ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΛΑΓΚΟΣ

Να φοράμε μάσκα ή να μη φοράμε; Κολλάνε τα παιδιά τους μεγάλους ή δεν κολλάνε καν τα ίδια; Είναι μέρα ή μήπως είναι νύχτα με φώτα διαρκείας; Τελικά οι είκοσι εννιά κατασκευαστές πλυντηρίων ήταν είκοσι εννιά ή μας έλεγαν ψέματα; Και αν δεν ήταν τι επιπτώσεις θα είχε στη ζωή μας αυτό;

Μερικά ερωτήματα μάλλον θα μείνουν για πάντα αναπάντητα. Η κρίση του κορωνοϊού επίσης, θα είναι για πολλά χρόνια ένα αναπάντητο ερώτημα που θα ταλανίζει την ανθρωπότητα, αν αυτή συνεχίσει να υπάρχει.

Η περίφημη τακτική ενημέρωση κάθε απόγευμα στις έξι από τον προεξάρχοντα της επιδημιολογικής επιτροπής λοιμώξεων κύριο Τσιόδρα και τους άλλους δυο, τον κύριο Χαρδαλιά και τον κύριο Κοντοζαμάνη, θα μείνει στην ιστορία για πολλά. Εντάξει για τα ηρωικά θα ασχοληθούν άλλοι, αυτοί που ψάχνουν ήρωες να ακουμπήσουν πάνω τους και μπαμπά να τους περάσει απέναντι. Εμένα με ενδιαφέρει το κωμικοτραγικό της ιστορίας αυτής.

Ο αιώνιος τραγέλαφος αυτής εδώ της ταλαίπωρης χερσονήσου. Το σκυμμένο ύφος του κυρίου καθηγητού που απαντούσε χαμηλώνοντας το βλέμμα, σαν να κοιτούσε μην τυχόν έχει ανέβει η φούστα παραπάνω απ’ το κανονικό ή όπως ο αρρεβωνιάρης αν κατά λάθος έβλεπε την καλτσοδέτα της πεθεράς. Πόσο πολύ πιεζόταν όταν ερχόταν η στιγμή να διαψεύσει τον εαυτό του σχετικά με την πορεία της νόσου ενώ προφανώς μιλούσε πολιτικά και όχι επιστημονικά. Γιατί αποκλείεται να είναι επιστημονική τοποθέτηση ότι «οι Γερμανοί δεν έχουν την ποσότητα των δεδομένων που έχουμε εμείς» ενώ έχουν κάνει τα εικοσαπλάσια τεστ στην περίφημη πια κοινότητα.

Εδώ είναι ενδιαφέρον να επισημάνουμε τις λέξεις που κάθε κρίση βάζει στο λεξιλόγιο μας και μπορεί να μας «βάλει» ή να μας «αποβάλλει» από μια συζήτηση. Η εξάπλωση, η διασπορά, η κοινότητα, οι ήρωες, η πρώτη γραμμή, ο αόρατος εχθρός και πολλές ακόμα τέτοιες λεκτικές υπερβολές.

Είναι τουλάχιστον κωμικοτραγικό το ύφος του Νικ Χαρντ, όπως βάφτισαν τον υποδεκανέα της πολιτικής προστασίας όλα τα κιτρινιδάκα τηλεμαγκαζίνο και όλος ο συρφετός των σόσιαλ μίντια. Πραγματικά με το ύφος του λόγου του, τη σύνταξη των γραπτών του και τον στόμφο βραχνοκόκκορα, ο λογογράφος του δικτάτορα Παπαδόπουλου θα είχε μείνει άφωνος. Ειδικά αυτό το αγαπητοί μου συμπολίτες, θα ήταν άνετα γραμμένο σε λογύδριο κοινοτάρχη της δεκαετίας του 50 σε ορεινό χωριό της δύσμοιρης αυτής χώρας.

Ο κύριος υφυπουργός δε, θα μπορούσε να μην είναι καν εκεί και να μην αναγκάζεται να άλλαζε ρούχα εν μέσω καραντίνας, αφού κάθε φορά απαντούσε τα ίδια. Σαν από κασέτα απαντούσε στη φωνή της γκούγκλ που του απηύθυνε τα ερωτήματα που είχε μαζέψει ο συντονιστής. Αν είχε και μια ταινία με φωτάκια led στο κεφάλι του θα ήταν ίδιος με κασετόφωνο της δεκαετίας του 80 σε παζάρι ρομά. Αλήθεια, κατάλαβε ποτέ κανείς κάτι από αυτή την ενημέρωση;

ΠΗΓΗ: merodromos.gr

Γιώργος Παυλόπουλος

Η ταχύτερη έξοδος από την πανδημία, οι προβλέψεις για την οικονομία και το πολιτικό σύστημα δίνουν στο Πεκίνο σημαντικά πλεονεκτήματα απέναντι σε ΗΠΑ και ΕΕ που συνειδητοποιούν ότι, όταν γίνει το συνολικό «ταμείο», η Κίνα θα είναι σαφώς πιο ενισχυμένη και απαιτητική.

«Η Μεγάλη Ύφεση ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2007 και τελείωσε τον Ιούνιο του 2009, γεγονός το οποίο την καθιστά τη μεγαλύτερη σε διάρκεια από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Πέρα από τη διάρκειά της, υπήρξε εξαιρετικά σοβαρή, από πολλές πλευρές», έγραφε το 2013 στέλεχος της διοίκησης της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ. «Η κρίση που πλήττει την παγκόσμια οικονομία από το καλοκαίρι του 2007 δεν έχει προηγούμενο στη μεταπολεμική οικονομική ιστορία […]. Πρόκειται για την τέλεια καταιγίδα», σημείωνε έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το 2009, διαπιστώνοντας, παράλληλα, ότι η κρίση εκείνη ήταν «η βαθύτερη, η πλέον συγχρονισμένη και η πιο παγκόσμια από τη Μεγάλη Κατάπτωση της δεκαετίας του ’30».
Κάπου δέκα χρόνια αργότερα, εν μέσω της νέας κρίσης, η οποία πυροδοτήθηκε από την πανδημία του κορονοϊού, οι περισσότερες από τις εκτιμήσεις που γίνονται κάνουν λόγο για ακόμη σοβαρότερη κατάσταση, με πιο βαθιές και εκτεταμένες επιπτώσεις σε όλα τα επίπεδα. Τα στοιχεία για το πρώτο τρίμηνο του έτους επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές, καθώς η συρρίκνωση του αμερικανικού ΑΕΠ έφτασε στο 4,8%, ενώ για την ευρωζώνη διαμορφώθηκε στο 3,8%. Παρά το γεγονός ότι τα ποσοστά είναι χαμηλότερα από το 6,8% της Κίνας το ίδιο διάστημα, οι πάντες συμφωνούν ότι η εικόνα στο τέλος του έτους θα είναι σαφώς πιο αρνητική για ΗΠΑ και ΕΕ. Κι αυτό, διότι, ενώ στην πολυπληθέστερη χώρα του πλανήτη η οικονομική δραστηριότητα επιστρέφει σταδιακά σε μια κάποια κανονικότητα (αν και όχι πλήρη, μιας και οι εξαγωγές της θα εξακολουθήσουν να υποφέρουν), στις δύο παραδοσιακές «μητροπόλεις» του παγκόσμιου καπιταλισμού οι αναταράξεις θα διαρκέσουν για αρκετές ακόμη εβδομάδες, με αποτέλεσμα τα στοιχεία για το δεύτερο τρίμηνο να είναι πιθανότατα χειρότερα.

Αυτό σημαίνει, πρακτικά, πως όταν γίνει το συνολικό «ταμείο» –λογικά στο τέλος του 2021, προκειμένου να συνυπολογιστεί και η αναμενόμενη αλλά όχι βέβαιη εκρηκτική ανάκαμψη του νέου έτους– το αποτέλεσμα πρέπει να θεωρείται από τώρα δεδομένο: Η Κίνα, η οποία σύμφωνα με το ΔΝΤ θα κλείσει οριακά θετικά τη φετινή χρονιά (όταν ΗΠΑ και ΕΕ θα είναι στο «βαθύ κόκκινο») και την επόμενη θα «τρέξει» με διψήφιο σχεδόν ποσοστό, θα έχει καταφέρει να αναβαθμίσει περαιτέρω την θέση της στον διεθνή οικονομικό καταμερισμό. Έτσι, σε συνδυασμό με το σαφές πλεονέκτημα που της διασφαλίζει το πολιτικό της σύστημα και τις πολύ μικρότερες αναταράξεις σε σύγκριση με εκείνες που θα εκδηλωθούν στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, θα καταστεί συνολικά πολύ πιο ισχυρή. Κι αυτό, με τη σειρά του, θα ανοίξει την όρεξη στο κινεζικό κεφάλαιο και το καθεστώς του Πεκίνου για να διεκδικήσουν περισσότερα, επιταχύνοντας τις ανακατατάξεις που έχουν ούτως ή άλλως δρομολογηθεί.

Πιο επιθετική  στάση από ΗΠΑ και Τραμπ, σοβαρό το δίλημμα που αντιμετωπίζει συνολικά η ΕΕ

Πώς θα αντιδράσουν, άραγε, απέναντι σε αυτήν την εξέλιξη Αμερικανοί και Ευρωπαίοι; Όσον αφορά στους πρώτους, τα πράγματα φαίνεται να είναι σχετικά καθαρά. Η προσπάθεια, άλλωστε, του Τραμπ να τα φορτώσει όλα στην Κίνα –από την ευθύνη για την πανδημία μέχρι την επέμβαση στα εσωτερικά των ΗΠΑ με σκοπό να μην επανεκλεγεί τον Νοέμβριο– δεν αποτυπώνει μόνο την προσωπική του πολιτική αγωνία μπροστά στο ενδεχόμενο να χαρίσει τη νίκη στον «κουτσό» Δημοκρατικό αντίπαλό του Μπάιντεν, αλλά και το γενικότερο άγχος που διέπει το αμερικανικό κεφάλαιο, καθώς βλέπει να χάνει έδαφος — εξού και η στράτευση στο πλευρό του προέδρου του αφεντικού της Tesla, Έλον Μασκ, ο οποίος χαρακτήρισε έγκλημα το πάγωμα της οικονομίας.
Με την ΕΕ, όμως, η κατάσταση είναι πιο περίπλοκη. Οι ισχυροί δεσμοί του ευρωπαϊκού με το αμερικανικό κεφάλαιο, καθώς και των εκατέρωθεν αστικών τάξεων οδηγούν μία μερίδα των Ευρωπαίων πιο κοντά στις θέσεις των ΗΠΑ, με αποτέλεσμα να υποστηρίζουν την επιθετική πολιτική απέναντι στο Πεκίνο. Την ίδια στιγμή, το γεγονός ότι πολλές ευρωπαϊκές επιχειρήσεις προσβλέπουν στην κινεζική αγορά για στηρίξουν την κερδοφορία τους, σε συνδυασμό με τη συνειδητοποίηση ότι ο κόσμος βρίσκεται στην αυγή μιας νέας εποχής, στην οποία τίποτα δεν είναι δεδομένο, αναγκάζουν ένα άλλο τμήμα να είναι πιο επιφυλακτικό και να υποστηρίζει μια στρατηγική στροφή προς την Κίνα.
Η έκβαση αυτής της διαπάλης δεν θα είναι εύκολη ούτε είναι δεδομένη.

πηγη: prin.gr

Ιδιαίτερα ενδιαφέροντα είναι τα ευρήματα του πρόσφατου τριμηνιαίου report αναφορικά με την πορεία του δείκτη Seafarers Happiness Index, ο οποίος ουσιαστικά επιχειρεί να ποσοτικοποιήσει τις εμπειρίες και το επίπεδο ικανοποίησης των πληρωμάτων σε όλο το φάσμα της ναυτιλιακής βιομηχανίας.

Να σημειωθεί ότι η παρούσα έρευνα εκπονείται από κοινού από τη ναυτική ΜΚΟ «Mission to Seafarers» και τον αλληλασφαλιστικό οργανισμό «Shipowners’ Club». O τριμηνιαίος δείκτης αυτή τη φορά έχει την ιδιαιτερότητα ότι συγκροτήθηκε σε ένα εξαιρετικά δυσμενές περιβάλλον για τους ναυτικούς, καθώς πολλοί εξ αυτών παραμένουν στα πλοία ή σε ξένες χώρες λόγω των περιορισμών στις μετακινήσεις.

Συνολικά ο Seafarers Happiness Index υποχώρησε στο 6,3/10 από το 6,39/10 που κινούνταν το προηγούμενο τρίμηνο. Όπως προαναφέρθηκε, το συγκεκριμένο report εκπονήθηκε σε περίοδο πανδημίας και εστιάζει σε θέματα όπως ο φόρτος εργασίας και η αλληλεπίδραση με τα υπόλοιπα μέλη του πληρώματος, άξονες δηλαδή οι οποίοι, κατά τους συμμετέχοντες ναυτικούς στην έρευνα, αποτελούν τους πλέον σημαντικούς.

Το κύριο συμπέρασμα από την έρευνα είναι το εξής: ο αυξημένος φόρτος εργασίας, σε συνδυασμό με την παράταση των συμβάσεων και την αυξημένη απομόνωση, οδηγεί τους ναυτικούς στο άγχος, στην κατάθλιψη και στην πνευματική και σωματική εξάντληση. Οι ναυτικοί χρειάζονται καλύτερη συνδεσιμότητα, συμπεριλαμβανομένης της απαραίτητης πρόσβασης στο διαδίκτυο, για τον περιορισμό, στο μέτρο του δυνατού, της απομόνωσης και τη βελτίωση της επικοινωνίας μεταξύ στεριάς και θάλασσας. Έτσι, τα πληρώματα θα διασφαλίσουν ότι είναι προστατευμένα από τις αποφάσεις που λαμβάνονται από τα γραφεία. Παράλληλα οι συμμετέχοντες στην έρευνα εξέφρασαν την ανησυχία τους για το ενδεχόμενο μόλυνσης από τον ιό από εργαζομένους που απασχολούνται στη στεριά και επιβιβάζονται στα πλοία.

Αναφορικά με το επίπεδο ικανοποίησης των ναυτικών με τον φόρτο εργασίας τους, ο δείκτης το Q1 υποχώρησε στο 5,69 από το 5,89 του Q4 του 2019, καθώς εγείρονται ανησυχίες για το γεγονός ότι πολλοί εξ αυτών αναγκάζονται να παραμένουν στα πλοία λόγω Covid-19 και συνεπώς η βιωσιμότητα της εργασίας τους κρίνεται επισφαλής.

Παράλληλα, το μέσο επίπεδο ικανοποίησης των ναυτικών σε ό,τι αφορά την αλληλεπίδραση με τα άλλα μέλη του πληρώματος αυξήθηκε στο 7,13 από το 7,09 του προηγούμενου τριμήνου. Όπως σημειώνεται στο report, παρά το γεγονός ότι ο επιμέρους δείκτης αυξήθηκε οριακά, υπάρχουν σαφείς ενδείξεις αυξημένων εντάσεων μεταξύ των μελών του πληρώματος, απόρροια βεβαίως του άγχους και της πίεσης.

Ο Steven Jones, εμπνευστής του Seafarers Happiness Index, σχολίασε ότι «το report καταδεικνύει το πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει μια έρευνα στην οποία οι ναυτικοί να εκφράζουν τις απόψεις τους. Ο ίδιος πρόσθεσε ότι η βιομηχανία μπορεί να κερδίσει πολλά από αυτή την έρευνα κυρίως για το πώς θα βελτιώσει τις συνθήκες εργασίας των ναυτικών στα πλοία, ιδιαίτερα σε μια περίοδο σημαντικών προκλήσεων όπως αυτή που βιώνουμε. «Η προστασία των ναυτικών μας είναι κλειδί για την προστασία της ίδιας της βιομηχανίας», τόνισε ο κ. Jones.

O Frank Coles, επικεφαλής της Wallem Group, ο οποίος συμμετέχει στην εκπόνηση του report, σημείωσε ότι η αξία του εν λόγω report δεν ήταν ποτέ τόσο μεγάλη όσο αυτή την κρίσιμη περίοδο.

ΠΗΓΗ: naftikachronika.gr