα από τον σκληρό καπιταλισμό -υπό κόκκινη σημαία- του Πεκίνου. Οι σκοπιμότητες του κινεζικού καθεστώτος άλλωστε, σε όλα τα επίπεδα, από τη διαχείριση της επιδημίας εσωτερικά, μέχρι τις αποστολές βοήθειας στο εξωτερικό, είναι προφανείς. Αυτά όμως δεν σβήνουν το σκληρό ερώτημα για την αποτυχία της Δύσης.

Πολλοί ισχυρίζονται ότι η κρίση της πανδημίας θα μεταβάλει συσχετισμούς και διατάξεις δυνάμεων σε παγκόσμιο επίπεδο. Όπως λειτούργησε για παράδειγμα ο Πρώτος Παγκόσμιος, ή η κρίση του Σουέζ, ή η σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν και το δυστύχημα του Τσέρνομπιλ. Η πανδημία είναι σε εξέλιξη, αλλά οι επιπτώσεις της θα υπάρξουν σε βάθος χρόνου, συνυπολογίζοντας πολλαπλά δεδομένα.

Σε κάθε περίπτωση όμως, η Δύση εμετρήθη, εζυγίσθη και ευρέθη ελλιπής.

πηγη: antapocrisis.gr

Μιλώντας σε εκπομπή του τηλεοπτικού σταθμού OPEN, το Σάββατο, ο υπουργός Εργασίας, Γιάννης Βρούτσης, διευκρίνισε τον τρόπο με τον οποίο θα καταβληθεί η αποζημίωση ειδικού σκοπού, ύψους 800 ευρώ, σε 1,7 εκατ. εργαζομένους. Όπως είπε, τα χρήματα θα χορηγηθούν σε δύο διαφορετικές ταχύτητες:

«Αρχικά, θα τα λάβουν οι εργαζόμενοι οι οποίοι ανήκουν στις επιχειρήσεις που έχουν αναστείλει τη λειτουργία τους με διοικητική εντολή, μόλις ολοκληρώσουν την υποβολή του ηλεκτρονικού έντυπου με βάση το ΑΦΜ. Σε λίγες ημέρες μετά την ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας, θα αρχίσουν να καταβάλλονται τα 800 ευρώ. Στη συνέχεια, θα ικανοποιηθούν τμηματικά και σταδιακά όλοι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να έχουν υποβάλει αίτηση και οι επιχειρήσεις στις οποίες εργάζονται».

Υπενθυμίζεται πως:

• οι επιχειρήσεις που έχουν πληγεί βάσει του τζίρου έχουν περιθώριο μέχρι τις 20 Απρίλη να υποβάλουν τη σχετική αίτηση στο «Εργάνη», ενώ\

• μικρότερο είναι το χρονικό περιθώριο για τις επιχειρήσεις που έχουν αναστείλει τη λειτουργία τους με διοικητική εντολή, καθώς πρέπει να το κάνουν μέχρι τις 10 Απρίλη.

Ο υπουργός Εργασίας διέψευσε τα σενάρια μείωσης μισθών και συντάξεων, λέγοντας ότι τέτοια σενάρια δεν υπάρχουν, ούτε έχουν εξεταστεί (σ.σ.: όλοι όμως γνωρίζουμε τι σημαίνει, ειδικά στα μνημονιακά χρόνια αλλά και διαχρονικά η διάψευση σεναρίων από κυβερνητικά χείλη), ενώ την προστασία των θέσεων εργασίας, προσπάθησε να παραπλανήσει και είπε ότι μετά τις 20 Μαρτίου απαγορεύονται οι απολύσεις για όσες επιχειρήσεις έχουν πληγεί και για όσες έχουν αναστείλει τη λειτουργία τους με διοικητική εντολή. «Έχουμε προνοήσει και για την επόμενη μέρα με τη ρήτρα διατήρησης των θέσεων εργασίας», δήλωσε.

Το ότι δίνει την ευχέρεια μέσα από τη «ρήτρα διατήρησης των θέσεων εργασίας» σε κάθε εργοδοσία να απολύσει εργαζομένους, με πλήρη απασχόληση, και να προσλάβει τον ίδιο αριθμό που απέλυσε με μισθούς πείνας και με ελαστικές σχέσεις εργασίας, ώστε μετά την κρίση να εμφανίζουν πως έχουν… διατηρήσει τις θέσεις, ούτε λόγος. Δεν είναι πως δεν το γνωρίζει. Είναι πως θέλει να ξεγελάσει και να «εφησυχάσει» εργαζομένους και λαό.

ΕΠΙΔΟΜΑ 800 ΕΥΡΩ – ΥΠΟΒΟΛΗ ΑΙΤΗΣΕΩΝ

Την 1η Απρίλη ξεκίνησε η υποβολή των υπεύθυνων δηλώσεων στο http://supportemployees.ypeka.gr από τους εργαζομένους των επιχειρήσεων που είτε ανέστειλαν υποχρεωτικά τη λειτουργία τους λόγω εντολής δημόσιας Αρχής είτε βάσει των ΚΑΔ έχουν πληγεί από τις συνέπειες του κοροναϊού προκειμένου να λάβουν την αποζημίωση ειδικού σκοπού και το επίδομα των 800 ευρώ. Για να κάνουν την αίτηση οι εργαζόμενοι θα πρέπει να έχουν τον αριθμό πρωτοκόλλου της αίτησης που έχει κάνει ο εργοδότης τους.

Εκεί θα ζητηθούν τα στοιχεία του προσωπικού τους τραπεζικού λογαριασμού IBAN, καθώς και ο αριθμός πρωτοκόλλου καταχώρισης της υπεύθυνης δήλωσης της εκάστοτε εταιρείας. Εκεί δηλώνουν και το αν μισθώνουν κύρια κατοικία, καθώς και τα στοιχεία του εκμισθωτή και του μίσθιου ακινήτου, προκειμένου να τύχουν της έκπτωσης του 40%.

Πως θα γίνεται

Η υποβολή της υπεύθυνης δήλωσης πραγματοποιείται εντός του χρονικού διαστήματος μέχρι και 10/4/2020, ως εξής:

– Στις 4/4/2020 όσων εργαζομένων το ΑΦΜ λήγει σε 4

– Στις 5/4/2020 όσων εργαζομένων το ΑΦΜ λήγει σε 5

– Στις 6/4/2020 όσων εργαζομένων το ΑΦΜ λήγει σε 6

– Στις 7/4/2020 όσων εργαζομένων το ΑΦΜ λήγει σε 7

– Στις 8/4/2020 όσων εργαζομένων το ΑΦΜ λήγει σε 8

– Στις 9/4/2020 όσων εργαζομένων το ΑΦΜ λήγει σε 9

– Στις 10/4/2020 όσων εργαζομένων το ΑΦΜ λήγει σε 0.

Ωστόσο όποιος εργαζόμενος προσπαθήσει να κάνει αίτηση νωρίτερα και όχι με βάση το ΑΦΜ του τότε θα του βγάζει το μήνυμα ότι η πρόσβαση για το ΑΦΜ που τελειώνει, για παράδειγμα σε 5, θα είναι ανοιχτή στις 5 Απριλίου. Πληροφορίες μάλιστα αναφέρουν ότι σχεδιάζεται να δοθεί παράταση για τις αιτήσεις από τους εργαζόμενους όπως έγινε και με για τους εργοδότες, καθώς πολλοί εργαζόμενοι που ήδη έχει περάσει η ημερομηνία υποβολής της δήλωσης είχαν διάφορα προβλήματα, όπως, το ότι δεν τους είχε δηλώσει ακόμη ο εργοδότης, ή βρέθηκαν μπροστά σε τεχνικά προβλήματα.

Για τους εργαζομένους των επιχειρήσεων που πλήττονται βάσει ΚΑΔ κύριας δραστηριότητας ή δευτερεύουσας, όπως ορίζονται από το υπουργείο Οικονομικών, η αίτηση στην πλατφόρμα θα υποβάλλεται μέχρι και τις 30 Απριλίου.

Στην υπεύθυνη δήλωση συμπεριλαμβάνονται, εκτός των προσωπικών τους στοιχείων και του αριθμού πρωτοκόλλου καταχώρισης της υπεύθυνης δήλωσης του εργοδότη στο ΠΣ «ΕΡΓΑΝΗ», τα οποία αντλούνται αυτόματα από το ΠΣ «ΕΡΓΑΝΗ», και τα στοιχεία του προσωπικού τους τραπεζικού λογαριασμού (ΙΒΑΝ).

Με αναστολή

Παράλληλα, αίτηση πρέπει να υποβάλουν και οι εργαζόμενοι των επιχειρήσεων που ανεστάλη η επιχειρηματική τους δραστηριότητα με εντολή δημόσιας Αρχής και των οποίων οι συμβάσεις εργασίας έχουν λυθεί, είτε με οικειοθελή αποχώρηση είτε με καταγγελία εντός του χρονικού διαστήματος από 1/3/2020 έως και 20/3/2020, οι οποίοι δικαιούνται αποζημίωση ειδικού σκοπού ύψους 800 ευρώ εφόσον δεν έχουν άλλη σύμβαση εξαρτημένης εργασίας σε άλλον εργοδότη.

πηγη: iskra.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

H γνωστή πολυεθνική Google, με χαρακτηριστική και προκλητική άνεση, κυκλοφόρησε στοιχεία για πολλές χώρες του κόσμου, μεταξύ των οποίων και για την Ελλάδα, όπου φαίνονται οι επιπτώσεις στις μετακινήσεις των πολιτών εξ αιτίας των μέτρων περιορισμού στο σπίτι για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού.

To πρώτο συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι, ανοιχτά και ξεδιάντροπα, παρακολουθείται και καταγράφεται με ακρίβεια η κάθε μας κίνηση (και όχι μόνο από την Google)!

Παράλληλα, βγαίνουν κάποια μηνύματα και σημαντικά συμπεράσματα, που ωστόσο απαιτείται η δέουσα προσοχή στη χρήση και γενίκευσή τους.

Στον πρώτο πίνακα που παρατίθεται εδώ, έχουν συγκεντρωθεί τα σχετικά στοιχεία από Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία, Ελλάδα, Γερμανία, Σουηδία. Η σειρά των στηλών έχει τη σημασία της, καθώς έχει διαμορφωθεί με συγκεκριμένο κριτήριο: από χώρες με πολύ μεγάλη μείωση μετακινήσεων, προς χώρες με μικρότερη. Οι διαφορές στη μείωση των μετακινήσεων οφείλονται συνδυαστικά στην αυστηρότητα των μέτρων ή/και στην «πειθαρχία» του κόσμου, με πιο καθοριστικό ωστόσο τον πρώτο παράγοντα.

Πρώτο: Τα στοιχεία και για τις πέντε χώρες που συγκρίνονται, δείχνουν ότι δεν υπάρχει κάποια «γενική καραντίνα», ούτε κάποιο γενικό «ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ», καθότι το «ιερό δισκοπότηρο» της μετάβασης στη δουλειά (δε μιλάμε για τις απαραίτητες), έχει μειωθεί λιγότερο από όλες τις μετακινήσεις. Στην Ελλάδα εξακολουθούν σχεδόν οι μισές μετακινήσεις για τις δουλειές.

Δεύτερο: Εστιάζοντας την προσοχή μας στην Ελλάδα, βλέπουμε ότι στο διάστημα (23-29 Μάρτη), δηλαδή την εβδομάδα που εφαρμόστηκε η απαγόρευση κυκλοφορίας, στις περισσότερες κατηγορίες, η διαφορά σε ποσοστιαία νούμερα μεταξύ 22 και 29 Μάρτη είναι ελάχιστη ή και μηδαμινή!!! Βλέπουμε δηλαδή ξεκάθαρα πως υπήρχε σταθερή πτωτική τάση της κυκλοφορίας, πριν παρθεί η σχετική απόφαση απαγόρευσης από την κυβέρνηση. Αποδεικνύεται δηλαδή αφενός ότι η κυβέρνηση είπε εν γνώσει της ψέματα (με την βοήθεια των ΜΜΕ) και αφετέρου ότι ο λαός μια χαρά επιδεικνύει ατομική ευθύνη, χωρίς τον βούρδουλα της κρατικής καταστολής και τα χουντικού τύπου μέτρα.

Τρίτο: Η «σκληρή καραντίνα» δεν φαίνεται να συμβαδίζει με βελτίωση των αποτελεσμάτων σε ότι αφορά την αντιμετώπιση των κορονοϊού. Γενικά, φαίνεται το αντίθετο. Το γιατί, στο βαθμό που πράγματι θα επιβεβαιωθεί από άλλα στοιχεία, θα μας το εξηγήσουν κάποια στιγμή οι επιστήμονες. Το πιθανότερο είναι να παίζουν ρόλο αρκετοί και πιο σύνθετοι παράγοντες. Επίσης, οι αριθμοί του πίνακα, αναφέρονται στον ίδιο χρόνο (16/2 έως 29/3), αλλά κανείς δεν ξέρει αν είμαστε στην ίδια φάση του κύκλου της επιδημίας σε κάθε χώρα, οπότε η σύγκριση δεν είναι ασφαλής. Πάντως η απλούστευση του Τσιόδρα ότι αν δεν είχαμε πάρει τα μέτρα, θα ήμασταν Ισπανία με 2.600 νεκρούς, δεν επιβεβαιώνεται, καθώς η Ισπανία με πολύ πιο αυστηρά ή/και αποτελεσματικά μέτρα περιορισμού των κινήσεων, έχει εκατόμβες νεκρών (234 θάνατοι/1 εκ. πληθυσμού).

Τέταρτο: Εξίσου σημαντικό είναι το στοιχείο ότι ούτε η μείωση της κίνησης σε πάρκα, παραλίες, χώρους άσκησης και γενικά δημόσιους ανοιχτούς χώρους, βελτιώνει την αποτελεσματικότητα στην αντιμετώπιση της πανδημίας. Αντίθετα, η Ιταλία με το μεγαλύτερη μείωση μετακινήσεων σε αυτούς τους χώρους, καταγράφει το οδυνηρό ρεκόρ αριθμού θανάτων (243 θάνατοι/1 εκ.). Ενδιαφέρουσα είναι ως προς αυτό το στοιχείο η εικόνα της Σουηδίας, όπου η (μικρή) μείωση μετακινήσεων για αγορές, εξόδους κλπ, συνοδεύεται από αύξηση της κίνησης στους ανοιχτούς δημόσιους χώρους άθλησης!

Πέμπτο: Ασφαλώς, είναι απαραίτητα και επιβεβλημένα τα μέτρα προστασίας, με κύριο αυτό της τήρησης των αποστάσεων για μείωση της μετάδοσης του ιού. Αν κάτι όμως μπορεί σίγουρα να βελτιώσει τα πράγματα εδώ, στο πλαίσιο πάντα της δοσμένης υγειονομικής πρακτικής που έχει υιοθετηθεί, είναι η επέκταση αυτών των μέτρων στους χώρους εργασίας με κλείσιμο των επιχειρήσεων. Όλων των επιχειρήσεων που δεν προσφέρουν κάποιες απαραίτητες σε αυτή τη φάση υπηρεσίες ή προϊόντα, με πλήρη κάλυψη των αποδοχών των εργαζομένων από το κράτος ή/και τους εργοδότες.

Έκτο: Αντίθετα, η απαγόρευση της κυκλοφορίας των πολιτών στους υπαίθριους χώρους, όπως δείχνουν και τα αποτελέσματα, δεν προσφέρει υγειονομικά κάτι σημαντικό, παρά μόνο υπηρετεί σχεδιασμούς περιορισμού των λαϊκών ελευθεριών με σχετικά μόνιμο χαρακτήρ

Στο δεύτερο πίνακα, έχουν συγκεντρωθεί τα στοιχεία από Νότια Κορέα και Ταϊβάν, που ακολούθησαν πολύ διαφορετικό μοντέλο αντιμετώπισης της υγειονομικής κρίσης, με πολύ καλά αποτελέσματα (ως τώρα βέβαια)
Υπάρχουν και εδώ ενδιαφέροντα συμπεράσματα.

Πρώτο: Κάνει εντύπωση ο πολύ μικρότερος περιορισμός κινήσεων γενικά. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν πάρθηκαν μέτρα για τήρηση αποστάσεων και μάλιστα πολύ αυστηρά. Αυτά όμως εστιάστηκαν περισσότερο στα ατομικά μέτρα προφύλαξης και όχι σε ένα αποκλεισμό πασχόντων και μη πασχόντων μαζί στα σπίτια. Επίσης, δόθηκε τεράστιο βάρος στα μαζικά διαγνωστικά τεστ εντοπισμού και θεραπείας και διαχωρισμού πασχόντων και μη πασχόντων.

Δεύτερο: Στο πλαίσιο αυτού του μοντέλου, η μείωση των μετακινήσεων προς τις δουλειές ήταν πολύ μικρή. Στην Ταϊβάν μάλιστα, δεν υπάρχει καμία μεταβολή, καθώς δεν έκλεισαν ούτε τα σχολεία, αλλά πάρθηκαν πολύ αυστηρά ατομικά και άλλα μέτρα προστασίας (πχ οι μαθητές με μάσκα και διαχωριστικά στα θρανία!). Παρά το γεγονός αυτό, η αποτελεσματικότητα είναι ως τώρα πολύ μεγάλη, γεγονός που αποδεικνύει πως είναι άλλοι παράγοντες σαφώς πιο καθοριστικοί στην αντιμετώπιση της πανδημίας.

Τρίτο: Η μεγαλύτερη μείωση μετακινήσεων και στις 2 χώρες, εντελώς λογικά, είναι στα μέσα μαζικής μεταφοράς, που είναι κλειστά και αυτό βέβαια είναι εντελώς λογικό.

Τέταρτο: Παρατηρούμε και στις δύο χώρες την άνοδο των μετακινήσεων προς πάρκα και γενικά ανοιχτούς δημόσιους χώρους. Στην Κορέα μάλιστα, υπάρχει αύξηση κατά 54%! Μα δεν είναι λογικό; Όταν υπάρχει ένας μικρός ή μεγάλος περιορισμός των ανθρώπων στην κίνησή τους σε κλειστούς χώρους, δεν είναι λογικό να θέλουν (και να πρέπει) να κατευθυνθούν στον ανοιχτό χώρο όπου είναι και ασφαλείς; Ε, κύριε Χαρδαλιά, πως το βλέπετε;

Συμπερασματικά, η επιτυχής ή όχι αντιμετώπιση του κορωνοϊού, θα κριθεί από ένα σύνολο άλλων πιο βασικών παραγόντων, με πρώτο και κύριο την άμεση και γενναία ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας, σύμφωνα με προτάσεις που έχει υποβάλει και διεκδικεί και τώρα το υγειονομικό κίνημα.
Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, εκτός από την υγειονομική, έχουμε και οικονομική κρίση, που απειλεί θεμελιακά τον κόσμο της εργασίας.

Αυτές οι δύο κρίσιμες πλευρές, μαζί και το ζήτημα της υπεράσπισης των λαϊκών ελευθεριών, είναι που θέτουν την αντικαπιταλιστική κομμουνιστική αριστερά και το μαχόμενο εργατικό κίνημα, σε θέση μαχητικής αντιπολίτευσης με την κυβέρνηση της ΝΔ και όχι σιωπής ή συναίνεσης.

πηγη: prin.gr

Η κυβέρνηση εμφανίζεται ως «φύλακας-άγγελος» της κοινωνίας. Μια πρώτη ματιά, όμως, στο πακέτο οικονομικών μέτρων δείχνει πως τελικά σχεδόν όλα πηγαίνουν για το κεφάλαιο και τις μεγάλες (κυρίως) επιχειρήσεις. Συγκεκριμένα:

Τα έκτακτα μέτρα της κυβέρνησης ανέρχονται σε 6,8 δισ. ευρώ. (3,5% συνολικά επί του ΑΕΠ, υπολογιζόμενου προ κρίσης). Από αυτά, 2,1 δισ. αφορούν μη καταβολή φορολογικών υποχρεώσεων από τις επιχειρήσεις. Τα 1,6 δισ. αφορούν πάλι τις επιχειρήσεις μέσω μη καταβολής ασφαλιστικών υποχρεώσεων, ενώ 1 δισ. ευρώ πάει για τη λεγόμενη «επιστρεπτέα προκαταβολή» (πάλι των) επιχειρήσεων, με ρήτρα «μη απολύσεων», αφού βέβαια έγιναν δεκάδες χιλιάδες απολύσεις το πρώτο 15νθήμερο του Μάρτη και ενώ παρέχεται η δυνατότητα για 50% μισθό (με εκ περιτροπής εργασία). Άρα μέχρι τώρα: 4,7 δισ. ή 69,11% του συνολικού πακέτου των 6,8 δισ. καθαρά για τις επιχειρήσεις.

Τα 800 ευρώ για τους 1,7 εκατ. εργαζόμενους-δικαιούχους αντιστοιχούν σε 1,36 δισ. ευρώ. Αλλά κι εδώ ωφελημένες βγαίνουν οι επιχειρήσεις, καθώς απαλλάσσονται από τους (πιο αυξημένους) μισθούς. Άρα άλλο ένα 20% για τις επιχειρήσεις…

Για τη Δημόσια Υγεία πηγαίνουν 200 εκατ. ευρώ (μόλις 2,94% του συνολικού πακέτου), ενώ 150 εκατ. ευρώ προβλέπονται για τον πρωτογενή τομέα, προφανώς κι αυτά θα πάνε για επιδοτήσεις στις επιχειρήσεις.

Άρα, πάνω από το 90% του κυβερνητικού οικονομικού πακέτου στηρίζει κατευθείαν το κεφάλαιο, ενώ για την Υγεία πάει λιγότερο από το 3%. Για τους αυτοαπασχολούμενους προβλέπονται 600 ευρώ με σεμινάρια (μέσω ΕΣΠΑ), ενώ στον αέρα βρίσκονται άνεργοι, ωρομίσθιοι, ελαστικά και μαύρα εργαζόμενοι.
Και όλα αυτά που δίνουν τώρα στις επιχειρήσεις θα ζητήσουν μετά να τα πληρώσει ο λαός. Τόσο φιλολαϊκοί…

πηγη: prin.gr