ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Μια λαοθάλασσα οργής ξεχύθηκε αυτές τις μέρες στους δρόμους της Μινεάπολης των ΗΠΑ μετά τη δολοφονία από την αστυνομία, το απόγευμα της Δευτέρας 25/5, του 46χρονου Αφροαμερικανού Τζορτζ Φλόιντ, που το βίντεο τον έχει καταγράψει τα τελευταία 9 λεπτά της ζωής του να παρακαλά τους αστυνομικούς να τον αφήσουν να αναπνεύσει… 

Οι εικόνες από την Μινεάπολη μοιάζουν σαν η συνέχεια των γεγονότων του 2014 που ξέσπασαν με σύνθημα «Hands up – don‘t shoot» («Χέρια ψηλά – Μην πυροβολείτε») μετά την δολοφονία του 18χρονου μαύρου στο Μιζούρι, ο οποίος λίγο πριν πέσει νεκρός από τα πυρά του λευκού αστυνομικού εκτελεστή του, έχοντας τα χέρια ψηλά φώναζε: «Είμαι άοπλος, μην πυροβολείτε». Οσο για τις εικόνες από την δολοφονία του Φλόιντ είναι “ριμέικ” της δολοφονίας στη Νέα Υόρκη προ εξαετίας του Ερικ Γκάρνερ, από στραγγαλισμό από έναν αστυνομικό. 

 Χιλιάδες Αμερικανοί στέκονται και πάλι απέναντι στις «κάνες» ενός συστήματος εξουσίας και δικαιοσύνης που μετρά δεκάδες περιπτώσεις άγριας και αναίτιας δολοφονίας μαύρων πολιτών με αντίστοιχη ατιμωρησία ή με δήθεν “τιμωρία” των οργάνων της τάξης που ευθύνονται για αυτές τις δολοφονίες.

Ηδη από μέσον σχεδόν της δεύτερης θητείας του πρώτου μαύρου προέδρου των ΗΠΑ, που “θα άλλαζε τα πράγματα”, οι δημοσκοπήσεις ήταν αποκαλυπτικές: Το 53% των πολιτών απαντούσαν ότι οι φυλετικές σχέσεις επιδεινώθηκαν από τότε που στα ηνία του Λευκού Οίκου πέρασαν στα χέρια του Ομπάμα…

 Η εκλογή του Ομπάμα είχε πανηγυριστεί το 2008 ως επιστέγασμα του τέλους μιας εποχής. Αναπτύχθηκε η θεωρία πως ο ρατσισμός, αυτό το «ιδεολογικό υπόβαθρο» του ιμπεριαλισμού της αποικιοκρατίας, η  «θεωρητική δικαίωση» της υπερπόντιας ληστείας και φυσικά το συστατικό στοιχείο του σύγχρονου καπιταλισμού, που στηρίζεται στην (ανεξαρτήτως χρώματος) προλεταριοποίηση της «μαύρης» εργασίας και στο εργασιακό δουλεμπόριο εντός των συνόρων των αποικιοκρατών, εξέλειπε…

Αποδείχτηκε ότι δεν αρκεί ένας μαύρος Πρόεδρος για να μπει τέλος σε όλα αυτά. Γιατί πολύ απλά δεν άλλαξε τίποτα από τους υλικούς όρους που τα γεννούν. Ισα – ίσα: Επιδεινώθηκαν. Με δυο λόγια η Αμερική του Τραμπ είναι το κληροδότημα του Ομπάμα. 

Βέβαια, οι θιασώτες του «αμερικανικού (και του εν γένει καπιταλιστικού) ονείρου» όταν ακούν για «υλικούς όρους» που διαμορφώνουν το κοινωνικό εποικοδόμημα σουφρώνουν τη μυτούλα τους από απέχθεια για τον «δογματισμό» που εκπέμπει μια τέτοια προσέγγιση.

Απαντάμε: Δεν υπάρχει απανθρωπιά που να εκδηλώνεται ως κοινωνικό φαινόμενο η οποία να μην έχει τη βάση της στους υλικούς όρους που καθορίζουν τη λειτουργία της εκάστοτε κοινωνίας. Εδώ, λοιπόν, όταν μιλάμε για τον ρατσισμό στην αμερικανική κοινωνία – της πάντα παρούσας Κου Κλουξ Κλαν και των ποικιλοτρόπως προστατευμένων «μπάτσων» που δολοφονούν με τόση ευκολία μαύρους – δεν πρόκειται για φαινόμενο που ερμηνεύεται με βάση τα εξατομικευμένα ψυχολογικά χαρακτηριστικά του ενός εκάστου εκ των «μπάτσων» ή των δικαστών. Πρόκειται για κάτι πολύ περισσότερο.

Αυτό το «κάτι πολύ περισσότερο» ήταν που προφανώς οδήγησε το αμερικανικό περιοδικό «The Nation», από τη πρώτη στιγμή της δολοφονίας του 18χρονου μαύρου στο Φέργκιουσον, να γράφει: «Κανένας από όσους  μιλήσαμε δεν πίστευε ότι ο αστυνομικός θα παραπεμφθεί. Κανένας δεν πίστεψε ότι το σύστημα που σκότωσε τον Michael Brown θα νοιαζόταν εκ των υστέρων για την αξία της ζωής του» (Κώστας Φουρίκος, www.toperiodiko.gr).

Το σύστημα «που σκότωσε τον Michael Brown» το 2014 και που παρείχε στο «The Nation» τη βεβαιότητα ότι δεν νοιάζεται για την αξία της ζωής των δολοφονημένων μαύρων, σύμφωνα με την έκθεση του «Pew Center», είναι αυτό:

• Στις ΗΠΑ υπάρχουν πάνω από 2,5 εκατομμύρια φυλακισμένοι, το 50%  εκ των οποίων είναι μαύροι αν και το ποσοστό των μαύρων στο σύνολο του πληθυσμού δεν ξεπερνά το 13%.
• Ο ένας στους 99 ενηλίκους στις ΗΠΑ, είναι φυλακισμένος. Όσον αφορά τις διακρίσεις, η πιθανότητα εγκλεισμού στη φυλακή κάποιου που δεν είναι λευκός εκτοξεύεται: Ανάμεσα στους μαύρους ο ένας στους 15 είναι έγκλειστος και ανάμεσα στους ισπανόφωνους φυλακισμένος είναι ο ένας στους 36. Αν δηλαδή είσαι μαύρος ή ισπανόφωνος στις ΗΠΑ έχεις 6 φορές και 3 φορές, αντίστοιχα, περισσότερες πιθανότητες να βρεθείς στη φυλακή απ’ ό,τι αν ήσουν λευκός.
• Σύμφωνα με τα στοιχεία που αφορούν ειδικά στο γυναικείο πληθυσμό, μεταξύ 35 – 39 ετών φυλακισμένη είναι η μια στις 355 λευκές γυναίκες, αντίθετα στις μαύρες γυναίκες φυλακισμένη είναι η μία στις 100.
• Το 80% των εκτελέσεων της ποινής του θανάτου στις ΗΠΑ αφορά σε μαύρους.
• Οι μαύροι είναι 10 φορές πιθανότερο να φυλακιστούν για υποθέσεις ναρκωτικών, απ’ ό,τι οι λευκοί, παρότι οι δύο φυλετικές ομάδες συμμετέχουν ισόποσα σε σχετικά αδικήματα.
• Το 60% των μαύρων ζουν σε γκέτο και σε περιοχές που έχουν επιλεγεί για την απόρριψη απορριμμάτων.
• Σύμφωνα με τα στοιχεία για τη φτώχεια, το ποσοστό των μαύρων που ζουν σε συνθήκες κάτω του ορίου της φτώχειας είναι τρεις φορές μεγαλύτερο από το ποσοστό των λευκών.
• Το προσδόκιμο ζωής του μαύρου πληθυσμού στις ΗΠΑ υπολείπεται κατά 6 χρόνια του προσδόκιμου ζωής που αφορά στο λευκό πληθυσμό.
• Η αναλογία του εισοδήματος μιας μέσης οικογένειας λευκών στις ΗΠΑ προς μια μέση οικογένεια μαύρων είναι 2 προς 1.
• Ενώ το 20% των παιδιών στις ΗΠΑ (ένα στα πέντε παιδιά – ποσοστό που είναι το μεγαλύτερο στον ανεπτυγμένο κόσμο) ζει μέσα στη φτώχεια, το μεγαλύτερο μερίδιο παιδιών σε φτώχεια είναι μαύροι (37%) και ισπανόφωνοι (35%), έναντι 15% των λευκών παιδιών.
• Στον 21^οαιώνα (State of working America 2000-01, «Economic Policy Institute») στο Νότο των ΗΠΑ, το 25% του πληθυσμού ζει κάτω από όριο της φτώχειας, ενώ ειδικά τα παιδιά και οι νέοι ζουν στην εξαθλίωση σε ποσοστά πάνω από 35%.
• Στον κόσμο της «δημοκρατίας», σύμφωνα με μελέτη των Πανεπιστημίων Κορνέλ και Ουάσιγκτον, εννιά στους δέκα μαύρους Αμερικανούς, δηλαδή το 91%, το οποίο φτάνει στην ηλικία των 75 ετών, έχει περάσει τουλάχιστον ένα χρόνο της ώριμης ηλικίας του σε συνθήκες φτώχειας.

Οσον αφορά τις συνθήκες σε περίοδο πανδημίας, τα στοιχεία είναι συγκλονιστικά: Ενώ το ποσοστό των μαύρων στο σύνολο του πληθυσμού των ΗΠΑ κινείται στο 13%, στα θύματα λόγω του κορωνοιού το 60% και πλέον είναι Αφροαμερικανοί. Στα μέσα της πανδημίας είχε υπολογιστεί ότι στο Σικάγο οι Αφροαμερικανοί αποτελούν το 30% του πληθυσμού, αλλά τα θύματα στην μεγαλούπολη λόγω της πανδημίας ήταν Αφροαμερικανοί κατά 70%, στο Ιλινόι ο μαύρος πληθυσμός είναι το 14%, οι θάνατοι, όμως, Αφροαμερικανών ανέρχονταν στο 41% του συνόλου, στο Μιλγουόκι οι μαύροι αποτελούν το 26% του πληθυσμού, στα θύματα, όμως, ξεπερνούσαν το 80%.

 Δεν υπάρχει τίποτα πιο προφανές, λοιπόν: Στις ΗΠΑ υπάρχει ένα… μικρό προβληματάκι φυλετικών διακρίσεων. Αλλά οι φυλετικές διακρίσεις στις ΗΠΑ – και παντού – δεν είναι αυτοφυείς. Δεν προκύπτουν γενικώς και αορίστως. Δεν είναι ανεξάρτητες από το συνολικό οικονομικό και κοινωνικό κάδρο. Έχει σημασία αν το έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύσσονται είναι ευεπίφορο να τις καλλιεργήσει και τι το κάνει ευεπίφορο. 

Σε παλιότερο σημείωμα για το ίδιο θέμα είχαμε αναφερθεί στον τρόπο που τοποθετήθηκε στο ζήτημα της δολοφονίας του Μπράουν το 2014 ένας θρύλος του αμερικανικού μπάσκετ, το άγαλμα του οποίου δεσπόζει στο στάδιο των Λέικερς στο Λος Αντζελες, ο Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ. Είχε γράψει:

 «Και εφόσον δεν θέλουμε την αγριότητα του Ferguson να την καταπιεί η Ιστορία και να καταλήξει ένα ερέθισμα στο έντερο της, πρέπει δούμε την όλη κατάσταση όχι μόνο σαν άλλη μια πράξη στα πλαίσια του ρατσισμού του συστήματος, αλλά και ό,τι άλλο στην πραγματικότητα είναι: Ταξικός πόλεμος».

Υπάρχει τέτοιος «ταξικός πόλεμος» στις ΗΠΑ ή είναι αποκύημα της φαντασίας του Τζαμπάρ; Υπάρχει “ταξικός πόλεμος” όταν την ίδια στιγμή που την περίοδο της πανδημίας οι άνεργοι στις ΗΠΑ ανήλθαν στο αστρονομικό αριθμό των 40 εκατομμυρίων ανθρώπων, την ίδια στιγμή, την ίδια περίοδο, μέσα στην πανδημία, οι 600 δισεκατομμυριούχοι της Αμερικής έγιναν κατά 434 δισ. δολάρια πλουσιότεροι;;; Υπάρχει “ταξικός πόλεμος” όταν την περίοδο του λοκντάουν που χάθηκαν εκατομμύρια θέσεις εργασίας, την ίδιο αυτό διάστημα οι Μπέζος, Γκέιτς, Ζούκεμπεργκ, Μπάφετ και Ελισον αύξησαν τις περιουσίες τους κατά 76 δις;

Οσα ακολουθούν είναι μερικές μόνο εκφάνσεις, προ πανδημίας, του «ταξικού πολέμου» για τον οποίο μιλούσε ο Τζαμπάρ και οι συνέπειες που έχει – ανεξαρτήτως χρώματος – στον αμερικανικό λαό:

• Μια οικογένεια στις ΗΠΑ, η οικογένεια Γουόλτον της αλυσίδας πολυκαταστημάτων Walmatt κατέχει τόσο πλούτο όσον έχουν αθροιστικά… 100 εκατομμύρια φτωχοί Αμερικανοί.
• Κατά τον Στίγκλιτς, το 95% των κερδών που παράχθηκαν από το «μοντέλο Ομπάμα» από το 2009 μέχρι το 2012 στις ΗΠΑ κατέληξαν στο πλουσιότερο 1% του πληθυσμού, και κατά τον Κρούγκμαν από αυτά τα κέρδη το 60% πήγε στους μεγιστάνες που αποτελούν το μόλις 0,1% του πληθυσμού.
• Το 1% των πλουσίων μεταξύ του αμερικανικού πληθυσμού (περί τα 2,5 εκατομμύρια) έχουν τόσο εισόδημα όσο τα 100 φτωχότερα εκατομμύρια.
• Το 1% των πλούσιων Αμερικανών κατέχει πάνω από το 40% του πλούτου της χώρας.
• Το 1% κατέχει το 50% των μετοχών, των ομολόγων και των αμοιβαίων κεφαλαίων στη χώρα.
• Σύμφωνα με την Οικονομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, ο πλούτος που κατέχει το 20% των πλουσιότερων Αμερικανών φθάνει στο 93% του συνολικού πλούτου της χώρας. ‘Η αντίστροφα, το υπόλοιπο 80% του πληθυσμού κατέχει μόλις το 7% του πλούτου.
• Περίπου 55 εκατομμύρια Αμερικανοί (σύμφωνα με την Εθνική Ακαδημία Επιστημών) ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, εκ των των οποίων 15,5 εκατομμύρια είναι παιδιά. Περίπου 100 εκατομμύρια, δηλαδή το 1/3 του πληθυσμού, αντιμετωπίζουν σοβαρή οικονομική δυσπραγία.
• Υπάρχουν 50 εκατομμύρια Αμερικανοί που δεν έχουν ασφάλεια υγείας, 50 εκατομμύρια που σιτίζονται με κουπόνια σίτισης.
• Σύμφωνα με το πρακτορείο «Ρόιτερ», μερικούς μήνες πριν τους «Δίδυμους Πύργους» ένα στα έξι παιδιά στις ΗΠΑ δεν είχε φαγητό.
• Ο μέσος όρος των εσόδων των ανώτερων εισοδηματικά τάξεων στις ΗΠΑ είναι κατά 400 φορές μεγαλύτερος από το μέσο όρο των αποδοχών των εργαζόμενων στρωμάτων.
• Τα ετήσια έσοδα του Μπιλ Γκέιτς ισούνται με το άθροισμα των εισοδημάτων 1 εκατομμυρίου μέσων νοικοκυριών των ΗΠΑ.
• Τα διευθυντικά στελέχη των επιχειρήσεων, τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, είδαν την «ψαλίδα» του «7 προς 1» που χώριζε τις αποδοχές τους από τους μισθούς των εργατών, να διευρύνεται στο «110 προς 1».
• Ενας μέσος εργαζόμενος στις ΗΠΑ πρέπει να εργαστεί επί ένα μήνα για να κερδίσει όσα ένας διευθύνων σύμβουλος σε μια ώρα.
• Τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, η ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης των ΗΠΑ (πέρα από τη γενική εφαρμογή της μερικής απασχόλησης) ισοδυναμεί με μια αύξηση του χρόνου που εργάζεται κατά 21%, αλλά η αγοραστική της δύναμη βαίνει μειούμενη.
• Στις ΗΠΑ ο αριθμός των ανέργων και των υποαπασχολούμενων ανέρχεται στο 27%

Αυτός είναι ο ταξικός πόλεμος για τον οποίο μιλάει ο Τζαμπάρ. Και είναι μονομερής και αμείλικτος.                                                                              

Να, λοιπόν, γιατί επιμένουμε: Εκδήλωση αυτού του ταξικού πολέμου που μαίνεται και που τον έχει εξαπολύσει η τάξη των ισχυρών, είναι ο ρατσισμός, η φυλετική διάκριση, ο «χρωματισμός» της φτώχειας και της αδικίας.

Να γιατί επιμένουμε: Πάνω σε αυτή τη «τη διάσπαση της κοινωνίας σε ασυμφιλίωτες εχθρικές τάξεις», όπως έγραφε ο Λένιν, είναι που η Αστυνομία, ο Στρατός, η Εθνοφρουρά και η Δικαιοσύνη επιβάλλουν την «τάξη» εκείνης της τάξης που κατέχει την εξουσία.

Να γιατί επιμένουμε: Είναι οι κοινωνικές και ταξικές αντιθέσεις που έχουν ακριβώς την ιδιότητα να αναζητούν στον αδύναμο τον πιο αδύναμο.

Να γιατί επιμένουμε: Οι «από πάνω» για να συντηρούν την κοινωνική και ταξική ανισότητα πάντα θα προσπαθούν να κρατούν τους «από κάτω» όχι μόνο καταπιεσμένους, αλλά και διασπασμένους λόγω χρώματος, φυλής, θρησκείας, αφού έτσι – μέσω της διάσπασης των «από κάτω» – συντηρείται και διαιωνίζεται η καταπιεστική κυριαρχία των «από πάνω».  

Να γιατί επιμένουμε: Στα κηρύγματα και τις νουθεσίες των «από πάνω» για “εθνική ενότητα”, ειδικά όταν έπονται των απροσχημάτιστων εγκλημάτων της τάξης τους, μια ενδιαφέρουσα απάντηση θα ήταν:

Δουλειά και αξιοπρέπεια, ελευθερία και φαγητό, εργασία και ελεύθερος χρόνος, στέγη και δικαιοσύνη, μόρφωση και έρωτας για την ομορφιά της ζωής.

Τι πιο ανθρώπινο όραμα, τι πιο «απλή» διεκδίκηση για την οποία θα άξιζε οι «από κάτω» να φτιάξουν τη δική τους κοινωνική συμμαχία, πέρα από φυλή, χρώμα ή θρησκεία, απειθαρχώντας στη συμμαχία των ανά τη Γη λευκών, μαύρων και κίτρινων ταξικών τους δολοφόνων, αδιαφορώντας για τις νουθεσίες τους;

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Το βάθος, η ποιότητα και η έκταση της διπλής κρίσης - ύφεσης, (υγειονομικής και οικονομικής) που πυροδότησε η πανδημία, φαίνεται πως οδηγούν σε μια – πρόσκαιρη φυσικά – ισορροπία εντός της ΕΕ με τρία νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά.

Πρώτον, για πρώτη φορά προτείνεται να δανεισθεί η ΕΕ ως αυτό που είναι: Ως κάτι λιγότερο από συνομόσπονδο κράτος και κάτι «περισσότερο» από διεθνής οργανισμός, ως ένα εν εξελίξει ιστορικά πρωτόγνωρο μόρφωμα.

Δεύτερον, σπάει το απαγορευτικό κρατικών ενισχύσεων μέσω των ενισχύσεων της Lufthansa και άλλων αεροπορικών κολοσσών.

Τρίτον, απαρνείται τα «άγια τοις αγίοις», τα περιορισμένα ελλείμματα που μαζί με τους ισοσκελισμένους αποτέλεσαν βασικό όπλο της δίχως όρια και τέλος μονόπλευρης λιτότητας σε βάρος της εργατικής τάξης, της νεολαίας και των συνταξιούχων.

Με απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σε πρόταση – σχέδιο της προτείνεται ο δανεισμός 750 δισεκατομμυρίων ευρών από τις αγορές εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η αποπληρωμή του δανείου θα γίνει με ομόλογα που θα εκδώσει η Επιτροπή και θα ξεκινά μετά το 2027 σε χρονικό βάθος μέχρι και 30 χρόνια. Για τη χρηματοδότηση των δράσεων προτείνεται η αύξηση των ιδίων πόρων του κοινοτικού προϋπολογισμού με φόρους περιβαλλοντικούς (επί του εμπορίου ρύπων και των μη ανακυκλούμενων πλαστικών) και ψηφιακούς (σε ιντερνετικές εταιρείες που τώρα είναι, ουσιαστικά, σχεδόν αφορολόγητες).

Η πρόταση συνιστά το μεγαλύτερο πρόγραμμα οικονομικής ανάκαμψης στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προκαλώντας τις αγορές που αντέδρασαν θετικά.

Το ποσό αυτό, εκτός του 1,1 τρις. ευρώ του νέου κοινοτικού προϋπολογισμού, έρχεται μάλλον να προστεθεί – δεν είναι τελείως ξεκαθαρισμένο - στα προγράμματα (SURE κ.α.) ύψους 540 δις ευρώ που ανακοινώθηκαν στις 9 Απριλίου. Τελικά η ΕΕ φαίνεται να ρίχνει στο τραπέζι έκτακτη στήριξη - ανάσα 1,290 τρις ευρώ, ποσό που υπολείπεται των ανάλογων προγραμμάτων ΗΠΑ και Ιαπωνίας. Στην ίδια την πρόταση τονίζεται πως οι επιχορηγήσεις συνιστούν «επένδυση» για το μέλλον: «Στην ενίσχυση της εσωτερικής αγοράς, στην ψηφιοποίηση της οικονομίας, στην Πράσινη Συμφωνία και στο σθένος».

Κυβερνήσεις και διεθνή ΜΜΕ υποδέχθηκαν την πρόταση της Κομισιόν που παρουσίασε η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν με έναν έκδηλο αρχικό ενθουσιασμό, μίλησαν για «Σοκ και δέος, για το …μπαζούκας των 750 δισ. της Κομισιόν».

Οι πιο επιφυλακτικοί όμως και οι γνωρίζοντες τα τεκταινόμενα στην ΕΕ μίλησαν για πρόωρους πανηγυρισμούς καθώς ακόμη δεν έχει ειπωθεί τίποτα για τους όρους που θα συνοδεύουν την εκταμίευση κεφαλαίων.

Οι ενθουσιώδεις πρώτες αντιδράσεις των αγορών και των ευνοημένων χωρών ακολούθησε ο αναμενόμενος προβληματισμός για το αν η πρόταση αυτή θα περάσει και κατά πόσο θα μεταλλαχθεί προκειμένου να συμφωνήσουν και οι «27».

Τα κράτη-μέλη της ΕΕ, αναλόγως την πλευρά που βρίσκονται και πόσο ωφελούνται από την πρόταση, αντέδρασαν με πανηγυρισμούς και επιφύλαξη αντιστοίχως.

Οι χώρες Ολλανδία, Αυστρία και Σουηδία, θα προτιμούσαν αυτή η οικονομική στήριξη να γίνει αποκλειστικά μέσω δανείων και όχι μέσω των προτεινόμενων επιχορηγήσεων ύψους 500 δις ευρώ.

Για «δύσκολες» διαπραγματεύσεις, οι οποίες δεν θα ολοκληρωθούν στο προσεχές Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, προέβλεψε με τη σειρά της η καγκελάριος, Άνγκελα Μέρκελ. «Τώρα θα γίνουν διαπραγματεύσεις. Και πάντα - και με το πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο πάντα είναι έτσι - οι προτάσεις της Επιτροπής δεν παραμένουν ίδιες μετά το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και ακόμη περισσότερο μετά το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο», ξεκαθάρισε η γερμανίδα Καγκελάριος, διαβεβαιώνοντας παράλληλα ότι η κυβέρνησή της θα «συνοδεύσει εποικοδομητικά» την πρόταση, αφού προηγουμένως την εξετάσει ενδελεχώς.

Ακριβώς γι’ αυτό η δήλωση – καλωσόρισμα του Κ. Μητσοτάκη για «το καθαρό όφελος για την Ελλάδα να ξεπερνά τα 32 δισ. ευρώ, με τα περίπου 22 δισ. ευρώ να δίνονται στη χώρα με τη μορφή επιχορηγήσεων και τα υπόλοιπα περίπου 9 δισ. ευρώ με τη μορφή δανείων», είναι λόγια δίχως αντίκρισμα. Κι αυτό γιατί το μεγάλο παζάρι και οι σκληρές διαπραγματεύσεις ξεκινούν με πρώτο ορόσημο τη 18η Ιουνίου, οπότε συνεδριάζει το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Κορυφής.

Το σχέδιο της Κομισιόν για να προχωρήσει πρέπει να λάβει ομόφωνη στήριξη από τα κράτη μέλη και το Ευρωκοινοβούλιο, προκειμένου να υλοποιηθεί. Εγχείρημα εξαιρετικά δύσκολο όπως δείχνουν οι εμπειρίες και οι πρώτες αντιδράσεις κυρίως των οπαδών του δόγματος της λιτότητας και της πειθαρχίας, οι οποίοι πάντως έδειξαν ότι δεν θέλουν να τραβήξουν στα άκρα το σκοινί, δείχνοντας διατεθειμένοι για υποχωρήσεις εστιάζοντας στη σχέση μεταξύ δανείων και επιχορηγήσεων και στα κριτήρια κατανομής που θα καθορίσουν το πόσα χρήματα θα καταλήξουν σε κάθε χώρα.

Ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών Μπρουνό Λεμέρ κάλεσε όλα τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, «συμπεριλαμβανομένων των τεσσάρων οικονόμων» (Ολλανδία, Δανία, Αυστρία και Σουηδία), να στηρίξουν το «ιστορικό» σχέδιο ανάκαμψης υπογραμμίζοντας ότι η ΕΕ είναι «στο ραντεβού της Ιστορίας».

Σε μήνυμά ο Μακρόν χαιρέτισε μια «ουσιαστική ημέρα για την Ευρώπη», υπενθυμίζοντας ότι η γαλλο-γερμανική συμφωνία που είχε επιτύχει με την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ την περασμένη εβδομάδα ήταν η βάση γι' «αυτήν την πρόοδο». Θετική είναι η αντίδραση και της ιταλικής κυβέρνησης. Η Ιταλία θα λάβει 173 δισ., από τα οποία τα 82 θα είναι επιχορηγήσεις και τα 91 δισ. θα είναι δάνεια. «Μας χαρακτήρισαν οραματιστές διότι πιστέψαμε σε αυτό από την αρχή», τονίζει, μέσω διαδικτύου, ο Ιταλός πρωθυπουργός Τζουζέπε Κόντε. "Τώρα εναπόκειται στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων» σημείωσε ο Κ. Μητσοτάκης. Για καλή βάση για περαιτέρω διαπραγματεύσεις μίλησε και η Ισπανία, που μπορεί να λάβει συνολικά 140 δισ. ευρώ,

Η Φινλανδία θα ανακοινώσει τη θέση της επί της πρότασης της Κομισιόν, την επόμενη εβδομάδα.

«Αυτό είναι το σημείο εκκίνησης των διαπραγματεύσεων. Το θετικό είναι ότι οι πληρωμές από το ταμείο ανάκαμψης έχουν σαφή χρονικό περιορισμό και αυτό αποτελεί εγγύηση για το ότι δεν θα είναι η αρχή μιας μόνιμης ένωσης χρέους. Αυτό που πρέπει ακόμη να ξεκαθαριστεί με διαπραγματεύσεις είναι το μέγεθος και ο διαχωρισμός μεταξύ επιχορηγήσεων και δανείων», ανέφερε σε δήλωσή του ο Αυστριακός Καγκελάριος Σεμπαστιάν Κουρτς

Στη Σουηδία, που έχει συνασπιστεί με τον μπλοκ των «σκληρών» της Ευρώπης, ο πρωθυπουργός Kjell Stefan Löfvenάσκησε κριτική στην πρόταση της Κομισιόν αλλά σταμάτησε να απορρίπτει το σχέδιο διάσωσης της ευρωπαϊκής οικονομίας. «Δεν μπορούμε να διακινδυνεύσουμε την κατάρρευση μεγάλων οικονομιών» και πρόσθεσε πως «πρέπει να συνεργαστούμε για να βρούμε έναν δρόμο που θα πάει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα μπροστά» δήλωσε.

Ο πρωθυπουργός της Πολωνίας, Mateusz Morawiecki, δήλωσε ότι η νέα πρόταση για τον προϋπολογισμό και το Ταμείο Ανάκαμψης είναι «ένα καλό σημείο εκκίνησης» στις προσεχείς διαπραγματεύσεις.

Κάτω από αυτήν την ατμόσφαιρα κινήθηκαν και οι επικεφαλείς των ομάδων στο ευρωκοινοβούλιο. Θετική υποδοχή το Λαϊκό Κόμμα, θετικά σημεία δίχως «επιπόλαιους» «πανηγυρισμούς» ο ΣΥΡΙΖΑ και οι περί αυτόν ευρωσοσιαλιστές.

Το πακέτο μέτρων της Κομισιόν ως «απολύτως λάθος και ανόητο», απέρριψε ο αντιπρόεδρος της Ομάδας Ταυτότητας και Δημοκρατίας (ID), Γιόρκ Μέθεν, λέγοντας ότι δεν έχει νομιμοποίηση και ότι του λείπει το αίσθημα ευθύνης και κοινή οικονομική λογική. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, είπε, θέλει να ξοδέψει χρήματα «σαν να μην υπάρχει αύριο» και ολοκλήρωσε αναφέροντας ότι το τίμημα είναι τεράστιο για τους Ευρωπαίους φορολογούμενους.

 «Αν πρόκειται να επιτρέψουμε να δοθούν δάνεια και απευθείας χρηματοδότηση, θα πρέπει να υπάρξουν σαφείς όροι και προϋποθέσεις», μίλησε το μέλος του προεδρείου των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών Τζόαν βαν Όβερτβελντ.

«Αντί να αποχωριστεί οριστικά τις δογματικές αντιλήψεις του παρελθόντος», το σχέδιο ανάκαμψης σταματά «στα μισά της διαδρομής», τόνισε η αντιπρόεδρος της Ομάδας της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς και, χαιρετίζοντας τις νέες προτάσεις για τους ίδιους πόρους της ΕΕ, ζήτησε τη διαγραφή του χρέους που δημιούργησε η κρίση, την παροχή άμεσων δανείων αέναης διάρκειας στα κράτη μέλη, καθώς και τη θέσπιση κοινωνικών κριτηρίων για την παροχή στήριξης από τα δημόσια ταμεία.

Ο αντιπρόεδρος πάντως της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Μαργαρίτης Σχοινάς, μιλώντας για μια «μεγάλη ημέρα για την Ευρώπη» ήταν κατηγορηματικός: «Σε καμία περίπτωση δεν θα υπάρχει η αιρεσιμότητα έτσι όπως τη ζήσαμε στη μνημονιακή εποχή. Εδώ έχουμε μια συμμετρική απειλή που μας αγγίζει όλους. Δεν θα έχουμε μνημονιακή αιρεσιμότητα» σημείωσε χαρακτηριστικά.

Κι εδώ που τα λέμε, γιατί να χρειαστούν, αν χρειαστούν, νέο μνημόνιο, εφ’ όσον υπάρχει το «καθεστώς ενισχυμένης εποπτείας»; Τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Τα μνημόνια ήρθαν για να επιβάλλουν όχι απλά λιτότητα, αλλά απόλυτες περικοπές μισθών και συντάξεων. Και το πέτυχαν.

Ήρθαν για να επιβάλλουν μέτρα στην οργάνωση της εργασίας, το χρόνο εργασίας, τις ιδιωτικοποιήσεις ευρέως φάσματος, το χτύπημα των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και των δημοκρατικών κατακτήσεων, την ενσωμάτωση προς όφελος του κεφαλαίου των νέων αυτοματοποιημένων μηχανών.

Για να επιβάλλουν πάνω απ’ όλα τους όρους διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου και ανάτασης της χτυπημένης κερδοφορίας του. Κι αυτό φυσικά δεν συνεπάγεται διαρκείς απόλυτες μειώσεις μισθών, αντιθέτως συνεπάγεται αιώνιους μηχανισμούς εκμετάλλευσης και καθυπόταξης. Και γι’ αυτό έχουν «τόσο» μα τόσο προπονήσει και προσαρμόσει τα αστικά κόμματα ώστε αυτά να κάνουν πλέον την αυτοκριτική τους που δεν είχαν ως δικά τους τα μνημονιακά μέτρα.

Διαπραγματεύονται λοιπόν αναμεταξύ τους για το ποιος και πόσα θα πληρώσει - και μάλιστα από την υπεραξία των εργαζομένων – το λάδωμα της καπιταλιστικής μηχανής.

Γι’ αυτό και δεν βιάζονται: «Είναι σαφές ότι οι διαπραγματεύσεις θα είναι δύσκολες και δεν θα ολοκληρωθούν στο προσεχές Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Ο στόχος πρέπει να είναι να βρούμε το φθινόπωρο αρκετό χρόνο προκειμένου να διαβουλευθούν τα θέματα τα εθνικά κοινοβούλια και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ώστε όλα να μπορούν να τεθούν σε ισχύ την 1.1.2021», δήλωσε η κυρία Μέρκελ κατά την διάρκεια συνέντευξης Τύπου, ενώ τόνισε ότι οι διαδικασίες θα συμπέσουν χρονικά με την περίοδο της γερμανικής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ε.Ε., το β΄ εξάμηνο του τρέχοντος έτους.

Η ίδια η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κάλεσε τους Ευρωπαίους να «παραμερίσουν τις παλιές προκαταλήψεις» και να στηρίξουν το σχέδιό της. «Είναι μία επείγουσα και εξαιρετικού χαρακτήρα ανάγκη για μία επείγουσα και εξαιρετικού χαρακτήρα κρίση... Η κρίση την οποία καλούμαστε τώρα να αντιμετωπίσουμε είναι τεράστια... Αλλά η ευκαιρία για την Ευρώπη είναι επίσης τεράστια, όπως και η ευθύνη μας για να πράξουμε αυτό που πρέπει στην κατάσταση αυτή».

Η προειδοποίηση είναι σαφής. Αν η ΕΕ δεν προχωρήσει στη λήψη συγκεκριμένων αποφάσεων και δράσεων κινδυνεύει να υποβαθμιστεί σε ένα ανούσιο και υπό προθεσμία φόρουμ με ένα υπερδιογκωμένο γραφειοκρατικό μηχανισμό 45000 περίπου υπαλλήλων.

Γι αυτό και τελικά οι αστικές κυβερνήσεις της ΕΕ θα αποφασίσουν. Η μάχη επομένως είναι μπροστά μας.

Η έκβαση της, η έκβαση της μάχης ανάμεσα στην αστική πολιτική και τα εργατικά δικαιώματα θα κριθεί τελικά από την πολιτική συγκέντρωσης δυνάμεων που θα ακολουθήσουν τα δυο μέρη, από τους συσχετισμούς. Στην ικανότητα επομένως των δυνάμεων της μαχόμενης Αριστεράς να γίνουν έναν με το λαό και τα αντικειμενικά συμφέροντα του. Στην αναγκαιότητα, σε αυτή τη συνταρακτική εποχή – μεταίχμιο, τα πράγματα να πάνε αλλιώς και να πάνε νικηφόρα για τις δυνάμεις της εργασίας!

ΠΗΓΗ:  kommon.gr

Επιδιώκοντας να ξεπεράσει την κυβέρνηση Μητσοτάκη στις παροχές προς τον επιχειρηματικό κόσμο και βαδίζοντας στο γνωστό δρόμο «ευθύνης» απέναντι στο σύστημα, ο Α. Τσίπρας και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ παρουσίασαν την επικαιροποιημένη εκδοχή του προγράμματος «Μένουμε Όρθιοι».

Πίσω από τις ανέ­ξο­δες κο­ρώ­νες για την αντι­με­τώ­πι­ση της ανερ­γί­ας και της κοι­νω­νι­κής ανι­σό­τη­τας, η δέσμη των προ­τά­σε­ων του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (ύψους 13,4 δισ. ευρώ) απο­κα­λύ­πτει την αγω­νία της Κου­μουν­δού­ρου να εμ­φα­νι­στεί ως κα­λύ­τε­ρος υπε­ρα­σπι­στής της κα­πι­τα­λι­στι­κής κερ­δο­φο­ρί­ας σε συν­θή­κες βα­θιάς ύφε­σης, από ότι είναι ήδη ο «γα­λά­ζιος Μω­υ­σής». 

Στην ευ­ρω­παϊ­κή συ­ζή­τη­ση περί χρη­μα­το­δό­τη­σης, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ τάσ­σε­ται με τη λύση των δα­νεί­ων του ESM χωρίς όρους και προ­ϋ­πο­θέ­σεις, ζη­τώ­ντας ανα­στο­λή του Συμ­φώ­νου Στα­θε­ρό­τη­τας, δη­λα­δή την προ­σω­ρι­νή χα­λά­ρω­ση και όχι κα­τάρ­γη­ση των κα­νό­νων της δη­μο­σιο­νο­μι­κής πει­θαρ­χί­ας που θω­ρα­κί­ζουν την ευ­ρω­λι­τό­τη­τα. 

Κατά τα άλλα, στην ίδια πα­ρου­σί­α­ση, ο Τσα­κα­λώ­τος πέ­τα­ξε και ένα «η λι­τό­τη­τα δεν είναι απά­ντη­ση σε καμία ερώ­τη­ση», μπας και δια­χω­ρι­στεί από τους ακραιφ­νείς νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρους του Κούλη, τους οποί­ους εγκά­λε­σε γιατί δεν στη­ρί­ζουν φα­να­τι­κά την πρό­τα­ση Μέρ­κελ-Μα­κρόν, όπως ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ…Γιατί αν δεν κά­νεις «προ­ο­δευ­τι­κή συμ­μα­χία» με τις ευ­ρω­η­γε­σί­ες, με ποιόν θα κά­νεις; 

Φυ­σι­κά, όπως άλ­λω­στε και ο Βρού­τσης, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ επι­κρο­τεί το πρό­γραμ­μα SURE που με­τα­τρέ­πει τη στα­θε­ρή ερ­γα­σία σε εκ πε­ρι­τρο­πής και θα οδη­γή­σει σε μειώ­σεις μι­σθών του­λά­χι­στον 20%! Γιατί κατά τη συ­νή­θη σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρη ρη­το­ρι­κή, «ερ­γο­δό­τες και ερ­γα­ζό­με­νοι μαζί θα βγουν από την κρίση». Αρκεί οι δεύ­τε­ροι να φορ­τω­θούν τα βάρη και να πλη­ρώ­σουν το λο­γα­ρια­σμό.

Από πα­ρο­χές και χα­ρι­στι­κές ρυθ­μί­σεις προς τις επι­χει­ρή­σεις, άλλο τί­πο­τα στο πλού­σιο κα­λά­θι του Α. Τσί­πρα. Λεφτά με ουρά από τα δη­μό­σια τα­μεία (πάνω από 8 δισ. ευρώ)  για τους ανα­ξιο­πα­θού­ντες κα­πι­τα­λι­στές. Ει­δι­κό­τε­ρα πρό­τει­νε: την πλήρη κά­λυ­ψη του ασφα­λι­στι­κού και μι­σθο­λο­γι­κού κό­στους από το κρά­τος στις επι­χει­ρή­σεις με ανα­στο­λή λει­τουρ­γί­ας και μέ­ρους του στις υπό­λοι­πες, μη επι­στρε­πτέα ενί­σχυ­ση για κε­φά­λαιο κί­νη­σης απευ­θεί­ας από το κρά­τος, ει­δι­κά εγ­γυο­δο­τι­κά ερ­γα­λεία μέσω της Ανα­πτυ­ξια­κής Τρά­πε­ζας, ισχυ­ρό πα­κέ­το εγ­γυ­ή­σε­ων από το κρά­τος για ευ­νοϊ­κό δα­νει­σμό (κοι­νώς δα­νει­κά και αγύ­ρι­στα…), ει­δι­κή μέ­ρι­μνα για τα αφε­ντι­κά στον του­ρι­σμό που εμ­φά­νι­σαν υπερ­κέρ­δη τα τε­λευ­ταία χρό­νια. Και για τις ζη­μιο­γό­νες επι­χει­ρή­σεις, ανα­κε­φα­λαιο­ποι­ή­σεις κατά τα πρό­τυ­πα των τρα­πε­ζών και εθνι­κο­ποί­η­ση με απο­ζη­μί­ω­ση των με­τό­χων. Γιατί όπως και πάλι προ­στά­ζει το νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο ευαγ­γέ­λιο, τα κέρδη είναι ιδιω­τι­κά και οι ζη­μιές δη­μό­σιες. 

Για την ενί­σχυ­ση του ΕΣΥ όμως, το σχε­τι­κό κον­δύ­λι μειώ­νε­ται από­το­μα, μιας και για την προ­στα­σία του λαού προ­ο­ρί­ζο­νται μόλις 500 εκ. ευρώ (+500 εκ. ευρώ προ­ο­πτι­κά), απο­κα­λύ­πτο­ντας ωμά πως για τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ προ­έ­χει η «ρευ­στό­τη­τα της αγο­ράς» και όχι η πρό­σλη­ψη για­τρών, νο­ση­λευ­τών και η προ­μή­θεια του ανα­γκαί­ου υγειο­νο­μι­κού υλι­κού.

Από το «μπού­κω­μα» όσων ζουν από τον ιδρώ­τα μας (και στη διάρ­κεια της παν­δη­μί­ας φά­νη­κε η κοι­νω­νι­κή τους…μη χρη­σι­μό­τη­τα), για τους ερ­γα­ζό­με­νους και τα λαϊκά στρώ­μα­τα, πε­ρισ­σεύ­ουν τα «απο­φά­για». Ένα «Ει­σό­δη­μα Έκτα­κτης Ανά­γκης» που θα κα­λύ­πτει με 400 ευρώ μη­νιαί­ως κάθε πρώτο ενή­λι­κο μέλος νοι­κο­κυ­ριού, 200 ευρώ κάθε πρό­σθε­το ενή­λι­κο μέλος και με 100 ευρώ το κάθε παιδί. Και αυτό για 4 μήνες. Με άλλα λόγια, η μό­νι­μη υπο­βάθ­μι­ση των ερ­γα­τι­κών δι­καιω­μά­των, της στα­θε­ρής δου­λειάς και του αξιο­πρε­πούς μι­σθού και η υπο­κα­τά­στα­σή τους με τη λο­γι­κή των έκτα­κτων «βοη­θη­μά­των» προς τους πιο αδύ­να­μους. 

«Εξαι­ρε­τι­κά» δείγ­μα­τα αυτής της επι­δο­μα­τι­κής πο­λι­τι­κής εί­δα­με εξάλ­λου στην πρό­σφα­τη κυ­βερ­νη­τι­κή θη­τεία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Μαζί με τα υπό­λοι­πα μνη­μο­νια­κά μέτρα, την υπο­νό­μευ­ση του απερ­για­κού δι­καιώ­μα­τος, την εθνι­κι­στι­κή πλειο­δο­σία με τις ΑΟΖ, τον δήθεν «αν­θρω­πι­σμό» που ύψωνε τείχη στους πρό­σφυ­γες και όλες τις άλλες «ρε­α­λι­στι­κές» επι­λο­γές που έστρω­σαν το δρόμο στο Μη­τσο­τά­κη. 

Η πλή­ρης και ορι­στι­κή με­τάλ­λα­ξη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ση­μαί­νει επου­σιώ­δεις δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις από τις μέχρι σή­με­ρα πα­ρεμ­βά­σεις της ΝΔ. Ακόμα και στην πε­ρί­πτω­ση που η ση­με­ρι­νή «υπεύ­θυ­νη αντι­πο­λί­τευ­ση» βρι­σκό­ταν στα κυ­βερ­νη­τι­κά έδρα­να, μια ανά­λο­γη πο­λι­τι­κή διε­ξό­δου με γνώ­μο­να τα κέρδη των λίγων θα ακο­λου­θού­σε, όπως μαρ­τυ­ρούν και οι θέ­σεις της. 

Από τη σκο­πιά των συμ­φε­ρό­ντων των «από κάτω», τα ρι­ζο­σπα­στι­κά μέτρα που απαι­τού­νται για να μην πλη­ρώ­σου­με εμείς την κρίση τους, είναι σί­γου­ρο ότι δεν υπάρ­χουν στις επε­ξερ­γα­σί­ες του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, που μο­χθεί, με ομο­λο­γου­μέ­νως αξιο­ση­μεί­ω­το ζήλο, να εμ­φα­νι­στεί ως απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρο πο­λι­τι­κό στή­ριγ­μα των «από πάνω», μπρο­στά στα σο­βα­ρά οι­κο­νο­μι­κά και πο­λι­τι­κά προ­βλή­μα­τα που δια­φαί­νο­νται.

ΠΗΓΗ: rproject.gr

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ χαιρετίζει τον δίκαιο αγώνα των εργαζομένων στον Τουρισμό - Επισιτισμό οι οποίοι με πολύμορφες δράσεις βάζουν μπροστά την διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους σε μια περίοδο που η ανεργία στον κλάδο έχει φθάσει σε πρωτοφανή υψηλά επίπεδα.

Η κυβερνητική πολιτική παρέχει απλόχερα πλήθος προνομίων διευκολύνσεων και παροχών προς το κεφάλαιο, των ξενοδοχειακών επιχειρήσεων και της εστίασης (φοροαπαλλαγές, επιδοτήσεις μισθών, εισφοροαπαλλαγές κ.λπ) ενώ για τους χιλιάδες εργαζόμενους επιφυλάσσει επιδόματα φτώχειας και εξαθλίωσης 400 ευρώ για τους εποχικούς με κατάργηση της επαναπρόσληψης και 500 ευρώ για τους υπόλοιπους.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ καταδικάζει την επίθεση κυβέρνησης - ΜΑΤ ενάντια στους διαδηλωτές στην μαζική συγκέντρωση που έκαναν στις 28/5/2020 στο Υπουργείο Εργασίας.

Καλούμε την κυβέρνηση να κάνει αποδεκτά τα δίκαια αιτήματα των εργαζομένων τα οποία αποτελούν τον μοναδικό δρόμο διασφάλισης των δικαιωμάτων τους.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ