Δημήτρης Σταμούλης

Πλατφόρμες

Γιγάντια κέρδη, υπερ-εκμετάλλευση

H αγορά υπηρεσιών αλλάζει σε όλο τον κόσμο και στη χώρα μας με ραγδαίους ρυθμούς. Εταιρείες κολοσσοί που δραστηριοποιούνται στις ψηφιακές πλατφόρμες τείνουν να κυριαρχήσουν σε μια αγορά που ολοένα στρέφεται στις online παραγγελίες. Επιβάλλουν όλο και πιο σκληρούς όρους και σχέσεις εργασίας στους λεγόμενους gig εργαζόμενους, με βασική φιλοσοφία όλο το «μη μισθολογικό κόστος» να επιβαρύνει τους ίδιους τους εργαζόμενους. Γι αυτό βαφτίζονται «συνεργάτες» και partners.

Αλλά πέρα από το ζήτημα των εργασιακών σχέσεων και των τεράστιων ευθυνών της νυν κυβέρνησης της ΝΔ αλλά και των πρότερων, μαζί και του ΣΥΡΙΖΑ, που ουσιαστικά έχουν πετάξει στην αρένα της πιο σκληρής εκμετάλλευσης τους εργαζόμενους των πλατφορμών, υπάρχει και το ίδιο το ζήτημα των μισθών. Οι μισθοί που δίνουν εταιρείες-κολοσσοί με τεράστια κέρδη, είναι πενιχροί, της τάξης των λίγων ευρώ την ώρα, αν και οι περισσότερες από αυτές πληρώνουν με το κομμάτι (παράδοση).

Η ΕΕ και οι κυβερνήσεις των κρατών-μελών σφυρίζουν αδιάφορα για το γεγονός ότι εταιρείες όπως η Uber ή η Deliveroo, αλλάζουν το εργασιακό μοντέλο που γνωρίζαμε και επιβάλουν ένα σκληρά αντεργατικό καθεστώς στους χώρους δουλειάς. Κι όσοι νομίζουν ότι αυτό το καθεστώς αφορά ένα μικρό ποσοστό εργαζομένων κάνουν λάθος. Στην ΕΕ, στην gig economy έχει δηλώσει ότι έχει εργαστεί κάποια στιγμή, για λογαριασμό διαδικτυακής πλατφόρμας, 1 στους 10 εργαζόμενους (ποσοστό 11%)!

Η νέα όμως πραγματικότητα έχει γεννήσει και νέους, πρωτότυπους αγώνες, όπως αυτόν που βλέπουμε σε εξέλιξη στην Ελλάδα. Σε αρκετές περιπτώσεις, εργαζόμενοι δοκιμάζουν νέους τρόπους συλλογικών δράσεων, όπως το «κλείσιμο» των apps σε συγκεκριμένο χρόνο ή τη συλλογική άρνηση να ανταποκριθούν στη ζήτηση επί μέρους παραδοτέων. Σε αρκετές περιπτώσεις έχουμε και σημαντικές δικαστικές νίκες.

Στην Ιταλία, οι αρχές αποφάνθηκαν ότι οι ταχυμεταφορείς είναι υπάλληλοι τους και όχι ανεξάρτητοι εργαζόμενοι και έχουν επιβάλει πρόστιμα στις Uber Eats, Glovo, Just Eat και Deliveroo 733 εκατ. ευρώ. Στην Ισπανία, δικαστήριο δικαίωσε οδηγούς της εταιρείας παράδοσης τροφίμων Glovo. Στη Βρετανία, το Συνδικάτο Ανεξάρτητων Εργαζόμενων (IWGB) κέρδισε δικαστική διαμάχη με την κυβέρνηση του Λονδίνου για την ανυπαρξία νομικού πλαισίου εργασιακής ασφάλειας και υγειονομικής προστασίας για τους «gig workers».

Η πετυχημένη start up, η ενοικίαση εργαζομένων, οι συνεργάτες της Wolt

«Κάθε μέρα θα είναι διαφορετική, οδηγώντας απλά το μηχανάκι ή ακόμα και το ποδήλατο σου» υπόσχεται η πλατφόρμα efood που είναι σήμερα η κορυφαία υπηρεσία delivery στην Ελλάδα. Ωστόσο η αποκάλυψη του ωμού εργοδοτικού εκβιασμού και μάλιστα εν μέσω εντυπωσιακής κερδοφορίας της, έδειξε το πόσο «διαφορετικές» είναι οι ημέρες των εργαζομένων σε τέτοιες εταιρείες. Η efood σήμερα συνεργάζεται με 15.000 καταστήματα σε 90 πόλεις και απασχολεί περίπου 700 εργαζόμενους στο γραφείο και 3.000 διανομείς, κάποιους με μισθωτή σχέση και τους περισσότερους ως «freelancers», δηλαδή εξωτερικούς… συνεργάτες. Πρόθεσή της είναι να τους φτάσει τους 7.000!

Η efood ξεκίνησε ως το απόλυτο «success story» της ελληνικής start-up (νεοφυούς) επιχειρηματικότητας. Δύο αδέλφια και ένας φίλος τους δημιούργησαν το 2012 την πρώτη πλατφόρμα για παραγγελίες φαγητού μέσω ίντερνετ και μόλις τρία χρόνια μετά, τους χτύπησε την πόρτα ο κολοσσός της λεγόμενης gig-economy, Delivery Hero, με έδρα το Βερολίνο, και με βασικό μέτοχο τον επίσης γερμανικό όμιλο Rock. Το deal έκλεισε το 2015, όταν η e-food είχε ήδη πάνω από 60% μερίδιο αγοράς, με τις εκτιμήσεις να κάνουν λόγο για τίμημα περίπου 22 εκατ. ευρώ, καθώς επισήμως δεν ανακοινώθηκε το ποσό. Εκείνη την εποχή εξυπηρετούσε περισσότερες από 11.000 παραγγελίες την ημέρα, με ρυθμούς ανάπτυξης 30%-35% μηνιαίως.

Η πανδημία έφερε στον «αφρό» την efood, με τα έσοδά της να διαμορφώνονται το 2020 σε 64,4 εκατ. ευρώ, από 43,1 εκατ. το 2019, κάνοντας άλμα 49%, ενώ τα καθαρά κέρδη της αυξήθηκαν κατά 26,7% και από 16,8 εκατ. ευρώ ανήλθαν στα 21,3 εκατ. ευρώ. Η εκρηκτική άνοδος του τζίρου οφείλεται στη σημαντική αύξηση του αριθμού των παραγγελιών, γεγονός που οδήγησε και στην αύξηση των εσόδων από προμήθειες, τα οποία ήταν 13,4 εκατ. ευρώ περισσότερα σε σύγκριση με το 2019. Είναι εντυπωσιακό ότι ο αριθμός των παραγγελιών της efood έφτασε να ανέλθει μέσα στο 2020 (όχι όλο το έτος) περίπου στις 250.000-300.000 την ημέρα, με τον μέσο όρο της αξίας του καλαθιού να είναι μεταξύ 7-10 ευρώ. H efood απομυζεί και τα καταστήματα με τα οποία συνεργάζεται μέσω της χρήσης των υπηρεσιών προώθησής τους (premium placement, προτεινόμενα πιάτα κ.α.).

Η efood διαλαλούσε με πληρωμένα δημοσιεύματα ότι προσφέρει «ανταγωνιστικό πακέτο αποδοχών» τάζοντας «συνεχείς εκπλήξεις και bonus», κουπόνια σίτισης και κάρτα καυσίμων» και ιδιωτική ασφάλεια για τους υπαλλήλους. Η εταιρεία που δήθεν… δεν έχει να πληρώσει ασφάλιση και εξοπλισμό (εξ ου και ο εκβιασμός του… συνεργάτη) μέχρι πρότινος «πρόσφερε» στους «efooders» διάφορα «καθρεφτάκια», από… μασάζ, μανικιούρ και πεντικιούρ μέχρι playroom και δωρεάν πίτσα και μπίρες στο εστιατόριό της!

Η efood έχει άμεση σχέση με μια από τις πιο μεγάλες εταιρείες «ενοικίασης» εργαζομένων, την Manpower, από την οποία «προμηθεύονταν» διανομείς με τρίμηνες συμβάσεις που ανανεώνονταν μέχρι πρότινος αυτόματα. Μάλιστα η Manpower προσπάθησε με ανακοίνωσή της να «βγει λάδι» λέγοντας ότι «σκοπός της συνεργασίας είναι η κάλυψη προσωρινών αναγκών του συνεργάτη της, μόνο για ορισμένο χρόνο». Βέβαια αυτός ο χρόνος βάσει της νομοθεσίας μπορεί να ανέρχεται έως και 36 μήνες, δηλαδή τρία χρόνια! Αυτή η «διαπλοκή» άμεσου και έμμεσου εργοδότη φροντίζει καλά να κρατά σε απόλυτη ανασφάλεια τους εργαζόμενους με ανανεωνόμενες συμβάσεις ορισμένου χρόνου, και να διαιωνίζει το καθεστώς υποταγής τους. Η efood έχει κατηγοριοποιήσει τους διανομείς της. Ανάλογα με τη βαθμολογία που λαμβάνουν, βάσει κριτηρίων που έχει θεσπίσει, τους κατατάσσει σε τρεις κατηγορίες. Βασικό ζητούμενο για την εργοδοσία είναι να ρίχνει τους χρόνους των δρομολογίων, να ενισχύει την εργασία στις ώρες και ημέρες υψηλότερης ζήτησης και όλα αυτά με πενιχρά «μπόνους» της τάξης των 50 λεπτών ανά παραγγελία, ακόμα λιγότερα σε όσους είναι σε χαμηλότερη κατηγορία.

Ανάλογες πρακτικές υιοθετεί ο άλλος μεγάλος παίκτης του Online delivery στη χώρα μας, η Wolt, που προωθεί αποκλειστικά το μοντέλο του «συνεργάτη-διανομέα», και το διανθίζει με διάφορα μότο περί «ελευθερίας και ευελιξίας». Η εν λόγω πλατφόρμα εντέχνως πετάει το «μπαλάκι» στον διανομέα: «Εσύ αποφασίζεις πόσα χρήματα θα κερδίζεις. Περισσότερες διανομές, μεγαλύτερες απολαβές. Όσο πιο μακρινή η διανομή τόσο υψηλότερη η αμοιβή». H Wolt ξεκίνησε ως start-up στη Φινλανδία το 2016 και σήμερα έχει επεκταθεί σε 23 χώρες. Η αξία της ξεπερνάει το ένα δισεκατομμύριο δολάρια, ειδικεύεται μόνο σε τοπική εξυπηρέτηση (εντός πόλεως), όχι μόνο εστιατορίων αλλά και άλλων δραστηριοτήτων. Στην Ελλάδα απασχολεί περισσότερους από 500 υπαλλήλους, και θεωρείται πρωτοπόρα της λεγόμενης «uberοποίησης» του delivery. Παρά το ότι δίνει κάτι παραπάνω ανά διαδρομή, οι ίδιοι οι διανομείς της δηλώνουν ότι «για να βγει καλό μεροκάματο πρέπει να δουλεύεις ασταμάτητα», πολλοί δε κάνουν λόγο ακόμα και για 15ωρα! Είναι το τίμημα της… «ελευθερίας με ευελιξία»!

Στον κλάδο δραστηριοποιούνται και πολλές άλλες εταιρείες όπως η ΒΟΧ της Cosmote με 9.000 καταστήματα και παρουσία σε 64 πόλεις, ενώ το καλοκαίρι εισήλθε στην ελληνική αγορά και η ουκρανική Rocket, που εσχάτως «διαφημίστηκε» από τον ίδιο τον υπουργό Εργασίας για την πρόθεσή της να κάνει 500 προσλήψεις με συμβάσεις αορίστου χρόνου έως το τέλος του έτους.

Τα βάρη στους εργαζόμενους

Οι διάφορες πλατφόρμες τύπου efood, wolt κ.α. δεν ανακάλυψαν τον τροχό, με το εργασιακό καθεστώς που προσπαθούν να επιβάλουν στο προσωπικό τους. Υπάρχει το κατάλληλο νομικό και ασφαλιστικό πλαίσιο που τους δίνει τη δυνατότητα «νόμιμα» να φορτώσουν όλα τα κόστη στους διανομείς. Ο λεγόμενος «τίτλος κτήσης» (γνωστό και ως «μπλοκάκι») είναι ένας τρόπος συναλλαγής που έχει ευρεία διάδοση σε πολλούς χώρους και κλάδους δουλειάς. Αφορά συναλλαγές μεταξύ προσώπων που έχουν προβεί σε έναρξη εργασιών στη ΔΟΥ για δραστηριότητα ή δραστηριότητες που ασκούν (ελεύθεροι επαγγελματίες) και προσώπων που δεν έχουν υποχρέωση απεικόνισης συναλλαγών στη ΔΟΥ (ιδιώτες) οι οποίοι παρέχουν τις υπηρεσίες τους ευκαιριακά — ως παρεπόμενη δραστηριότητα στους πρώτους, με την προϋπόθεση ότι το εισόδημα που αποκτούν από τις συναλλαγές αυτές δεν υπερβαίνει τα 10.000 ετησίως. Να σημειωθεί δε ότι οι ασφαλιστικές εισφορές των προσώπων που αμείβονται με τίτλο κτήσης επιβαρύνουν τους ίδιους τους αμειβόμενους και βέβαια συνεπάγεται ότι η εταιρεία δεν έχει υποχρέωση καταβολής 13^ου και 14^ου μισθού, επιδομάτων, άδειας κ.α.

Στους μηχανικούς κυριαρχεί η μορφή του Δελτίου Παροχής Υπηρεσιών με σχεδόν καθολικό τρόπο, ειδικά στις κατασκευαστικές και μελετητικές εταιρείες. Σημαντική ανάπτυξη του φαινομένου αυτών των σχέσεων εργασίας παρατηρείται τα τελευταία χρόνια και στις δικηγορικές εταιρείες, όπου ουσιαστικά δικηγόροι με έμμισθη σχέση παρουσιάζονται ως «συνεργάτες». Ενώ μεγάλη άνθηση έχει γνωρίσει αυτή η μορφή απασχόλησης και στον χώρο των μέσων ενημέρωσης και της «βιομηχανίας» του πολιτισμού.

πηγη: prin.gr

Ο Μακρόν, έχοντας δίπλα του τον σιωπηλό Μητσοτάκη, είχε το θράσος να αναφερθεί στην... "είσοδο" του αγάλματος στο Λούβρο

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Δεν είναι μόνο η συγκίνηση για το… “Ελλάς-Γαλλία-Συμμαχία”. Δεν είναι η συγκίνηση μόνο για τις φρεγάτες (μετά από τα Ραφάλ). Είναι, με αφορμή την έκθεση στο Λούβρο  για τα 200 χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης, και κείνη η αναφορά του Μακρόν και στα 200 χρόνια από την… “είσοδο” στο Μουσείο των Παρισίων της Αφροδίτης της Μήλου.

Αλλά πώς ακριβώς έγινε αυτή η… “είσοδος”  της Αφροδίτης; Πως έφτασε από την Μήλο εκεί; Εκανε…τουρισμό; Ας θυμηθούμε, λοιπόν, την πολλή – μα πάρα πολλή – ενδιαφέρουσα, ιστορία: 

Ηταν 8 Απριλίου 1820 όταν στην τουρκοκρατούμενη Μήλο κι ενώ καλλιεργούσε το χωράφι του ένας αγρότης, ο Γιώργος Κεντρωτάς, ανακάλυψε ένα λίθινο υπόγειο θόλο, κάτω από τον οποίο ήταν τοποθετημένο το άγαλμα. Ετσι ξαναείδε το φως ένα από τα πιο διάσημα και πολυθρύλητα αγάλματα της αρχαιοελληνικής τέχνης. Οταν ο χωρικός συνήλθε από την έκπληξη έσπευσε να πάρει το πολύτιμο εύρημα και να κρύψει στο σπίτι του. Όμως το μυστικό δεν παρέμεινε μυστικό. Κι έφτασε στα αυτιά του προξενικού πράκτορα της Γαλλίας στην Κωνσταντινούπολη, αλλά και των προκρίτων της Αθήνας. Ο Γάλλος προξενικός πράκτορας έσπευσε να ενημερώσει για το εύρημα τον σημαιοφόρο Ντ’ Ουρβίλ, μέλος του πληρώματος γαλλικού πολεμικού πλοίου που βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη.

Αυτός με την σειρά του – αρχαιολατρης γαρ…- έφτασε μέχρι τη Μήλο και εντόπισε το άγαλμα στο σπίτι του Ελληνα χωρικού. Η αμέσως επόμενη δουλειά του ήταν να γυρίσει εσπευσμένα στην Κωνσταντινούπολη για να ενημερώσει τον Γάλλο πρεσβευτή για την αξία του. Τι έκανε εκείνος; Μα ό,τι επιτάσσει – από τότε – το “Ελλάς – Γαλλία – Συμμαχία”: Εδωσε διαταγή στο γαλλικό πολεμικό πλοίο να κατευθυνθεί στην Μήλο και να το…βουτήξει. Πάση θυσία.

Εν τω μεταξύ, όπως αναφέρουν τα Νέα, οι πρόκριτοι της Αθήνας έστειλαν με τουρκικό πλοίο τον ιερέα Βέργη στο νησί με εντολή να μεταφέρει το πολύτιμο εύρημα στην Αθήνα. Ο Βέργης έφθασε στην Μήλο και έπεισε τους ντόπιους και τις τουρκικές αρχές να τού παραδώσουν το άγαλμα. Το συσκεύασε σε ξύλινο κιβώτιο και ήταν έτοιμος να το φορτώσει το πλοίο. Ομως τον πρόλαβαν οι Γάλλοι… Με την απειλή των όπλων, οι Γάλλοι ναύτες απέσπασαν το φορτίο, το μετέφεραν στο πολεμικό πλοίο, κι μέσω αυτού κατευθείαν στην Γαλλία. Είναι αδιευκρίνιστο, δε, αν τα δύο χέρια του αγάλματος που λείπουν καταστράφηκαν είτε κατά την ανασκαφή είτε κατά την μεταφορά.

Ετσι προέκυψε η… “είσοδος” (κατά το λεξιλόγιο του Μακρόν) της Αφροδίτης της Μήλου στο Λούβρο, το 1821. Κι έτσι βρίσκεται ακόμα εκεί. Με τον Μακρόν και τον Μητσοτάκη να ανταλλάσσουν αγάπες, με τον πρώτο μάλιστα να έχει το θράσος να μιλά (και τον δεύτερο να σιωπά…) για σεβασμό και τιμή προς την Ελλάδα, έχοντας για φόντο ένα από τα πλέον πασίγνωστα… κλοπιμαία στην ιστορία της Τέχνης και της ανθρωπότητας.

πηγη: imerodromos.gr

Γράφει ο Γιάννης Βεντούρας //

    Πότε ιδρύθηκαν

Το επίσημο τμήμα των Ταγμάτων Ασφαλείας, ήταν τα «Τάγματα Ευζώνων» που ιδρύθηκαν τον Ιούνιο του 1943 επί κυβερνήσεως του δωσίλογου πρωθυπουργού Ιωάννη Ράλλη και με την έγκριση των Γερμανών κατακτητών. Ήταν τα κρατικά ένοπλα σώματα, και αποτελούσαν μόνο ένα μέρος των συνολικών ένοπλων σωμάτων που συνεργάστηκαν με τον στρατό κατοχής και που ο λαός μας τούς έδωσε συνολικά την ονομασία «Τάγματα Ασφαλείας».

Είμαστε στην εποχή όπου η Γερμανική επίθεση στο Στάλινγκραντ έχει συντριβεί από την Σοβιετική Ένωση, ενώ τον Ιούλιο-Αύγουστο του 1943 οι σοβιετικοί καταστρέφουν άλλες δύο γερμανικές στρατιές στο Χάρκοβο της Ουκρανίας. Γίνεται φανερό ότι οι δυνάμεις του φασιστικού άξονα θα χάσουν τον πόλεμο. Την ίδια περίοδο, το Γερμανικό εκστρατευτικό σώμα στην Βόρεια Αφρική παραδίδεται στις συμμαχικές δυνάμεις.

Ο Χίτλερ δέχεται μεγάλη πίεση στο ανατολικό μέτωπο και χρειάζεται να το ενισχύσει με νέες δυνάμεις που θα τις αποσύρει από τις κατεχόμενες χώρες, μεταξύ αυτών και από την Ελλάδα. Για το λόγο αυτό θα έπρεπε να βρεθεί στην Ελλάδα μια δύναμη που θα μπορεί να συγκρατήσει την ένοπλη λαϊκή αντίσταση που όλο και θέριευε. Η χωροφυλακή δεν μπορούσε να παίξει αυτό τον ρόλο, αλλά ούτε μπορούσαν οι δυνάμεις κατοχής να την εμπιστευθούν, μιας και το ΕΑΜ είχε εισχωρήσει στις τάξεις της.

    Ο σκοπός τους

Η δράση των «Ταγμάτων Ευζώνων» άρχισε ουσιαστικά τον Σεπτέμβρη του 1943, για να καλύψουν το μεγάλο κενό που δημιουργήθηκε με την διάλυση των Ιταλικών στρατευμάτων κατοχής λόγω της συνθηκολόγησης  της φασιστικής Ιταλίας. Αυτός είναι και ο λόγος που τα φασιστικά αυτά τάγματα έδρασαν κυρίως στην Πελοπόννησο και την Στερεά Ελλάδα, στις περιοχές δηλαδή που ανήκαν στην Ιταλική ζώνη ελέγχου. Η Ανατολική Μακεδονία και Θράκη βρισκόταν στην Βουλγάρικη ζώνη ελέγχου, ενώ η Αθήνα και η υπόλοιπη Ελλάδα στην Γερμανική ζώνη.

Σύμφωνα με το Γερμανό στρατιωτικό διοικητή της Ελλάδας Αλεξάντερ Λέερ, τα Τάγματα Ασφαλείας (δηλαδή τα ευζωνικά Τάγματα και όλες οι υπόλοιπες ομάδες που εξοπλίσθηκαν από τους Γερμανούς) θα πρόσφεραν μεγάλη βοήθεια ενάντια στους κομμουνιστές και θα υπήρχε “εξοικονόμηση γερμανικού αίματος”.

Η δωσίλογη κυβέρνηση Ράλλη, σύμφωνα με τις διακηρύξεις της, χρειαζόταν τα «Ευζωνικά Τάγματα», για να αντιμετωπίσει το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ και τους κομμουνιστές. Εξ άλλου, επειδή διαφαινόταν στον ορίζοντα ότι ο φασιστικός άξονας θα έχανε τον πόλεμο, έπρεπε να φροντίσει να αντιμετωπίσει μετά την απελευθέρωση, μια σοσιαλιστική επαναστατική κατάσταση. Η αστική τάξη προέβλεπε, ότι έτσι κι αλλιώς, θα έμπαινε ζήτημα εργατικής εξουσίας και προετοιμαζόταν για την σύγκρουση. Η αστική τάξη, με σύμμαχους τους Γερμανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους κατακτητές, άρχιζε τον εμφύλιο.

Ο ξεκάθαρος αντικομμουνιστικός προσανατολισμός των Τ.Α., ήταν και ο λόγος που ορισμένοι αγγλόφιλοι αξιωματικοί συμμετείχαν στις τάξεις τους.

    Η ιδεολογία τους

Η ιδεολογία των Ταγμάτων Ασφαλείας ήταν φασιστική – ναζιστική και σε κάθε περίπτωση αντικομμουνιστική. Σίγουρα μερικούς από τους ταγματασφαλίτες δεν τους απασχολούσε καμιά ιδεολογία αλλά ενδιαφερόντουσαν μόνο για το πλιάτσικο και τον σίγουρο μισθό. Επίσης οι αγγλόφιλοι που υπηρέτησαν σε αυτά, έβαλαν πάνω από όλα τον αντικομμουνισμό τους, αποδεχόμενοι να μπουν στην υπηρεσία του Φύρερ. Ανεξάρτητα όμως από τα «πιστεύω» των επιμέρους ταγματασφαλιτών, τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει την ιδεολογία των ταγμάτων που ήταν φασιστική και ως εκ τούτου, εγκληματική.

Ο όρκος που έδιναν οι ταγματασφαλίτες δεν αφήνει κανένα περιθώριο για αμφισβήτηση της ιδεολογίας και των προδοτικών σκοπών που εξυπηρετούσαν.

“Ορκίζομαι εις τον Θεόν τον άγιον τούτον όρκον, ότι θα υπακούω απολύτως εις τας διαταγάς του ανωτάτου αρχηγού του γερμανικού στρατού Αδόλφου Χίτλερ. Θα εκτελώ πιστώς απάσας τας ανατεθησομένας μοι υπηρεσίας και θα υπακούω άνευ όρων εις τας διαταγάς των ανωτέρων μου. Γνωρίζω καλώς ότι διά μιαν αντίρρησιν εναντίον των υποχρεώσεών μου, τας οποίας διά του παρόντος αναλαμβάνω, θέλω τιμωρηθή παρά των γερμανικών στρατιωτικών νόμων”.

Σε αντιδιαστολή με αυτόν, παραθέτουμε τον όρκο των ΕΛΑΣιτών, οι οποίοι πήγαιναν στον ΕΛΑΣ ανιδιοτελώς, χωρίς μισθούς και απολαβές, αλλά μόνο για να πολεμήσουν τον κατακτητή:

«Ορκίζομαι στον Ελληνικό Λαό και τη συνείδησή μου, ότι θ’ αγωνισθώ έως την τελευταία σταγόνα του αίματός μου για την πλήρη απελευθέρωση της Ελλάδας από τον ξενικό ζυγό. Ότι θ’ αγωνισθώ για την περιφρούρηση των συμφερόντων του Ελληνικού Λαού και την αποκατάσταση και κατοχύρωση των ελευθεριών και όλων των κυριαρχικών δικαιωμάτων του. Για τον σκοπό αυτό θα εκτελώ ευσυνείδητα και πειθαρχικά τις εντολές και οδηγίες των ανωτέρων μου οργάνων και θ’ αποφεύγω κάθε πράξη που θα με ατιμάζη σαν άτομο και σαν αγωνιστή του Εργαζόμενου Ελληνικού Λαού»

    Η σύνθεσή τους

Η επίσημη ονομασία τους ήταν «Ευζωνικά Τάγματα», επειδή οι πρώτοι που χρησιμοποιήθηκαν για την στελέχωσή τους ήταν οι, άοπλοι μέχρι τότε, εύζωνοι που φύλαγαν το μνημείο του «άγνωστου στρατιώτη» με την χαρακτηριστική φουστανέλα. Ο λαός, τούς έδωσε τα ονόματα «γερμανοτσολιάδες» (λόγω της συνεργασία τους με τον εχθρό), «Ράλληδες» (επειδή ιδρύθηκαν από τον Ράλλη), «ταγματαλήτες» (λόγω των εγκλημάτων που διέπρατταν). Στους όρους αυτούς ο λαός συμπεριελάμβανε και όλες τις υπόλοιπες παραστρατιωτικές εγκληματικές οργανώσεις και ομάδες, που συνεργάστηκαν με τις φασιστικές δυνάμεις κατοχής και τον καταπίεζαν.

Στην αρχή, η προσέλευση εθελοντών στα σώματα αυτά ήταν πολλή μικρή. Η κύρια δεξαμενή στην στρατολόγηση ήταν αξιωματικοί του στρατού που θεωρούσαν την καταπολέμηση του κομμουνισμού ως το μέγιστο πατριωτικό καθήκον. Υπήρξαν όμως και αξιωματικοί που αρνήθηκαν να συμμετέχουν και υπέστησαν σοβαρές πιέσεις. Στην Καλαμάτα ο συνταγματάρχης Δ. Παπαδόγγονας, επικεφαλής των παρακρατικών οργανώσεων της Πελοποννήσου, φυλάκισε για αρκετό χρόνο αξιωματικούς που αρνήθηκαν να καταταγούν στο τοπικό τάγμα. [1]

Άλλη δεξαμενή στρατολόγησης ήταν οι Γερμανόφιλοι που είχαν στηρίξει την φασιστική δικτατορία του Μεταξά, και οι φασιστικές οργανώσεις.

Για την αύξηση της δύναμής τους στρατολογήθηκαν κάθε είδους εγκληματικά και αλήτικα στοιχεία προσφέροντάς τους μισθούς και ασυλία για κάθε έγκλημα που θα έκαναν. Εξ άλλου σε όλες τις χώρες, οι άνθρωποι του υποκόσμου, αποτελούσαν και αποτελούν, δεξαμενή στρατολόγησης για φασιστικές και παρακρατικές συμμορίες.

Στις τάξεις των Ταγμάτων Ασφαλείας εισήλθαν μαυραγορίτες καθώς και μέλη άλλων αντικομμουνιστικών οργανώσεων που είχαν κτυπηθεί από τον ΕΛΑΣ, καθώς και συγγενείς σκοτωμένων αντικομμουνιστών που επιζητούσαν εκδίκηση.

Επίσης στρατολογήθηκαν άνθρωποι φτωχοί, που αναζητούσαν σίγουρη πηγή εισοδήματος και που αδιαφορούσαν για τις συνέπειες των πράξεών τους. Αυτοί ήταν και το καθαρό μισθοφορικό τμήμα των Τ.Α.

Υπήρχαν και ορισμένοι που προσχώρησαν στα προδοτικά Τάγματα Ασφαλείας, επειδή υπέκυψαν στην βάρβαρη τρομοκρατία, τις εκτελέσεις, τα βασανιστήρια, την δήμευση περιουσιών, το κάψιμο χωριών, και τα κτηνώδη αντίποινα για την στήριξη των ανταρτών.

Ισχυρές πιέσεις και απειλές, ασκήθηκαν και σε μερικούς ΕΑΜίτες για να αλλάξουν στρατόπεδο.

    Ηγεσία και εξοπλισμός

Τα «Τάγματα Ευζώνων» υπάγονταν κατευθείαν στην Γερμανική στρατιωτική διοίκηση και ανώτατος αρχηγός τους στην αρχή ορίσθηκε ο αιμοδιψής Γερμανός στρατηγός των Waffen SS, Γιούργκεν Στρόοπ (ο οργανωτής της περιβόητης «γκεστάπο» στην Αθήνα), ενώ στη συνέχεια, στις 28 Οκτωβρίου του 1943 αρχηγός τους τοποθετήθηκε ο υποστράτηγος Βάλτερ Σιμάνα.

Ο εξοπλισμός, η μισθοδοσία και η σίτισή τους, είχε αναληφθεί πλήρως από τον γερμανικό στρατό, ενώ σημαντική οικονομική υποστήριξη τούς παρείχαν και επιχειρηματικοί κύκλοι της Ελλάδας.

Στις τοπικές πολιτοφυλακές των Ταγμάτων, ο ηγετικός πυρήνας συνήθως αποτελείτο από την παραδοσιακή ηγεσία του χωριού και τους μικροαστούς (κοινοτάρχης, παπάς, κάποιοι γιατροί και συμβολαιογράφοι, ευκατάστατοι κτηνοτρόφοι που αντιδρούσαν στην εργατική πολιτική του ΕΑΜ).

Υπήρχαν και ομάδες Ταγμάτων Ασφαλείας που δημιουργήθηκαν με πρωτοβουλία τοπικών στελεχών για να κτυπήσουν την ΕΑΜική αντίσταση και εξοπλίσθηκαν από τους Γερμανούς (π.χ. στην Λακωνία, στην Καλαμάτα, στον Πύργο), ή που συγκροτήθηκαν κατευθείαν από τους Γερμανούς κυρίως στην Βόρεια Ελλάδα, όπως ο «Εθελοντικός Ελληνικός Στρατός» (ΕΕΣ).

    Ομοειδείς οργανώσεις

Εκτός από τα «Ευζωνικά Τάγματα» που δημιουργήθηκαν σε Αθήνα, Χαλκίδα, Πάτρα, Αγρίνιο, Κόρινθο, Πύργο, υπήρχαν παράλληλα και άλλου είδους Τάγματα Ασφαλείας όπως το «Β’ Αρχηγείο Χωροφυλακής Πελοποννήσου» με επικεφαλής τον Διονύσιο Παπαδόγκωνα και έδρα την Τρίπολη (σκοτώθηκε στο Γουδί κατά τα Δεκεμβριανά).

Αυτό είχε στην δύναμή του πέντε Τάγματα, Τρίπολης, Γύθειου, Γαργαλιάνων, Σπάρτης (με διοικητή τον Λεωνίδα Βρεττάκο), Μελιγαλά με διοικητή τον Παναγιώτη Στούπα (αυτοκτόνησε κατά την πολιορκία της Πύλου από τον ΕΛΑΣ).

Στην Κρήτη οι κατακτητές συγκρότησαν την Αντικομμουνιστική Οργάνωση Κρήτης (ΑΟΚ) την οποία οι Γερμανοί την ανέφεραν ως «ελληνικό τμήμα διώξεως ανταρτών». [2]

Από το 1943, στην Μακεδονία και Θεσσαλία, η γερμανική διοίκηση συγκρότησε τουλάχιστον δέκα δικούς της αυτοτελείς σχηματισμούς, που υπάγοντο αποκλειστικά σε αυτήν. Ξεχωρίζει ο «Εθελοντικός Ελληνικός Στρατός» του συνταγματάρχη Πούλου (αποτελούμενη κύρια από κακοποιούς και κατάδικους) η οποία ήταν μονάδα αμιγώς ναζιστική (εθνικοσιασιαλιστική) και που έμεινε στην ιστορία για τα ιδιαιτέρως ειδεχθή και φρικιαστικά εγκλήματα που διέπραξε. Χαρακτηριστική είναι μια έκθεση του τ. Νομάρχη Δράμας προς το κατοχικό Υπουργείο Εσωτερικών: «Τα εν Θες/νίκη σχηματισθέντα εκ κοινωνικών αποβρασμάτων ιδιότυπα τάγματα ασφαλείας, υπό τον απόστρατον αξιωματικόν Πούλου, επιδεινώνουν έτι περισσότερον την κατάστασιν, ως μισούμενα υφ’ ολοκλήρου του πληθυσμού…λόγω της αγρίας και απανθρώπου συμπεριφοράς των» [3]

Άλλα Τάγματα Ασφαλείας ήταν η ΠΑΟ, ο «Εθνικός Αγροτικός Σύνδεσμος Αντικομμουνιστικής Δράσεως» (ΕΑΣΑΔ) στην Θεσσαλία, η «Εθνική Αντικομμουνιστική Οργάνωση Βόλου», το τάγμα του Αντώνη Δάγκουλα, του Αντώνη Βήχου, το τάγμα του Φριτς Σούμπερτ με τον τίτλο «Εθνικό (!!!) Απόσπασμα Καταδίωξης Κομμουνιστών», η ΕΣΠΟ στην Αθήνα, η οργάνωση Χ με αρχηγό τον συνταγματάρχη Γεώργιο Γρίβα (οι Χίτες) και πολλά άλλα.

Στην ίδια κατηγορία των Ταγμάτων Ασφαλείας, συμπεριλαμβάνονται και εθνικιστικές μειονοτικές οργανώσεις, οι οποίες είχαν σκοπό να αποσχιστούν οι περιοχές τους από την Ελλάδα, όπως οι κομιτατζήδες της «Οχράνα» στην περιοχή Φλώρινα έως Καστοριά, η «Ξίλια» των Τσάμηδων στην Θεσπρωτία, το «Αξονικό Μακεδονοβουλγαρικό Επαναστατικό Κομιτάτο» στην Καστοριά, οι τουρκόφωνοι Πόντιοι του Αντών Τσαούς στην Δράμα, η βλάχικη «Λεγεώνα» στην Ελασσόνα. Η τελευταία, μετά από ισχυρά χτυπήματα του ΕΛΑΣ, το 1943, διαλύθηκε. Και αυτά τα Τάγματα, πολεμούσαν στο πλευρό της γερμανικής Βέρμαχτ (και των Βουλγάρων) εναντίον του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ.

Είναι αξιοσημείωτο ότι όλες αυτές οι οργανώσεις ενώ αυτοχαρακτηριζόντουσαν ως «Εθνικιστικές», συνεργαζόντουσαν με τον κατακτητή της χώρας τους. Μέσα στον αντικομμουνισμό τους, δεν δίσταζαν να πολεμούν στο πλευρό, ακόμα και με τις αποσχιστικές παρακρατικές οργανώσεις που ήθελαν τον διαμελισμό της Ελλάδας!

    Η δράση τους

Όλα ανεξαιρέτως τα Τάγματα Ασφαλείας λάμβαναν μέρος όχι μόνο στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις της Βέρμαχτ εναντίον του ΕΛΑΣ αλλά και εναντίον της μαζικής βάσης του ΕΑΜ σε πόλεις και χωριά.

Η πρώτη επιχείρηση των Ταγμάτων Ασφαλείας στην Αθήνα ήταν ενάντια στους αναπήρους του αλβανικού πολέμου στα νοσοκομεία, όπου το ΕΑΜ είχε αναπτύξει μεγάλη δραστηριότητα. Πάνω από 1.000 ανάπηροι αγωνιστές μεταφέρθηκαν στις φυλακές.

Ακολούθησαν πολλά μπλόκα στις γειτονιές της Αθήνας, όπως σε Κοκκινιά, Γούβα, Περιστέρι, Νέα Ιωνία, Νέα Σμύρνη, Βύρωνα, Δάφνη, Καλλιθέα και αλλού, με σκοπό να τρομοκρατήσουν τον λαό και να τον κρατήσουν μακριά από την αντίσταση. Πάνω από 10.000 οι συλληφθέντες, εκατοντάδες οι επί τόπου εκτελεσμένοι. Μπλόκα έγιναν και σε άλλες πόλεις, όπως στην Φλώρινα και στην Καλαμαριά με τον αιμοδιψή Δάγκουλα.

Στις 9 Φεβρουαρίου 1944 οι Γερμανοί και Ταγματασφαλίτες κάνουν μπλόκο στην Καλαμάτα και εκτελούν στα σφαγεία της πόλης 300 περίπου πολίτες[4].

Τα Τάγματα Ασφαλείας έλαβαν μέρος στο πλευρό των κατακτητών, στις μάχες που έδινε ο ΕΛΑΣ εναντίον των γερμανικών στρατευμάτων. Τον Ιανουάριο του 1944, το Τάγμα Βρεττάκου συμμετείχε στην εκκαθαριστική “Επιχείρηση Κότσυφας” των Γερμανών[5], ενώ στις 26/2/1944 τα Τάγματα Ασφαλείας συμμετείχαν σε επιδρομή στην Αχαΐα, και τον Μάρτιο σε Λακωνία και Μεσσηνία, όπου δεν έδειξαν κανένα οίκτο για τον πληθυσμό, και  ξανά τον Απρίλιο σε Αχαΐα και Ηλεία όπου επέδειξαν μεγάλη βαρβαρότητα, περισσότερη και από τους ίδιους του Γερμανούς[6].

Συμμετείχαν στην “Επιχείρησης Καλάβρυτα”, που κατέληξε στη Σφαγή των Καλαβρύτων[7], ενώ στις 22 Μαρτίου 1944 οι Γερμανοί με την ΠΑΟ (το Τάγμα του Πούλου) καίνε το Ελευθεροχώρι Γιαννιτσών, σφάζοντας γέρους, γυναίκες και παιδιά, αφού οι άντρες είχαν διαφύγει. Στις 5 Απριλίου του 1944 δυνάμεις των Ες-Ες μαζί με άντρες του Πούλου, του Μιχάλαγα (Μιχαήλ Παπαδόπουλου) και κομιτατζήδες Βούλγαρους του Κάλτσεφ, μετά από μάχες με τον ΕΛΑΣ, πυρπολούν το χωριό Κλεισούρα του Νομού Καστοριάς.

Από τις 22 μέχρι και τις 27 Απριλίου 1944.οι Γερμανοί μαζί με Έλληνες ταγματασφαλίτες σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στο Βέρμιο έκαψαν 7 χωριά και εκτέλεσαν περίπου 500 άτομα (στην πλειοψηφία τους γυναίκες που αφού τις βίασαν τις έκαψαν ζωντανές)[8].

Την 15η/3/1944 στην Πάτρα οι ταγματασφαλίτες εκτελούν 200 κομμουνιστές που είχαν συλλάβει οι Γερμανοί, ενώ τον ίδιο μήνα εκτελούν άλλους 40 που είχε συλλάβει το τάγμα της Καλαμάτας.

«Στις  12 Απριλίου 1944, Γερμανοί και ταγματασφαλίτες οργανώνουν από κοινού την επιχείρηση «Ερωδιός».  Σε αυτή την επιχείρηση τον κύριο ρόλο είχε τα τάγμα του Μελιγαλά που προχώρησε σε επιχειρήσεις από την Πύλο μέχρι την Μεσσήνη, ενώ το τάγμα της Καλαμάτας ξεκίνησε από το Πεταλίδι. Από όπου πέρασαν προχώρησαν σε εκτελέσεις, βασανισμούς, βιασμούς, λεηλάτησαν την ύπαιθρο, έβαλαν φωτιές και κατέστρεψαν περιουσίες. Από όπου πέρασαν προχώρησαν σε μαζικές συλλήψεις»[9].

Μπορεί τα Τάγματα Ασφαλείας να έδρασαν μόνο λίγους μήνες, είναι ατελείωτη όμως η λίστα με τα εγκλήματα που διέπραξαν, που δεν χωράνε σε αυτό το μικρό σημείωμα. Σύμφωνα με τις αναφορές του ΕΑΜ, μόνο στην Πελοπόννησο έγιναν συνολικά 7.300 εκτελέσεις. Σε κοινές επιχειρήσεις των Ταγμάτων Ασφαλείας με τους Γερμανούς, πραγματοποιήθηκαν 5.300 εκτελέσεις (κυρίως αμάχων και φυλακισμένων κομουνιστών), κάηκαν 10.882 σπίτια και λεηλατήθηκαν περισσότερα από 25.000.

Η ιδιαίτερη αγριότητα που επέδειξαν εναντίον του άοπλου πληθυσμού, μάς κάνει να κατανοήσουμε το μίσος που επέδειξαν οι χωρικοί (κυρίως των περιοχών της Πελοποννήσου) εναντίον τους, που εκδηλώθηκε ιδίως στον Μελιγαλά και στην Καλαμάτα μετά την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων.

    Μετά την απελευθέρωση

Η εγκληματική τους δράση ήταν τόσο μεγάλη, που και η κυβέρνηση του Καϊρου τούς είχε αποκηρύξει. Μετά την απελευθέρωση,  και παρόλο που οι περισσότεροι ταγματασφαλίτες χρησιμοποιήθηκαν από την κυβέρνηση Παπανδρέου εναντίον των κομμουνιστών και του ΕΛΑΣ, το αστικό κράτος αναγκάστηκε μετά την συμφωνία της Βάρκιζας, να στείλει πολλούς από τους επικεφαλής τους στα δικαστήρια και να τους δικάσει ως δωσίλογους και εγκληματίες. Ο Ιωάννης Ράλλης καταδικάστηκε για εσχάτη προδοσία και πέθανε στις φυλακές το 1946.

Μετά τον εμφύλιο πόλεμο, μολονότι τα πρώην μέλη των Τ.Α. βρέθηκαν στην πλευρά των νικητών, ποτέ δεν κατάφεραν να αναγνωριστούν από το επίσημο κράτος, ούτε ακόμα και την από χουντική κυβέρνηση του δικτάτορα Παπαδόπουλου! Μπορεί να διοργανώνουν γιορτές μίσους στον Γράμμο ή στο Μελιγαλά, αλλά μιλάνε απλά για «εθνικιστές» ή «εθνικόφρονες πατριώτες», αποφεύγοντας να αναφερθούν στα Τάγματα Ασφαλείας.

Μέχρι και σήμερα, ο χαρακτηρισμός “ταγματασφαλίτης” ή “ταγματαλήτης” ή «χίτης», είναι στη λαϊκή κουλτούρα ύβρις, συνώνυμη της προδοσίας και του δοσιλογισμού.

Η εθνική Αντίσταση, με τις οργανώσεις της, ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ, ΟΠΛΑ, και με την καθοδήγηση του ΚΚΕ, έδωσε έναν ηρωικό αγώνα, όχι μόνο ενάντια στους Ιταλούς, Γερμανούς και Βούλγαρους κατακτητές, αλλά και απέναντι σε όλα τα προδοτικά αντικομμουνιστικά σώματα, που συνεργάστηκαν με τους κατακτητές, καθώς και τις αποσχιστικές οργανώσεις των μειονοτήτων.

Παρά την ήττα τους στον εμφύλιο πόλεμο, η δράση τους βρίσκει πάντα μια περίοπτη θέση στην καρδιά του λαού.

__________________________________________________________________________
[1] Έκθεση Π. Καζάκου (27.10.1955) σ. 191
[2] Αναφορές γερμανικών υπηρεσιών σε ΔΙΣ 1998, τ.6ος σ.52 & β62
[3] ΙΑΥΕ/1944/1.3. Δ. Ανδρεάδη προς Υπ. Εσωτ. Εν Αθήναις 16.10.1943
[4] https://www.alt.gr/tagmata-asfaleias-meros-7o/
[5] Μάγερ, Χέρμαν Φράνκ (2003). Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα.Τα αιματηρά ίχνη της 117ης μεραρχίας καταδρομών στη Σερβία και την Ελλάδα. Αθήνα: Εστία. Σελ 504
[6] Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, Αρχεία Εθνικής Αντίστασης, τομ. 8, έκθεση του βρετανικού PIC
[7] Κείμενο του Ελευθερίου Δέπου, στελέχους του ΕΔΕΣ, στο Περικλής Ροδάκης, Καλάβρυτα 1941-44, σελ. 385
[8] https://www.alt.gr/tagmata-asfaleias-meros-8o/
[9] https://www.alt.gr/tagmata-asfaleias-meros-7o/

πηγη: atexnos.gr

Δημήτρης Γρηγορόπουλος

Στη συλλογική έκδοση Η συνταγματική έκφραση της δικτατορίας του κεφαλαίου (Σύγχρονη Εποχή) γράφουν οι Αλέκα Παπαρήγα, Μαρίνα Λαβράνου, Δημήτρης Κιβωτίδης και Στέλλα Παπαοικονόμου. Το βιβλίο βοηθά στην τεκμηρίωση του ταξικού χαρακτήρα των αστικών συνταγμάτων, χωρίς όμως να λείπει η εργαλειακή λογική.

Κεντρικό θέμα του βιβλίου Η συνταγματική έκφραση της δικτατορίας του κεφαλαίου (Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή) είναι η αποκάλυψη του ταξικού περιεχομένου του αστικού Συντάγματος και ο αναγκαίος ρόλος του στην ενίσχυση και διαιώνιση του αστικού κράτους και του καπιταλιστικού συστήματος. Η αναπαραγωγή της δικτατορίας του κεφαλαίου εξασφαλίζεται απ’ το πολιτικό εποικοδόμημα (κυρίως απ’ το κράτος) και την ηγεμονία των αστικών ιδεών στην κοινωνία. Σύνταγμα είναι το σύνολο και το σύστημα των νόμων με το οποίο κυβερνάται μία κοινωνία. Το Σύνταγμα διά των νόμων που ψηφίζονται από τα κρατικά όργανα θεσμοθετεί την ισότητα των δικαιωμάτων των πολιτών απέναντι στον νόμο και την εξουσία. Στην πραγματικότητα, όχι μόνο στα δικτατορικά καθεστώτα αλλά και στα αστικοδημοκρατικά, οι πολίτες δεν είναι ίσοι απέναντι στο νόμο, αφού κυριαρχεί η ανισότητα δικαιωμάτων και δυνατοτήτων γενικότερα, προς όφελος των ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής.

Οι θεμελιώδεις νόμοι διακυβέρνησης μιας κοινωνίας που περιλαμβάνονται στο Σύνταγμα αποτελούν σύνθεση βίας και ηγεμονίας. Η τήρησή τους από το σύνολο των πολιτών είναι υποχρεωτική με θέσπιση ποινών για την παραβίασή τους. Παράλληλα, οι αστικοδημοκρατικές διαδικασίες θέσπισης του Συντάγματος και των τροποποιήσεών του κατά καιρούς αλλά και η συστηματική προβολή από την αστική ιδεολογία της δημοκρατικότητας και ισότητας δικαιωμάτων που διασφαλίζει το Σύνταγμα, προσδίδουν στο αστικό Σύνταγμα την ιδιότητα του προστάτη των δικαιωμάτων των πολιτών από την παραβίαση τους εκ μέρους συμπολιτών τους ή και κρατικών οργάνων. Με αυτόν τον τρόπο, στη συνείδηση των πολιτών καλλιεργείται η ιδέα της αντικειμενικότητας του Συντάγματος και επομένως η αναγκαιότητα τήρησης της νομιμότητας που θεσπίζει με τις διατάξεις του.

Η συγκεκριμένη έκδοση βοηθά να αναδειχθεί ο ταξικός χαρακτήρας του αστικού Συντάγματος και «να αποκαλυφθεί το αποκρουστικό πρόσωπο της δικτατορίας του κεφαλαίου, το οποίο τα αστικά επιτελεία προσπαθούν να μακιγιάρουν με κάθε μέσο και τρόπο». Αλλά και σε εμπειρικό επίπεδο τονίζεται η εχθρικότητα του αστικού κράτους και των νόμων του απέναντι στο λαό. Τα δείγματα γραφής του αστικού κράτους βοούν. Γύμνια του δημόσιου συστήματος υγείας με τον ιδιωτικό τομέα στο απυρόβλητο και ενισχυόμενο, έλλειψη αποτελεσματικών μέτρων προστασίας της υγείας στους χώρους εργασίας. Ποικιλότροπη ενίσχυση του μεγάλου κεφαλαίου, ενώ εξαπολύεται βάρβαρη επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων, όπως το οκτάωρο, η απεργία, η κοινωνική ασφάλιση.

Γενικά, ο ταξικός ρόλος του αστικού Συντάγματος στη θωράκιση του αστικού κράτους, για να προωθούνται τα γενικά συμφέροντα της αστικής τάξης όσο πιο αποτελεσματικά γίνεται, ακόμη και σε περιόδους οξυμμένων κρίσεων που αυξάνονται τα βάρη που επωμίζεται ο λαός, κυριαρχεί στα κείμενα της έκδοσης.

Ωστόσο, ο ταξικός χαρακτήρας του αστικού Συντάγματος του αστικού κράτους υπερτονίζεται με μία εργαλειακή λογική που χαρακτηρίζει τη στρατηγική του ΚΚΕ. Αγνοείται, δηλαδή, η σχετική αυτοτέλεια του αστικού εποικοδομήματος από την καπιταλιστική οικονομική βάση. Αυτή η αυτοτέλεια, αν και συρρικνώνεται στη σύγχρονη φάση αντιδραστικοποίησης του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, δεν έχει ολοκληρωτικά εκλείψει. Το σύστημα, για να σώζει τα προσχήματα και να προβάλλει έναν κοινωνικό χαρακτήρα, ώστε να εξασφαλίζει την απαιτούμενη συναίνεση, πρέπει να προσφέρει κάποια θεσμικά και οικονομικά ψιχία στις λαϊκές τάξεις.
Αλλά και το εργατικό λαϊκό κίνημα, σε φάσεις ανόδου και ύπαρξης πολιτικής πρωτοπορίας, δύναται να αποσπά αντικαπιταλιστικές κατακτήσεις, όπως η κατάργηση αντιλαϊκών νόμων, η εθνικοποίηση στρατηγικών μονοπωλίων, η έξοδος από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ κοκ. Ο ρεαλισμός τέτοιων αντικαπιταλιστικών στόχων πάλης, υπό τις απαιτούμενες κινηματικές και πολιτικές συνθήκες, έχει κατ’ επανάληψη αποδειχθεί σε φάσεις ανόδου στο διεθνές κίνημα.

Ο ταξικός ρόλος του αστικού Συντάγματος στη θωράκιση του αστικού κράτους κυριαρχεί στα κείμενα
της έκδοσης

Το ΚΚΕ αρνείται αυτήν την αντικειμενική δυνατότητα, με τη θέση ότι για την υλοποίησή της απαιτείται λαϊκή κυβέρνηση και επανάσταση. Θεωρεί ότι η επίκληση τέτοιων τομών αποτελεί δημαγωγικό πρόσχημα των ρεφορμιστικών δυνάμεων που αναπόφευκτα οδηγεί στον αριστερό κυβερνητισμό, σε μία εκσυγχρονιστική διαχείριση του συστήματος, όπως κατ’ επανάληψη έχει αποδειχθεί στην πολιτική ιστορία. Επικαλείται προς επίρρωση αυτής της αντίληψης και το παράδειγμα του ΣΥΡΙΖΑ, που έχει όντως μετατραπεί σε τυπικό αστικό κόμμα.

Αυτή η δογματική αντίληψη του ΚΚΕ διαπερνά και το ανά χείρας βιβλίο. Με αποτέλεσμα το ΚΚΕ να περιορίζεται σ’ ένα μαχητικό ρεφορμισμό στην τακτική του και στην αναμονή μιας επαναστατικής κατάστασης, που ερχόμενη από τον ουρανό θα οδηγήσει στην επαναστατική έκρηξη…

πηγη: prin.gr